ਝਟਪਟ ਸੁਝਾਅ
- ਮਾਫ਼ੀ ਦੀ ਥਾਂ ਕਹੋ: ਉਡੀਕਣ ਲਈ ਧੰਨਵਾਦ।
- ਕੁਝ ਦਿਨ ਆਪਣੀਆਂ ਮਾਫ਼ੀਆਂ ਗਿਣੋ।
- ਅਜ਼ਮਾਓ: ਇਹ ਮੈਂ ਨਹੀਂ ਲੈ ਸਕਦਾ। ਬੱਸ।
ਮਾਫ਼ ਕਰਨਾ, ਤੰਗ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹਾਂ। ਮਾਫ਼ ਕਰਨਾ, ਛੋਟਾ ਜਿਹਾ ਸਵਾਲ ਹੈ। ਮਾਫ਼ ਕਰਨਾ, ਪਤਾ ਹੈ ਤੁਸੀਂ ਰੁੱਝੇ ਹੋ। ਮਾਫ਼ ਕਰਨਾ, ਸ਼ਾਇਦ ਇਹ ਬੇਵਕੂਫ਼ੀ ਵਾਲਾ ਸਵਾਲ ਹੈ।
ਜਿਹੜੀ ਗੱਲ ਕਹਿਣ ਆਏ ਸੀ, ਉਹ ਕਹਿਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਚਾਰ ਮਾਫ਼ੀਆਂ। ਇਹਨਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਕੋਈ ਵੀ ਤੁਹਾਡੇ ਕੀਤੇ ਕਿਸੇ ਕੰਮ ਲਈ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਤੁਸੀਂ ਸ਼ਰਮਿੰਦਾ ਨਹੀਂ ਹੋ। ਤੁਸੀਂ ਘਬਰਾਏ ਹੋਏ ਹੋ, ਜਾਂ ਸੰਭਲ ਕੇ ਚੱਲ ਰਹੇ ਹੋ, ਜਾਂ ਬੱਸ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋ ਕਿ ਸਾਹਮਣੇ ਵਾਲਾ ਤੁਹਾਨੂੰ ਪਸੰਦ ਕਰੇ ਤੇ ਨਾਰਾਜ਼ ਨਾ ਹੋਵੇ। ਉਸ ਸ਼ਬਦ ਦਾ ਮਤਲਬ ਹੀ ਖ਼ਤਮ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ।
ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜਿਊਂਦੇ ਨੇ। ਮਾਫ਼ੀ ਸੋਚ ਪੂਰੀ ਹੋਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਮੂੰਹੋਂ ਨਿਕਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਥਾਂ ਘੇਰਨ ਦਾ ਕੋਈ ਛੋਟਾ ਟੈਕਸ ਦੇ ਰਹੇ ਹੋਵੋ। ਤੇ ਅਜੀਬ ਗੱਲ ਇਹ ਹੈ: ਇਹ ਆਮ ਤੌਰ 'ਤੇ ਉਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕੰਮ ਵੀ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ ਜਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਸੋਚਦੇ ਹੋ। ਵਾਰ-ਵਾਰ ਮਾਫ਼ੀ ਮੰਗਣ ਨਾਲ ਤੁਸੀਂ ਵੱਧ ਖ਼ਿਆਲ ਰੱਖਣ ਵਾਲੇ ਨਹੀਂ ਲੱਗਦੇ। ਸਮੇਂ ਨਾਲ ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਬਾਰੇ ਘੱਟ ਪੱਕੇ ਲੱਗਣ ਲੱਗਦੇ ਹੋ, ਤੇ ਇਹ ਚੁੱਪ-ਚਾਪ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਸਿਖਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਤੁਹਾਡੀਆਂ ਲੋੜਾਂ ਉੱਤੇ ਸੌਦੇਬਾਜ਼ੀ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ। ਅਸੀਂ ਇਹ ਸ਼ਾਂਤੀ ਬਣਾਈ ਰੱਖਣ ਲਈ ਕਹਿੰਦੇ ਹਾਂ। ਅਕਸਰ ਇਸਦੀ ਕੀਮਤ ਉਹੀ ਚੀਜ਼ ਹੁੰਦੀ ਹੈ ਜੋ ਅਸੀਂ ਚਾਹੁੰਦੇ ਸੀ।
ਚੰਗੀ ਗੱਲ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਇਹ ਇੱਕ ਆਦਤ ਹੈ, ਕੋਈ ਚਰਿੱਤਰ ਦਾ ਨੁਕਸ ਨਹੀਂ। ਤੇ ਆਦਤਾਂ ਧਿਆਨ ਦੇਣ ਨਾਲ ਬਦਲਦੀਆਂ ਨੇ।
"ਮਾਫ਼ ਕਰਨਾ" ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਕਰ ਕੀ ਰਿਹਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ
ਸੱਚੀ ਮਾਫ਼ੀ ਕੰਮ ਦੀ ਚੀਜ਼ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਤੁਸੀਂ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਦੁਖੀ ਕੀਤਾ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਕੋਈ ਕੰਮ ਵਿਗਾੜਿਆ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਮਾਫ਼ੀ ਮੰਗਣਾ ਟੁੱਟੀ ਗੱਲ ਜੋੜ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਮਾਫ਼ੀ ਜੁੜਨ ਦਾ ਕੰਮ ਕਰਦੀ ਹੈ।
ਹੱਦੋਂ ਵੱਧ ਮਾਫ਼ੀ ਮੰਗਣਾ ਉਸੇ ਸ਼ਬਦ ਦੇ ਭੇਸ ਵਿੱਚ ਬਿਲਕੁਲ ਵੱਖਰੀ ਚੀਜ਼ ਹੈ। ਉਹ ਕਿਸੇ ਨੁਕਸਾਨ ਦੀ ਮੁਰੰਮਤ ਨਹੀਂ ਕਰ ਰਹੀ, ਕਿਉਂਕਿ ਆਮ ਤੌਰ 'ਤੇ ਕੋਈ ਨੁਕਸਾਨ ਹੁੰਦਾ ਹੀ ਨਹੀਂ। ਉਹ ਤਾਂ ਤੁਹਾਡੀ ਆਪਣੀ ਬੇਚੈਨੀ ਸੰਭਾਲ ਰਹੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਬਹੁਤੀਆਂ ਆਦਤਨ ਮਾਫ਼ੀਆਂ ਇਹਨਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਕੋਈ ਚੁੱਪ ਜਿਹਾ ਕੰਮ ਕਰ ਰਹੀਆਂ ਹੁੰਦੀਆਂ ਨੇ:
- ਕਿਸੇ ਦੇ ਮੱਥੇ 'ਤੇ ਤਿਊੜੀ ਪੈਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਮਾਹੌਲ ਨਰਮ ਕਰ ਦੇਣਾ, ਤਾਂ ਜੋ ਝਗੜੇ ਨੂੰ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਣ ਦਾ ਮੌਕਾ ਹੀ ਨਾ ਮਿਲੇ।
- ਕਿਸੇ ਆਮ ਜਿਹੀ ਬੇਨਤੀ ਨੂੰ ਨਰਮ ਕਰਨਾ ("ਪੁੱਛਣ ਲਈ ਮਾਫ਼ ਕਰਨਾ"), ਤਾਂ ਜੋ ਕੋਈ ਲੋੜ ਹੋਣ 'ਤੇ ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਬੋਝ ਨਾ ਸਮਝੋ।
- ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਦੋਸ਼ੀ ਠਹਿਰਾ ਦੇਣਾ, ਤਾਂ ਜੋ ਜੇ ਸਾਹਮਣੇ ਵਾਲਾ ਖਿਝੇ, ਤਾਂ ਤੁਸੀਂ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਪਹੁੰਚੇ ਹੋਏ ਹੋਵੋ।
- ਉਸ ਚੁੱਪ ਨੂੰ ਭਰਨਾ ਜਿਹੜੀ ਭਾਰੀ ਲੱਗਦੀ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਕੁਝ ਲੋਕ "ਹਾਂ ਜੀ" ਕਹਿ ਕੇ ਭਰਦੇ ਨੇ।
ਧਿਆਨ ਦਿਓ ਕਿ ਇਹਨਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਕੋਈ ਵੀ ਸਾਹਮਣੇ ਵਾਲੇ ਬਾਰੇ ਨਹੀਂ ਹੈ। ਇਹ ਸਭ ਤੁਹਾਡੇ ਅੰਦਰਲੀ ਕਿਸੇ ਭਾਵਨਾ ਨੂੰ ਮੱਧਮ ਕਰਨ ਬਾਰੇ ਨੇ। ਇਹ ਜਾਣਨਾ ਜ਼ਰੂਰੀ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਹੀ ਦੱਸਦਾ ਹੈ ਕਿ ਅਸਲੀ ਕੰਮ ਕਿੱਥੇ ਕਰਨਾ ਹੈ। ਟੀਚਾ ਇਹ ਨਹੀਂ ਕਿ ਕਦੇ ਮਾਫ਼ੀ ਨਾ ਮੰਗੋ। ਟੀਚਾ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਮੁਰੰਮਤ ਵਾਲੇ ਸ਼ਬਦ ਨੂੰ ਆਮ ਜਿਹੀ ਘਬਰਾਹਟ ਸੰਭਾਲਣ ਲਈ ਵਰਤਣਾ ਬੰਦ ਕਰੋ।
ਇਹ ਆਦਤ ਆਉਂਦੀ ਆਮ ਤੌਰ 'ਤੇ ਕਿੱਥੋਂ ਹੈ
ਲੋਕ ਹੱਦੋਂ ਵੱਧ ਮਾਫ਼ੀ ਇਸ ਲਈ ਨਹੀਂ ਮੰਗਦੇ ਕਿ ਉਹ ਕਮਜ਼ੋਰ ਨੇ। ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਇਹ ਸਿੱਖਿਆ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਅਕਸਰ ਬਚਪਨ ਵਿੱਚ, ਤੇ ਅਕਸਰ ਉਸ ਵੇਲੇ ਦੇ ਹਿਸਾਬ ਨਾਲ ਸਹੀ ਕਾਰਨ ਕਰਕੇ।
ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਅਜਿਹੀ ਥਾਂ ਵੱਡੇ ਹੋਏ ਜਿੱਥੇ ਕੁਝ ਪਤਾ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ ਸੀ ਕਿ ਕੀ ਹੋਵੇਗਾ, ਜਿੱਥੇ ਕਿਸੇ ਵੱਡੇ ਦਾ ਮੂਡ ਪਲਾਂ ਵਿੱਚ ਬਦਲ ਸਕਦਾ ਸੀ ਤੇ ਤੁਹਾਨੂੰ ਕਾਰਨ ਵੀ ਨਹੀਂ ਪਤਾ ਹੁੰਦਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਛੋਟੇ ਹੋ ਜਾਣਾ ਤੇ ਮਾਫ਼ੀ ਮੰਗ ਲੈਣਾ ਸਿਆਣਪ ਸੀ। ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਮਾਫ਼ੀ ਮੰਗ ਲੈਣ ਨਾਲ ਤੂਫ਼ਾਨ ਟਲ ਸਕਦਾ ਸੀ। ਦੋਸ਼ ਆਪਣੇ ਸਿਰ ਲੈ ਲੈਣ ਨਾਲ ਤੁਸੀਂ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਸੀ, ਜਾਂ ਘੱਟੋ-ਘੱਟ ਉਸ ਚੀਜ਼ ਉੱਤੇ ਥੋੜ੍ਹਾ ਕਾਬੂ ਮਹਿਸੂਸ ਹੁੰਦਾ ਸੀ ਜਿਹੜੀ ਤੁਹਾਡੇ ਵੱਸ ਦੀ ਸੀ ਹੀ ਨਹੀਂ। ਉਹ ਬਚਾਅ ਦਾ ਹੁਨਰ ਸੀ। ਉਸਨੇ ਕੰਮ ਕੀਤਾ। ਮੁਸ਼ਕਿਲ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਖ਼ਤਰਾ ਖ਼ਤਮ ਹੋਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਵੀ ਉਹ ਚੱਲਦਾ ਰਿਹਾ, ਤੇ ਹੁਣ ਉਹ ਕਿਸੇ ਕੌਫ਼ੀ ਸ਼ੌਪ ਵਿੱਚ ਆਰਡਰ ਗ਼ਲਤ ਆਉਣ 'ਤੇ ਵੀ ਚੱਲ ਪੈਂਦਾ ਹੈ।
ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਇਹ ਆਦਤ ਸਭ ਨੂੰ ਖ਼ੁਸ਼ ਰੱਖਣ ਦੀ ਵੱਡੀ ਆਦਤ ਹੇਠ ਵੀ ਵੱਸਦੀ ਹੈ, ਯਾਨੀ ਹਰ ਵਾਰ ਦੂਜਿਆਂ ਦੇ ਸੁਖ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਸੁਖ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਰੱਖਣਾ। ਇਸ ਆਦਤ ਦੀ ਸੱਚੀ ਕੀਮਤ ਹੈ। 2025 ਦੀ ਇੱਕ ਖੋਜ ਵਿੱਚ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਸਭ ਨੂੰ ਖ਼ੁਸ਼ ਕਰਨ ਦੀ ਆਦਤ ਮਾਪਣ ਵਾਲੀ ਪ੍ਰਸ਼ਨਾਵਲੀ ਪਰਖੀ ਗਈ, ਪਤਾ ਲੱਗਾ ਕਿ ਜਿੰਨੀ ਇਹ ਆਦਤ ਪੱਕੀ ਸੀ, ਓਨੀ ਹੀ ਮਾਨਸਿਕ ਤੰਦਰੁਸਤੀ ਘੱਟ ਸੀ, ਨਾਲ ਹੀ ਵੱਧ ਇਕੱਲਾਪਣ ਤੇ ਆਪਣੇ ਬਾਰੇ ਸਖ਼ਤ ਰਾਇ ਵੀ ਸੀ। ਹਮੇਸ਼ਾ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਆਖ਼ਿਰ ਵਿੱਚ ਰੱਖਣਾ ਤੁਹਾਨੂੰ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਨਹੀਂ ਰੱਖਦਾ। ਇਹ ਤੁਹਾਨੂੰ ਘਸਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਔਰਤਾਂ ਉੱਤੇ ਏਥੇ ਅਕਸਰ ਇੱਕ ਵਾਧੂ ਭਾਰ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਸਾਰੀ ਉਮਰ ਸੁਣਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਰਿਹਾ ਹੈ ਕਿ ਥਾਂ ਘੇਰਨਾ ਬਦਤਮੀਜ਼ੀ ਹੈ ਤੇ ਪਸੰਦ ਕੀਤੇ ਜਾਣ ਦੀ ਕੀਮਤ ਹਰ ਗੱਲ ਮੰਨ ਲੈਣਾ ਹੈ। ਜੇ ਤੁਹਾਡੀ ਤਾਰੀਫ਼ ਇਸ ਲਈ ਹੁੰਦੀ ਰਹੀ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਸੌਖੇ ਹੋ ਤੇ ਕੋਈ ਪੰਗਾ ਨਹੀਂ, ਤਾਂ ਮਾਫ਼ੀਆਂ ਦਾ ਢੇਰ ਲੱਗਣਾ ਹੀ ਸੀ। ਤੁਹਾਨੂੰ ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਇਨਾਮ ਮਿਲਦਾ ਰਿਹਾ ਹੈ।
ਉਸੇ ਪਲ ਇਸਨੂੰ ਫੜਨ ਦਾ ਤਰੀਕਾ
ਜਿਹੜੀ ਆਦਤ ਦਿਸਦੀ ਹੀ ਨਹੀਂ, ਉਹ ਰੋਕੀ ਵੀ ਨਹੀਂ ਜਾ ਸਕਦੀ। ਤਾਂ ਪਹਿਲਾ ਕਦਮ ਦੰਦ ਘੁੱਟ ਕੇ ਚੁੱਪ ਰਹਿਣਾ ਨਹੀਂ। ਪਹਿਲਾ ਕਦਮ ਹੈ ਉਤਸੁਕ ਹੋਣਾ।
ਕੁਝ ਦਿਨ ਬੱਸ ਗਿਣਤੀ ਕਰੋ। ਹਰ ਵਾਰ ਜਦੋਂ "ਮਾਫ਼ ਕਰਨਾ" ਮੂੰਹੋਂ ਨਿਕਲੇ, ਧਿਆਨ ਦਿਓ ਤੇ ਇੱਕ ਸਵਾਲ ਪੁੱਛੋ: ਕੀ ਮੈਂ ਸੱਚਮੁੱਚ ਕੁਝ ਗ਼ਲਤ ਕੀਤਾ ਸੀ? ਕੋਈ ਨਿੰਦਾ ਨਹੀਂ, ਕੋਈ ਨੰਬਰ ਨਹੀਂ। ਤੁਸੀਂ ਬੱਸ ਆਪਣੀਆਂ ਆਦਤਾਂ ਬਾਰੇ ਜਾਣਕਾਰੀ ਇਕੱਠੀ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਖੋਜੀ ਹੋ। ਬਹੁਤੇ ਲੋਕ ਗਿਣਤੀ ਦੇਖ ਕੇ ਹੈਰਾਨ ਰਹਿ ਜਾਂਦੇ ਨੇ, ਤੇ ਇਹ ਦੇਖ ਕੇ ਵੀ ਕਿ ਉਸ ਨਾਲ ਕੋਈ ਅਸਲੀ ਗ਼ਲਤੀ ਕਿੰਨੀ ਘੱਟ ਵਾਰ ਜੁੜੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।
ਜਦੋਂ ਤੁਸੀਂ ਇਹਨਾਂ ਨੂੰ ਆਉਂਦਿਆਂ ਦੇਖਣ ਲੱਗ ਪਵੋ, ਤਾਂ ਤੁਸੀਂ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਰੋਕ ਸਕਦੇ ਹੋ ਜਿਹੜੀਆਂ ਅਸਲੀ ਨਹੀਂ ਨੇ। ਇੱਕ ਸਿੱਧਾ ਤਰੀਕਾ:
- ਮਾਫ਼ੀ ਮੰਗਣ ਦੀ ਖਿੱਚ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰੋ ਤੇ ਇੱਕ ਸਾਹ ਲਈ ਰੁਕੋ। ਉਹੀ ਨਿੱਕਾ ਜਿਹਾ ਵਿੱਥ ਸਾਰੀ ਗੱਲ ਪਲਟ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
- ਆਪਣੇ ਆਪ ਤੋਂ ਝੱਟ ਪੁੱਛੋ: ਕੀ ਮੈਂ ਨੁਕਸਾਨ ਕੀਤਾ, ਜਾਂ ਮੈਨੂੰ ਬੱਸ ਬੇਚੈਨੀ ਹੋ ਰਹੀ ਹੈ? ਜੇ ਨੁਕਸਾਨ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਤਾਂ ਜ਼ਰੂਰ ਮਾਫ਼ੀ ਮੰਗੋ, ਸਾਫ਼ ਸ਼ਬਦਾਂ ਵਿੱਚ ਤੇ ਇੱਕੋ ਵਾਰ। ਜੇ ਸਿਰਫ਼ ਬੇਚੈਨੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਅੱਗੇ ਵਧੋ।
- "ਮਾਫ਼ ਕਰਨਾ" ਦੀ ਥਾਂ ਅਸਲੀ ਗੱਲ ਕਹੋ। ਅਕਸਰ ਹੇਠਾਂ ਕੋਈ ਵੱਧ ਸੱਚਾ ਸ਼ਬਦ ਲੁਕਿਆ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਉਹ ਆਮ ਤੌਰ 'ਤੇ "ਧੰਨਵਾਦ" ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
- ਬੇਚੈਨੀ ਨੂੰ ਬਿਨਾਂ ਠੀਕ ਕੀਤੇ ਰਹਿਣ ਦਿਓ। ਉਹ ਖਿੱਚ ਕੁਝ ਸਕਿੰਟਾਂ ਵਿੱਚ ਲੰਘ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਤੁਹਾਨੂੰ ਉਸ ਬਾਰੇ ਕੁਝ ਕਰਨ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ।
ਤੀਜਾ ਕਦਮ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਉਮੀਦ ਤੋਂ ਕਿਤੇ ਵੱਧ ਕੰਮ ਕਰਦਾ ਹੈ। "ਮਾਫ਼ ਕਰਨਾ, ਮੈਂ ਲੇਟ ਹੋ ਗਿਆ" ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ "ਉਡੀਕਣ ਲਈ ਧੰਨਵਾਦ।" "ਮਾਫ਼ ਕਰਨਾ, ਸਾਰਾ ਬੋਝ ਤੁਹਾਡੇ ਉੱਤੇ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ" ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ "ਸੁਣਨ ਲਈ ਧੰਨਵਾਦ।" "ਮਾਫ਼ ਕਰਨਾ, ਇੱਕ ਸਵਾਲ ਪੁੱਛ ਸਕਦਾ ਹਾਂ?" ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਸਿੱਧਾ "ਮੇਰਾ ਇੱਕ ਸਵਾਲ ਹੈ।" ਇੱਕ ਰੂਪ ਤੁਹਾਨੂੰ ਛੋਟਾ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਦੂਜਾ ਸਾਹਮਣੇ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਕੁਝ ਨਿੱਘਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ ਤੇ ਤੁਹਾਨੂੰ ਪੂਰੇ ਕੱਦ ਨਾਲ ਖੜ੍ਹਾ ਰੱਖਦਾ ਹੈ। ਉਹੀ ਪਲ। ਬਿਲਕੁਲ ਵੱਖਰੀ ਜ਼ਮੀਨ।
ਜਦੋਂ ਕੋਈ ਸ਼ਬਦ ਤਿਆਰ ਨਾ ਹੋਵੇ
"ਮਾਫ਼ ਕਰਨਾ" ਦੇ ਜਿੱਤਣ ਦਾ ਵੱਡਾ ਕਾਰਨ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਤੇਜ਼ ਹੈ। ਉਹ ਹਾਜ਼ਰ ਹੈ, ਬਿਨਾਂ ਸੋਚੇ ਨਿਕਲ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਜਦਕਿ ਸਿੱਧੀ ਗੱਲ ਵਾਲਾ ਵਾਕ ਉਸ ਪਲ ਵਿੱਚ ਨਵੇਂ ਸਿਰਿਓਂ ਬਣਾਉਣਾ ਪੈਂਦਾ ਹੈ ਜਦੋਂ ਤੁਸੀਂ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਘਬਰਾਏ ਹੋਏ ਹੋ। ਆਦਤ ਤੁਹਾਨੂੰ ਰਫ਼ਤਾਰ ਵਿੱਚ ਹਰਾ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।
ਤਾਂ ਰਫ਼ਤਾਰ ਵਿੱਚ ਜਿੱਤਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਛੱਡ ਦਿਓ। ਵਾਕ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਤਿਆਰ ਕਰ ਲਓ।
ਜਿਹੜੇ ਖੋਜੀ ਇਹ ਦੇਖਦੇ ਨੇ ਕਿ ਅਸੀਂ ਉਹਨਾਂ ਗੱਲਾਂ ਲਈ ਕਿਉਂ ਹਾਂ ਕਰ ਦਿੰਦੇ ਹਾਂ ਜਿਹਨਾਂ ਲਈ ਨਾਂਹ ਕਹਿਣੀ ਸੀ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਇੱਕ ਕੰਮ ਦੀ ਗੱਲ ਪਤਾ ਲੱਗੀ: ਸਿਰਫ਼ ਇਹ ਜਾਣਨਾ ਕਾਫ਼ੀ ਨਹੀਂ ਕਿ ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਾਂਹ ਕਹਿਣ ਦਾ ਹੱਕ ਹੈ। ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਆਜ਼ਾਦ ਉਹ ਸ਼ਬਦ ਕਰਦੇ ਨੇ ਜਿਹੜੇ ਪਹਿਲਾਂ ਤੋਂ ਤਿਆਰ ਹੋਣ, ਇੱਕ ਛੋਟੀ ਜਿਹੀ ਲਾਈਨ ਜਿਹੜੀ ਔਖੇ ਪਲ ਵਿੱਚ ਹੱਥ ਆ ਜਾਵੇ। ਜਿਹਨਾਂ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਨਾਂਹ ਕਹਿਣ ਲਈ ਪੱਕਾ ਵਾਕ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਉਹਨਾਂ ਲੋਕਾਂ ਨਾਲੋਂ ਕਿਤੇ ਵੱਧ ਖੁੱਲ੍ਹ ਮਹਿਸੂਸ ਹੋਈ ਜਿਹਨਾਂ ਨੂੰ ਸਿਰਫ਼ ਯਾਦ ਕਰਾਇਆ ਗਿਆ ਸੀ ਕਿ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਇਜਾਜ਼ਤ ਹੈ। ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਖੁੱਲ੍ਹਾ ਹੋਣ ਦਾ ਪਤਾ ਹੋਣਾ ਬਹੁਤਾ ਕੰਮ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦਾ ਜੇ ਹੈਂਡਲ ਹੀ ਨਾ ਲੱਭੇ।
ਕੁਝ ਹੈਂਡਲ ਹੱਥ ਦੀ ਪਹੁੰਚ ਵਿੱਚ ਰੱਖੋ:
- ਜਿਹੜਾ ਕੰਮ ਤੁਸੀਂ ਨਹੀਂ ਲੈ ਸਕਦੇ: "ਇਹ ਮੈਂ ਇਸ ਵੇਲੇ ਨਹੀਂ ਲੈ ਸਕਦਾ।" ਬੱਸ। ਕੋਈ "ਮਾਫ਼ ਕਰਨਾ" ਨਹੀਂ, ਕੋਈ ਲੰਮਾ ਬਹਾਨਾ ਨਹੀਂ।
- ਵੱਖਰੀ ਰਾਇ ਲਈ: "ਮੈਨੂੰ ਇਹ ਵੱਖਰਾ ਲੱਗਦਾ ਹੈ", ਨਾ ਕਿ "ਮਾਫ਼ ਕਰਨਾ, ਪਰ ਮੈਂ ਥੋੜ੍ਹਾ ਅਸਹਿਮਤ ਹਾਂ।"
- ਕਿਸੇ ਲੋੜ ਲਈ: "ਕੀ ਤੁਸੀਂ ਇਹ ਥੋੜ੍ਹਾ ਹੌਲੀ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹੋ? ਧੰਨਵਾਦ।" ਸਿੱਧਾ, ਨਿੱਘਾ, ਬਿਨਾਂ ਮਾਫ਼ੀ ਦੇ।
- ਸੱਚੀ ਗ਼ਲਤੀ ਲਈ: "ਮਾਫ਼ ਕਰਨਾ। ਇਹ ਮੇਰੀ ਗ਼ਲਤੀ ਸੀ, ਤੇ ਮੈਂ ਠੀਕ ਕਰਾਂਗਾ।" ਇਹੀ ਉਸ ਸ਼ਬਦ ਦਾ ਕੰਮ ਹੈ। ਉਸਨੂੰ ਏਥੇ ਲਈ ਬਚਾ ਕੇ ਰੱਖੋ।
ਗੱਲ ਸਕ੍ਰਿਪਟ ਰਟ ਕੇ ਮਸ਼ੀਨ ਵਾਂਗ ਬੋਲਣ ਦੀ ਨਹੀਂ। ਗੱਲ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਉਹ ਰਾਹ ਮਨ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਵਾਰ ਤੁਰ ਚੁੱਕੇ ਹੋਵੋ, ਤਾਂ ਜੋ ਮੌਕੇ 'ਤੇ ਤੁਹਾਡੇ ਮੂੰਹ ਕੋਲ ਪੁਰਾਣੀ ਲੀਹ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਵੀ ਕੋਈ ਰਾਹ ਹੋਵੇ।
ਜਿੱਥੇ ਇਸਦੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਕੀਮਤ ਪੈਂਦੀ ਹੈ: ਕੰਮ 'ਤੇ
ਇਹ ਆਦਤ ਕੰਮ ਵਾਲੀ ਥਾਂ ਤੋਂ ਵੱਧ ਚੁੱਪ ਨੁਕਸਾਨ ਕਿਤੇ ਨਹੀਂ ਕਰਦੀ, ਤੇ ਕਿਤੇ ਵੀ ਏਨੀ ਔਖੀ ਦਿਸਦੀ ਨਹੀਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਆਮ ਸ਼ਿਸ਼ਟਤਾ ਹੇਠ ਲੁਕ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਦੇਖੋ ਇਹ ਈਮੇਲ ਵਿੱਚ ਕਿਵੇਂ ਆਉਂਦੀ ਹੈ। "ਦੇਰ ਨਾਲ ਜਵਾਬ ਦੇਣ ਲਈ ਮਾਫ਼ ਕਰਨਾ।" "ਵਾਰ-ਵਾਰ ਪੁੱਛਣ ਲਈ ਮਾਫ਼ ਕਰਨਾ।" "ਮਾਫ਼ ਕਰਨਾ, ਬੱਸ ਦੁਬਾਰਾ ਯਾਦ ਕਰਾ ਰਿਹਾ ਹਾਂ।" "ਬਹੁਤ ਮਾਫ਼ ਕਰਨਾ, ਇੱਕ ਗੱਲ ਹੋਰ।" ਹਰ ਵਾਰ ਗੱਲ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰਨ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਇੱਕ ਛੋਟਾ ਜਿਹਾ ਝੁਕਾਅ। ਏਨੀਆਂ ਭੇਜੋ ਤਾਂ ਮੈਨੇਜਰ, ਬਿਨਾਂ ਸੋਚੇ-ਸਮਝੇ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਅਜਿਹਾ ਬੰਦਾ ਸਮਝਣ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਜਿਸਨੂੰ ਆਪਣੇ ਕੰਮ 'ਤੇ ਹੀ ਭਰੋਸਾ ਨਹੀਂ। ਮਾਫ਼ੀ ਇੱਕ ਪਿਛੋਕੜ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਬਣ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ਜਿਹੜੀ ਤੁਹਾਡੀ ਕਾਬਲੀਅਤ ਦੀ ਸੁਣਵਾਈ ਦਾ ਰੰਗ ਬਦਲ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।
ਇਹ ਮੀਟਿੰਗਾਂ ਵਿੱਚ ਵੀ ਆਉਂਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਆਮ ਤੌਰ 'ਤੇ ਠੀਕ ਉਦੋਂ ਜਦੋਂ ਤੁਸੀਂ ਕੋਈ ਚੰਗੀ ਗੱਲ ਕਹਿਣ ਵਾਲੇ ਹੁੰਦੇ ਹੋ। "ਮਾਫ਼ ਕਰਨਾ, ਸ਼ਾਇਦ ਇਹ ਸਭ ਨੂੰ ਪਤਾ ਹੀ ਹੋਵੇ, ਪਰ..." "ਮਾਫ਼ ਕਰਨਾ, ਵਿੱਚੋਂ ਬੋਲ ਰਿਹਾ ਹਾਂ..." "ਮਾਫ਼ ਕਰਨਾ, ਮੈਂ ਗ਼ਲਤ ਵੀ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹਾਂ..." ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ ਵਿਚਾਰ ਦੀ ਕੀਮਤ ਮੂੰਹੋਂ ਨਿਕਲਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਘਟਾ ਦਿੱਤੀ, ਤਾਂ ਕਮਰਾ ਵੀ ਉਸਨੂੰ ਘਟੀ ਹੋਈ ਕੀਮਤ 'ਤੇ ਸੁਣਦਾ ਹੈ। ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ ਉਹ ਵਿਚਾਰ ਮੇਜ਼ ਉੱਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਤਿੱਖਾ ਹੋਵੇ। ਪਰ ਤੁਹਾਡੇ ਸ਼ਬਦਾਂ ਨੇ ਸਭ ਨੂੰ ਕਹਿ ਦਿੱਤਾ ਕਿ ਇਸਨੂੰ ਹਲਕੇ ਵਿੱਚ ਲੈਣਾ ਹੈ।
ਹੱਲ ਉਹੀ ਹੈ ਜਿਸਦਾ ਤੁਸੀਂ ਅਭਿਆਸ ਕਰ ਰਹੇ ਹੋ, ਬੱਸ ਦਫ਼ਤਰ ਵੱਲ ਸੇਧਿਆ ਹੋਇਆ। ਇਹ ਬਦਲ ਅਜ਼ਮਾਓ ਤੇ ਦੇਖੋ ਕਿ ਇਹਨਾਂ ਨਾਲ ਕਿੰਨਾ ਘੱਟ ਗੁਆਚਦਾ ਹੈ:
- "ਦੇਰ ਨਾਲ ਜਵਾਬ ਲਈ ਮਾਫ਼ ਕਰਨਾ" ਬਣ ਜਾਵੇ "ਸਬਰ ਲਈ ਧੰਨਵਾਦ।"
- "ਵਾਰ-ਵਾਰ ਪੁੱਛਣ ਲਈ ਮਾਫ਼ ਕਰਨਾ" ਬਣ ਜਾਵੇ "ਇਸ ਬਾਰੇ ਪੁੱਛ ਰਿਹਾ ਹਾਂ, ਕੋਈ ਅਪਡੇਟ?"
- "ਮਾਫ਼ ਕਰਨਾ, ਸ਼ਾਇਦ ਇਹ ਸਭ ਨੂੰ ਪਤਾ ਹੋਵੇ" ਬਣ ਜਾਵੇ ਕੁਝ ਵੀ ਨਹੀਂ। ਬੱਸ ਗੱਲ ਕਹਿ ਦਿਓ।
- "ਪੁੱਛਣ ਲਈ ਮਾਫ਼ ਕਰਨਾ, ਪਰ ਕੀ ਤੁਸੀਂ..." ਬਣ ਜਾਵੇ "ਜਦੋਂ ਵਿਹਲ ਮਿਲੇ, ਕੀ ਤੁਸੀਂ..."
ਇਹਨਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਕੋਈ ਵੀ ਰੁੱਖਾ ਨਹੀਂ। ਇਹ ਨਿੱਘੇ ਵੀ ਨੇ ਤੇ ਸਾਫ਼ ਵੀ, ਤੇ ਇਹਨਾਂ ਵਿੱਚ ਮਾਫ਼ੀ ਨਹੀਂ ਕਿਉਂਕਿ ਕੋਈ ਮਾਫ਼ੀ ਬਣਦੀ ਹੀ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਤੁਸੀਂ ਜਦੋਂ ਜਵਾਬ ਦੇ ਸਕਦੇ ਸੀ, ਦੇ ਦਿੱਤਾ। ਤੁਸੀਂ ਦੁਬਾਰਾ ਪੁੱਛਿਆ ਕਿਉਂਕਿ ਕੰਮ ਨੂੰ ਲੋੜ ਸੀ। ਤੁਹਾਡੇ ਕੋਲ ਕਹਿਣ ਵਾਲਾ ਵਿਚਾਰ ਸੀ। ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ ਛੋਟੇਪਣ ਦਾ ਵਰਣਨ ਕੀਤੇ ਬਿਨਾਂ ਵੀ ਭਲੇ ਤੇ ਸੌਖੇ ਸਾਥੀ ਹੋ ਸਕਦੇ ਹੋ। ਇਹ ਦੋਵੇਂ ਕਦੇ ਇੱਕੋ ਚੀਜ਼ ਸਨ ਹੀ ਨਹੀਂ।
ਕੰਮ ਵਾਲੀ ਥਾਂ ਇੱਕ ਸੱਚੀ ਮਾਫ਼ੀ ਵੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਉਸਨੂੰ ਬਚਾਉਣਾ ਜ਼ਰੂਰੀ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਤੁਸੀਂ ਸੱਚਮੁੱਚ ਕੋਈ ਡੈੱਡਲਾਈਨ ਖੁੰਝਾ ਦਿੰਦੇ ਹੋ, ਜਾਂ ਤੁਹਾਡੀ ਗ਼ਲਤੀ ਕਿਸੇ ਸਾਥੀ ਦੀ ਸ਼ਾਮ ਖ਼ਰਾਬ ਕਰ ਦਿੰਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਸਾਫ਼-ਸਾਫ਼ "ਮਾਫ਼ ਕਰਨਾ, ਇਹ ਮੇਰੀ ਗ਼ਲਤੀ ਸੀ, ਮੈਂ ਇੰਝ ਠੀਕ ਕਰਾਂਗਾ" ਕਹਿਣਾ ਭਰੋਸੇਯੋਗ ਬੰਦੇ ਦੀ ਨਿਸ਼ਾਨੀ ਹੈ। ਲੋਕ ਇਸਦੀ ਇੱਜ਼ਤ ਕਰਦੇ ਨੇ। ਇਹ ਤਾਕਤ ਹੈ, ਕਮਜ਼ੋਰੀ ਨਹੀਂ। ਪਰ ਇਹ ਓਦੋਂ ਹੀ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੁਣਾਈ ਦੇਵੇਗੀ ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਸੌ ਬੇਲੋੜੀਆਂ ਈਮੇਲਾਂ ਵਿੱਚ ਉਹ ਸ਼ਬਦ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਘਸਾ ਨਾ ਦਿੱਤਾ ਹੋਵੇ।
ਛੱਡਣ ਨਾਲ ਕੀ ਬਦਲਦਾ ਹੈ
ਇੱਕ ਚੁੱਪ ਜਿਹਾ ਫ਼ਾਇਦਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਜਿਸਦੀ ਬਹੁਤਿਆਂ ਨੂੰ ਉਮੀਦ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ। ਜਦੋਂ ਤੁਸੀਂ ਹਰ ਗੱਲ ਉੱਤੇ "ਮਾਫ਼ ਕਰਨਾ" ਖਿਲਾਰਨਾ ਬੰਦ ਕਰ ਦਿੰਦੇ ਹੋ, ਤਾਂ ਉਸ ਸ਼ਬਦ ਦਾ ਭਾਰ ਵਾਪਸ ਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਸੱਚੀ ਮਾਫ਼ੀ ਅਸਰ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਘੱਟ ਹੁੰਦੀ ਹੈ ਤੇ ਸਾਫ਼ ਦਿਲੋਂ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਤੁਸੀਂ ਇਹ ਸਿੱਕਾ ਐਵੇਂ ਖ਼ਰਚਣਾ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ, ਤਾਂ ਜਦੋਂ ਖ਼ਰਚਦੇ ਹੋ ਤਾਂ ਉਸਦੀ ਕੀਮਤ ਬਣ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਦੂਜੀ ਤਬਦੀਲੀ ਹੌਲੀ ਹੈ ਤੇ ਵੱਡੀ ਵੀ। ਹਰ ਵਾਰ ਜਦੋਂ ਤੁਸੀਂ ਕਿਸੇ ਛੋਟੀ ਬੇਚੈਨੀ ਨੂੰ ਮਾਫ਼ੀ ਨਾਲ ਦਬਾਏ ਬਿਨਾਂ ਬੈਠਣ ਦਿੰਦੇ ਹੋ, ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੀ ਨਾੜੀ-ਪ੍ਰਣਾਲੀ ਨੂੰ ਇੱਕ ਸੱਚ ਸਿਖਾਉਂਦੇ ਹੋ: ਮੇਰੀ ਕੋਈ ਲੋੜ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ, ਵੱਖਰੀ ਰਾਇ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ, ਮੈਂ ਥੋੜ੍ਹੀ ਥਾਂ ਲੈ ਸਕਦਾ ਹਾਂ, ਤੇ ਅਸਮਾਨ ਨਹੀਂ ਡਿੱਗਦਾ। ਇਹ ਸਬਕ ਵਧਦਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਦ੍ਰਿੜ੍ਹਤਾ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਇਹੀ ਹੈ, ਧੱਕੇਸ਼ਾਹੀ ਨਹੀਂ, ਸਗੋਂ ਆਪਣੀ ਤੇ ਸਾਹਮਣੇ ਵਾਲੇ ਦੀ ਇੱਜ਼ਤ ਰੱਖਦਿਆਂ ਆਪਣੀ ਗੱਲ ਤੇ ਲੋੜ ਦੱਸਣ ਦੀ ਪੱਕੀ ਯੋਗਤਾ। Mayo Clinic ਦੱਸਦਾ ਹੈ ਕਿ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸਿੱਧੀ ਗੱਲਬਾਤ ਆਮ ਤੌਰ 'ਤੇ ਆਤਮ-ਸਨਮਾਨ ਵਧਾਉਂਦੀ ਹੈ ਤੇ ਤਣਾਅ ਘਟਾਉਂਦੀ ਹੈ, ਖ਼ਾਸ ਕਰਕੇ ਉਹਨਾਂ ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਜਿਹੜੇ ਨਾਂਹ ਕਹਿਣਾ ਅਸੰਭਵ ਲੱਗਣ ਕਰਕੇ ਸਿਰ 'ਤੇ ਬਹੁਤ ਕੁਝ ਲੈ ਲੈਂਦੇ ਨੇ। ਮਾਫ਼ੀਆਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਵਿੱਚ ਕਦੇ ਮਸਲਾ ਨਹੀਂ ਸਨ। ਉਹ ਤਾਂ ਇਸ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਦੀ ਨਿਸ਼ਾਨੀ ਸਨ ਕਿ ਤੁਹਾਡੀਆਂ ਲੋੜਾਂ ਨਾਲ ਕੋਈ ਸ਼ਰਤ ਜੁੜੀ ਹੋਈ ਹੈ। ਇਸ ਆਦਤ ਨੂੰ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਛੱਡੋ, ਤੇ ਉਹ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਵੀ ਢਿੱਲਾ ਪੈਣ ਲੱਗਦਾ ਹੈ।
ਸਮੇਂ ਬਾਰੇ ਨਰਮ ਰਹੋ। ਇਹ ਆਦਤ ਸ਼ਾਇਦ ਤੁਹਾਡੇ ਨਾਲ ਦਹਾਕਿਆਂ ਤੋਂ ਹੈ। ਤੁਸੀਂ ਬਿਨਾਂ ਚਾਹੇ ਵੀ "ਮਾਫ਼ ਕਰਨਾ" ਕਹਿ ਦਿਓਗੇ, ਤੇ ਇਹ ਠੀਕ ਹੈ। ਉਸਨੂੰ ਫੜੋ, ਉਸ 'ਤੇ ਮੁਸਕਰਾਓ, ਤੇ ਅਗਲੀ ਵਾਰ ਸ਼ਾਇਦ ਉਸਦੀ ਥਾਂ "ਧੰਨਵਾਦ" ਕਹਿ ਦਿਓ। ਤੁਸੀਂ ਅਜਿਹਾ ਬੰਦਾ ਨਹੀਂ ਬਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਜਿਹੜਾ ਕਦੇ ਮਾਫ਼ੀ ਨਾ ਮੰਗੇ। ਤੁਸੀਂ ਅਜਿਹਾ ਬੰਦਾ ਬਣ ਰਹੇ ਹੋ ਜਿਹੜਾ ਮਾਫ਼ੀ ਮੰਗਦਾ ਹੈ ਤਾਂ ਦਿਲੋਂ ਮੰਗਦਾ ਹੈ।
ਜਦੋਂ ਇਹ ਆਦਤ ਹੋਰ ਡੂੰਘੀ ਹੋਵੇ
ਕਦੇ-ਕਦੇ ਹੱਦੋਂ ਵੱਧ ਮਾਫ਼ੀ ਮੰਗਣਾ ਸਿਰਫ਼ ਇੱਕ ਆਦਤ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ। ਜੇ ਇਸਦੇ ਨਾਲ ਲਗਾਤਾਰ ਡਰ ਵੀ ਹੈ, ਇਹ ਅਹਿਸਾਸ ਕਿ ਹਰ ਗੱਲ ਦਾ ਕਸੂਰ ਤੁਹਾਡਾ ਹੈ, ਜਾਂ ਇਹ ਡਰ ਕਿ ਛੋਟੀ ਜਿਹੀ ਗ਼ਲਤੀ ਨਾਲ ਲੋਕ ਛੱਡ ਜਾਣਗੇ, ਤਾਂ ਹੇਠਾਂ ਕੁਝ ਹੋਰ ਹੈ, ਅਕਸਰ ਚਿੰਤਾ, ਘੱਟ ਸਵੈ-ਮਾਣ, ਜਾਂ ਕਿਸੇ ਡਰਾਉਣੇ ਤੇ ਅਣਪਛਾਤੇ ਅਤੀਤ ਦੀ ਲੰਮੀ ਗੂੰਜ। ਇਹ ਕੋਈ ਨੁਕਸ ਨਹੀਂ ਜਿਸ ਨਾਲ ਤੁਸੀਂ ਇਕੱਲੇ ਲੜੋ। ਥੈਰੇਪਿਸਟ ਤੁਹਾਨੂੰ ਇਸ ਆਦਤ ਦੀ ਜੜ੍ਹ ਤੱਕ ਲੈ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ ਤੇ ਪੈਰਾਂ ਹੇਠ ਪੱਕੀ ਜ਼ਮੀਨ ਬਣਾਉਣ ਵਿੱਚ ਮਦਦ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਇਹ ਕੰਮ ਆਮ ਤੌਰ 'ਤੇ ਇਕੱਲੇ ਕਰਨ ਨਾਲੋਂ ਤੇਜ਼ ਵੀ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਤੇ ਨਰਮ ਵੀ। ਇਹ ਮਦਦ ਲੈਣਾ ਇਹ ਮੰਨਣਾ ਨਹੀਂ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਟੁੱਟੇ ਹੋਏ ਹੋ। ਇਹ ਤਾਂ ਆਪਣੀ ਇੱਜ਼ਤ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੇ ਕੰਮਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਹੈ, ਤੇ ਸਾਰੀ ਗੱਲ ਇਹੀ ਹੈ।
ਸਰੋਤ
- Mayo Clinic, Being assertive: Reduce stress, communicate better
- Scientific Reports, Giving people the words to say no leads them to feel freer to say yes
- Brain and Behavior, The Mental Health Implications of People-Pleasing