ਝਟਪਟ ਸੁਝਾਅ
- ਬਿਸਤਰੇ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ, ਨਾਲ-ਨਾਲ ਤੁਰਦਿਆਂ ਗੱਲ ਛੇੜੋ।
- ਸਮੱਸਿਆ ਨਹੀਂ, ਆਪਣੀ ਚਾਹਤ ਦਾ ਨਾਂ ਲਵੋ।
- ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਈਮਾਨਦਾਰੀ ਨੂੰ ਤੋਹਫ਼ਾ ਸਮਝੋ।
ਜੋੜੇ ਇੱਕ ਖ਼ਾਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਚੁੱਪ ਸਿੱਖ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਤੁਸੀਂ ਉਸ ਬੰਦੇ ਦੇ ਕੋਲ ਪਏ ਹੋ ਜਿਸ ਨੂੰ ਤੁਸੀਂ ਪਿਆਰ ਕਰਦੇ ਹੋ, ਤੁਹਾਡੀ ਸਰੀਰਕ ਨੇੜਤਾ ਵਿੱਚ ਕੁਝ ਠੀਕ ਨਹੀਂ ਚੱਲ ਰਿਹਾ, ਅਤੇ ਤੁਸੀਂ ਸ਼ਬਦਾਂ ਨੂੰ ਬਣਦੇ ਅਤੇ ਫਿਰ ਘੁਲਦੇ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਦੇ ਹੋ। ਕੁਝ ਨਾ ਕਹਿਣਾ ਸੌਖਾ ਲੱਗਦਾ ਹੈ। ਪਾਸਾ ਵੱਟ ਲੈਣਾ ਸੌਖਾ ਲੱਗਦਾ ਹੈ। ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਕਹਿੰਦੇ ਹੋ ਕਿ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਵੇਲੇ ਗੱਲ ਕਰ ਲਵਾਂਗੇ, ਜਦੋਂ ਮਾਹੌਲ ਹਲਕਾ ਹੋਵੇਗਾ, ਅਤੇ ਉਹ ਵੇਲਾ ਕਦੇ ਆਉਂਦਾ ਹੀ ਨਹੀਂ।
ਜੇ ਇਹ ਜਾਣਿਆ-ਪਛਾਣਿਆ ਲੱਗਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਤੁਸੀਂ ਬਿਲਕੁਲ ਆਮ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਹੋ। ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਜੋ ਪੈਸੇ, ਸਹੁਰੇ ਪਰਿਵਾਰ ਅਤੇ ਬੱਚਿਆਂ ਦੀ ਪਰਵਰਿਸ਼ ਬਾਰੇ ਖੁੱਲ੍ਹ ਕੇ ਗੱਲ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਸਾਲਾਂ ਤੱਕ ਇਸ ਬਾਰੇ ਇੱਕ ਸਿੱਧਾ ਵਾਕ ਨਹੀਂ ਬੋਲਦੇ ਕਿ ਉਹ ਬਿਸਤਰੇ ਵਿੱਚ ਸੱਚਮੁੱਚ ਕੀ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਗੱਲ ਇਹ ਨਹੀਂ ਕਿ ਰਿਸ਼ਤਾ ਟੁੱਟ ਗਿਆ ਹੈ। ਗੱਲ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਇਸ ਲਈ ਸਾਨੂੰ ਕੋਈ ਸਕ੍ਰਿਪਟ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦਾ, ਅਤੇ ਦਾਅ ਬੜਾ ਨਿੱਜੀ ਲੱਗਦਾ ਹੈ। ਸੈਕਸ ਬਾਰੇ ਗੱਲ ਕਰਨ ਦਾ ਮਤਲਬ ਹੈ ਠੀਕ ਉੱਥੇ ਦਿਸ ਜਾਣ, ਅਤੇ ਸ਼ਾਇਦ ਪਰਖੇ ਜਾਣ ਦਾ ਖ਼ਤਰਾ ਲੈਣਾ, ਜਿੱਥੇ ਅਸੀਂ ਸਭ ਤੋਂ ਨਰਮ ਹਾਂ।
ਪਰ ਇਸ ਟਾਲ-ਮਟੋਲ ਦੀ ਇੱਕ ਕੀਮਤ ਹੈ, ਅਤੇ ਉਹ ਕਹਿਣੀ ਬਣਦੀ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਇਹ ਗੱਲਬਾਤ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ, ਤਾਂ ਛੋਟੇ ਫ਼ਰਕ ਗਿਲੇ ਵਿੱਚ ਸਖ਼ਤ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਸੱਚ ਦੀ ਥਾਂ ਅੰਦਾਜ਼ੇ ਲੈ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਦੋ ਲੋਕ ਜੋ ਇੱਕ-ਦੂਜੇ ਦਾ ਖ਼ਿਆਲ ਰੱਖਦੇ ਹਨ, ਇੱਕੋ ਬਿਸਤਰੇ ਵਿੱਚ ਚੁੱਪ-ਚਾਪ ਇਕੱਲੇ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਇਹ ਗੱਲ ਕਹਿਣੀ ਏਨੀ ਔਖੀ ਕਿਉਂ ਲੱਗਦੀ ਹੈ
ਕਈ ਗੱਲਾਂ ਇੱਕੋ ਵੇਲੇ ਇਕੱਠੀਆਂ ਹੋ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ।
ਪਹਿਲਾ ਹੈ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਦੁੱਖ ਪਹੁੰਚਾਉਣ ਦਾ ਡਰ। "ਮੈਂ ਕੁਝ ਵੱਖਰਾ ਕਰ ਕੇ ਦੇਖਣਾ ਚਾਹਾਂਗਾ" ਕਹਿਣਾ ਸਾਥੀ ਦੇ ਕੰਨਾਂ ਵਿੱਚ "ਜੋ ਅਸੀਂ ਕਰਦੇ ਆਏ ਹਾਂ ਉਹ ਕਾਫ਼ੀ ਨਹੀਂ" ਬਣ ਕੇ ਪੈ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਭਾਵੇਂ ਤੁਹਾਡਾ ਮਤਲਬ ਇਹ ਨਾ ਹੋਵੇ। ਦੂਜਾ ਹੈ ਆਪਣੇ ਖੁੱਲ੍ਹ ਜਾਣ ਦਾ ਡਰ, ਇਹ ਫ਼ਿਕਰ ਕਿ ਕਿਸੇ ਇੱਛਾ ਦਾ ਨਾਂ ਲੈਣ ਨਾਲ ਤੁਹਾਡੇ ਬਾਰੇ ਕੁਝ ਅਜੀਬ ਪਤਾ ਲੱਗ ਜਾਵੇਗਾ। ਅਤੇ ਤੀਜਾ ਹੈ ਸਿੱਧੀ-ਸਾਦੀ ਆਦਤ। ਜੇ ਸੈਕਸ ਹਮੇਸ਼ਾ ਹੀ ਉਹ ਵਿਸ਼ਾ ਰਿਹਾ ਹੈ ਜਿਸ ਦੁਆਲਿਓਂ ਤੁਸੀਂ ਬਚ ਕੇ ਲੰਘਦੇ ਰਹੇ ਹੋ, ਤਾਂ ਚੁੱਪ ਤੁਹਾਡੀ ਚੋਣ ਦੀ ਥਾਂ ਕੁਦਰਤੀ ਹਾਲਤ ਲੱਗਣ ਲੱਗ ਪੈਂਦੀ ਹੈ।
ਇਸ ਦਾ ਮਤਲਬ ਇਹ ਨਹੀਂ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਨੇੜਤਾ ਵਿੱਚ ਕਮਜ਼ੋਰ ਹੋ। ਇਸ ਦਾ ਮਤਲਬ ਹੈ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਇਨਸਾਨ ਹੋ ਅਤੇ ਵਿਸ਼ਾ ਨਾਜ਼ੁਕ ਹੈ। ਇਹ ਜਾਣਨਾ ਕਿ ਔਖ ਆਮ ਗੱਲ ਹੈ, ਕੁਝ ਦਬਾਅ ਲਾਹ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਫਿਰ ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੀ ਘਬਰਾਹਟ ਨੂੰ ਇਸ ਗੱਲ ਦੀ ਨਿਸ਼ਾਨੀ ਸਮਝਣਾ ਛੱਡ ਦਿੰਦੇ ਹੋ ਕਿ ਕੁਝ ਗ਼ਲਤ ਹੈ।
ਸਾਨੂੰ ਸੱਚਮੁੱਚ ਕੀ ਪਤਾ ਹੈ ਕਿ ਮਦਦ ਕਰਦਾ ਹੈ
ਹੌਸਲਾ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਗੱਲ ਇਹ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਖੋਜਕਾਰ ਜੋੜਿਆਂ ਅਤੇ ਸੈਕਸ ਬਾਰੇ ਦਹਾਕਿਆਂ ਦੇ ਅਧਿਐਨ ਇਕੱਠੇ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਇੱਕੋ ਗੱਲ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਸਾਹਮਣੇ ਆਉਂਦੀ ਹੈ: ਜੋ ਸਾਥੀ ਸੈਕਸ ਬਾਰੇ ਖੁੱਲ੍ਹ ਕੇ ਗੱਲ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਵੱਧ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਸਰੀਰਕ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਅਤੇ ਕੁੱਲ ਮਿਲਾ ਕੇ ਵੱਧ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਰਿਸ਼ਤੇ ਦੱਸਦੇ ਹਨ। Journal of Family Psychology ਵਿੱਚ 2022 ਦੀ ਇੱਕ ਵੱਡੀ ਸਮੀਖਿਆ ਨੇ, ਰਿਸ਼ਤਿਆਂ ਵਿੱਚ ਰਹਿ ਰਹੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਅਧਿਐਨਾਂ ਦੇ ਆਧਾਰ ਉੱਤੇ, ਸੈਕਸ ਬਾਰੇ ਗੱਲਬਾਤ ਅਤੇ ਰਿਸ਼ਤੇ ਤੇ ਸਰੀਰਕ ਸੰਤੁਸ਼ਟੀ ਦੋਵਾਂ ਵਿਚਾਲੇ ਸਾਫ਼ ਸਕਾਰਾਤਮਕ ਸਬੰਧ ਪਾਇਆ।
ਉਸ ਖੋਜ ਦੀ ਇੱਕ ਗੱਲ ਯਾਦ ਰੱਖਣ ਵਾਲੀ ਹੈ। ਗੱਲਬਾਤ ਕਿੰਨੀ ਵਾਰ ਹੋਈ, ਇਸ ਨਾਲੋਂ ਵੱਧ ਮਾਇਨੇ ਇਹ ਰੱਖਦਾ ਸੀ ਕਿ ਗੱਲਬਾਤ ਕਿਹੋ ਜਿਹੀ ਸੀ। ਕੁਝ ਈਮਾਨਦਾਰ, ਨਰਮ ਅਤੇ ਸਹੀ ਵੇਲੇ ਹੋਈਆਂ ਗੱਲਾਂ, ਲਗਾਤਾਰ ਘਬਰਾਈ ਹੋਈ ਬਕਬਕ ਨਾਲੋਂ ਵੱਧ ਕੰਮ ਕਰਦੀਆਂ ਲੱਗਦੀਆਂ ਹਨ। ਤੁਹਾਨੂੰ ਅਜਿਹਾ ਜੋੜਾ ਨਹੀਂ ਬਣਨਾ ਪੈਂਦਾ ਜੋ ਹਰ ਗੱਲ ਨੂੰ ਬੇਅੰਤ ਘੋਖਦਾ ਰਹੇ। ਬੱਸ ਏਨਾ ਕਰਨਾ ਹੈ ਕਿ ਜਦੋਂ ਲੋੜ ਹੋਵੇ, ਸੱਚੀ ਗੱਲ ਨਰਮੀ ਨਾਲ ਕਹਿ ਸਕੋ।
ਗੱਲਬਾਤ ਦਾ ਮਾਹੌਲ ਸਹੀ ਬਣਾਓ
ਤੁਸੀਂ ਇਹ ਗੱਲ ਕਿੱਥੇ ਅਤੇ ਕਦੋਂ ਛੇੜਦੇ ਹੋ, ਇਹੀ ਬਹੁਤਾ ਕੰਮ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਬੈੱਡਰੂਮ, ਉਸੇ ਪਲ ਦੇ ਵਿਚਾਲੇ, ਸਭ ਤੋਂ ਭੈੜੀ ਥਾਂ ਦੇ ਨੇੜੇ ਹੈ। ਗਰਮੀ ਦੇ ਵਿਚਾਲੇ ਦਿੱਤੀ ਰਾਇ ਚੁੱਭ ਸਕਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਜੋ ਸਾਥੀ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਨਾਜ਼ੁਕ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਸਿਖਾਉਣਾ ਨੁਕਤਾਚੀਨੀ ਲੱਗ ਸਕਦਾ ਹੈ।
- ਕੋਈ ਸਾਦਾ, ਬਿਨਾਂ ਦਬਾਅ ਵਾਲਾ ਪਲ ਚੁਣੋ। ਸੈਰ, ਲੰਮਾ ਸਫ਼ਰ, ਜਾਂ ਰਲ ਕੇ ਭਾਂਡੇ ਧੋਂਦਿਆਂ। ਨਾਲ-ਨਾਲ ਬੈਠ ਕੇ ਗੱਲ ਕਰਨਾ ਅਕਸਰ ਆਹਮੋ-ਸਾਹਮਣੇ ਨਾਲੋਂ ਸੌਖਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਅੱਖਾਂ ਮਿਲਾਉਣੀਆਂ ਨਾ ਪੈਣ ਤਾਂ ਸ਼ਬਦ ਸੌਖੇ ਨਿਕਲਦੇ ਹਨ।
- ਸਾਫ਼ ਗ਼ਲਤ ਵੇਲਿਆਂ ਤੋਂ ਬਚੋ। ਥੱਕੇ ਹੋਏ, ਕਾਹਲ਼ੀ ਵਿੱਚ, ਧਿਆਨ ਵੰਡਿਆ ਹੋਇਆ, ਝਗੜੇ ਦੇ ਵਿਚਾਲੇ, ਜਾਂ ਜਦੋਂ ਕੋਈ ਬਾਹਰ ਨਿਕਲ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇ। ਜਨਤਕ ਸਿਹਤ ਦੀ ਸਲਾਹ ਵੀ ਇਹੀ ਕਹਿੰਦੀ ਹੈ: ਉਹ ਵੇਲਾ ਚੁਣੋ ਜਦੋਂ ਤੁਸੀਂ ਦੋਵੇਂ ਏਨੇ ਸ਼ਾਂਤ ਹੋਵੋ ਕਿ ਸੱਚਮੁੱਚ ਸੁਣ ਸਕੋ।
- ਸ਼ਿਕਾਇਤ ਨਾਲ ਨਹੀਂ, ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰੋ। ਕੁਝ ਇੰਝ ਕਿ "ਮੈਨੂੰ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਨੇੜੇ ਹੋਣਾ ਬਹੁਤ ਚੰਗਾ ਲੱਗਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਮੈਂ ਸਾਡੀ ਸਰੀਰਕ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਬਾਰੇ ਗੱਲ ਕਰਨੀ ਚਾਹੁੰਦਾ ਸੀ" ਸਾਥੀ ਨੂੰ ਦੱਸਦਾ ਹੈ ਕਿ ਇਹ ਗੱਲ ਨਿੱਘ ਵਿੱਚੋਂ ਆ ਰਹੀ ਹੈ, ਕਿਸੇ ਫ਼ੈਸਲੇ ਵਿੱਚੋਂ ਨਹੀਂ।
- ਜੇ ਗੱਲ ਵੱਡੀ ਹੈ ਤਾਂ ਥੋੜ੍ਹਾ ਪਹਿਲਾਂ ਦੱਸ ਦਿਓ। "ਕੀ ਅਸੀਂ ਇਸ ਹਫ਼ਤੇ ਦੇ ਅਖ਼ੀਰ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਬਾਰੇ ਗੱਲ ਕਰਨ ਲਈ ਵੇਲਾ ਕੱਢ ਸਕਦੇ ਹਾਂ?" ਇਸ ਨਾਲ ਦੋਵੇਂ ਤਿਆਰ ਆਉਂਦੇ ਹਨ, ਅਚਾਨਕ ਫਸੇ ਹੋਏ ਨਹੀਂ।
ਉਹ ਸ਼ਬਦ ਜੋ ਤਾਪਮਾਨ ਘਟਾਉਂਦੇ ਹਨ
ਤੁਸੀਂ ਜੋ ਵਾਕ ਚੁਣਦੇ ਹੋ ਉਹ ਸੋਚਣ ਨਾਲੋਂ ਵੱਧ ਮਾਇਨੇ ਰੱਖਦੇ ਹਨ। ਕੁਝ ਢੰਗ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਬਚਾਅ ਵਿੱਚ ਜਾਣ ਦੀ ਥਾਂ ਖੁੱਲ੍ਹਾ ਰੱਖਦੇ ਹਨ।
ਆਪਣੇ ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰੋ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਨਹੀਂ। "ਮੇਰਾ ਮਨ ਸੀ ਕਿ ਅਸੀਂ ਇਹ ਕਰ ਕੇ ਦੇਖੀਏ..." ਜਾਂ "ਮੈਨੂੰ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਇਸ ਨਾਲ ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਹੋਰ ਨੇੜੇ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਾਂਗਾ..." ਇੱਕ ਇੱਛਾ ਸਾਹਮਣੇ ਰੱਖਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਸਾਥੀ ਨੂੰ ਕਟਹਿਰੇ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਖੜ੍ਹਾ ਕਰਦਾ। ਇਸ ਦੇ ਮੁਕਾਬਲੇ "ਤੂੰ ਕਦੇ ਵੀ ਨਹੀਂ..." ਲਗਭਗ ਪੱਕਾ ਹੀ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਸਖ਼ਤ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਸਿਰਫ਼ ਸਮੱਸਿਆ ਨਹੀਂ, ਆਪਣੀ ਚਾਹਤ ਦਾ ਨਾਂ ਲਵੋ। "ਮੈਨੂੰ ਚਾਹਿਆ ਜਾਣ ਦਾ ਅਹਿਸਾਸ ਯਾਦ ਆਉਂਦਾ ਹੈ" ਸਾਥੀ ਨੂੰ ਕਿਤੇ ਜਾਣ ਲਈ ਰਾਹ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। "ਸਾਡੀ ਸਰੀਰਕ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਖ਼ਰਾਬ ਹੈ" ਉਸ ਨੂੰ ਬੱਸ ਬੇਸਹਾਰਾ ਅਤੇ ਹੋਰ ਸੁਣਨ ਲਈ ਤਿਆਰ ਖੜ੍ਹਾ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਸੱਚੇ ਸਵਾਲ ਪੁੱਛੋ ਅਤੇ ਫਿਰ ਸੱਚਮੁੱਚ ਉਡੀਕੋ। "ਅੱਜਕਲ੍ਹ ਤੈਨੂੰ ਕੀ ਚੰਗਾ ਲੱਗਦਾ ਹੈ?" ਜਾਂ "ਕੀ ਕੁਝ ਅਜਿਹਾ ਹੈ ਜੋ ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਪੁੱਛਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਸੀ ਪਰ ਪੁੱਛਿਆ ਨਹੀਂ?" ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਅੰਦਰ ਬੁਲਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਮਕਸਦ ਭਾਸ਼ਣ ਦੇਣਾ ਨਹੀਂ। ਮਕਸਦ ਇਹ ਜਾਣਨਾ ਹੈ ਕਿ ਦੋਵਾਂ ਲਈ ਸੱਚ ਕੀ ਹੈ, ਜਿਸ ਦਾ ਮਤਲਬ ਹੈ ਲੰਮੀਆਂ ਚੁੱਪਾਂ ਰਹਿਣ ਦੇਣਾ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਭਰਨ ਦੀ ਖਿੱਚ ਰੋਕਣਾ।
ਤੁਸੀਂ ਜਾਣ-ਬੁੱਝ ਕੇ ਉਮੀਦਾਂ ਵੀ ਹੇਠਾਂ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹੋ। "ਇਹ ਗੱਲ ਕਹਿੰਦਿਆਂ ਮੈਨੂੰ ਥੋੜ੍ਹੀ ਘਬਰਾਹਟ ਹੋ ਰਹੀ ਹੈ" ਸਭ ਤੋਂ ਦਿਲ ਪਿਘਲਾਉਣ ਵਾਲੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਹੈ। ਇਹ ਸਾਥੀ ਨੂੰ ਦੱਸਦਾ ਹੈ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਹਮਲਾ ਨਹੀਂ ਕਰ ਰਹੇ। ਤੁਸੀਂ ਹੱਥ ਵਧਾ ਰਹੇ ਹੋ।
ਜਦੋਂ ਗੱਲ ਤੁਹਾਨੂੰ ਸੁਣਨੀ ਪਵੇ
ਕਦੇ-ਕਦੇ ਗੱਲ ਤੁਸੀਂ ਸ਼ੁਰੂ ਨਹੀਂ ਕਰ ਰਹੇ ਹੁੰਦੇ। ਤੁਹਾਡਾ ਸਾਥੀ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਉਸ ਦਾ ਵਾਕ ਪੂਰਾ ਹੋਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਕੱਸਦਾ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਦੇ ਹੋ।
ਸਭ ਤੋਂ ਕੰਮ ਦੀ ਗੱਲ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਈਮਾਨਦਾਰੀ ਨੂੰ ਖ਼ਤਰਾ ਨਹੀਂ, ਤੋਹਫ਼ਾ ਸਮਝੋ, ਭਾਵੇਂ ਸੁਣਨਾ ਔਖਾ ਹੋਵੇ। ਬੋਲਣ ਲਈ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਹਿੰਮਤ ਕਰਨੀ ਪਈ ਹੈ। ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ ਜਾਂ ਚੁੱਪ ਹੋ ਕੇ ਜਵਾਬ ਦਿੰਦੇ ਹੋ, ਤਾਂ ਤੁਸੀਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸਿਖਾ ਦਿੰਦੇ ਹੋ ਕਿ ਖੁੱਲ੍ਹਣ ਦੀ ਸਜ਼ਾ ਮਿਲਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਚੁੱਪ ਵਾਪਸ ਆ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਹੌਲੀ ਹੋਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰੋ। ਤੁਸੀਂ ਕਹਿ ਸਕਦੇ ਹੋ, "ਦੱਸਣ ਲਈ ਸ਼ੁਕਰੀਆ, ਮੈਨੂੰ ਇਸ ਉੱਤੇ ਥੋੜ੍ਹਾ ਸੋਚਣ ਦਾ ਵੇਲਾ ਦੇ ਦੇ?" ਜੋ ਤੁਸੀਂ ਸੁਣਿਆ ਉਸ ਬਾਰੇ ਤੁਹਾਡੇ ਵੀ ਅਹਿਸਾਸ ਹੋ ਸਕਦੇ ਹਨ। ਬੱਸ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪਹਿਲੇ ਤਿੰਨ ਸਕਿੰਟਾਂ ਵਿੱਚ ਵਾਪਸ ਸੁੱਟਣਾ ਜ਼ਰੂਰੀ ਨਹੀਂ।
ਇੱਛਾ ਦਾ ਫ਼ਰਕ ਉਨ੍ਹਾਂ ਸਭ ਤੋਂ ਆਮ ਗੱਲਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਹੈ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਜੋੜੇ ਸਾਹਮਣਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਇਹ ਘੱਟ ਹੀ ਕਿਸੇ ਇੱਕ ਦੇ ਗ਼ਲਤ ਹੋਣ ਦੀ ਗੱਲ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਇਹ ਦੋ ਅਸਲੀ ਸਰੀਰਾਂ ਅਤੇ ਦੋ ਅਸਲੀ ਕਹਾਣੀਆਂ ਦਾ ਮਿਲਣਾ ਹੈ। ਮਕਸਦ ਜਿੱਤਣਾ ਨਹੀਂ। ਮਕਸਦ ਇੱਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਏਨਾ ਸਮਝ ਲੈਣਾ ਹੈ ਕਿ ਕੋਈ ਅਜਿਹਾ ਰਾਹ ਲੱਭ ਸਕੋ ਜੋ ਦੋਵਾਂ ਲਈ ਠੀਕ ਹੋਵੇ।
ਗੱਲ ਚੱਲਦੀ ਰੱਖੋ, ਨਰਮੀ ਨਾਲ
ਇੱਕ ਹਿੰਮਤ ਵਾਲੀ ਗੱਲਬਾਤ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਹੈ, ਹੱਲ ਨਹੀਂ। ਸਰੀਰ ਬਦਲਦੇ ਹਨ, ਤਣਾਅ ਬਦਲਦਾ ਹੈ, ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਬਦਲਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਜੋ ਗੱਲਬਾਤ ਦੋ ਸਾਲ ਪਹਿਲਾਂ ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ ਠੀਕ ਸੀ ਉਹ ਸ਼ਾਇਦ ਹੁਣ ਨਾ ਹੋਵੇ। ਜੋ ਜੋੜੇ ਹਲਕੇ-ਫੁਲਕੇ ਢੰਗ ਨਾਲ, ਬਿਨਾਂ ਡਰਾਮੇ ਦੇ, ਖ਼ਬਰ ਲੈਂਦੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਘੱਟ ਦੂਰ ਹੁੰਦੇ ਹਨ।
ਇਹ ਛੋਟੀ ਗੱਲ ਵੀ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ। ਬਾਅਦ ਵਿੱਚ ਕਿਹਾ "ਇਹ ਬਹੁਤ ਵਧੀਆ ਸੀ, ਮੈਨੂੰ ਖ਼ਾਸ ਕਰ ਕੇ ਉਦੋਂ ਚੰਗਾ ਲੱਗਿਆ ਜਦੋਂ ਤੂੰ..." ਅਜਿਹੀ ਰਾਇ ਹੈ ਜੋ ਹੌਸਲਾ ਵਧਾਉਂਦੀ ਹੈ, ਤੋੜਦੀ ਨਹੀਂ। ਤਾਰੀਫ਼ ਨੁਕਤਾਚੀਨੀ ਜਿੰਨਾ ਹੀ ਸਿਖਾਉਂਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਸੁਣਨੀ ਕਿਤੇ ਸੌਖੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਸਮੇਂ ਨਾਲ ਇਹ ਛੋਟੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਚੁੱਪ-ਚਾਪ ਕੁਝ ਵੱਡਾ ਕਰ ਦਿੰਦੀਆਂ ਹਨ: ਸੈਕਸ ਉਸ ਵਿਸ਼ੇ ਤੋਂ, ਜਿਸ ਤੋਂ ਤੁਸੀਂ ਬਚਦੇ ਸੀ, ਇੱਕ ਹੋਰ ਢੰਗ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਜਿਸ ਨਾਲ ਤੁਸੀਂ ਇੱਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਜਾਣਦੇ ਹੋ।
ਹੋਰ ਮਦਦ ਕਦੋਂ ਲੈਣੀ ਹੈ
ਕੁਝ ਗੰਢਾਂ ਸਿਰਫ਼ ਗੱਲਬਾਤ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਖੁੱਲ੍ਹਦੀਆਂ, ਅਤੇ ਇਹ ਕੋਈ ਨਾਕਾਮੀ ਨਹੀਂ। ਜੇ ਸੈਕਸ ਲਗਾਤਾਰ ਦਰਦ ਜਾਂ ਘਬਰਾਹਟ ਦਾ ਕਾਰਨ ਬਣ ਗਿਆ ਹੈ, ਜੇ ਕੋਈ ਸਰੀਰਕ ਬਦਲਾਅ ਹੈ ਜੋ ਦੋਵਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਸਮਝ ਨਹੀਂ ਆ ਰਿਹਾ, ਜੇ ਉਹੀ ਝਗੜਾ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਭਾਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਕਿੰਨੀ ਵੀ ਨਰਮੀ ਨਾਲ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰੋ, ਜਾਂ ਜੇ ਨੇੜਤਾ ਚੁੱਪ ਹੋ ਗਈ ਹੈ ਅਤੇ ਵਾਪਸੀ ਦਾ ਰਾਹ ਨਹੀਂ ਲੱਭ ਰਿਹਾ, ਤਾਂ ਸ਼ਾਇਦ ਮਦਦ ਦਾ ਵੇਲਾ ਹੈ।
ਕਿਸੇ ਵੀ ਸਰੀਰਕ ਗੱਲ ਲਈ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਦਰਦ, ਇੱਛਾ ਵਿੱਚ ਬਦਲਾਅ, ਜਾਂ ਦਵਾਈ ਦੇ ਅਸਰ ਸ਼ਾਮਲ ਹਨ, ਪਹਿਲਾ ਪੜਾਅ ਡਾਕਟਰ ਹੈ। ਰਿਸ਼ਤੇ ਵਾਲੇ ਪਾਸੇ ਲਈ, ਕੋਈ ਸੈਕਸ ਥੈਰੇਪਿਸਟ ਜਾਂ ਜੋੜਿਆਂ ਦਾ ਸਲਾਹਕਾਰ ਬਿਲਕੁਲ ਇਸੇ ਕੰਮ ਲਈ ਸਿਖਲਾਈ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਕੋਲ ਜਾਣਾ ਇਸ ਗੱਲ ਦੀ ਨਿਸ਼ਾਨੀ ਹੈ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਰਿਸ਼ਤੇ ਨੂੰ ਗੰਭੀਰਤਾ ਨਾਲ ਲੈਂਦੇ ਹੋ, ਨਾ ਕਿ ਇਹ ਕਿ ਸਭ ਖ਼ਤਮ ਹੈ। ਜੇ ਸ਼ਰਮ, ਪੁਰਾਣਾ ਸਦਮਾ, ਜਾਂ ਨੇੜਤਾ ਦਾ ਡਰ ਗੱਲ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਬੰਦ ਕਰਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਕੋਈ ਥੈਰੇਪਿਸਟ ਤੁਹਾਨੂੰ ਸਮਝਣ ਵਿੱਚ ਮਦਦ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ ਕਿ ਇਹ ਕਿੱਥੋਂ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਤੁਹਾਡੀ ਆਪਣੀ ਰਫ਼ਤਾਰ ਨਾਲ ਇਸ ਉੱਤੇ ਕੰਮ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ।
ਮਦਦ ਮੰਗਣਾ ਹਾਰ ਮੰਨਣਾ ਨਹੀਂ ਹੈ। ਇਹ ਉਸ ਚੀਜ਼ ਨੂੰ ਧਿਆਨ ਦੇਣਾ ਹੈ ਜਿਸ ਦੀ ਤੁਹਾਨੂੰ ਪਰਵਾਹ ਹੈ।