ਡੇਟ ਵਧੀਆ ਰਹੀ। ਸ਼ਾਇਦ ਕੁਝ ਜ਼ਿਆਦਾ ਹੀ ਵਧੀਆ। ਅਗਲੀ ਸਵੇਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਮੈਸਿਜ ਆਇਆ, ਨਿੱਘਾ ਤੇ ਸਹਿਜ ਜਿਹਾ, ਪਰ ਖ਼ੁਸ਼ ਹੋਣ ਦੀ ਥਾਂ ਤੁਹਾਡੇ ਅੰਦਰ ਇੱਕ ਛੋਟਾ ਜਿਹਾ, ਖ਼ਾਸ ਕਿਸਮ ਦਾ ਡਰ ਉੱਠਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਅਜਿਹੇ ਕਮਰੇ ਵੱਲ ਖੁੱਲ੍ਹ ਗਿਆ ਹੋਵੇ ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਵੜਨ ਦਾ ਤੁਹਾਨੂੰ ਪੱਕਾ ਯਕੀਨ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਅਚਾਨਕ ਤੁਸੀਂ ਰੁੱਝ ਜਾਂਦੇ ਹੋ। ਜਵਾਬ ਦੇਣ ਵਿੱਚ ਵੱਧ ਸਮਾਂ ਲਾਉਂਦੇ ਹੋ। ਤੁਹਾਨੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਤਿੰਨ ਗੱਲਾਂ ਨਜ਼ਰ ਆ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ ਜੋ ਖਿਝ ਦਿਵਾਉਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਅਤੇ ਇਹ ਏਨਾ ਸਾਫ਼ ਦਿਸਣਾ ਲਗਭਗ ਰਾਹਤ ਵਰਗਾ ਲੱਗਦਾ ਹੈ। ਵੀਕਐਂਡ ਤੱਕ ਤੁਸੀਂ ਸੋਚਣ ਲੱਗ ਪੈਂਦੇ ਹੋ ਕਿ ਕੀ ਗੱਲ ਸੱਚਮੁੱਚ ਕਦੇ ਏਨੀ ਚੰਗੀ ਸੀ ਵੀ।
ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਇਸ ਵਰਗਾ ਕੁਝ ਇੱਕ ਤੋਂ ਵੱਧ ਵਾਰ ਜੀਅ ਚੁੱਕੇ ਹੋ, ਤਾਂ ਸ਼ਾਇਦ ਤੁਸੀਂ ਇਹੀ ਸਮਝਦੇ ਹੋਵੋਗੇ ਕਿ ਬੱਸ ਹਾਲੇ ਸਹੀ ਇਨਸਾਨ ਮਿਲਿਆ ਨਹੀਂ। ਕਈ ਵਾਰ ਇਹ ਸੱਚ ਵੀ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਪਰ ਜੇ ਪਿੱਛੇ ਹਟਣ ਦੀ ਇਹ ਤਾਂਘ ਹਰ ਵਾਰ ਉਦੋਂ ਹੀ ਜਾਗਦੀ ਹੈ ਜਦੋਂ ਗੱਲ ਨੇੜਤਾ ਵੱਲ ਵਧਦੀ ਹੈ, ਭਾਵੇਂ ਸਾਹਮਣੇ ਕੋਈ ਵੀ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ ਗੱਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਸਗੋਂ ਇਸ ਗੱਲ ਦੀ ਹੋਵੇ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਬਹੁਤ ਪਹਿਲਾਂ ਨੇੜਤਾ ਨੂੰ ਸੰਭਾਲਣ ਦਾ ਕਿਹੜਾ ਤਰੀਕਾ ਸਿੱਖਿਆ ਸੀ।
ਇਸਦਾ ਇੱਕ ਨਾਂ ਵੀ ਹੈ। ਮਨੋਵਿਗਿਆਨੀ ਇਸਨੂੰ ਅਵਾਇਡੈਂਟ ਅਟੈਚਮੈਂਟ ਸਟਾਈਲ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਯਾਨੀ ਨੇੜਤਾ ਤੋਂ ਟਲਣ ਵਾਲਾ ਲਗਾਅ। ਅਤੇ ਇਹ ਕੋਈ ਕਿਰਦਾਰ ਦੀ ਕਮੀ ਨਹੀਂ ਹੈ।
ਇਹ ਵਾਇਰਿੰਗ ਆਉਂਦੀ ਕਿੱਥੋਂ ਹੈ
ਅਟੈਚਮੈਂਟ ਉਹ ਪ੍ਰਬੰਧ ਹੈ ਜੋ ਤੁਸੀਂ ਨਿੱਕੇ ਬੱਚੇ ਵਜੋਂ ਬਣਾਇਆ ਸੀ, ਤਾਂ ਜੋ ਤੁਹਾਡੀ ਦੇਖਭਾਲ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਤੋਂ ਤੁਹਾਡੀਆਂ ਲੋੜਾਂ ਪੂਰੀਆਂ ਹੋ ਸਕਣ। ਇਹ ਹਰ ਚੀਜ਼ ਦੇ ਹੇਠਾਂ-ਹੇਠਾਂ ਚੱਲਦਾ ਹੈ, ਬਹੁਤਾ ਕਰਕੇ ਨਜ਼ਰੋਂ ਓਹਲੇ। ਜਦੋਂ ਦੇਖਭਾਲ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਲਗਾਤਾਰ ਨਿੱਘਾ ਅਤੇ ਹੁੰਗਾਰਾ ਭਰਨ ਵਾਲਾ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਬੱਚਾ ਆਮ ਤੌਰ 'ਤੇ ਇਹ ਸਿੱਖਦਾ ਹੈ ਕਿ ਨੇੜਤਾ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਹੈ ਅਤੇ ਮਦਦ ਮੰਗਣ ਨਾਲ ਗੱਲ ਬਣਦੀ ਹੈ। ਇਹ ਸਿਕਿਓਰ ਅਟੈਚਮੈਂਟ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਸ ਨਾਲ ਵੱਡੀ ਉਮਰ ਦੀ ਨੇੜਤਾ ਘੱਟ ਖ਼ਤਰੇ ਵਾਲੀ ਲੱਗਦੀ ਹੈ।
ਅਵਾਇਡੈਂਟ ਅਟੈਚਮੈਂਟ ਆਮ ਤੌਰ 'ਤੇ ਵੱਖਰੀ ਮਿੱਟੀ ਵਿੱਚ ਉੱਗਦੀ ਹੈ। Cleveland Clinic ਦੱਸਦਾ ਹੈ ਕਿ ਇਹ ਉਦੋਂ ਬਣਦੀ ਹੈ ਜਦੋਂ ਦੇਖਭਾਲ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਨੇ ਬੱਚੇ ਦੀਆਂ ਸਰੀਰਕ ਲੋੜਾਂ ਤਾਂ ਪੂਰੀਆਂ ਕੀਤੀਆਂ ਪਰ ਭਾਵਨਾਤਮਕ ਲੋੜਾਂ ਵੱਲ ਬਹੁਤਾ ਧਿਆਨ ਨਹੀਂ ਦਿੱਤਾ, ਜਦੋਂ ਘਰ ਵਿੱਚ ਜਜ਼ਬਾਤਾਂ ਲਈ ਥਾਂ ਹੀ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਅਜਿਹੇ ਹਾਲਾਤ ਵਿੱਚ ਬੱਚਾ ਫਸ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੁੜਨ ਦੀ ਲੋੜ ਤਾਂ ਮੁੱਕਦੀ ਨਹੀਂ। ਪਰ ਉਸ ਵੱਲ ਹੱਥ ਵਧਾਉਣ ਦਾ ਕੋਈ ਫ਼ਾਇਦਾ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦਾ। ਤਾਂ ਬੱਚਾ ਚੁੱਪ-ਚਾਪ ਇੱਕ ਕਮਾਲ ਦੀ ਗੱਲ ਕਰਦਾ ਹੈ: ਉਹ ਆਪਣੀ ਲੋੜ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਹੀ ਮੱਧਮ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਆਪ ਧਰਵਾਸ ਦੇਣਾ ਸਿੱਖ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਘੱਟ ਉਮੀਦ ਰੱਖਣੀ ਸਿੱਖ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਸਿਰ 'ਤੇ ਜਿਉਣ ਨੂੰ ਹੀ ਇੱਕੋ-ਇੱਕ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਰਾਹ ਮੰਨ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਉਸ ਵੇਲੇ ਇਹ ਸਿਆਣਾ ਹੱਲ ਸੀ। ਇਸੇ ਨੇ ਇੱਕ ਬੱਚੇ ਨੂੰ ਪਾਰ ਲਾਇਆ। ਮੁਸ਼ਕਲ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਇਹ ਵਾਇਰਿੰਗ ਟਿਕੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਸਨੂੰ ਪਤਾ ਨਹੀਂ ਲੱਗਦਾ ਕਿ ਖ਼ਤਰਾ ਲੰਘ ਚੁੱਕਾ ਹੈ। ਦਹਾਕਿਆਂ ਬਾਅਦ, ਜਦੋਂ ਕੋਈ ਸਾਥੀ ਏਨਾ ਨੇੜੇ ਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਦਿਲ ਨੂੰ ਲੱਗਣ ਲੱਗੇ, ਤਾਂ ਪੁਰਾਣਾ ਸਿਸਟਮ ਇਸਨੂੰ ਖ਼ਤਰਾ ਸਮਝਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਉਹੀ ਕਰਦਾ ਹੈ ਜੋ ਹਮੇਸ਼ਾ ਕਰਦਾ ਆਇਆ ਹੈ। ਲੋੜ ਦਾ ਬਟਨ ਬੰਦ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਨਾਲੇ, ਇਹ ਕੋਈ ਵਿਰਲੀ ਗੱਲ ਨਹੀਂ। Cleveland Clinic ਦਾ ਅੰਦਾਜ਼ਾ ਹੈ ਕਿ ਲਗਭਗ ਹਰ ਚੌਥਾ ਬਾਲਗ ਅਵਾਇਡੈਂਟ ਪਾਸੇ ਝੁਕਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਇਹ ਤੁਸੀਂ ਹੋ, ਤਾਂ ਤੁਸੀਂ ਬਹੁਤ ਵੱਡੀ ਸੰਗਤ ਵਿੱਚ ਹੋ।
ਅਸਲ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਵਿੱਚ ਇਹ ਕਿਹੋ ਜਿਹਾ ਦਿਸਦਾ ਹੈ
ਅਵਾਇਡੈਂਟ ਅਟੈਚਮੈਂਟ ਅੰਦਰੋਂ ਆਮ ਤੌਰ 'ਤੇ "ਮੈਨੂੰ ਨੇੜਤਾ ਤੋਂ ਡਰ ਲੱਗਦਾ ਹੈ" ਵਰਗੀ ਮਹਿਸੂਸ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ। ਅੰਦਰੋਂ ਇਹ ਅਕਸਰ ਸਿਰਫ਼ ਸਿਆਣਪ ਲੱਗਦੀ ਹੈ, ਜਾਂ ਇੰਝ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਦੂਜਾ ਇਨਸਾਨ ਕੁਝ ਜ਼ਿਆਦਾ ਹੀ ਮੰਗ ਰਿਹਾ ਹੈ।
ਇਸਦੇ ਕੁਝ ਆਮ ਰੂਪ:
- ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੀ ਆਜ਼ਾਦੀ ਨੂੰ ਏਨੀ ਕੀਮਤ ਦਿੰਦੇ ਹੋ ਕਿ ਕਿਸੇ ਦੀ ਲੋੜ ਪੈਣੀ ਹੀ ਹਲਕੀ ਜਿਹੀ ਸ਼ਰਮਿੰਦਗੀ ਲੱਗਦੀ ਹੈ, ਇੱਕ ਕਮਜ਼ੋਰੀ ਜੋ ਤੁਸੀਂ ਰੱਖਣੀ ਨਾ ਚਾਹੋ।
- ਗੱਲ ਵਧੀਆ ਚੱਲਦੀ ਹੈ, ਪਰ ਜਿਵੇਂ ਹੀ ਰਿਸ਼ਤਾ ਗੰਭੀਰ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਸਵਿੱਚ ਦੱਬ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਤੁਸੀਂ ਬਾਹਰ ਦਾ ਰਾਹ ਲੱਭਣ ਲੱਗ ਪੈਂਦੇ ਹੋ।
- ਜਦੋਂ ਸਾਥੀ ਜਜ਼ਬਾਤਾਂ, ਰਿਸ਼ਤੇ ਜਾਂ ਭਵਿੱਖ ਬਾਰੇ ਗੱਲ ਕਰਨੀ ਚਾਹੇ, ਤਾਂ ਤੁਸੀਂ ਚੁੱਪ ਜਾਂ ਦੂਰ-ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹੋ।
- "ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਪਿਆਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ" ਕਹਿਣਾ, ਰਿਸ਼ਤੇ ਨੂੰ ਕੋਈ ਨਾਂ ਦੇਣਾ, ਜਾਂ ਦੂਰ ਦੀਆਂ ਯੋਜਨਾਵਾਂ ਬਣਾਉਣਾ ਅਜੀਬ ਜਿਹਾ ਔਖਾ ਲੱਗ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਭਾਵੇਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਪਰਵਾਹ ਸੱਚੀਂ ਹੋਵੇ।
- ਜਦੋਂ ਕੋਈ ਜਜ਼ਬਾਤੀ ਤੌਰ 'ਤੇ ਤੁਹਾਡੇ ਵੱਲ ਹੱਥ ਵਧਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਤੁਹਾਡਾ ਪਹਿਲਾ ਝੁਕਾਅ ਫ਼ਾਸਲਾ ਮਿਟਾਉਣ ਦਾ ਨਹੀਂ, ਫ਼ਾਸਲਾ ਬਣਾਉਣ ਦਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਇੱਥੇ ਇੱਕ ਗੱਲ ਹੈ ਜੋ ਅਕਸਰ ਲੁਕੀ ਰਹਿ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਅਵਾਇਡੈਂਟ ਹੋਣ ਦਾ ਮਤਲਬ ਇਹ ਨਹੀਂ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਪਿਆਰ ਨਹੀਂ ਚਾਹੁੰਦੇ। ਕਲੀਨਿਕਲ ਮਨੋਵਿਗਿਆਨੀ Kendra Mathys, Cleveland Clinic ਲਈ ਬੋਲਦਿਆਂ, ਸਿੱਧੀ ਗੱਲ ਕਹਿੰਦੀ ਹੈ: ਇਸ ਸਟਾਈਲ ਵਾਲੇ ਲੋਕ ਪਿਆਰ ਵੀ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਨੇੜਤਾ ਵੀ ਚਾਹ ਸਕਦੇ ਹਨ। ਹੇਠਾਂ-ਹੇਠਾਂ ਉਹ ਇੱਕ ਚੁੱਪ ਜਿਹਾ ਯਕੀਨ ਚੁੱਕੀ ਫਿਰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਜਜ਼ਬਾਤ ਦਿਖਾਉਣਾ ਕਮਜ਼ੋਰੀ ਹੈ, ਜਾਂ ਦੂਜਿਆਂ 'ਤੇ ਸੱਚਮੁੱਚ ਭਰੋਸਾ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ ਜਾ ਸਕਦਾ। ਸੋ ਉਹ ਜੁੜਨਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਵੀ ਹਨ ਅਤੇ ਉਸੇ ਵੇਲੇ ਉਸ ਤੋਂ ਬਚਾਅ ਵੀ ਕਰੀ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਦੋਵੇਂ ਗੱਲਾਂ ਇੱਕੋ ਵੇਲੇ ਸੱਚ ਹਨ। ਇਹੀ ਤਾਂ ਇਸਦਾ ਸਾਰਾ ਦਰਦ ਹੈ।
ਭੱਜਣ ਦਾ ਰਾਹ ਸਭ ਤੋਂ ਮਾੜੇ ਵੇਲੇ ਦਿਸਦਾ ਹੈ
ਇਸ ਜ਼ਾਲਮ ਟਾਈਮਿੰਗ ਦਾ ਵੱਖਰਾ ਜ਼ਿਕਰ ਬਣਦਾ ਹੈ। ਭੱਜਣ ਦੀ ਖਿੱਚ ਘੱਟ ਹੀ ਉਦੋਂ ਆਉਂਦੀ ਹੈ ਜਦੋਂ ਰਿਸ਼ਤਾ ਮਾੜਾ ਚੱਲ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇ। ਇਹ ਉਦੋਂ ਆਉਂਦੀ ਹੈ ਜਦੋਂ ਸਭ ਵਧੀਆ ਚੱਲ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇ, ਐਨ ਸੱਚੀ ਨੇੜਤਾ ਦੇ ਮੋੜ 'ਤੇ, ਕਿਉਂਕਿ ਪੁਰਾਣਾ ਅਲਾਰਮ ਬਣਿਆ ਹੀ ਨੇੜਤਾ ਨੂੰ ਫੜਨ ਲਈ ਸੀ।
ਸੋ "ਮੈਨੂੰ ਇੱਥੋਂ ਨਿਕਲਣਾ ਪਊ" ਦੀ ਲਹਿਰ ਐਨ ਉਦੋਂ ਉੱਠਦੀ ਹੈ ਜਦੋਂ, ਹਰ ਵਾਜਬ ਪੈਮਾਨੇ ਨਾਲ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਕੁਝ ਚੰਗਾ ਮਿਲ ਗਿਆ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਲੋਕ ਅਕਸਰ ਉਸ ਲਹਿਰ ਨੂੰ ਜਾਣਕਾਰੀ ਸਮਝ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਸਬੂਤ ਕਿ ਇਹ ਇਨਸਾਨ ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਗ਼ਲਤ ਹੈ। ਇਸਨੂੰ ਇਸਦੇ ਅਸਲ ਨਾਂ ਨਾਲ ਬੁਲਾਉਣਾ ਸਭ ਕੁਝ ਬਦਲ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਤੁਹਾਡੇ ਸਾਥੀ ਬਾਰੇ ਕੋਈ ਫ਼ੈਸਲਾ ਨਹੀਂ। ਇਹ ਇੱਕ ਪੁਰਾਣੀ ਆਦਤ ਹੈ ਜੋ ਆਪਣੇ ਵਕਤ ਸਿਰ ਚੱਲ ਪਈ ਹੈ।
ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਮਦਦ ਕੀ ਕਰਦੀ ਹੈ
ਸੱਚਮੁੱਚ ਚੰਗੀ ਖ਼ਬਰ, ਜਿਸਦੇ ਪਿੱਛੇ ਦਹਾਕਿਆਂ ਦੀ ਖੋਜ ਖੜ੍ਹੀ ਹੈ, ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਅਟੈਚਮੈਂਟ ਦੇ ਪੈਟਰਨ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਭਰ ਲਈ ਜੜੇ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੇ। ਮਨੋਵਿਗਿਆਨੀ Mario Mikulincer ਅਤੇ Phillip Shaver, ਇਸ ਖੇਤਰ ਦੇ ਦੋ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਧ ਹਵਾਲੇ ਦਿੱਤੇ ਜਾਂਦੇ ਖੋਜੀ, ਦਿਖਾ ਚੁੱਕੇ ਹਨ ਕਿ ਸੁਰੱਖਿਆ ਦਾ ਅਹਿਸਾਸ ਵੱਡੀ ਉਮਰ ਵਿੱਚ ਵੀ ਬਣਾਇਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਇਨਸਾਨ ਨਾਲ ਟਿਕੇ ਹੋਏ, ਭਰੋਸੇਯੋਗ ਤਜਰਬੇ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਉਸ ਅੰਦਰਲੇ ਨਕਸ਼ੇ ਨੂੰ ਮੁੜ ਲਿਖ ਸਕਦੇ ਹਨ ਜੋ ਤੁਸੀਂ ਨਾਲ ਚੁੱਕੀ ਫਿਰਦੇ ਹੋ। ਨਵਾਂ ਤਜਰਬਾ ਕਾਫ਼ੀ ਵਾਰ ਦੁਹਰਾਓ, ਤਾਂ ਇਹ ਤੁਹਾਡਾ ਸੁਭਾਅ ਹੀ ਬਦਲ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਪੁਰਾਣਾ ਪੈਟਰਨ ਤੁਸੀਂ ਸਿੱਖਿਆ ਸੀ। ਨਵਾਂ ਵੀ ਸਿੱਖ ਸਕਦੇ ਹੋ।
ਇਹ ਬਦਲਾਅ ਧੱਕੇ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ, ਅਤੇ ਰਾਤੋ-ਰਾਤ ਵੀ ਨਹੀਂ। ਕੁਝ ਗੱਲਾਂ ਜੋ ਇਸਨੂੰ ਅੱਗੇ ਤੋਰਦੀਆਂ ਹਨ:
- ਤਾਂਘ ਨੂੰ ਮੰਨਣ ਦੀ ਥਾਂ ਫੜੋ। ਅਗਲੀ ਵਾਰ ਜਦੋਂ ਪਿੱਛੇ ਹਟਣ ਦੀ ਜਾਣੀ-ਪਛਾਣੀ ਖਿੱਚ ਮਹਿਸੂਸ ਹੋਵੇ, ਮਨ ਹੀ ਮਨ ਇਸਨੂੰ ਨਾਂ ਦੇ ਕੇ ਵੇਖੋ: "ਇਹ ਮੇਰਾ ਟਲਣ ਵਾਲਾ ਪੈਟਰਨ ਹੈ, ਇਸ ਇਨਸਾਨ ਬਾਰੇ ਕੋਈ ਸੱਚ ਨਹੀਂ।" ਤੁਹਾਨੂੰ ਇਸ ਨਾਲ ਕੁਝ ਬਹਾਦਰੀ ਵਾਲਾ ਕਰਨ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ। ਬੱਸ ਕਦਮ ਚੁੱਕਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਇਸਨੂੰ ਵੇਖ ਲਓ, ਤਾਂ ਜੋ ਆਦਤ ਤੁਹਾਡੀ ਮਰਜ਼ੀ ਬਿਨਾਂ ਗੱਡੀ ਨਾ ਚਲਾਵੇ।
- ਆਰਾਮਦਾਇਕ ਹੱਦ ਤੋਂ ਇੱਕ ਪਲ ਵੱਧ ਟਿਕੋ। ਇੱਥੇ ਵਾਧਾ ਛੋਟੀਆਂ ਖ਼ੁਰਾਕਾਂ ਵਿੱਚ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਮੈਸਿਜ ਦਾ ਜਵਾਬ ਕੱਲ੍ਹ ਦੀ ਥਾਂ ਅੱਜ ਦੇ ਦਿਓ। ਉਹ ਪਿਆਰੀ ਗੱਲ ਕਹਿ ਦਿਓ ਜੋ ਤੁਸੀਂ ਲਗਭਗ ਅੰਦਰ ਹੀ ਦੱਬ ਲਈ ਸੀ। ਔਖੀ ਗੱਲਬਾਤ ਨੂੰ ਪੰਜ ਮਿੰਟ ਹੋਰ ਚੱਲਣ ਦਿਓ। ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ ਦਿਮਾਗ਼ੀ ਸਿਸਟਮ ਨੂੰ ਨਿੱਕੇ-ਨਿੱਕੇ ਕਦਮਾਂ ਨਾਲ ਸਿਖਾ ਰਹੇ ਹੋ ਕਿ ਨੇੜਤਾ ਨੇ ਤੁਹਾਨੂੰ ਦੁੱਖ ਨਹੀਂ ਦਿੱਤਾ।
- ਕਿਸੇ ਭਰੋਸੇ ਵਾਲੇ ਸਾਥੀ ਨੂੰ ਇਸ ਬਾਰੇ ਸੱਚ ਦੱਸੋ। "ਜਦੋਂ ਗੱਲ ਨੇੜੇ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਮੈਂ ਕਈ ਵਾਰ ਦੂਰ-ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹਾਂ, ਅਤੇ ਇਹ ਤੇਰੇ ਕਰਕੇ ਨਹੀਂ" ਇੱਕ ਅਜਿਹਾ ਵਾਕ ਹੈ ਜੋ ਪੂਰੀ ਲੜਾਈ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਠੰਢੀ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਥੋੜ੍ਹਾ ਸਬਰ ਵੀ ਮੰਗਦਾ ਹੈ, ਬਿਨਾਂ ਇਹ ਕਹੇ ਕਿ ਸਾਥੀ ਤੁਹਾਨੂੰ ਠੀਕ ਕਰੇ।
- ਹੇਠਾਂ ਚੱਲਦੀਆਂ ਕਹਾਣੀਆਂ ਵੱਲ ਧਿਆਨ ਦਿਓ। "ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਲੋੜ ਪੈਣੀ ਕਮਜ਼ੋਰੀ ਹੈ" ਜਾਂ "ਮੈਂ ਇਕੱਲਾ ਹੀ ਠੀਕ ਹਾਂ" ਵਰਗੇ ਯਕੀਨ ਅੰਦਰੋਂ ਸਿੱਧਾ ਸੱਚ ਲੱਗਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਪੁਰਾਣੇ ਸਿੱਟੇ ਹਨ, ਇੱਕ ਬੱਚੇ ਦੇ ਕੱਢੇ ਹੋਏ ਜਿਸ ਕੋਲ ਉਦੋਂ ਇਹ ਕੱਢਣ ਦੀ ਵਜ੍ਹਾ ਸੀ। ਹੁਣ ਇਨ੍ਹਾਂ 'ਤੇ ਸਵਾਲ ਕਰਨ ਦਾ ਹੱਕ ਤੁਹਾਡਾ ਹੈ।
- ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਕੋਈ ਛੋਟੀ ਜਿਹੀ ਲੋੜ ਰੱਖਣ ਦਿਓ। ਉਹ ਮਦਦ ਮੰਗੋ ਜੋ ਤੁਸੀਂ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਆਪ ਵੀ ਕਰ ਸਕਦੇ ਸੀ। ਅਹਿਸਾਨ ਕਬੂਲ ਕਰ ਲਓ। ਹਰ ਵਾਰ ਜਦੋਂ ਤੁਸੀਂ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਲਈ ਹਾਜ਼ਰ ਹੋਣ ਦਿੰਦੇ ਹੋ ਅਤੇ ਸਭ ਠੀਕ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਤੁਸੀਂ ਇਸ ਯਕੀਨ ਨੂੰ ਥੋੜ੍ਹਾ ਹੋਰ ਖੋਰ ਦਿੰਦੇ ਹੋ ਕਿ ਲੋਕਾਂ 'ਤੇ ਨਿਰਭਰ ਹੋਣਾ ਖ਼ਤਰਨਾਕ ਹੈ।
ਇੱਕ ਸੱਚੀ ਚੇਤਾਵਨੀ: ਜਾਣ-ਬੁੱਝ ਕੇ ਇਹ ਕਰਨਾ ਪਹਿਲਾਂ-ਪਹਿਲ ਬਹੁਤ ਔਖਾ ਲੱਗ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਉਵੇਂ ਜਿਵੇਂ ਆਕੜੇ ਪੱਠੇ ਨੂੰ ਖਿੱਚਣਾ ਔਖਾ ਲੱਗਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਬੇਚੈਨੀ ਇਸ ਗੱਲ ਦੀ ਨਿਸ਼ਾਨੀ ਨਹੀਂ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਗ਼ਲਤ ਕਰ ਰਹੇ ਹੋ। ਇਹ ਇੱਕ ਪੁਰਾਣੇ ਬਚਾਅ ਦੇ ਢਿੱਲੇ ਪੈਣ ਦਾ ਅਹਿਸਾਸ ਹੈ।
ਹੋਰ ਮਦਦ ਕਦੋਂ ਲੈਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ
ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਸਮਝਣਾ ਤੁਹਾਨੂੰ ਕਾਫ਼ੀ ਦੂਰ ਲੈ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਕੁਝ ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਇਹੀ ਕਾਫ਼ੀ ਹੈ। ਕੁਝ ਹੋਰਨਾਂ ਲਈ ਇਹ ਪੈਟਰਨ ਏਨਾ ਕੱਸਿਆ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਪੜ੍ਹਾਈ ਅਤੇ ਚੰਗੇ ਇਰਾਦਿਆਂ ਦੀ ਪਹੁੰਚ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਖ਼ਾਸ ਕਰਕੇ ਜਦੋਂ ਇਸਦੀਆਂ ਜੜ੍ਹਾਂ ਬਚਪਨ ਦੀ ਅਣਦੇਖੀ ਜਾਂ ਕਿਸੇ ਅਸੁਰੱਖਿਅਤ ਮਹਿਸੂਸ ਹੋਏ ਵੇਲੇ ਤੱਕ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹੋਣ। ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸ਼ਰਮ ਨਹੀਂ। ਅਟੈਚਮੈਂਟ 'ਤੇ ਕੰਮ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਥੈਰੇਪਿਸਟ ਤੁਹਾਨੂੰ ਉਹ ਚੀਜ਼ ਦੇ ਸਕਦਾ ਹੈ ਜੋ ਕੋਈ ਕਿਤਾਬ ਨਹੀਂ ਦੇ ਸਕਦੀ: ਇੱਕ ਟਿਕਿਆ, ਭਰੋਸੇਯੋਗ ਰਿਸ਼ਤਾ ਜਿਸਦੇ ਅੰਦਰ ਨਵੇਂ ਪੈਟਰਨ ਦਾ ਅਭਿਆਸ ਕੀਤਾ ਜਾ ਸਕੇ, ਜਿੱਥੇ ਦਾਅ 'ਤੇ ਘੱਟ ਲੱਗਾ ਹੋਵੇ ਅਤੇ ਸਾਹਮਣੇ ਬੈਠਾ ਇਨਸਾਨ ਟਿਕੇ ਰਹਿਣ ਦੀ ਸਿਖਲਾਈ ਲੈ ਚੁੱਕਾ ਹੋਵੇ।
ਇਹੋ ਜਿਹੀ ਮਦਦ ਵੱਲ ਹੱਥ ਵਧਾਉਣਾ ਬਣਦਾ ਹੈ ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਉਹ ਚੰਗੇ ਰਿਸ਼ਤੇ ਮੁਕਾਈ ਜਾ ਰਹੇ ਹੋ ਜੋ ਤੁਸੀਂ ਮੁਕਾਉਣੇ ਨਹੀਂ ਚਾਹੁੰਦੇ ਸੀ, ਜੇ ਲੋਕ ਨੇੜੇ ਹੁੰਦਿਆਂ ਵੀ ਇਕੱਲਤਾ ਤੁਹਾਡੇ ਨਾਲ ਬੈਠੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ, ਜਾਂ ਜੇ ਤੁਹਾਡਾ ਰੱਖਿਆ ਹੋਇਆ ਫ਼ਾਸਲਾ ਤੁਹਾਥੋਂ ਉਹੀ ਨੇੜਤਾ ਖੋਹਣ ਲੱਗ ਪਿਆ ਹੈ ਜੋ ਤੁਸੀਂ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋ। ਜੁੜਨਾ ਚਾਹੁਣਾ ਅਤੇ ਨਾਲ ਹੀ ਉਸ ਤੋਂ ਤ੍ਰਭਕਣਾ ਜਿਉਣ ਦਾ ਥਕਾ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਤਰੀਕਾ ਹੈ। ਤੁਹਾਨੂੰ ਇਹ ਇਕੱਲਿਆਂ ਸੁਲਝਾਉਣ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ, ਅਤੇ ਅਵਾਇਡੈਂਟ ਅਟੈਚਮੈਂਟ ਦੀ ਅਜੀਬ ਗੱਲ ਇਹੀ ਹੈ ਕਿ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਮਦਦ ਕਰਨ ਦੇਣਾ ਸਭ ਤੋਂ ਔਖਾ ਹਿੱਸਾ ਵੀ ਹੈ ਅਤੇ ਅਸਲ ਮਕਸਦ ਵੀ।
ਭੱਜਣ ਦੀ ਖਿੱਚ ਸ਼ਾਇਦ ਕਦੇ-ਕਦੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਆਉਂਦੀ ਰਹੇਗੀ। ਕੋਈ ਗੱਲ ਨਹੀਂ। ਤੁਹਾਨੂੰ ਇਸਨੂੰ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਨ ਅਤੇ ਫਿਰ ਵੀ ਟਿਕੇ ਰਹਿਣ ਦੀ ਪੂਰੀ ਇਜਾਜ਼ਤ ਹੈ।
ਸਰੋਤ
- Cleveland Clinic, What Is an Avoidant Attachment Style?
- Cleveland Clinic, Attachment Styles: Causes, What They Mean
- Mario Mikulincer & Phillip R. Shaver, Enhancing the "Broaden and Build" Cycle of Attachment Security in Adulthood (PubMed Central)