ਰਿਸ਼ਤੇ ਨੂੰ ਨਾਂ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਗੱਲਬਾਤ, ਬਿਨਾਂ ਡਰ ਦੇ

ਤਿੰਨ ਹਫ਼ਤੇ ਹੋ ਗਏ। ਜਾਂ ਸ਼ਾਇਦ ਤਿੰਨ ਮਹੀਨੇ। ਸਭ ਕੁਝ ਬਹੁਤਾ ਕਰਕੇ ਚੰਗਾ ਚੱਲ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਫਿਰ ਤੁਸੀਂ ਫ਼ੋਨ ਰੱਖਦੇ ਹੋ ਅਤੇ ਇੱਕ ਠੰਢਾ ਜਿਹਾ ਖ਼ਿਆਲ ਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ: ਅਸੀਂ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਹਾਂ ਕੀ? ਤੁਸੀਂ ਪੁੱਛਦੇ ਨਹੀਂ। ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਕਹਿੰਦੇ ਹੋ ਕਿ ਬਹੁਤ ਜਲਦੀ ਹੈ, ਜਾਂ ਇਹ ਬਹੁਤੀ ਲੋੜਵੰਦੀ ਲੱਗੇਗੀ, ਜਾਂ ਇਹ ਗੱਲ ਛੇੜਨ ਨਾਲ ਸਾਰਾ ਮਾਹੌਲ ਟੁੱਟ ਜਾਵੇਗਾ। ਸੋ ਤੁਸੀਂ ਉਡੀਕਦੇ ਹੋ। ਅਤੇ ਉਹ ਉਡੀਕ ਆਪ ਇੱਕ ਹਲਕੀ ਜਿਹੀ ਫ਼ਿਕਰ ਬਣ ਕੇ ਸਾਰਾ ਦਿਨ ਤੁਹਾਡੇ ਨਾਲ ਤੁਰਦੀ ਹੈ।

ਇਸ ਗੱਲਬਾਤ ਦਾ ਹੁਣ ਇੱਕ ਨਾਂ ਵੀ ਹੈ। DTR, ਯਾਨੀ define the relationship, ਰਿਸ਼ਤੇ ਨੂੰ ਨਾਂ ਦੇਣਾ। ਉਹ ਗੱਲਬਾਤ ਜਿੱਥੇ ਤੁਸੀਂ ਅੰਦਾਜ਼ੇ ਲਾਉਣੇ ਬੰਦ ਕਰ ਕੇ ਸਾਫ਼ ਕਹਿ ਦਿੰਦੇ ਹੋ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਇਸ ਨੂੰ ਕੀ ਬਣਾਉਣਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋ। ਲਗਭਗ ਹਰ ਕੋਈ ਇਸ ਤੋਂ ਡਰਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਡਰ ਨੂੰ ਸਮਝਣਾ ਜ਼ਰੂਰੀ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਇੱਕ ਵਾਰ ਹੇਠਲੀ ਗੱਲ ਦਿਸ ਜਾਵੇ ਤਾਂ ਇਹ ਗੱਲਬਾਤ ਕਿਤੇ ਘੱਟ ਡਰਾਉਣੀ ਲੱਗਣ ਲੱਗ ਪੈਂਦੀ ਹੈ।

ਨਾ ਪਤਾ ਹੋਣਾ ਹੀ ਸਭ ਤੋਂ ਭੈੜਾ ਹਿੱਸਾ ਹੈ

ਇੱਕ ਗੱਲ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਹੈਰਾਨ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਡਰ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਨਾਂਹ ਸੁਣਨ ਦਾ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ। ਡਰ ਪਤਾ ਨਾ ਹੋਣ ਦਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।

ਮਨੋਵਿਗਿਆਨੀ ਜਿਸ ਨੂੰ intolerance of uncertainty ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਯਾਨੀ ਅਣਿਸ਼ਚਿਤਤਾ ਨਾਲ ਬੈਠ ਸਕਣ ਦੀ ਔਖ, ਉਸ ਉੱਤੇ ਮਜ਼ਬੂਤ ਖੋਜ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਦਿਮਾਗ਼ ਅੰਦਾਜ਼ਾ ਨਹੀਂ ਲਾ ਸਕਦਾ ਕਿ ਅੱਗੇ ਕੀ ਹੋਵੇਗਾ, ਤਾਂ ਉਹ ਨਿਰਪੱਖ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦਾ। ਉਹ ਖ਼ਾਲੀ ਥਾਂ ਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਭੈੜੇ ਰੂਪ ਨਾਲ ਭਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਉਸ ਅੰਦਾਜ਼ੇ ਨੂੰ ਸੱਚ ਮੰਨ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। *Neural Plasticity* ਰਸਾਲੇ ਦੀ ਇੱਕ ਸਮੀਖਿਆ ਦੱਸਦੀ ਹੈ ਕਿ ਕਿਸੇ ਆਉਣ ਵਾਲੀ ਗੱਲ ਬਾਰੇ ਅਣਿਸ਼ਚਿਤਤਾ ਸਾਡੀ ਸ਼ਾਂਤੀ ਨਾਲ ਅੰਦਾਜ਼ਾ ਲਾਉਣ ਦੀ ਯੋਗਤਾ ਵਿਗਾੜ ਦਿੰਦੀ ਹੈ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਅਸੀਂ ਇਹ ਵੀ ਵਧਾ-ਚੜ੍ਹਾ ਲੈਂਦੇ ਹਾਂ ਕਿ ਬੁਰਾ ਨਤੀਜਾ ਕਿੰਨਾ ਸੰਭਵ ਹੈ ਅਤੇ ਇਹ ਵੀ ਕਿ ਉਹ ਕਿੰਨਾ ਬੁਰਾ ਹੋਵੇਗਾ। ਅਣਜਾਣ ਗੱਲ ਇਸੇ ਲਈ ਡਰਾਉਂਦੀ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਅਣਜਾਣ ਹੈ।

ਇਸੇ ਕਰਕੇ ਇੱਕ ਧੁੰਦਲਾ "ਦੇਖਦੇ ਹਾਂ ਕਿੱਥੇ ਜਾਂਦਾ ਹੈ" ਉਸ ਸਾਫ਼ ਜਵਾਬ ਨਾਲੋਂ ਵੀ ਭੈੜਾ ਲੱਗ ਸਕਦਾ ਹੈ ਜੋ ਤੁਹਾਨੂੰ ਪਸੰਦ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਤੁਹਾਡਾ ਨਸ ਪ੍ਰਬੰਧ ਖੁੱਲ੍ਹੇ ਸਵਾਲ ਨਾਲੋਂ ਇੱਕ ਪੱਕਾ ਸੱਚ ਵੱਧ ਪਸੰਦ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਸੋ ਜਦੋਂ ਤੁਸੀਂ ਆਖ਼ਰ ਪੁੱਛਦੇ ਹੋ, ਤਾਂ ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੀ ਮਨ ਦੀ ਸ਼ਾਂਤੀ ਦਾਅ ਉੱਤੇ ਨਹੀਂ ਲਾ ਰਹੇ। ਸੱਚੇ ਅਰਥਾਂ ਵਿੱਚ ਤੁਸੀਂ ਉਸ ਦੀ ਰਾਖੀ ਕਰ ਰਹੇ ਹੋ। ਤੁਸੀਂ ਨਾ ਪਤਾ ਹੋਣ ਦੀ ਹੌਲੀ ਟਪਕਦੀ ਤਕਲੀਫ਼ ਬਦਲ ਕੇ ਕੋਈ ਅਜਿਹੀ ਚੀਜ਼ ਲੈ ਰਹੇ ਹੋ ਜਿਸ ਉੱਤੇ ਖੜ੍ਹਿਆ ਜਾ ਸਕੇ।

ਕੁਝ ਕਹਿਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ

ਸਹੀ ਵੇਲਾ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਨਾਲ ਥੋੜ੍ਹੀ ਈਮਾਨਦਾਰੀ, ਬਹੁਤਾ ਕੰਮ ਇਹੀ ਕਰ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਕੁਝ ਗੱਲਾਂ ਪਹਿਲਾਂ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਤੈਅ ਕਰ ਲਵੋ।

ਜਾਣੋ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਸੱਚਮੁੱਚ ਕੀ ਮੰਗ ਰਹੇ ਹੋ। "ਇਹ ਕਿੱਥੇ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹੈ?" ਦਾ ਜਵਾਬ ਦੇਣਾ ਔਖਾ ਹੈ ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਸਵਾਲ ਹੈ ਹੀ ਨਹੀਂ, ਇਹ ਸਵਾਲ ਦੇ ਕੱਪੜੇ ਪਾਈ ਇੱਕ ਫ਼ਿਕਰ ਹੈ। ਆਪਣੇ ਨਾਲ ਸਾਫ਼ ਹੋਵੋ। ਕੀ ਤੁਸੀਂ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋ ਕਿ ਦੋਵੇਂ ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਨਾ ਮਿਲੋ? ਕੀ ਤੁਹਾਨੂੰ ਇੱਕ ਨਾਂ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ? ਕੀ ਤੁਸੀਂ ਜਾਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋ ਕਿ ਉਹ ਕੋਈ ਭਵਿੱਖ ਦੇਖਦੇ ਹਨ, ਜਾਂ ਬੱਸ ਇਹ ਕਿ ਇਸ ਮਹੀਨੇ ਬਾਰੇ ਤੁਸੀਂ ਦੋਵੇਂ ਇੱਕ ਪੰਨੇ ਉੱਤੇ ਹੋ? ਤੁਹਾਨੂੰ ਵਿਆਹ ਦੀ ਗੱਲ ਕਰਨ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ। ਪਰ ਤੁਹਾਨੂੰ ਆਪਣੀ ਮੰਗ ਪਤਾ ਹੋਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।

ਉਹ ਵੇਲਾ ਚੁਣੋ ਜਦੋਂ ਤੁਸੀਂ ਦੋਵੇਂ ਸ਼ਾਂਤ ਹੋਵੋ। The Gottman Institute, ਜਿਸ ਨੇ ਦਹਾਕਿਆਂ ਤੋਂ ਪੜ੍ਹਿਆ ਹੈ ਕਿ ਜੋੜੇ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਕਿਵੇਂ ਗੱਲ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਸੁਝਾਉਂਦੀ ਹੈ ਕਿ ਸੱਚੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਉਦੋਂ ਕਰੋ ਜਦੋਂ ਭਾਵਨਾਵਾਂ ਟਿਕ ਚੁੱਕੀਆਂ ਹੋਣ, ਨਾ ਕਿ ਗਰਮੀ ਦੇ ਵਿਚਾਲੇ ਜਾਂ ਜਦੋਂ ਕੋਈ ਬਾਹਰ ਨਿਕਲ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇ। DTR ਦੀ ਗੱਲ ਅੱਧੀ ਰਾਤ ਨੂੰ ਸੁਨੇਹੇ ਉੱਤੇ ਜਾਂ ਭੀੜ ਵਾਲੀ ਥਾਂ ਨਾ ਛੇੜੋ। ਕੋਈ ਸ਼ਾਂਤ ਸੈਰ, ਕੋਈ ਹੌਲੀ ਸਵੇਰ, ਕੋਈ ਸਫ਼ਰ। ਅਜਿਹੀ ਥਾਂ ਜਿੱਥੇ ਦੋਵੇਂ ਸੋਚ ਸਕਣ।

ਉਹ ਕਹਾਣੀ ਛੱਡ ਦਿਓ ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਅੰਤ ਤੁਹਾਡੇ ਹੱਥ ਹੈ। ਤੁਸੀਂ ਚੁਣ ਸਕਦੇ ਹੋ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਕਿਵੇਂ ਪੇਸ਼ ਆਓਗੇ। ਤੁਸੀਂ ਇਹ ਨਹੀਂ ਚੁਣ ਸਕਦੇ ਕਿ ਉਹ ਕੀ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਇਹ ਤੈਅ ਕਰ ਲੈਣਾ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਦੋਵੇਂ ਹਾਲਾਤ ਵਿੱਚ ਠੀਕ ਰਹੋਗੇ, ਭਾਵੇਂ "ਠੀਕ" ਹੋਣ ਵਿੱਚ ਕੁਝ ਦਿਨ ਲੱਗ ਜਾਣ, ਹੈਰਾਨੀਜਨਕ ਹੱਦ ਤੱਕ ਦਬਾਅ ਘਟਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।

ਗੱਲ ਸੱਚਮੁੱਚ ਕਿਵੇਂ ਕਹਿਣੀ ਹੈ

ਮਕਸਦ ਸਾਦਾ ਅਤੇ ਨਿੱਘਾ ਹੋਣਾ ਹੈ, ਅਦਾਲਤ ਨਹੀਂ ਲਾਉਣੀ। ਤੁਸੀਂ ਨਾ ਕੋਈ ਧਮਕੀ ਦੇ ਰਹੇ ਹੋ, ਨਾ ਆਪਣੀਆਂ ਲੋੜਾਂ ਲਈ ਮਾਫ਼ੀ ਮੰਗ ਰਹੇ ਹੋ। ਤੁਸੀਂ ਸੱਚ ਕਹਿ ਰਹੇ ਹੋ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਸੱਚ ਕਹਿਣ ਦਾ ਸੱਦਾ ਦੇ ਰਹੇ ਹੋ।

Gottman ਦੇ ਗੱਲਬਾਤ ਬਾਰੇ ਕੰਮ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਸਾਦਾ, ਪੱਕਾ ਢਾਂਚਾ ਨਿਕਲਦਾ ਹੈ: ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਇਸ ਗੱਲ ਤੋਂ ਕਰੋ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਕੀ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਦੇ ਹੋ ਅਤੇ ਕੀ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋ, ਨਾ ਕਿ ਇਸ ਤੋਂ ਕਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਕੀ ਗ਼ਲਤ ਕੀਤਾ। ਸ਼ਕਲ ਕੁਝ ਇੰਝ ਹੈ: *ਮੈਨੂੰ ___ ਮਹਿਸੂਸ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਮੈਂ ___ ਚਾਹਾਂਗਾ।* ਇਸ ਨਾਲ ਦੂਜਾ ਬੰਦਾ ਬਚਾਅ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਕਿਸੇ ਉੱਤੇ ਕੋਈ ਇਲਜ਼ਾਮ ਨਹੀਂ ਲੱਗ ਰਿਹਾ।

ਸੋ "ਤਾਂ ਕੀ ਅਸੀਂ ਕਦੇ ਪੱਕੇ ਵੀ ਹੋਵਾਂਗੇ ਜਾਂ ਨਹੀਂ?" ਦੀ ਥਾਂ ਇਹ ਅਜ਼ਮਾਓ:

• "ਸਾਡੇ ਵਿਚਾਲੇ ਜੋ ਹੋ ਰਿਹਾ ਹੈ ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਬਹੁਤ ਚੰਗਾ ਲੱਗਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਮੈਨੂੰ ਸਮਝ ਆਈ ਹੈ ਕਿ ਮੈਂ ਕੁਝ ਵੱਧ ਸਪਸ਼ਟ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ। ਕੀ ਅਸੀਂ ਗੱਲ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹਾਂ ਕਿ ਅਸੀਂ ਦੋਵੇਂ ਇਸ ਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਦੇਖਦੇ ਹਾਂ?"
• "ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਈਮਾਨਦਾਰ ਹੋਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ। ਮੈਨੂੰ ਇੱਕ ਰਿਸ਼ਤਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਕੋਈ ਹਲਕੀ-ਫੁਲਕੀ ਗੱਲ ਨਹੀਂ, ਅਤੇ ਮੈਂ ਜਾਣਨਾ ਚਾਹਾਂਗਾ ਕਿ ਤੂੰ ਵੀ ਇਹੀ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ ਜਾਂ ਨਹੀਂ।"
• "ਹੁਣੇ ਜਵਾਬ ਦੇਣ ਦਾ ਕੋਈ ਦਬਾਅ ਨਹੀਂ। ਬੱਸ ਮੈਂ ਅੰਦਾਜ਼ੇ ਲਾਉਂਦੇ ਰਹਿਣਾ ਨਹੀਂ ਚਾਹੁੰਦਾ, ਅਤੇ ਸੋਚਦੇ ਰਹਿਣ ਨਾਲੋਂ ਜਾਣ ਲੈਣਾ ਮੈਨੂੰ ਬਿਹਤਰ ਲੱਗਦਾ ਹੈ।"

ਫਿਰ ਔਖਾ ਹੁਨਰ ਆਉਂਦਾ ਹੈ। ਅਸਲੀ ਜਵਾਬ ਸੁਣੋ, ਉਹ ਨਹੀਂ ਜੋ ਤੁਸੀਂ ਰਾਹ ਵਿੱਚ ਆਉਂਦਿਆਂ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਲਿਖਿਆ ਸੀ। Gottman ਦੇ ਲੋਕ ਚੰਗਾ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ: ਜਵਾਬ ਦੇਣ ਲਈ ਨਹੀਂ, ਸਮਝਣ ਲਈ ਸੁਣੋ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪੂਰੀ ਗੱਲ ਕਹਿਣ ਦਿਓ। ਹਿਚਕਿਚਾਹਟ ਦਾ ਪਹਿਲਾ ਇਸ਼ਾਰਾ ਮਿਲਦਿਆਂ ਹੀ ਆਪਣੀ ਮੰਗ ਹਲਕੀ ਕਰ ਦੇਣ ਦੀ ਖਿੱਚ ਨੂੰ ਰੋਕੋ। ਕੁਝ ਸਕਿੰਟਾਂ ਦੀ ਚੁੱਪ ਠੀਕ ਹੈ। ਸੱਚ ਨੂੰ ਥੋੜ੍ਹੀ ਹਵਾ ਲੈਣ ਦਿਓ।

ਉਸ ਪਲ ਕੰਮ ਆਉਣ ਵਾਲੀ ਇੱਕ ਛੋਟੀ ਸੋਚ: ਤੁਸੀਂ ਕੋਈ ਆਡੀਸ਼ਨ ਨਹੀਂ ਦੇ ਰਹੇ। ਤੁਸੀਂ ਬੱਸ ਪਤਾ ਕਰ ਰਹੇ ਹੋ ਕਿ ਦੋ ਬੰਦੇ ਇੱਕੋ ਚੀਜ਼ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ ਜਾਂ ਨਹੀਂ। ਇਹ ਜਾਣਕਾਰੀ ਤੁਹਾਨੂੰ ਦੋਵਾਂ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਸ ਨੂੰ ਸਾਹਮਣੇ ਲਿਆ ਕੇ ਤੁਸੀਂ ਦਰਿਆਦਿਲੀ ਦਿਖਾ ਰਹੇ ਹੋ।

ਜਦੋਂ ਜਵਾਬ ਉਹ ਨਾ ਹੋਵੇ ਜੋ ਤੁਸੀਂ ਚਾਹੁੰਦੇ ਸੀ

ਕਦੇ-ਕਦੇ ਤੁਸੀਂ ਪੁੱਛਦੇ ਹੋ, ਅਤੇ ਉਹ ਉਹ ਨਹੀਂ ਚਾਹੁੰਦੇ ਜੋ ਤੁਸੀਂ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋ। ਚੁੱਭਦਾ ਹੈ। ਬਹੁਤ ਚੁੱਭ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਪਰ ਦੇਖੋ ਕਿ ਤੁਹਾਨੂੰ ਮਿਲਿਆ ਕੀ ਹੈ। ਤੁਸੀਂ ਹੁਣ ਉਸ ਸਵਾਲ ਵਿੱਚ ਹਫ਼ਤੇ ਨਹੀਂ ਡੋਲ੍ਹ ਰਹੇ ਜਿਸ ਦਾ ਜਵਾਬ ਚੁੱਪ-ਚਾਪ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਮੌਜੂਦ ਸੀ।

American Psychological Association ਦੱਸਦੀ ਹੈ ਕਿ ਜੋ ਜੋੜੇ ਟਿਕਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਉਹ ਨਹੀਂ ਜੋ ਕਦੇ ਅਸਹਿਮਤ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੇ। ਉਹ ਉਹ ਹਨ ਜੋ ਔਖੇ ਪਲ ਬਿਨਾਂ ਚੀਕੇ, ਬਿਨਾਂ ਇੱਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਨੀਵਾਂ ਦਿਖਾਏ, ਅਤੇ ਬਿਨਾਂ ਗੱਲ ਬੰਦ ਕਰ ਕੇ ਤੁਰ ਜਾਣ ਦੇ ਸੰਭਾਲ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। DTR ਇਸੇ ਦਾ ਇੱਕ ਛੋਟਾ ਟੈਸਟ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਤੁਸੀਂ ਸਪਸ਼ਟਤਾ ਮੰਗਦੇ ਹੋ ਤਾਂ ਕੋਈ ਤੁਹਾਡੇ ਨਾਲ ਕਿਵੇਂ ਪੇਸ਼ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਕੀ ਉਹ ਤੁਹਾਡੀ ਈਮਾਨਦਾਰੀ ਦਾ ਜਵਾਬ ਆਪਣੀ ਈਮਾਨਦਾਰੀ ਨਾਲ ਦਿੰਦਾ ਹੈ ਜਾਂ ਠੰਢਾ ਅਤੇ ਤਿਲਕਵਾਂ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਇਹ ਤੁਹਾਨੂੰ ਬਹੁਤ ਕੁਝ ਦੱਸ ਦਿੰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਇਸ ਰਿਸ਼ਤੇ ਵਿੱਚ ਰਹਿਣਾ ਕਿਹੋ ਜਿਹਾ ਹੋਵੇਗਾ। ਇੱਕ ਨਰਮ, ਸਾਫ਼ ਨਾਂਹ ਇੱਕ ਤੋਹਫ਼ਾ ਹੈ। ਇੱਕ ਨਿੱਘਾ "ਸੱਚੀ, ਮੈਂ ਵੀ" ਹੋਰ ਵੀ ਵਧੀਆ। ਇੱਕ ਧੁੰਦਲਾ ਗ਼ੈਰ-ਜਵਾਬ ਵੀ ਜਵਾਬ ਹੀ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਭਾਵੇਂ ਉਹੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਧ ਦੁਖਾਵੇ।

ਜੋ ਵੀ ਜਵਾਬ ਆਵੇ, ਤੁਸੀਂ ਦਲੇਰੀ ਵਾਲਾ ਕੰਮ ਕੀਤਾ। ਤੁਸੀਂ ਸੱਚ ਕਿਹਾ ਅਤੇ ਜੋ ਚਾਹੀਦਾ ਸੀ ਉਹ ਮੰਗਿਆ। ਇਹ ਇੱਕ ਮਾਸਪੇਸ਼ੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਹਰ ਵਾਰ ਵਰਤਣ ਨਾਲ ਮਜ਼ਬੂਤ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।

ਜੇ ਡਰ ਹਾਲਾਤ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਹੋਵੇ

ਕੁਝ ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਇਸ ਗੱਲਬਾਤ ਦਾ ਡਰ ਹਾਲਾਤ ਦੀ ਲੋੜ ਨਾਲੋਂ ਕਿਤੇ ਉੱਚਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਦਿਸ ਜਾਣ ਦੇ ਖ਼ਿਆਲ ਨਾਲ ਹੀ ਘਬਰਾਹਟ ਦਾ ਦੌਰਾ, ਇਹ ਪੱਕਾ ਯਕੀਨ ਕਿ ਕੁਝ ਵੀ ਚਾਹੁਣ ਨਾਲ ਤੁਹਾਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ ਜਾਵੇਗਾ, ਜਾਂ ਹਰ ਰਿਸ਼ਤੇ ਵਿੱਚ ਚੁੱਪ ਰਹਿਣ ਦੀ ਆਦਤ ਜਦੋਂ ਤੱਕ ਗਿਲਾ ਹੀ ਤੁਹਾਡੇ ਵੱਲੋਂ ਬੋਲਣਾ ਨਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦੇਵੇ। ਜੇ ਇਹ ਜਾਣਿਆ-ਪਛਾਣਿਆ ਲੱਗਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਗੱਲ ਸ਼ਾਇਦ ਇਸ ਬੰਦੇ ਬਾਰੇ ਘੱਟ ਅਤੇ ਉਸ ਪੁਰਾਣੀ ਕਹਾਣੀ ਬਾਰੇ ਵੱਧ ਹੈ ਜੋ ਤੁਸੀਂ ਹਰ ਪਿਆਰ ਵਿੱਚ ਨਾਲ ਲੈ ਜਾਂਦੇ ਹੋ।

ਇਹ ਗੱਲ ਕਿਸੇ ਥੈਰੇਪਿਸਟ ਕੋਲ ਲਿਜਾਣ ਵਾਲੀ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ ਨਹੀਂ ਕਿ ਤੁਹਾਡੇ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਖ਼ਰਾਬੀ ਹੈ, ਸਗੋਂ ਇਸ ਲਈ ਕਿ ਇਹ ਢੰਗ ਬਦਲੇ ਜਾ ਸਕਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਤੁਹਾਨੂੰ ਇਹ ਗੰਢਾਂ ਇਕੱਲਿਆਂ ਨਹੀਂ ਖੋਲ੍ਹਣੀਆਂ ਪੈਂਦੀਆਂ। ਜੇ ਇਹ ਘਬਰਾਹਟ ਡੇਟਿੰਗ ਤੋਂ ਅੱਗੇ ਵਧ ਕੇ ਤੁਹਾਡੀ ਨੀਂਦ, ਭੁੱਖ, ਜਾਂ ਰੋਜ਼ ਦੇ ਸਹਿਜ ਅਹਿਸਾਸ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚ ਗਈ ਹੈ, ਤਾਂ ਇਸ ਬਾਰੇ ਕਿਸੇ ਡਾਕਟਰ ਜਾਂ ਸਲਾਹਕਾਰ ਨਾਲ ਵੀ ਗੱਲ ਕਰੋ। ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਤੋਂ ਸਪਸ਼ਟਤਾ ਚਾਹੁਣਾ ਸਿਹਤਮੰਦ ਗੱਲ ਹੈ। ਪਰ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਵੀ ਥੋੜ੍ਹੀ ਸਪਸ਼ਟਤਾ ਦੇਣੀ ਸਿੱਖਣਾ, ਚਾਹੇ ਉਹ ਕੁਝ ਵੀ ਕਹਿਣ, ਸ਼ਾਇਦ ਉਹ ਹਿੱਸਾ ਹੈ ਜੋ ਸਭ ਕੁਝ ਬਦਲ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।

ਤੁਹਾਨੂੰ ਜੋ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਉਹ ਚਾਹੁਣ ਦਾ ਹੱਕ ਹੈ। ਉਸ ਨੂੰ ਬੋਲ ਦੇਣਾ ਹੀ ਉਹ ਤਰੀਕਾ ਹੈ ਜਿਸ ਨਾਲ ਤੁਸੀਂ ਉਹ ਲੋਕ ਲੱਭਦੇ ਹੋ ਜੋ ਇਹੀ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ।

ਸਰੋਤ

• American Psychological Association, Happy couples: How to keep your relationship healthy
• The Gottman Institute, Effective Communication in a Relationship: 5 Ways to Communicate Better
• Neural Plasticity (PubMed Central), From Uncertainty to Anxiety: How Uncertainty Fuels Anxiety in a Process Mediated by Intolerance of Uncertainty