ਝਟਪਟ ਸੁਝਾਅ
- ਥੋੜ੍ਹਾ ਦੱਸੋ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਬਰਾਬਰੀ ਕਰਨ ਦਿਓ।
- ਪਰਖੋ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਇਹ ਕਿਉਂ ਦੱਸ ਰਹੇ ਹੋ।
- ਸਭ ਤੋਂ ਔਖੇ ਹਿੱਸੇ ਥੋੜ੍ਹਾ ਰੁਕ ਸਕਦੇ ਹਨ।
ਦੂਜੀ ਜਾਂ ਤੀਜੀ ਮੁਲਾਕਾਤ ਦੇ ਆਸ-ਪਾਸ ਇੱਕ ਸਵਾਲ ਸਿਰ ਚੁੱਕਦਾ ਹੈ। ਤੁਸੀਂ ਇਸ ਨੂੰ ਸੋਚਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਦੇ ਹੋ। ਕੀ ਮੈਂ ਇਸ ਨੂੰ ਉਸ ਬ੍ਰੇਕਅੱਪ ਬਾਰੇ ਦੱਸਾਂ ਜਿਸ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਤੋੜ ਦਿੱਤਾ ਸੀ? ਥੈਰੇਪੀ ਬਾਰੇ ਜੋ ਮੈਂ ਲੈ ਰਿਹਾ ਹਾਂ? ਉਸ ਗੱਲ ਬਾਰੇ ਜੋ ਮੈਂ ਕਦੇ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਮੂੰਹੋਂ ਨਹੀਂ ਕਹੀ? ਤੁਸੀਂ ਇਮਾਨਦਾਰ ਰਹਿਣਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋ। ਤੇ ਤੁਸੀਂ ਉਹ ਬੰਦਾ ਵੀ ਨਹੀਂ ਬਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਜਿਸ ਨੇ ਪਹਿਲੀ ਹੀ ਪਲੇਟ ਪਾਸਤੇ ਉੱਤੇ ਸਾਰੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਦੀ ਕਹਾਣੀ ਸੁਣਾ ਦਿੱਤੀ ਤੇ ਫਿਰ ਕਦੇ ਮੈਸੇਜ ਨਾ ਆਇਆ।
ਇਹ ਖਿੱਚੋਤਾਣ ਅਸਲੀ ਹੈ, ਤੇ ਇਹ ਤੁਹਾਡੀ ਕੋਈ ਕਮੀ ਨਹੀਂ। ਤੁਸੀਂ ਦੋ ਅਜਿਹੇ ਕੰਮ ਇਕੱਠੇ ਕਰਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰ ਰਹੇ ਹੋ ਜੋ ਉਲਟ ਪਾਸੇ ਖਿੱਚਦੇ ਹਨ। ਤੁਸੀਂ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋ ਕਿ ਕੋਈ ਤੁਹਾਨੂੰ ਸੱਚਮੁੱਚ ਜਾਣੇ, ਕਿਉਂਕਿ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਸਜਾਏ ਹੋਏ ਇਸ਼ਤਿਹਾਰ ਨਾਲ ਪਿਆਰ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ। ਤੇ ਤੁਸੀਂ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਵੀ ਰਹਿਣਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋ, ਕਿਉਂਕਿ ਮੇਜ਼ ਦੇ ਪਾਰ ਬੈਠਾ ਬੰਦਾ ਫ਼ਿਲਹਾਲ ਓਪਰਾ ਹੀ ਹੈ। ਦੋਵਾਂ ਨੂੰ ਇਕੱਠੇ ਸੰਭਾਲਣਾ ਹੀ ਨਵੀਂ ਡੇਟਿੰਗ ਦਾ ਅਸਲ ਕੰਮ ਹੈ।
ਚੰਗੀ ਗੱਲ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਦੋ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚਕਾਰ ਭਰੋਸਾ ਕਿਵੇਂ ਬਣਦਾ ਹੈ, ਇਸ ਬਾਰੇ ਕਾਫ਼ੀ ਕੁਝ ਪਤਾ ਹੈ। ਇਹ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਬਣਦਾ ਹੈ, ਦੋਵੇਂ ਪਾਸਿਓਂ ਬਣਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਇਸ ਦੀ ਇੱਕ ਲੈਅ ਹੈ ਜਿਸ ਨੂੰ ਤੁਸੀਂ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਨਾ ਸਿੱਖ ਸਕਦੇ ਹੋ।
ਅਸੀਂ ਏਨੀ ਛੇਤੀ ਦਿਲ ਖੋਲ੍ਹਣਾ ਕਿਉਂ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਾਂ
ਸਿੱਧਾ ਡੂੰਘਾਈ ਵੱਲ ਛਾਲ ਮਾਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਸਮਝ ਆਉਂਦੀ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਤੁਸੀਂ ਕਿਸੇ ਮਾਅਨੇ ਵਾਲੀ ਚੀਜ਼ ਦੀ ਆਸ ਲਾਈ ਬੈਠੇ ਹੋਵੋ, ਤਾਂ ਉੱਪਰੋਂ-ਉੱਪਰੋਂ ਦੀ ਗੱਲਬਾਤ ਬੇਮਤਲਬ ਲੱਗਦੀ ਹੈ। ਤੇ ਜੇ ਮੁਲਾਕਾਤ ਵਧੀਆ ਚੱਲ ਰਹੀ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਇਹ ਸਾਬਤ ਕਰਨ ਦੀ ਖਿੱਚ ਬਹੁਤ ਤੇਜ਼ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਅਸਲੀ ਹੋ, ਤੁਹਾਡੇ ਵਿੱਚ ਗਹਿਰਾਈ ਹੈ, ਤੁਸੀਂ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਵੇਖੀ ਹੈ।
ਇੱਕ ਹੋਰ ਲੁਕਵਾਂ ਕਾਰਨ ਵੀ ਹੈ, ਤੇ ਇਸ ਬਾਰੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨਾਲ ਇਮਾਨਦਾਰ ਹੋਣਾ ਬਣਦਾ ਹੈ। ਕਈ ਵਾਰ ਅਸੀਂ ਸ਼ੁਰੂ ਵਿੱਚ ਹੀ ਬਹੁਤ ਕੁਝ ਦੱਸ ਦਿੰਦੇ ਹਾਂ ਤਾਂ ਜੋ ਅੱਗੇ ਕੀ ਹੋਵੇਗਾ, ਉਸ ਉੱਤੇ ਕਾਬੂ ਰਹੇ। ਸਭ ਕੁਝ ਝੱਟ ਦੱਸ ਦਿਓ ਤੇ ਜਵਾਬ ਵੀ ਝੱਟ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ: ਉਹ ਰੁਕਦੇ ਹਨ ਜਾਂ ਭੱਜ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਦੋਵਾਂ ਹਾਲਤਾਂ ਵਿੱਚ ਤੁਸੀਂ ਨਾ ਜਾਣਨ ਦੀ ਹੌਲੀ ਪੀੜ ਤੋਂ ਬਚ ਜਾਂਦੇ ਹੋ। ਖੋਜਕਾਰ Brené Brown ਨੇ ਇਸ ਦੇ ਉਸ ਰੂਪ ਨੂੰ ਨਾਂ ਦਿੱਤਾ ਹੈ ਜੋ ਉਲਟਾ ਪੈਂਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਇਸ ਨੂੰ ਫ਼ਲੱਡਲਾਈਟਿੰਗ ਕਹਿੰਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਇਸ ਬਾਰੇ ਸਾਫ਼ ਗੱਲ ਕਰਦੀ ਹੈ।
ਹੱਦੋਂ ਵੱਧ ਦੱਸ ਦੇਣਾ ਦਿਲ ਖੋਲ੍ਹਣਾ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ। ਸਗੋਂ ਇਸ ਨਾਲ ਅਕਸਰ ਦੂਰੀ, ਬੇਭਰੋਸਗੀ ਤੇ ਬੇਰੁਖ਼ੀ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।
ਗੱਲ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਸਭ ਕੁਝ ਉਲੱਦ ਦੇਣਾ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਦਿਲ ਖੋਲ੍ਹਣ ਤੋਂ ਬਚਣ ਦਾ ਹੀ ਇੱਕ ਤਰੀਕਾ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਹੜ੍ਹ ਵਿੱਚ ਡੋਬ ਦਿਓ, ਤਾਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਉਸ ਬੇਯਕੀਨੀ ਵਿੱਚ ਬੈਠਣਾ ਨਹੀਂ ਪੈਂਦਾ ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਤੁਹਾਨੂੰ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਜਾਣਦਾ ਹੈ। ਤੁਸੀਂ ਸਾਰਾ ਜੋਖਮ ਇੱਕੋ ਵਾਰੀ ਲੈ ਕੇ ਸਿਰੋਂ ਲਾਹ ਦਿੱਤਾ। ਪਰ ਤੁਸੀਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਇੱਕ ਏਨੀ ਨੇੜਤਾ ਵੀ ਫੜਾ ਦਿੱਤੀ ਜਿਸ ਲਈ ਨਾ ਉਹ ਤਿਆਰ ਸਨ ਤੇ ਨਾ ਹੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਹਾਲੇ ਉਹ ਕਮਾਈ ਹੈ, ਤੇ ਬਹੁਤੇ ਲੋਕ ਇੰਝ ਹੋਣ ਤੇ ਪਿੱਛੇ ਹਟ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਨੇੜਤਾ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਬਣਦੀ ਕਿਵੇਂ ਹੈ
ਇਹ ਉਹ ਹਿੱਸਾ ਹੈ ਜੋ ਦਬਾਅ ਲਾਹ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਨੇੜਤਾ ਦੀ ਇੱਕ ਜਾਣੀ-ਪਛਾਣੀ ਸ਼ਕਲ ਹੈ, ਤੇ ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਪਾਸਿਓਂ ਬਰਾਬਰ ਦੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।
1990ਵਿਆਂ ਵਿੱਚ ਮਨੋਵਿਗਿਆਨੀ Arthur ਤੇ Elaine Aron ਨੇ ਇੱਕ ਹੁਣ-ਮਸ਼ਹੂਰ ਅਧਿਐਨ ਕੀਤਾ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਓਪਰੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਜੋੜੇ ਬਿਠਾਏ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਇੱਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਸਵਾਲਾਂ ਦੀ ਲੜੀ ਪੁਛਵਾਈ ਜੋ ਹਲਕੀ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋ ਕੇ ਲਗਭਗ ਪੰਤਾਲੀ ਮਿੰਟਾਂ ਵਿੱਚ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਹੋਰ ਨਿੱਜੀ ਹੁੰਦੀ ਗਈ। ਅਖ਼ੀਰ ਤੱਕ ਉਹ ਜੋੜੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਜੋੜਿਆਂ ਨਾਲੋਂ ਕਿਤੇ ਵੱਧ ਨੇੜੇ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਸਿਰਫ਼ ਆਮ ਗੱਲਾਂ ਕੀਤੀਆਂ ਸਨ। ਦੱਸਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਇੱਕ ਜੋੜੇ ਦਾ ਵਿਆਹ ਵੀ ਹੋ ਗਿਆ। ਬਾਅਦ ਵਿੱਚ ਉਹ ਸਵਾਲ "ਪਿਆਰ ਤੱਕ ਲੈ ਜਾਣ ਵਾਲੇ 36 ਸਵਾਲ" ਵਜੋਂ ਹਰ ਪਾਸੇ ਫੈਲ ਗਏ।
ਪਰ ਜਾਦੂ ਕਦੇ ਕਿਸੇ ਇੱਕ ਸਵਾਲ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਉਹ ਦੋ ਗੱਲਾਂ ਵਿੱਚ ਸੀ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਇਸ ਤਰਤੀਬ ਨੇ ਸੰਭਾਲਿਆ। ਦੱਸਣਾ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਵਧਿਆ, ਪਹਿਲਾਂ ਹਲਕਾ ਫਿਰ ਡੂੰਘਾ। ਤੇ ਇਹ ਅੱਗੇ-ਪਿੱਛੇ ਚੱਲਦਾ ਰਿਹਾ, ਦੋਵੇਂ ਲਗਭਗ ਇੱਕੋ ਰਫ਼ਤਾਰ ਨਾਲ ਖੁੱਲ੍ਹਦੇ ਰਹੇ। ਬਣਤਰ ਨੇ ਇਹ ਪੱਕਾ ਕੀਤਾ ਕਿ ਕੋਈ ਦੂਜੇ ਤੋਂ ਬਹੁਤ ਅੱਗੇ ਨਾ ਨਿਕਲ ਜਾਵੇ।
ਬੱਸ ਇਹੀ ਸਾਰਾ ਅਸੂਲ ਹੈ, ਤੇ ਤੁਸੀਂ ਇਸ ਨੂੰ ਬਿਨਾਂ ਕਿਸੇ ਸੂਚੀ ਦੇ ਕਿਸੇ ਵੀ ਮੁਲਾਕਾਤ ਵਿੱਚ ਵਰਤ ਸਕਦੇ ਹੋ। ਭਰੋਸਾ ਵਾਰੀ-ਵਾਰੀ ਨਾਲ ਬਣਦਾ ਹੈ। ਤੁਸੀਂ ਥੋੜ੍ਹਾ ਦੱਸਦੇ ਹੋ। ਉਹ ਬਦਲੇ ਵਿੱਚ ਥੋੜ੍ਹਾ ਦੱਸਦੇ ਹਨ। ਤੁਸੀਂ ਇੱਕ ਕਦਮ ਹੋਰ ਡੂੰਘੇ ਜਾਂਦੇ ਹੋ। ਉਹ ਉੱਥੇ ਆ ਕੇ ਮਿਲਦੇ ਹਨ। ਹਰ ਗੇੜ ਅਗਲੇ ਗੇੜ ਦਾ ਹੱਕ ਕਮਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਇਹ ਚੱਕਰ ਸੁਰ ਵਿੱਚ ਚੱਲ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਨਿੱਜੀ ਗੱਲਾਂ ਕਰਨੀਆਂ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਲੱਗਦੀਆਂ ਹਨ, ਸਗੋਂ ਰੌਚਕ ਵੀ। ਪਰ ਜਦੋਂ ਇੱਕ ਜਣਾ ਦੌੜ ਲਾ ਦੇਵੇ ਤੇ ਦੂਜਾ ਪਿੱਛੇ ਰਹਿ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਨੇੜਤਾ ਵਧਣ ਦੀ ਥਾਂ ਢਹਿ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਸੋ ਅਸਲ ਸਵਾਲ ਇਹ ਨਹੀਂ ਕਿ ਮੈਂ ਕਿੰਨਾ ਕੁ ਦੱਸ ਸਕਦਾ ਹਾਂ। ਸਵਾਲ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਲੈਣ-ਦੇਣ ਬਰਾਬਰ ਦੀ ਰਫ਼ਤਾਰ ਨਾਲ ਚੱਲ ਰਿਹਾ ਹੈ ਜਾਂ ਨਹੀਂ।
ਮਾਹੌਲ ਪੜ੍ਹਨ ਦਾ ਸਿੱਧਾ ਤਰੀਕਾ
ਤੁਹਾਨੂੰ ਇਸ ਗੱਲ ਦੇ ਨਿਯਮ ਨਹੀਂ ਚਾਹੀਦੇ ਕਿ ਕਿਹੜੀ ਮੁਲਾਕਾਤ ਤੇ ਕਿਹੜਾ ਵਿਸ਼ਾ ਚੱਲਦਾ ਹੈ। ਤੁਹਾਨੂੰ ਬੱਸ ਲੈਣ-ਦੇਣ ਵੱਲ ਧਿਆਨ ਦੇਣਾ ਹੈ। ਕੁਝ ਗੱਲਾਂ ਵੇਖਣ ਵਾਲੀਆਂ:
- ਕੀ ਉਹ ਤੁਹਾਨੂੰ ਮਿਲ ਰਹੇ ਹਨ? ਜਦੋਂ ਤੁਸੀਂ ਕੁਝ ਥੋੜ੍ਹਾ ਨਿੱਜੀ ਦੱਸਦੇ ਹੋ, ਕੀ ਉਹ ਬਦਲੇ ਵਿੱਚ ਕੁਝ ਦੱਸਦੇ ਹਨ, ਜਾਂ ਗੱਲ ਟਾਲ ਕੇ ਵਿਸ਼ਾ ਬਦਲ ਦਿੰਦੇ ਹਨ? ਬਰਾਬਰ ਦਾ ਲੈਣ-ਦੇਣ ਤੁਹਾਡੇ ਕੋਲ ਸਭ ਤੋਂ ਸਾਫ਼ ਇਸ਼ਾਰਾ ਹੈ। ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ ਟੁਕੜੇ ਦਿੰਦੇ ਜਾਓ ਤੇ ਬਦਲੇ ਵਿੱਚ ਬੱਸ ਸ਼ਿਸ਼ਟਾਚਾਰ ਵਾਲੀ ਸਿਰ ਹਿਲਾਈ ਮਿਲੇ, ਤਾਂ ਰਫ਼ਤਾਰ ਹੌਲੀ ਕਰੋ। ਇਹ ਵੀ ਜਾਣਕਾਰੀ ਹੀ ਹੈ।
- ਡੂੰਘਾਈ ਬਰਾਬਰ ਰੱਖੋ, ਫਿਰ ਥੋੜ੍ਹਾ ਅੱਗੇ ਵਧੋ। ਹੋਰ ਡੂੰਘੇ ਜਾਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਲਗਭਗ ਓਨੇ ਹੀ ਪੱਧਰ ਤੇ ਰਹੋ ਜਿੰਨਾ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਮੇਜ਼ ਤੇ ਹੈ। ਜੇ ਗੱਲ "ਮੇਰੇ ਪਰਿਵਾਰ ਦਾ ਮਾਮਲਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਪੇਚੀਦਾ ਹੈ" ਤੇ ਖੜ੍ਹੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ "ਮੇਰੇ ਮਾਪਿਆਂ ਨੇ ਸਭ ਤੋਂ ਬੁਰਾ ਇਹ ਕੀਤਾ ਸੀ" ਤੋਂ ਵੱਖਰੀ ਥਾਂ ਹੈ। ਅਗਲਾ ਇੱਕ ਕਦਮ ਲਓ, ਤਿੰਨ ਨਹੀਂ।
- ਆਪਣੀ ਨੀਅਤ ਵੇਖੋ। ਕੋਈ ਭਾਰੀ ਗੱਲ ਦੱਸਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਆਪਣੇ ਅੰਦਰ ਝਾਕੋ। ਕੀ ਤੁਸੀਂ ਇਹ ਇਸ ਲਈ ਦੱਸ ਰਹੇ ਹੋ ਕਿਉਂਕਿ ਤੁਸੀਂ ਸੱਚਮੁੱਚ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋ ਕਿ ਇਹ ਬੰਦਾ ਤੁਹਾਨੂੰ ਜਾਣੇ, ਜਾਂ ਇਸ ਲਈ ਕਿ ਤੁਹਾਨੂੰ ਕੋਈ ਹੁੰਗਾਰਾ, ਤਸੱਲੀ ਜਾਂ ਫ਼ੈਸਲਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ? ਪਹਿਲੀ ਗੱਲ ਜੋੜ ਬਣਾਉਂਦੀ ਹੈ। ਦੂਜੀ ਆਮ ਤੌਰ ਤੇ ਸੋਹਣੇ ਕੱਪੜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਲੁਕੀ ਹੋਈ ਫ਼ਲੱਡਲਾਈਟਿੰਗ ਹੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।
- ਕੁਝ ਗੱਲਾਂ ਵੱਧ ਵਕਤ ਮੰਗਦੀਆਂ ਹਨ। ਤੁਹਾਡੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਦੇ ਸਭ ਤੋਂ ਔਖੇ ਹਿੱਸੇ ਉਸ ਬੰਦੇ ਲਈ ਇਮਤਿਹਾਨ ਦਾ ਪਰਚਾ ਨਹੀਂ ਜਿਸ ਨੂੰ ਤੁਸੀਂ ਹਫ਼ਤਾ ਭਰ ਤੋਂ ਜਾਣਦੇ ਹੋ। ਕੋਈ ਗੰਭੀਰ ਤਸ਼ਖ਼ੀਸ, ਕੋਈ ਡੂੰਘਾ ਸਦਮਾ, ਕੋਈ ਅਤੀਤ ਜਿਸ ਤੋਂ ਤੁਸੀਂ ਹਾਲੇ ਵੀ ਉੱਭਰ ਰਹੇ ਹੋ। ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਸਹੀ ਬੰਦੇ ਨਾਲ ਪੂਰੀਆਂ ਸਾਂਝੀਆਂ ਕਰਨ ਵਾਲੀਆਂ ਹਨ, ਪਰ ਸਮਾਂ ਆਉਣ ਤੇ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਓਨਾ ਚਿਰ ਉਡੀਕਣ ਦਾ ਹੱਕ ਹੈ ਜਦ ਤੱਕ ਏਨਾ ਭਰੋਸਾ ਨਾ ਬਣ ਜਾਵੇ ਜੋ ਇਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸੰਭਾਲ ਸਕੇ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਬਚਾ ਕੇ ਰੱਖਣਾ ਬੇਈਮਾਨੀ ਨਹੀਂ। ਇਹ ਸਿਆਣਪ ਹੈ।
ਇਸ ਦਾ ਮਤਲਬ ਇਹ ਨਹੀਂ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਲੁਕਾਓ। ਤੁਸੀਂ ਪਹਿਲੇ ਘੰਟੇ ਤੋਂ ਹੀ ਨਿੱਘੇ, ਹਸਮੁੱਖ, ਇਮਾਨਦਾਰ ਤੇ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਹੋ ਸਕਦੇ ਹੋ। ਅਸਲੀ ਹੋਣਾ ਤੇ ਖੁੱਲ੍ਹਾ ਜ਼ਖ਼ਮ ਬਣ ਕੇ ਬੈਠਣਾ ਇੱਕੋ ਗੱਲ ਨਹੀਂ।
ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਬਣਨ ਦਾ ਫ਼ਾਇਦਾ ਕਿਉਂ ਹੈ
ਗੱਲਾਂ ਨੂੰ ਸਹੀ ਰਫ਼ਤਾਰ ਨਾਲ ਖੁੱਲ੍ਹਣ ਦੇਣਾ ਨਾ ਕੋਈ ਖੇਡ ਹੈ ਤੇ ਨਾ ਹੀ ਬੰਦ ਰਹਿਣਾ। ਜੋੜਿਆਂ ਦੇ ਥੈਰੇਪਿਸਟ ਇਹ ਗੱਲ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ: ਮਾਅਨੇ ਵਾਲੇ ਰਿਸ਼ਤੇ ਸਮੇਂ ਨਾਲ ਬਣਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਭਾਵਨਾਤਮਕ ਨੇੜਤਾ ਵਿੱਚ ਕਾਹਲੀ ਕਰਨ ਨਾਲ ਪਿਆਰ ਨਹੀਂ, ਥਕਾਵਟ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਸ਼ੁਰੂਆਤੀ ਜਾਣ-ਪਛਾਣ ਵਾਲੇ ਦੌਰ ਦਾ ਆਪਣਾ ਸੁਆਦ ਵੀ ਹੈ, ਉਹ ਹਿੱਸਾ ਜੋ ਕਿਸੇ ਵੀ ਬੰਦੇ ਨਾਲ ਸਿਰਫ਼ ਇੱਕ ਵਾਰ ਹੀ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।
ਸਹੀ ਰਫ਼ਤਾਰ ਤੁਹਾਨੂੰ ਬਚਾਉਂਦੀ ਵੀ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਤੁਸੀਂ ਟਿਕਵੀਂ ਰਫ਼ਤਾਰ ਨਾਲ ਖੁੱਲ੍ਹਦੇ ਹੋ, ਤਾਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਇਹ ਵੇਖਣ ਦਾ ਮੌਕਾ ਮਿਲਦਾ ਹੈ ਕਿ ਅਗਲਾ ਬੰਦਾ ਹਰ ਪਰਤ ਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਸੰਭਾਲਦਾ ਹੈ, ਇਸ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਉਸ ਨੂੰ ਅਗਲੀ ਪਰਤ ਸੌਂਪੋ। ਜਦੋਂ ਤੁਸੀਂ ਕੋਈ ਨਾਜ਼ੁਕ ਗੱਲ ਵਿਖਾਉਂਦੇ ਹੋ, ਕੀ ਉਹ ਨਰਮ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ? ਕੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਯਾਦ ਹੈ ਜੋ ਤੁਸੀਂ ਪਿਛਲੀ ਵਾਰ ਦੱਸਿਆ ਸੀ? ਕੀ ਉਹ ਬਦਲੇ ਵਿੱਚ ਵੀ ਦੱਸਦੇ ਹਨ, ਜਾਂ ਬੱਸ ਇਕੱਠਾ ਕਰਦੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ? ਤੁਸੀਂ ਛੋਟੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਵਿਹਾਰ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਹੀ ਜਾਣ ਲੈਂਦੇ ਹੋ ਕਿ ਕੌਣ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਹੈ, ਵੱਡੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਦਾ ਜੋਖਮ ਲੈਣ ਤੋਂ ਬਹੁਤ ਪਹਿਲਾਂ। ਇਹ ਬੇਵਜ੍ਹਾ ਦੀ ਸਾਵਧਾਨੀ ਨਹੀਂ। ਇੰਝ ਹੀ ਪਤਾ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਇਹ ਬੰਦਾ ਤੁਹਾਨੂੰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜਾਣਨ ਦੇ ਲਾਇਕ ਹੈ ਜਾਂ ਨਹੀਂ।
ਉਨ੍ਹਾਂ ਆਦਤਾਂ ਬਾਰੇ ਜੋ ਦੁਖਾਉਂਦੀਆਂ ਹਨ
ਸਾਡੇ ਵਿੱਚੋਂ ਕਈਆਂ ਲਈ ਇਸ ਦਾ ਸੰਤੁਲਨ ਪੜ੍ਹਨਾ ਸੱਚਮੁੱਚ ਔਖਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਅਜਿਹੇ ਮਾਹੌਲ ਵਿੱਚ ਵੱਡੇ ਹੋਏ ਜਿੱਥੇ ਪਿਆਰ ਸ਼ਰਤਾਂ ਵਾਲਾ ਲੱਗਦਾ ਸੀ ਜਾਂ ਧਿਆਨ ਕਮਾਉਣਾ ਪੈਂਦਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਹੱਦੋਂ ਵੱਧ ਦੱਸਣਾ ਹੀ ਅੰਦਰ ਵੜਨ ਦਾ ਇੱਕੋ ਰਾਹ ਲੱਗ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਚਾਹੇ ਜਾਣ ਲਈ ਸਭ ਕੁਝ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਦੇ ਦੇਣਾ ਪਵੇ। ਜਾਂ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ ਤੁਸੀਂ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਚੁੱਪ ਹੋ ਜਾਓ, ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਵੀ ਨੇੜੇ ਨਾ ਆਉਣ ਦਿਓ। ਇਹ ਦੋਵੇਂ ਸਿੱਖੇ ਹੋਏ ਹਨ, ਤੇ ਦੋਵੇਂ ਨਰਮ ਪੈ ਸਕਦੇ ਹਨ।
ਜੇ ਨਵੀਂ ਡੇਟਿੰਗ ਹਰ ਵਾਰ ਤੁਹਾਨੂੰ ਬੇਚੈਨ, ਖ਼ਾਲੀ ਜਾਂ ਓਸੇ ਦੁਖਦਾਈ ਚੱਕਰ ਵਿੱਚ ਫਸਿਆ ਛੱਡ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਥੈਰੇਪਿਸਟ ਤੁਹਾਨੂੰ ਇਹ ਸਮਝਣ ਵਿੱਚ ਮਦਦ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ ਕਿ ਇਹ ਆਦਤ ਕਿੱਥੋਂ ਆਈ ਹੈ, ਤੇ ਜੁੜਨ ਦਾ ਕੋਈ ਹੋਰ ਤਰੀਕਾ ਸਿਖਾ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਤੁਹਾਨੂੰ ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਰਿਸ਼ਤਿਆਂ ਦਾ ਹਿਸਾਬ ਇਕੱਲੇ ਨਹੀਂ ਲਾਉਣਾ ਪੈਣਾ, ਤੇ ਇਸ ਵਿੱਚ ਮਦਦ ਮੰਗਣੀ ਕਮਜ਼ੋਰੀ ਨਹੀਂ, ਆਪਣੀ ਇੱਜ਼ਤ ਕਰਨ ਦੀ ਨਿਸ਼ਾਨੀ ਹੈ।
ਜੋ ਬੰਦਾ ਤੁਹਾਡੀ ਪੂਰੀ ਕਹਾਣੀ ਦੇ ਲਾਇਕ ਹੋਵੇਗਾ, ਉਸ ਨੂੰ ਉਹ ਕੱਢ ਲੈਣ ਦੀ ਕੋਈ ਕਾਹਲੀ ਨਹੀਂ ਹੋਵੇਗੀ। ਉਹ ਇੱਕ-ਇੱਕ ਚੰਗੀ ਗੱਲਬਾਤ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਕਮਾਉਣ ਵਿੱਚ ਖ਼ੁਸ਼ ਹੋਵੇਗਾ।
ਸਰੋਤ
- Greater Good in Action, UC Berkeley, 36 Questions for Increasing Closeness
- Aron, Melinat, Aron, Vallone & Bator (1997), The Experimental Generation of Interpersonal Closeness, Personality and Social Psychology Bulletin
- Brené Brown, on oversharing versus vulnerability ("floodlighting")
- Laurel van der Toorn, LMFT, How to Pace Yourself in Dating