ਸ਼ਾਇਦ ਇਹ ਤੁਹਾਡੇ ਫ਼ੋਨ ਵਿੱਚ ਪਿਆ ਉਹ ਨਾਂ ਹੈ ਜਿਸਨੂੰ ਤੁਸੀਂ ਹੁਣ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਨਹੀਂ ਸਮਝਦੇ। ਸ਼ਾਇਦ ਇਹ ਉਹ ਅਹਿਸਾਸ ਹੈ ਜਦੋਂ ਕੋਈ ਨਵਾਂ ਬੰਦਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਵੱਧ ਭਲਾ, ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਲਦੀ ਹੋ ਜਾਵੇ ਤੇ ਤੁਹਾਡਾ ਢਿੱਡ ਬੈਠ ਜਾਵੇ। ਦੁਖਦਾਈ ਅੰਤ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਤੁਸੀਂ ਨੇੜਤਾ ਚਾਹ ਵੀ ਸਕਦੇ ਹੋ ਤੇ ਨਾਲੋ-ਨਾਲ ਉਸ ਤੋਂ ਬਚਾਅ ਦੀ ਹਾਲਤ ਵਿੱਚ ਵੀ ਖੜ੍ਹੇ ਰਹਿ ਸਕਦੇ ਹੋ। ਤੁਹਾਡਾ ਇੱਕ ਹਿੱਸਾ ਇਕੱਲਾ ਹੈ। ਦੂਜੇ ਨੇ ਚੁੱਪ-ਚਾਪ ਤੈਅ ਕਰ ਲਿਆ ਹੈ ਕਿ ਹੁਣ ਦੁਬਾਰਾ ਬੇਖ਼ਬਰੀ ਵਿੱਚ ਸੱਟ ਨਹੀਂ ਖਾਣੀ।
ਉਹ ਦੂਜਾ ਹਿੱਸਾ ਖ਼ਰਾਬ ਨਹੀਂ ਹੋਇਆ। ਉਹ ਆਪਣਾ ਕੰਮ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ।
ਜਦੋਂ ਪਿਆਰ ਧੋਖੇ ਨਾਲ ਮੁੱਕਦਾ ਹੈ, ਜਾਂ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਘਸ ਕੇ, ਜਾਂ ਅਜਿਹੀ ਅਲਵਿਦਾ ਨਾਲ ਜੋ ਤੁਸੀਂ ਨਹੀਂ ਚੁਣੀ ਸੀ, ਤਾਂ ਤੁਹਾਡਾ ਮਨ ਨੋਟ ਬਣਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਦੁਖਿਆ, ਉਹ ਸਾਂਭ ਲੈਂਦਾ ਹੈ ਤਾਂ ਜੋ ਅਗਲੀ ਵਾਰ ਤੁਹਾਨੂੰ ਚੇਤਾਵਨੀ ਦੇ ਸਕੇ। ਭਰੋਸਾ ਖ਼ਤਰਨਾਕ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਕਿਉਂਕਿ ਪਿਛਲੀ ਵਾਰ ਭਰੋਸੇ ਦੀ ਸੱਚੀ ਕੀਮਤ ਚੁਕਾਈ ਸੀ। ਤਾਂ ਦੁਬਾਰਾ ਖੁੱਲ੍ਹਣ ਦੀ ਗੱਲ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਇਹ ਸਮਝਣਾ ਚੰਗਾ ਹੈ ਕਿ ਤੁਹਾਡੀ ਸਾਵਧਾਨੀ ਹੈ ਕੀ। ਇਹ ਤੁਹਾਡੇ ਚਰਿੱਤਰ ਦਾ ਨੁਕਸ ਨਹੀਂ। ਇਹ ਉਹ ਬਚਾਅ ਹੈ ਜੋ ਲੋੜ ਤੋਂ ਵੱਧ ਦੇਰ ਠਹਿਰ ਗਿਆ।
ਪਹਿਲਾਂ ਗ਼ਮ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਭਰੋਸਾ ਬਾਅਦ ਵਿੱਚ
ਲੋਕ ਅਕਸਰ ਇਹ ਹਿੱਸਾ ਛੱਡ ਦਿੰਦੇ ਨੇ ਤੇ ਫਿਰ ਹੈਰਾਨ ਹੁੰਦੇ ਨੇ ਕਿ ਕੁਝ ਬਿਹਤਰ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ ਲੱਗ ਰਿਹਾ। ਰਿਸ਼ਤੇ ਦਾ ਮੁੱਕਣਾ ਇੱਕ ਨੁਕਸਾਨ ਹੈ, ਤੇ ਨੁਕਸਾਨ ਗ਼ਮ ਮੰਗਦੇ ਨੇ। Cleveland Clinic ਸਾਫ਼ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ: ਬ੍ਰੇਕਅੱਪ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਦਾ ਗ਼ਮ ਕਿਸੇ ਦੀ ਮੌਤ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਦੇ ਗ਼ਮ ਨਾਲ ਬਹੁਤ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਤੁਸੀਂ ਸਿਰਫ਼ ਇੱਕ ਬੰਦਾ ਨਹੀਂ ਗੁਆ ਰਹੇ। ਤੁਸੀਂ ਉਹ ਭਵਿੱਖ ਵੀ ਗੁਆ ਰਹੇ ਹੋ ਜੋ ਮਨ ਵਿੱਚ ਅੱਧਾ ਬਣਾ ਲਿਆ ਸੀ, ਉਹ ਸਾਂਝੇ ਮਜ਼ਾਕ, ਤੇ ਆਪਣਾ ਉਹ ਰੂਪ ਜੋ ਤੁਸੀਂ ਉਹਨਾਂ ਨਾਲ ਹੁੰਦਿਆਂ ਹੁੰਦੇ ਸੀ।
ਗ਼ਮ ਸਿੱਧੀ ਲਕੀਰ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਚੱਲਦਾ। ਮੰਗਲਵਾਰ ਤੁਸੀਂ ਠੀਕ ਹੋ ਸਕਦੇ ਹੋ ਤੇ ਵੀਰਵਾਰ ਦੁਕਾਨ ਵਿੱਚ ਵੱਜਦੇ ਕਿਸੇ ਗਾਣੇ ਨਾਲ ਟੁੱਟ ਸਕਦੇ ਹੋ। ਇਨਕਾਰ, ਗੁੱਸਾ, ਸੌਦੇਬਾਜ਼ੀ, ਉਦਾਸੀ ਤੇ ਕੁਝ-ਕੁਝ ਸਵੀਕਾਰ, ਇਹ ਸਭ ਤਰਤੀਬ ਨਾਲ ਆਉਣ ਦੀ ਥਾਂ ਗੇੜੇ ਖਾਂਦੇ ਤੇ ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਰਲਦੇ ਰਹਿੰਦੇ ਨੇ। ਇਸਦਾ ਕੋਈ ਪੱਕਾ ਸਮਾਂ ਨਹੀਂ, ਤੇ ਜੋ ਤੁਹਾਨੂੰ ਸਮਾਂ ਦੱਸੇ, ਉਹ ਅੰਦਾਜ਼ਾ ਲਾ ਰਿਹਾ ਹੈ।
ਹੁਣ ਸਮਝੋ ਕਿ ਭਰੋਸੇ ਲਈ ਇਹ ਕਿਉਂ ਜ਼ਰੂਰੀ ਹੈ। ਤੁਸੀਂ ਗ਼ਮ ਨੂੰ ਛਾਲ ਮਾਰ ਕੇ ਲੰਘ ਨਹੀਂ ਸਕਦੇ ਤੇ ਸਿੱਧਾ ਭਰੋਸੇ ਤੱਕ ਨਹੀਂ ਪਹੁੰਚ ਸਕਦੇ। ਭਰੋਸਾ ਉਸੇ ਮਿੱਟੀ ਵਿੱਚ ਦੁਬਾਰਾ ਉੱਗਦਾ ਹੈ ਜਿੱਥੇ ਨੁਕਸਾਨ ਨੂੰ ਹੋਣ ਦੀ ਇਜਾਜ਼ਤ ਹੋਵੇ। ਗ਼ਮ ਨੂੰ ਦਬਾ ਦਿਓ, ਤੇ ਤੁਹਾਡਾ ਪਹਿਰਾ ਆਪਣੇ ਆਪ ਖੜ੍ਹਾ ਰਹੇਗਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੁਹਾਡਾ ਕੋਈ ਹਿੱਸਾ ਜਾਣਦਾ ਹੈ ਕਿ ਜ਼ਖ਼ਮ ਦੀ ਕਦੇ ਸੰਭਾਲ ਹੋਈ ਹੀ ਨਹੀਂ।
"ਟਰੱਸਟ ਇਸ਼ੂਜ਼" ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਹਨ ਕੀ
ਇਹ ਸ਼ਬਦ ਅਕਸਰ ਤਾਅਨੇ ਵਾਂਗ ਵਰਤਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਪਰ ਇਹ ਤਾਅਨਾ ਨਹੀਂ। ਜਿਸਨੂੰ ਲੋਕ ਟਰੱਸਟ ਇਸ਼ੂਜ਼ ਕਹਿੰਦੇ ਨੇ, ਉਹ ਆਮ ਤੌਰ 'ਤੇ ਇੱਕ ਅਜਿਹੀ ਨਾੜੀ-ਪ੍ਰਣਾਲੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ ਜਿਸਨੇ ਔਖਾ ਸਬਕ ਸਿੱਖਿਆ ਤੇ ਹੁਣ ਉਸਨੂੰ ਥੋੜ੍ਹਾ ਵੱਧ ਹੀ ਵਿਆਪਕ ਢੰਗ ਨਾਲ ਲਾਗੂ ਕਰ ਰਹੀ ਹੈ।
ਜੇ ਪਿਛਲੇ ਰਿਸ਼ਤੇ ਨੇ ਤੁਹਾਨੂੰ ਸਿਖਾਇਆ ਕਿ ਨੇੜਤਾ ਦਰਦ ਵੱਲ ਲੈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਤੁਹਾਡਾ ਮਨ ਇਸਨੂੰ ਹਰ ਥਾਂ ਲਾਗੂ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਨਵੇਂ ਬੰਦੇ ਦਾ ਆਮ ਜਿਹਾ ਲੇਟ ਹੋਣਾ ਛੱਡ ਜਾਣ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਲੱਗਦਾ ਹੈ। ਕੋਈ ਛੋਟੀ ਜਿਹੀ ਭਲਾਈ ਕਿਸੇ ਜਾਲ ਵਾਂਗ ਲੱਗਦੀ ਹੈ। ਤੁਸੀਂ ਵਹਿਮੀ ਨਹੀਂ ਹੋ। ਤੁਸੀਂ ਬੱਸ ਨਵੇਂ ਚਿਹਰੇ ਉੱਤੇ ਪੁਰਾਣੀ ਫ਼ਿਲਮ ਚਲਾ ਰਹੇ ਹੋ, ਤੇ ਉਸ ਪਲ ਹਮੇਸ਼ਾ ਪਤਾ ਨਹੀਂ ਲੱਗਦਾ ਕਿ ਕਿਹੜੀ ਕਿਹੜੀ ਹੈ।
ਟੀਚਾ ਇਸਨੂੰ ਬੰਦ ਕਰਨਾ ਨਹੀਂ। ਜਿਸ ਬੰਦੇ ਵਿੱਚ ਬਿਲਕੁਲ ਸਾਵਧਾਨੀ ਨਹੀਂ, ਉਹ ਠੀਕ ਨਹੀਂ ਹੋਇਆ ਹੁੰਦਾ, ਉਹ ਬੇਪਰਦ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਟੀਚਾ ਹੈ ਆਵਾਜ਼ ਏਨੀ ਘਟਾਉਣੀ ਕਿ ਉਹ ਉਸ ਕਮਰੇ ਨਾਲ ਮੇਲ ਖਾਵੇ ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਤੁਸੀਂ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਹੋ, ਨਾ ਕਿ ਉਸ ਨਾਲ ਜਿਸ ਵਿੱਚੋਂ ਤੁਸੀਂ ਨਿਕਲ ਆਏ ਹੋ।
ਜਿਸ 'ਤੇ ਤੁਸੀਂ ਅਭਿਆਸ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹੋ, ਉਸ ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰੋ: ਆਪਣੇ ਆਪ ਤੋਂ
ਕਿਸੇ ਹੋਰ 'ਤੇ ਦੁਬਾਰਾ ਭਰੋਸਾ ਕਰਨ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਆਪਣੇ ਆਪ 'ਤੇ ਭਰੋਸਾ ਕਰਨਾ ਪੈਂਦਾ ਹੈ। ਦੁਖਦਾਈ ਅੰਤ ਅਕਸਰ ਇੱਕ ਚੁੱਪ ਦੂਜੀ ਸੱਟ ਛੱਡ ਜਾਂਦੇ ਨੇ: "ਮੈਨੂੰ ਦਿਸਿਆ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ? ਮੈਂ ਰੁਕਿਆ ਕਿਉਂ ਰਿਹਾ? ਕੀ ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਪਰਖ 'ਤੇ ਵੀ ਭਰੋਸਾ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹਾਂ?" ਇਹ ਸਵੈ-ਸ਼ੱਕ ਬ੍ਰੇਕਅੱਪ ਤੋਂ ਵੀ ਵੱਧ ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਦਾ ਨੁਕਸਾਨ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਹਰ ਕਮਰੇ ਵਿੱਚ ਤੁਹਾਡੇ ਨਾਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਏਥੇ ਸਵੈ-ਹਮਦਰਦੀ ਸੱਚਾ ਕੰਮ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਇਸ ਪਿੱਛੇ ਦੀ ਖੋਜ ਸੁਣਨ ਨਾਲੋਂ ਕਿਤੇ ਪੱਕੀ ਹੈ। University of Rochester Medical Center, ਮਨੋਵਿਗਿਆਨੀ Kristin Neff ਦੇ ਕੰਮ ਦੇ ਆਧਾਰ 'ਤੇ, ਸਵੈ-ਹਮਦਰਦੀ ਨੂੰ ਤਿੰਨ ਚੀਜ਼ਾਂ ਮਿਲ ਕੇ ਦੱਸਦਾ ਹੈ: ਆਪਣੇ ਨਾਲ ਸਖ਼ਤੀ ਦੀ ਥਾਂ ਨਰਮੀ ਵਰਤਣੀ, ਇਹ ਯਾਦ ਰੱਖਣਾ ਕਿ ਜੂਝਣਾ ਇਨਸਾਨ ਹੋਣ ਦਾ ਹਿੱਸਾ ਹੈ ਨਾ ਕਿ ਨਿੱਜੀ ਨੁਕਸ, ਤੇ ਆਪਣੀਆਂ ਔਖੀਆਂ ਭਾਵਨਾਵਾਂ ਨੂੰ ਨਾ ਉਹਨਾਂ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬ ਕੇ ਤੇ ਨਾ ਪਰੇ ਧੱਕ ਕੇ, ਬੱਸ ਦੇਖ ਲੈਣਾ। ਜਿਹੜੇ ਲੋਕ ਆਪਣੇ ਨਾਲ ਇੰਝ ਪੇਸ਼ ਆਉਂਦੇ ਨੇ, ਉਹਨਾਂ ਵਿੱਚ ਚਿੰਤਾ, ਉਦਾਸੀ ਤੇ ਤਣਾਅ ਘੱਟ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਉਹ ਔਖੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਤੋਂ ਛੇਤੀ ਉੱਭਰਦੇ ਨੇ।
ਅਮਲ ਵਿੱਚ ਇਹ ਕੁਝ ਇੰਝ ਦਿਸਦਾ ਹੈ:
- ਜਦੋਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਦੋਸ਼ ਦੇਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਪੁੱਛੋ ਕਿ ਬਿਲਕੁਲ ਇਸੇ ਹਾਲਤ ਵਿੱਚ ਕਿਸੇ ਚੰਗੇ ਦੋਸਤ ਨੂੰ ਤੁਸੀਂ ਕੀ ਕਹਿੰਦੇ। ਫਿਰ ਉਹੀ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਕਹੋ, ਹੋ ਸਕੇ ਤਾਂ ਉੱਚੀ ਬੋਲ ਕੇ। ਦੋਸਤਾਂ ਨਾਲ ਤੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕਰਨ ਦੇ ਢੰਗ ਵਿਚਲਾ ਪਾੜਾ ਅਕਸਰ ਬਹੁਤ ਵੱਡਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
- ਧਿਆਨ ਦਿਓ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ ਨਾਲ ਕੀਤੇ ਛੋਟੇ ਵਾਅਦੇ ਨਿਭਾ ਰਹੇ ਹੋ। ਜਿਸ ਵੇਲੇ ਕਿਹਾ ਸੀ ਉਸ ਵੇਲੇ ਸੌਂ ਜਾਣਾ। ਉਸ ਬੰਦੇ ਨੂੰ ਸੁਨੇਹਾ ਨਾ ਕਰਨਾ ਜਿਸਨੂੰ ਨਾ ਕਰਨ ਦੀ ਸਹੁੰ ਖਾਧੀ ਸੀ। ਹਰ ਨਿਭਾਇਆ ਵਾਅਦਾ ਸਵੈ-ਭਰੋਸੇ ਦੀ ਨੀਂਹ ਦੀ ਇੱਕ ਇੱਟ ਹੈ।
- ਆਪਣੇ ਪਿਛਲੇ ਰੂਪ ਦੀ ਪੁੱਛ-ਗਿੱਛ ਬੰਦ ਕਰੋ। ਓਦੋਂ ਜੋ ਪਤਾ ਸੀ, ਉਸ ਹਿਸਾਬ ਨਾਲ ਤੁਸੀਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਫ਼ੈਸਲਾ ਲਿਆ ਸੀ। ਬਾਅਦ ਵਿੱਚ ਆਈ ਸਮਝ ਇਸ ਗੱਲ ਦਾ ਸਬੂਤ ਨਹੀਂ ਕਿ ਤੁਹਾਡੀ ਪਰਖ ਮਾੜੀ ਹੈ।
ਤੁਸੀਂ ਇਹ ਯਕੀਨ ਦੁਬਾਰਾ ਬਣਾ ਰਹੇ ਹੋ ਕਿ ਅਗਲੀ ਵਾਰ ਤੁਸੀਂ ਆਪਣਾ ਸਾਥ ਦਿਓਗੇ। ਇਹੀ ਯਕੀਨ ਦੁਬਾਰਾ ਦਾਅ ਲਾਉਣਾ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਜ਼ਖ਼ਮ ਭਰਦਿਆਂ ਉਸਦੀ ਸੰਭਾਲ
ਜਦੋਂ ਬਾਕੀ ਸਭ ਟਿਕਿਆ ਹੋਵੇ ਤਾਂ ਭਰੋਸਾ ਛੇਤੀ ਵਧਦਾ ਹੈ। ਬੁਨਿਆਦੀ ਗੱਲਾਂ ਏਨੀਆਂ ਸਾਦੀਆਂ ਲੱਗਦੀਆਂ ਨੇ ਕਿ ਜ਼ਿਕਰ ਕਰਨਾ ਵੀ ਅਜੀਬ ਲੱਗੇ, ਤੇ ਇਸੇ ਲਈ ਲੋਕ ਇਹਨਾਂ ਨੂੰ ਓਦੋਂ ਛੱਡ ਦਿੰਦੇ ਨੇ ਜਦੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਧ ਦੁਖੀ ਹੁੰਦੇ ਨੇ।
Cleveland Clinic ਤੇ HelpGuide ਦੋਵੇਂ ਇੱਕੋ ਸਾਦੀ ਸੂਚੀ 'ਤੇ ਪਹੁੰਚਦੇ ਨੇ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਕੰਮ ਕਰਦੀ ਹੈ:
- ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਨ ਦਿਓ। ਰੋਣਾ, ਲਿਖਣਾ, ਗੁੱਸੇ ਨੂੰ ਨਾਂ ਦੇਣਾ, ਇਹਨਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਕੁਝ ਵੀ ਕਮਜ਼ੋਰੀ ਨਹੀਂ। ਟਾਲਿਆ ਹੋਇਆ ਗ਼ਮ ਮੁੱਕਦਾ ਨਹੀਂ। ਉਹ ਹੇਠਾਂ ਚਲਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਉੱਥੋਂ ਤੁਹਾਡੇ ਫ਼ੈਸਲੇ ਚਲਾਉਂਦਾ ਹੈ।
- ਰੁਟੀਨ ਬਚਾ ਕੇ ਰੱਖੋ। ਨੀਂਦ, ਖਾਣਾ, ਹਰਕਤ, ਥੋੜ੍ਹੀ ਧੁੱਪ। ਜਦੋਂ ਅੰਦਰਲੀ ਦੁਨੀਆ ਵਿੱਚ ਹਲਚਲ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਬਾਹਰਲਾ ਪੱਕਾ ਰੁਟੀਨ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਖੜ੍ਹਨ ਲਈ ਠੋਸ ਥਾਂ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
- ਜਿਹਨਾਂ ਲੋਕਾਂ ਕੋਲ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਲੱਗਦਾ ਹੈ, ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਸਹਾਰਾ ਲਓ। ਸ਼ਰਮਿੰਦਗੀ ਵਾਲੇ ਹਿੱਸੇ ਵੀ ਕਿਸੇ ਅਜਿਹੇ ਨੂੰ ਬੋਲ ਕੇ ਦੱਸੋ ਜੋ ਪਿੱਛੇ ਨਾ ਹਟੇ। ਇਕੱਲਾਪਣ ਤੁਹਾਨੂੰ ਇੱਕ ਬਹੁਤ ਯਕੀਨੀ ਲੱਗਦੀ ਕਹਾਣੀ ਸੁਣਾਉਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਸਿਰਫ਼ ਤੁਸੀਂ ਹੀ ਹੋ ਜਿਸ ਨਾਲ ਇਹ ਹੋਇਆ। ਇਹ ਸੱਚ ਨਹੀਂ।
- ਨਵੀਂ ਨੇੜਤਾ ਵਿੱਚ ਹੌਲੀ ਚੱਲੋ। ਛੇਤੀ ਭਰੋਸਾ ਕਰਨ ਦਾ ਕੋਈ ਇਨਾਮ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦਾ, ਤੇ ਬਿਨਾਂ ਭਰੇ ਜ਼ਖ਼ਮ ਉੱਤੇ ਬਣਿਆ ਨਵਾਂ ਰਿਸ਼ਤਾ ਆਮ ਤੌਰ 'ਤੇ ਉਸੇ ਜ਼ਖ਼ਮ ਨੂੰ ਦੁਬਾਰਾ ਖੋਲ੍ਹ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਅੰਦਰ ਆਉਣ ਦੇਣਾ, ਇੱਕ-ਇੱਕ ਸੱਚੀ ਗੱਲ ਨਾਲ
ਭਰੋਸਾ ਕੋਈ ਸਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਜੋ ਤਿਆਰ ਹੋਣ 'ਤੇ ਦੱਬ ਦਿੱਤਾ ਜਾਵੇ। ਤੁਸੀਂ ਤਿਆਰ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰੋਗੇ ਹੀ ਨਹੀਂ। ਇਹ ਛੋਟੇ, ਸਹਿ ਸਕਣ ਵਾਲੇ ਤਜਰਬਿਆਂ ਨਾਲ ਬਣਦਾ ਹੈ।
ਕੋਈ ਥੋੜ੍ਹੀ ਨਾਜ਼ੁਕ ਗੱਲ ਸਾਂਝੀ ਕਰੋ ਤੇ ਦੇਖੋ ਕਿ ਸਾਹਮਣੇ ਵਾਲਾ ਉਸਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਸੰਭਾਲਦਾ ਹੈ। ਕੀ ਉਹ ਭਲੇ ਰਹੇ? ਕੀ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਯਾਦ ਰਿਹਾ? ਲੋਕ ਸਮੇਂ ਨਾਲ ਕੀ ਕਰਦੇ ਨੇ, ਇਹ ਦੇਖੋ, ਸਿਰਫ਼ ਇਹ ਨਹੀਂ ਕਿ ਕਿਸੇ ਚੰਗੇ ਪਲ ਵਿੱਚ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਕੀ ਕਿਹਾ। ਧਿਆਨ ਦਿਓ ਕਿ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਸ਼ਬਦ ਤੇ ਕੰਮ ਹਫ਼ਤਿਆਂ ਤੱਕ ਮੇਲ ਖਾਂਦੇ ਨੇ ਜਾਂ ਨਹੀਂ, ਨਾ ਕਿ ਇਹ ਕਿ ਉਹ ਇੱਕ ਖਾਣੇ 'ਤੇ ਤੁਹਾਨੂੰ ਮੋਹ ਸਕਦੇ ਨੇ ਜਾਂ ਨਹੀਂ। ਇੰਝ ਕਮਾਇਆ ਭਰੋਸਾ ਚੁੱਪ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਤੇ ਹਿਲਾਉਣਾ ਕਿਤੇ ਔਖਾ।
ਆਪਣੀ ਸਾਵਧਾਨੀ ਲੁਕਾਉਣ ਦੀ ਥਾਂ ਉਸਨੂੰ ਦੱਸ ਦੇਣਾ ਵੀ ਮਦਦ ਕਰਦਾ ਹੈ। "ਮੈਨੂੰ ਇਹ ਸੱਚਮੁੱਚ ਚੰਗਾ ਲੱਗ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਤੇ ਪਿਛਲੇ ਰਿਸ਼ਤੇ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਮੈਂ ਭਰੋਸਾ ਕਰਨ ਵਿੱਚ ਥੋੜ੍ਹਾ ਹੌਲੀ ਹਾਂ" ਕੋਈ ਖ਼ਤਰੇ ਦਾ ਨਿਸ਼ਾਨ ਨਹੀਂ। ਕਿਸੇ ਟਿਕੇ ਹੋਏ ਬੰਦੇ ਲਈ ਇਹ ਕੰਮ ਦੀ ਜਾਣਕਾਰੀ ਹੈ, ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਜਵਾਬ ਤੁਹਾਨੂੰ ਬਹੁਤ ਕੁਝ ਦੱਸ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਸਹੀ ਬੰਦੇ ਨੂੰ ਇਹ ਲੋੜ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਪਹਿਲੇ ਦਿਨ ਹੀ ਪਹਿਰਾ ਲਾਹ ਦਿਓ। ਉਹ ਇਸਨੂੰ ਕਮਾਉਣ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੁੰਦੇ ਨੇ।
ਤੁਹਾਨੂੰ ਹਾਲੇ ਵੀ ਡਰ ਲੱਗੇਗਾ। ਪੁਰਾਣੀ ਫ਼ਿਲਮ ਹਾਲੇ ਵੀ ਝਲਕੇਗੀ। ਕੰਮ ਡਰ ਨੂੰ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਨਾ ਬੰਦ ਕਰਨਾ ਨਹੀਂ। ਕੰਮ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਡਰ ਹਰ ਫ਼ੈਸਲੇ ਵਿੱਚ ਵੋਟ ਪਾਉਣੀ ਬੰਦ ਕਰ ਦੇਵੇ।
ਹੋਰ ਮਦਦ ਕਦੋਂ ਲੈਣੀ ਹੈ
ਕੁਝ ਜ਼ਖ਼ਮ ਏਨੇ ਡੂੰਘੇ ਹੁੰਦੇ ਨੇ ਕਿ ਇਕੱਲੇ ਲੰਘਾਏ ਨਹੀਂ ਜਾ ਸਕਦੇ, ਤੇ ਮਦਦ ਮੰਗਣਾ ਤਾਕਤ ਦੀ ਨਿਸ਼ਾਨੀ ਹੈ, ਹਾਰ ਦੀ ਨਹੀਂ। ਜੇ ਉਦਾਸੀ ਹਫ਼ਤਿਆਂ ਤੇ ਮਹੀਨਿਆਂ ਬਾਅਦ ਵੀ ਨਹੀਂ ਹਟ ਰਹੀ, ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਖਾ ਨਹੀਂ ਸਕਦੇ, ਸੌਂ ਨਹੀਂ ਸਕਦੇ ਜਾਂ ਆਮ ਦਿਨ ਨਹੀਂ ਲੰਘਾ ਸਕਦੇ, ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਦਰਦ ਨੂੰ ਨਸ਼ਿਆਂ ਨਾਲ ਸੁੰਨ ਕਰ ਰਹੇ ਹੋ ਜਾਂ ਸਭ ਤੋਂ ਦੂਰ ਰਹਿ ਰਹੇ ਹੋ, ਤਾਂ ਇਹ ਡਾਕਟਰ ਜਾਂ ਥੈਰੇਪਿਸਟ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕਰਨ ਦੇ ਸੰਕੇਤ ਨੇ। ਇਹੀ ਗੱਲ ਓਦੋਂ ਵੀ ਹੈ ਜਦੋਂ ਪਿਛਲੇ ਰਿਸ਼ਤੇ ਵਿੱਚ ਦੁਰਵਿਹਾਰ ਜਾਂ ਧੋਖਾ ਸੀ ਜੋ ਤੁਸੀਂ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਜਿਊਂਦੇ ਹੋ, ਜਾਂ ਜਦੋਂ ਬ੍ਰੇਕਅੱਪ ਨੇ ਤੁਹਾਨੂੰ ਇਸ ਗੱਲੋਂ ਨਿਰਾਸ਼ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਹੈ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਕਦੇ ਠੀਕ ਵੀ ਹੋਵੋਗੇ। ਚੰਗਾ ਥੈਰੇਪਿਸਟ ਤੁਹਾਨੂੰ ਪੁਰਾਣੀ ਫ਼ਿਲਮ ਤੇ ਵਰਤਮਾਨ ਵਿੱਚ ਫ਼ਰਕ ਕਰਨ ਵਿੱਚ ਮਦਦ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਰਫ਼ਤਾਰ ਨਾਲ ਜੋ ਤੁਹਾਨੂੰ ਦਬਾਏ ਨਾ।
ਦੁਬਾਰਾ ਭਰੋਸਾ ਕਰਨ ਦਾ ਮਤਲਬ ਇਹ ਨਹੀਂ ਕਿ ਜੋ ਹੋਇਆ ਉਹ ਭੁੱਲ ਜਾਓ ਜਾਂ ਦਿਖਾਵਾ ਕਰੋ ਕਿ ਤੁਹਾਨੂੰ ਦੁੱਖ ਨਹੀਂ ਲੱਗਾ। ਮਤਲਬ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਹੁਣ ਸਾਰੀ ਕਮਾਨ ਉਸ ਦੁੱਖ ਦੇ ਹੱਥ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦੀ। ਤੁਸੀਂ ਜੋ ਸਿੱਖਿਆ ਉਹ ਨਾਲ ਲੈ ਕੇ ਵੀ ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਖੁੱਲ੍ਹਾ ਰੱਖ ਸਕਦੇ ਹੋ। ਪੂਰਾ ਖੁੱਲ੍ਹਾ ਨਹੀਂ। ਬੱਸ ਏਨਾ ਕਿ ਸਹੀ ਬੰਦਾ ਲੰਘ ਸਕੇ, ਜਦੋਂ ਉਹ ਸਮੇਂ ਨਾਲ ਦਿਖਾ ਦੇਵੇ ਕਿ ਉਹ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਹੈ।
ਸਰੋਤ
- Cleveland Clinic, How To Get Over a Breakup: 11 Tips for Healing
- Cleveland Clinic, Understanding the 5 Stages of Grief After a Breakup
- University of Rochester Medical Center, Self-Compassion and Your Mental Health
- HelpGuide, Coping with a Breakup or Divorce