ਜਦੋਂ ਪਰਿਵਾਰ ਨਾਲ ਸੰਪਰਕ ਘਟਾਉਣਾ ਜਾਂ ਤੋੜਨਾ ਪਵੇ

ਬਹੁਤੇ ਲੋਕ ਇੱਥੇ ਹੌਲੇ-ਫੁੱਲ ਮਨ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਪਹੁੰਚਦੇ। ਜਦੋਂ ਤੱਕ ਤੁਸੀਂ ਸੰਜੀਦਗੀ ਨਾਲ ਸੋਚਣ ਲੱਗਦੇ ਹੋ ਕਿ ਕਿਸੇ ਮਾਪੇ, ਭੈਣ-ਭਰਾ, ਜਾਂ ਜੋ ਵੀ ਹੋਵੇ, ਉਸ ਤੋਂ ਪਿੱਛੇ ਹਟਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਜਾਂ ਨਹੀਂ, ਓਦੋਂ ਤੱਕ ਤੁਸੀਂ ਸਬਰ ਵਾਲਾ ਰਾਹ ਕਈ ਵਾਰ ਅਜ਼ਮਾ ਚੁੱਕੇ ਹੁੰਦੇ ਹੋ। ਤੁਸੀਂ ਸਮਝਾਇਆ। ਤੁਸੀਂ ਮਾਫ਼ ਕੀਤਾ। ਤੁਸੀਂ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਬਦਲਣ ਦੀ ਉਡੀਕ ਕੀਤੀ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਤਿਆਰ ਕੀਤਾ, ਦੁਬਾਰਾ ਗਏ, ਤੇ ਓਸੇ ਥਾਂ ਫਿਰ ਸੱਟ ਖਾ ਲਈ। ਸੋ ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਇਹ ਢਿੱਡ ਵਿੱਚ ਗੰਢ ਲੈ ਕੇ ਪੜ੍ਹ ਰਹੇ ਹੋ, ਤਾਂ ਜਾਣ ਲਵੋ ਕਿ ਓਹ ਗੰਢ ਇੱਕ ਜਾਣਕਾਰੀ ਹੈ। ਤੁਸੀਂ ਬੇਦਰਦ ਨਹੀਂ ਹੋ। ਤੁਸੀਂ ਥੱਕ ਗਏ ਹੋ।

ਘੱਟ-ਸੰਪਰਕ ਤੇ ਬਿਨਾਂ-ਸੰਪਰਕ ਇੱਕੋ ਗੱਲ ਨਹੀਂ, ਤੇ ਇਹ ਫ਼ਰਕ ਮਾਅਨੇ ਰੱਖਦਾ ਹੈ। ਘੱਟ-ਸੰਪਰਕ ਦਾ ਮਤਲਬ ਹੈ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਜੁੜੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹੋ, ਪਰ ਓਹਨਾਂ ਸ਼ਰਤਾਂ ਉੱਤੇ ਜੋ ਤੁਸੀਂ ਝੱਲ ਸਕਦੇ ਹੋ: ਛੋਟੀਆਂ ਮੁਲਾਕਾਤਾਂ, ਰਾਤ ਰੁਕਣਾ ਨਹੀਂ, ਓਹ ਫ਼ੋਨ ਕਾਲਾਂ ਜੋ ਤੁਸੀਂ ਖ਼ਤਮ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹੋ, ਕੁਝ ਵਿਸ਼ੇ ਬਿਲਕੁਲ ਬੰਦ, ਤੇ ਬਾਕੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਦੂਰੀ ਉੱਤੇ। ਬਿਨਾਂ-ਸੰਪਰਕ ਦਾ ਮਤਲਬ ਹੈ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਫ਼ਿਲਹਾਲ ਗੱਲਬਾਤ ਦੀ ਤਾਰ ਹੀ ਕੱਟ ਦਿੰਦੇ ਹੋ, ਕਦੇ ਕੁਝ ਸਮੇਂ ਲਈ, ਕਦੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਲਈ। ਜਿਹੜੇ ਲੋਕ ਸੰਪਰਕ ਘਟਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਬਹੁਤੇ ਪੂਰੀ ਚੁੱਪ ਤੱਕ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦੇ। ਉਹ ਬੱਸ ਇੱਕ ਬੰਦੇ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਤੱਕ ਬੇਹੱਦ ਪਹੁੰਚ ਦੇਣੀ ਬੰਦ ਕਰ ਦਿੰਦੇ ਹਨ।

ਤੁਸੀਂ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਕੀ ਤੋਲ ਰਹੇ ਹੋ

ਇਸ ਸਭ ਲਈ ਜੋ ਸ਼ਬਦ ਵਰਤਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਹੈ ਪਰਿਵਾਰ ਤੋਂ ਦੂਰੀ, ਤੇ ਇਸ ਨਾਲ ਬਹੁਤ ਸ਼ਰਮਿੰਦਗੀ ਜੁੜੀ ਹੋਈ ਹੈ। ਇਹ ਏਨਾ ਚੁਭਦਾ ਏਸ ਕਰ ਕੇ ਹੈ ਕਿ ਅਸੀਂ ਪਰਿਵਾਰ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਉੱਚਾ ਥੜ੍ਹਾ ਦੇ ਰੱਖਿਆ ਹੈ। ਮਨੋਵਿਗਿਆਨੀ Lucy Blake, ਜੋ ਇਸ ਦਾ ਅਧਿਐਨ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਦੱਸਦੀ ਹੈ ਕਿ ਅਸੀਂ ਪਰਿਵਾਰਕ ਰਿਸ਼ਤਿਆਂ ਨੂੰ ਏਨਾ ਆਦਰਸ਼ ਬਣਾ ਦਿੰਦੇ ਹਾਂ, ਤਿਉਹਾਰਾਂ ਦੀਆਂ ਤਸਵੀਰਾਂ ਵਿੱਚ, ਤੇ ਇਸ ਗੱਲ ਵਿੱਚ ਕਿ ਲੋਕ "ਖ਼ੂਨ" ਨੂੰ ਹੀ ਸਭ ਕੁਝ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਕਿ ਜਦੋਂ ਤੁਹਾਡਾ ਆਪਣਾ ਪਰਿਵਾਰ ਸੱਚਮੁੱਚ ਨੁਕਸਾਨ ਦਾ ਸਰੋਤ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਇਹ ਵੇਖ ਲੈਣ ਉੱਤੇ ਹੀ ਤੁਹਾਨੂੰ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਨੁਕਸ ਤੁਹਾਡੇ ਵਿੱਚ ਹੈ।

ਵੇਖ ਲੈਣ ਨਾਲ ਤੁਹਾਡੇ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਨੁਕਸ ਨਹੀਂ ਪੈ ਜਾਂਦਾ। ਕੁਝ ਇਮਾਨਦਾਰ ਸਵਾਲ ਧੁੰਦ ਨੂੰ ਇੱਕ ਹੋਰ ਸਾਲ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਨਾਲੋਂ ਛੇਤੀ ਚੀਰ ਦਿੰਦੇ ਹਨ:

• ਇਸ ਬੰਦੇ ਨਾਲ ਮਿਲਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਅਗਲੇ ਇੱਕ-ਦੋ ਦਿਨ ਤੁਸੀਂ ਕਿਵੇਂ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਦੇ ਹੋ? ਵੱਧ ਟਿਕੇ ਹੋਏ, ਜਾਂ ਟੁੱਟੇ ਹੋਏ?
• ਕੀ ਤੁਸੀਂ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਸਾਫ਼ ਸ਼ਬਦਾਂ ਵਿੱਚ, ਇੱਕ ਤੋਂ ਵੱਧ ਵਾਰ, ਦੱਸਿਆ ਹੈ ਕਿ ਤੁਹਾਨੂੰ ਕੀ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ? ਤੇ ਕੀ ਕੁਝ ਬਦਲਿਆ?
• ਕੀ ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੀ ਰਾਖੀ ਕਰ ਰਹੇ ਹੋ, ਜਾਂ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਸਜ਼ਾ ਦੇ ਰਹੇ ਹੋ? ਦੋਵੇਂ ਇਨਸਾਨੀ ਹਨ, ਪਰ ਸਿਰਫ਼ ਪਹਿਲਾ ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਤੱਕ ਟਿਕਦਾ ਹੈ।
• ਕੀ ਕਿਸੇ ਦੀ ਸੁਰੱਖਿਆ ਦਾਅ ਉੱਤੇ ਹੈ, ਤੁਹਾਡੀ ਜਾਂ ਕਿਸੇ ਬੱਚੇ ਦੀ?

ਜੇ ਸੰਪਰਕ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਤੁਸੀਂ ਪੱਕੇ ਤੌਰ ਉੱਤੇ ਚਿੰਤਤ, ਬਿਨਾਂ-ਨੀਂਦ, ਜਾਂ ਆਪਣੀ ਹੀ ਯਾਦ ਉੱਤੇ ਸ਼ੱਕ ਕਰਦੇ ਰਹਿ ਜਾਂਦੇ ਹੋ, ਤੇ ਤੁਸੀਂ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਕੁਝ ਵੱਖਰਾ ਮੰਗ ਚੁੱਕੇ ਹੋ ਤੇ ਅਣਸੁਣਿਆ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਤੁਸੀਂ ਰਿਸ਼ਤੇ ਤੋਂ ਹਾਰ ਨਹੀਂ ਮੰਨ ਰਹੇ। ਤੁਸੀਂ ਓਸ ਢਾਂਚੇ ਦਾ ਜਵਾਬ ਦੇ ਰਹੇ ਹੋ ਜਿਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਅਸਲੀਅਤ ਦਿਖਾ ਦਿੱਤੀ ਹੈ।

ਇਹ ਜਾਣਨਾ ਮਦਦ ਕਰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਇਹ ਕਿੰਨਾ ਆਮ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਸ਼ਰਮਿੰਦਗੀ ਇਸ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਉੱਤੇ ਪਲਦੀ ਹੈ ਕਿ ਸਿਰਫ਼ ਤੁਸੀਂ ਹੀ ਏਦਾਂ ਹੋ। Cornell ਦੇ ਖੋਜੀ Karl Pillemer ਦੇ ਇੱਕ ਕੌਮੀ ਸਰਵੇਖਣ ਵਿੱਚ ਮਿਲਿਆ ਕਿ ਲਗਭਗ 27 ਫ਼ੀਸਦੀ ਅਮਰੀਕੀ ਬਾਲਗ, ਭਾਵ ਕੋਈ 67 ਮਿਲੀਅਨ ਲੋਕ, ਕਿਸੇ ਪਰਿਵਾਰਕ ਮੈਂਬਰ ਤੋਂ ਦੂਰ ਸਨ। ਇਹ ਓਹਨਾਂ ਘਰਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਚੌਥੇ ਹਿੱਸੇ ਵਿੱਚ ਹੋ ਰਿਹਾ ਹੈ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਕੋਲੋਂ ਤੁਸੀਂ ਲੰਘਦੇ ਹੋ। ਤੁਸੀਂ ਬਹੁਤ ਵੱਡੀ ਸੰਗਤ ਵਿੱਚ ਹੋ, ਭਾਵੇਂ ਇਹ ਗੱਲ ਲਗਭਗ ਕਦੇ ਉੱਚੀ ਨਹੀਂ ਕਹੀ ਜਾਂਦੀ।

ਪਹਿਲਾਂ ਘੱਟ-ਸੰਪਰਕ ਅਜ਼ਮਾਓ

ਜੇ ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਭੰਨਣ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ, ਤਾਂ ਨਾ ਭੰਨੋ। ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਰਿਸ਼ਤਿਆਂ ਵਿੱਚ ਮਕਸਦ ਜ਼ੀਰੋ ਸੰਪਰਕ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ। ਮਕਸਦ ਓਹ ਸੰਪਰਕ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਜੋ ਤੁਹਾਡੇ ਕਾਬੂ ਵਿੱਚ ਹੋਵੇ। ਘੱਟ-ਸੰਪਰਕ ਨਾਲ ਤੁਸੀਂ ਕੁਝ ਜੁੜਾਅ ਰੱਖ ਸਕਦੇ ਹੋ ਬਿਨਾਂ ਆਪਣੀ ਸ਼ਾਂਤੀ ਦੀਆਂ ਚਾਬੀਆਂ ਸੌਂਪੇ।

ਲੋਕ ਇਸ ਨੂੰ ਏਦਾਂ ਚਲਾਉਂਦੇ ਹਨ:

1. ਸਤਹ ਛੋਟੀ ਕਰੋ। ਕਿਸੇ ਜਨਤਕ ਥਾਂ ਉੱਤੇ ਮਿਲੋ, ਤੈਅ ਸਮੇਂ ਲਈ, ਤੇ ਨਿਕਲਣ ਦਾ ਰਾਹ ਪਹਿਲਾਂ ਸੋਚ ਕੇ ਰੱਖੋ। "ਮੈਂ ਦੁਪਹਿਰ ਦਾ ਖਾਣਾ ਖਾ ਸਕਦਾ ਹਾਂ, ਦੋ ਵਜੇ ਮੈਨੂੰ ਜਾਣਾ ਪਵੇਗਾ" ਇੱਕ ਪੂਰਾ ਵਾਕ ਹੈ।
2. ਤੈਅ ਕਰੋ ਕਿ ਕੀ ਗੱਲ ਨਹੀਂ ਹੋਵੇਗੀ। ਤੁਹਾਨੂੰ ਆਪਣੇ ਵਿਆਹ, ਆਪਣੇ ਪੈਸੇ, ਆਪਣੇ ਭਾਰ, ਜਾਂ ਪੰਦਰਾਂ ਸਾਲ ਪੁਰਾਣੀ ਓਸ ਗੱਲ ਬਾਰੇ ਗੱਲ ਕਰਨ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ। "ਮੈਂ ਇਸ ਬਾਰੇ ਗੱਲ ਨਹੀਂ ਕਰਨੀ" ਨੂੰ ਜਿੰਨੀ ਵਾਰ ਲੋੜ ਪਵੇ, ਸ਼ਾਂਤੀ ਨਾਲ ਦੁਹਰਾਇਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ।
3. ਹੌਲੀ ਲੇਨ ਵਰਤੋ। ਓਹ ਸੁਨੇਹੇ ਤੇ ਈਮੇਲਾਂ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਜਵਾਬ ਤੁਸੀਂ ਟਿਕੇ ਹੋਏ ਹੋ ਕੇ ਦੇ ਸਕਦੇ ਹੋ, ਓਹਨਾਂ ਫ਼ੋਨ ਕਾਲਾਂ ਨਾਲੋਂ ਬਿਹਤਰ ਹਨ ਜੋ ਤੁਹਾਨੂੰ ਬੇਖ਼ਬਰੀ ਵਿੱਚ ਫੜ ਲੈਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਜਵਾਬ ਦੇਣ ਲਈ ਇੱਕ ਦਿਨ ਲੈਣਾ ਤੁਹਾਡਾ ਹੱਕ ਹੈ।
4. ਸਫ਼ਾਈਆਂ ਦੇਣੀਆਂ ਬੰਦ ਕਰੋ। ਹੱਦ ਕੋਈ ਬਹਿਸ ਨਹੀਂ ਜਿਸ ਨੂੰ ਤੁਸੀਂ ਜਿੱਤਣਾ ਹੈ। ਤੁਸੀਂ ਇੱਕ ਵਾਰ ਦੱਸ ਸਕਦੇ ਹੋ ਤੇ ਫਿਰ ਬੱਸ ਉਸ ਉੱਤੇ ਟਿਕੇ ਰਹਿ ਸਕਦੇ ਹੋ, ਹਰ ਵਾਰ ਪਰਖ ਹੋਣ ਉੱਤੇ ਨਵੀਂ ਸਫ਼ਾਈ ਦਿੱਤੇ ਬਿਨਾਂ।

ਘੱਟ-ਸੰਪਰਕ ਦਾ ਚੁੱਪ ਜਿਹਾ ਜਾਲ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਦੂਜਾ ਬੰਦਾ ਅਕਸਰ ਓਦੋਂ ਹੋਰ ਜ਼ੋਰ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ ਜਦੋਂ ਉਸ ਦੀ ਆਦਤ ਵਾਲੀ ਪਹੁੰਚ ਘਟਦੀ ਹੈ। ਉਸ ਵਿੱਚੋਂ ਟਿਕੇ ਰਹਿ ਕੇ ਲੰਘੋ। ਵਿਰੋਧ ਇਸ ਗੱਲ ਦਾ ਸਬੂਤ ਨਹੀਂ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਗ਼ਲਤ ਹੋ। ਇਹ ਆਮ ਤੌਰ ਉੱਤੇ ਸਿਰਫ਼ ਇਸ ਗੱਲ ਦਾ ਸਬੂਤ ਹੈ ਕਿ ਹੱਦ ਨਵੀਂ ਹੈ।

ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਸੱਚਮੁੱਚ ਸੰਪਰਕ ਤੋੜਦੇ ਹੋ

ਕਈ ਵਾਰ ਘੱਟ-ਸੰਪਰਕ ਕਾਫ਼ੀ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਨੁਕਸਾਨ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚਣ ਲਈ ਨੇੜੇ ਹੋਣ ਦੀ ਲੋੜ ਹੀ ਨਹੀਂ, ਜਾਂ ਕਿਉਂਕਿ ਹਰ ਮੌਕਾ ਤੁਹਾਡੇ ਖ਼ਿਲਾਫ਼ ਵਰਤਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਸੰਪਰਕ ਕੱਟਣਾ ਗੰਭੀਰ ਕਦਮ ਹੈ, ਤੇ ਇਸ ਨੂੰ ਇੱਕੋ ਗੁੱਸੇ ਵਾਲੇ ਪਲ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ, ਸੋਚ-ਸਮਝ ਕੇ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਭਾਵੇਂ ਗੁੱਸਾ ਪੂਰਾ ਜਾਇਜ਼ ਹੋਵੇ।

ਕੁਝ ਗੱਲਾਂ ਜੋ ਮਦਦ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ:

ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਤੈਅ ਕਰੋ ਕਿ ਹੱਦ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਕੀ ਹੈ। ਸਾਰੀਆਂ ਕਾਲਾਂ ਤੇ ਮੁਲਾਕਾਤਾਂ, ਜਾਂ ਸਿਰਫ਼ ਇੱਕ ਬੰਦਾ ਤੇ ਬਾਕੀ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ ਨਹੀਂ, ਜਾਂ ਓਦੋਂ ਤੱਕ ਕੋਈ ਸੰਪਰਕ ਨਹੀਂ ਜਦੋਂ ਤੱਕ ਕੋਈ ਖ਼ਾਸ ਗੱਲ ਨਾ ਬਦਲੇ। ਧੁੰਦਲੀਆਂ ਲਕੀਰਾਂ ਨਿਭਾਉਣੀਆਂ ਸਭ ਤੋਂ ਔਖੀਆਂ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ।

ਤੁਹਾਡੇ ਸਿਰ ਕਿਸੇ ਦਾ ਕੋਈ ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਭਾਸ਼ਣ ਦੇਣਾ ਬਕਾਇਆ ਨਹੀਂ। ਕੁਝ ਲੋਕ ਇੱਕ ਛੋਟਾ, ਸਿੱਧਾ ਸੁਨੇਹਾ ਭੇਜ ਕੇ ਚੁੱਪ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਕੁਝ ਬੱਸ ਜਵਾਬ ਦੇਣਾ ਛੱਡ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਕੋਈ ਨਿਯਮ ਨਹੀਂ ਕਹਿੰਦਾ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਆਖ਼ਰੀ ਦਲੀਲ ਪੇਸ਼ ਕਰੋ, ਤੇ ਲੋਕ ਬਹਿਸ ਕਰ ਕੇ ਤੁਹਾਡੀ ਥਾਂ ਦੀ ਲੋੜ ਨੂੰ ਘੱਟ ਹੀ ਖ਼ਤਮ ਕਰ ਪਾਉਂਦੇ ਹਨ।

ਕਦਮ ਚੁੱਕਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਆਪਣਾ ਸਹਾਰਾ ਤਿਆਰ ਕਰੋ, ਬਾਅਦ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ। Cleveland Clinic, ਕਿਸੇ ਮਾਪੇ ਨਾਲ ਸੰਪਰਕ ਤੋੜਨ ਬਾਰੇ ਲਿਖਦਿਆਂ, ਸਲਾਹ ਦਿੰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਇਹ ਸਹਾਰਾ ਪਹਿਲਾਂ ਬਣਾ ਲਵੋ ਤੇ ਪਹਿਲਾਂ, ਦੌਰਾਨ ਤੇ ਬਾਅਦ ਵਿੱਚ ਥੈਰੇਪਿਸਟ ਦਾ ਸਹਾਰਾ ਲਵੋ, ਬਿਲਕੁਲ ਇਸ ਕਰ ਕੇ ਕਿ ਠੀਕ ਬਾਅਦ ਵਾਲੇ ਦਿਨਾਂ ਵਿੱਚ ਸ਼ੱਕ ਤੇ ਸੋਗ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਧ ਵੱਜਦੇ ਹਨ। ਜੇ ਸੰਪਰਕ ਕਦੇ ਅਸੁਰੱਖਿਅਤ ਲੱਗਿਆ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਤੁਹਾਡੇ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚਣ ਦੀਆਂ ਅਣਚਾਹੀਆਂ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ਾਂ ਦਾ ਰਿਕਾਰਡ ਰੱਖਣਾ ਵੀ ਵਾਜਬ ਹੈ, ਜੇ ਕਦੇ ਲੋੜ ਪੈ ਜਾਵੇ।

ਤੇ ਅਮਲੀ ਕਿਨਾਰੇ ਵੀ ਸਾਂਭੋ। ਜਿੱਥੇ ਲੋੜ ਹੋਵੇ, ਮਿਊਟ ਤੇ ਬਲਾਕ ਕਰੋ। ਜਿਹੜੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ ਸੁਨੇਹੇ ਅੱਗੇ ਪਹੁੰਚਾਉਣ ਦੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਧ ਸੰਭਾਵਨਾ ਰੱਖਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਦੱਸ ਦਿਓ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਏਦਾਂ ਨਹੀਂ ਚਾਹੁੰਦੇ। ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਔਖਾ-ਪਹੁੰਚ ਬਣਾਉਣਾ ਤੁਹਾਡਾ ਹੱਕ ਹੈ।

ਓਹ ਸੋਗ ਜਿਸ ਬਾਰੇ ਕੋਈ ਪਹਿਲਾਂ ਨਹੀਂ ਦੱਸਦਾ

ਹੁਣ ਓਹ ਹਿੱਸਾ ਜੋ ਲਗਭਗ ਹਰ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਬੇਖ਼ਬਰੀ ਵਿੱਚ ਫੜ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਜਿਸ ਨੇ ਤੁਹਾਨੂੰ ਦੁੱਖ ਦਿੱਤਾ, ਉਸ ਤੋਂ ਪਿੱਛੇ ਹਟਣਾ ਆਜ਼ਾਦੀ ਵਾਂਗ ਨਹੀਂ ਲੱਗਦਾ, ਘੱਟੋ-ਘੱਟ ਸ਼ੁਰੂ ਵਿੱਚ ਤਾਂ ਨਹੀਂ। ਇਹ ਅਕਸਰ ਮੌਤ ਵਰਗਾ ਲੱਗਦਾ ਹੈ, ਸਿਵਾਏ ਇਸ ਦੇ ਕਿ ਬੰਦਾ ਜਿਊਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਇਹ ਤੁਸੀਂ ਆਪ ਚੁਣਿਆ ਹੈ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਕਿਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਗੱਲ ਹੋਰ ਭਾਰੀ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।

ਇਸ ਦਾ ਇੱਕ ਨਾਂ ਹੈ। ਇਸ ਨੂੰ ਧੁੰਦਲਾ ਵਿਛੋੜਾ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਭਾਵ ਓਸ ਬੰਦੇ ਨੂੰ ਗੁਆਉਣ ਦਾ ਸੋਗ ਜੋ ਮਰਿਆ ਨਹੀਂ। ਤੁਸੀਂ ਪੱਕੇ ਹੋ ਸਕਦੇ ਹੋ ਕਿ ਫ਼ੈਸਲਾ ਸਹੀ ਸੀ ਤੇ ਫਿਰ ਵੀ ਕਿਸੇ ਮੰਗਲਵਾਰ ਨੂੰ ਬਿਨਾਂ ਵਜ੍ਹਾ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਯਾਦ ਆ ਸਕਦੀ ਹੈ। ਤੁਸੀਂ ਇੱਕੋ ਘੰਟੇ ਵਿੱਚ ਸੁੱਖ ਤੇ ਦੁੱਖ ਦੋਵੇਂ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹੋ। ਸ਼ਾਇਦ ਤੁਸੀਂ ਓਸ ਬੰਦੇ ਦਾ ਨਹੀਂ, ਸਗੋਂ ਓਸ ਮਾਪੇ ਜਾਂ ਭੈਣ-ਭਰਾ ਦਾ ਸੋਗ ਕਰੋ ਜਿਸ ਦੀ ਤੁਹਾਨੂੰ ਲੋੜ ਸੀ ਤੇ ਜੋ ਕਦੇ ਮਿਲਿਆ ਹੀ ਨਹੀਂ। ਇਸ ਵਿੱਚੋਂ ਕੁਝ ਵੀ ਇਹ ਨਹੀਂ ਕਹਿੰਦਾ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਗ਼ਲਤ ਸੀ। ਇਹ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਓਸ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਕੀਤਾ ਜੋ ਤੁਹਾਨੂੰ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਢੰਗ ਨਾਲ ਪਿਆਰ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦਾ ਸੀ, ਤੇ ਇਹ ਇੱਕ ਅਸਲੀ ਵਿਛੋੜਾ ਹੈ, ਭਾਵੇਂ ਹਟ ਜਾਣਾ ਹੀ ਸਿਹਤਮੰਦ ਗੱਲ ਸੀ।

ਇਸ ਦੌਰ ਵਿੱਚ ਆਮ ਤੌਰ ਉੱਤੇ ਇਹ ਮਦਦ ਕਰਦਾ ਹੈ:

• ਸੋਗ ਨੂੰ ਸੋਗ ਰਹਿਣ ਦਿਓ। ਦੂਰੀ ਨੂੰ ਜਾਇਜ਼ ਠਹਿਰਾਉਣ ਲਈ ਤੁਹਾਨੂੰ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਰਹਿਣ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ। ਤੁਸੀਂ ਇਸ ਬਾਰੇ ਉਦਾਸ ਹੋ ਸਕਦੇ ਹੋ।
• ਆਪਣੇ ਲੋਕ ਬਣਾਓ। ਦੂਰੀ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਆਉਣ ਵਾਲਾ ਸੁੱਖ ਓਦੋਂ ਵਧਦਾ ਹੈ ਜਦੋਂ ਤੁਸੀਂ ਓਹ ਖਾਲੀ ਥਾਂ ਓਹਨਾਂ ਰਿਸ਼ਤਿਆਂ ਨਾਲ ਭਰਦੇ ਹੋ ਜੋ ਸੱਚਮੁੱਚ ਚੰਗੇ ਲੱਗਦੇ ਹਨ, ਚੁਣਿਆ ਹੋਇਆ ਪਰਿਵਾਰ, ਪੁਰਾਣੇ ਦੋਸਤ, ਜਾਂ ਓਹਨਾਂ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਸਹਾਇਤਾ ਗਰੁੱਪ ਜੋ ਏਸੇ ਰਾਹ ਉੱਤੇ ਹਨ।
• ਔਖੇ ਦਿਨਾਂ ਦੀ ਉਮੀਦ ਰੱਖੋ, ਤਿਉਹਾਰ, ਜਨਮਦਿਨ, ਪਰਿਵਾਰ ਦਾ ਓਹ ਵਿਆਹ ਜਿਸ ਬਾਰੇ ਤੁਹਾਨੂੰ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਤੋਂ ਪਤਾ ਲੱਗਦਾ ਹੈ। ਓਹਨਾਂ ਦਿਨਾਂ ਲਈ ਇਕੱਲੇ ਦੰਦ ਘੁੱਟਣ ਦੀ ਥਾਂ ਆਪਣੇ ਲਈ ਕੁਝ ਚੰਗਾ ਯੋਜਨਾ ਬਣਾ ਲਵੋ।
• ਦੁਬਾਰਾ ਸ਼ੱਕ ਕਰਨ ਤੋਂ ਸੁਚੇਤ ਰਹੋ। ਕਿਸੇ ਦਿਨ ਜਦੋਂ ਸਭ ਸਾਫ਼ ਹੋਵੇ, ਇੱਕ ਛੋਟਾ ਇਮਾਨਦਾਰ ਨੋਟ ਲਿਖ ਲਵੋ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਕਿਹੜੇ ਖ਼ਾਸ ਕਾਰਨਾਂ ਕਰ ਕੇ ਪਿੱਛੇ ਹਟੇ, ਤਾਂ ਜੋ ਪੁਰਾਣੀਆਂ ਯਾਦਾਂ ਦੀ ਲਹਿਰ ਤੁਹਾਡਾ ਇਤਿਹਾਸ ਨਵੇਂ ਸਿਰੇ ਤੋਂ ਨਾ ਲਿਖ ਦੇਵੇ।

ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਚਾਹੋ ਤਾਂ ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਖੁੱਲ੍ਹਾ ਵੀ ਛੱਡ ਸਕਦੇ ਹੋ

ਇਸ ਵਿੱਚੋਂ ਕੁਝ ਵੀ ਹਮੇਸ਼ਾ ਲਈ ਹੋਣਾ ਜ਼ਰੂਰੀ ਨਹੀਂ, ਤੇ ਅੱਜ ਦੀ ਹੱਦ ਤੁਹਾਨੂੰ ਸਾਰੀ ਉਮਰ ਦੀ ਚੁੱਪ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਬੰਨ੍ਹਦੀ। Pillemer ਦੀ ਮੇਲ-ਮਿਲਾਪ ਬਾਰੇ ਖੋਜ ਵਿੱਚ ਇੱਥੇ ਇੱਕ ਨਰਮ ਤੇ ਕੰਮ ਦੀ ਗੱਲ ਮਿਲੀ। ਜਿਹੜੇ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਬਾਅਦ ਵਿੱਚ ਰਿਸ਼ਤਾ ਦੁਬਾਰਾ ਬਣਾਇਆ, ਉਹਨਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਬਹੁਤਿਆਂ ਨੇ ਇਹ ਲੋੜ ਛੱਡ ਦਿੱਤੀ ਕਿ ਦੂਜਾ ਬੰਦਾ ਬੀਤਿਆ ਮੰਨੇ ਤੇ ਮਾਫ਼ੀ ਮੰਗੇ। ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਇਸ ਲੜਾਈ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ ਕਿ ਕਿਸ ਦੀ ਕਹਾਣੀ ਸੱਚੀ ਸੀ ਤੇ ਇਸ ਉੱਤੇ ਧਿਆਨ ਲਾਇਆ ਕਿ ਰਿਸ਼ਤਾ ਹੁਣ ਕੀ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਓਸ ਬੰਦੇ ਬਾਰੇ ਹਕੀਕੀ ਉਮੀਦਾਂ ਰੱਖ ਕੇ ਜੋ ਉਹ ਸੱਚਮੁੱਚ ਹੈ।

ਇਹ ਵਾਪਸ ਜਾਣ ਦੀ ਸਕ੍ਰਿਪਟ ਨਹੀਂ। ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਰਿਸ਼ਤੇ ਦੁਬਾਰਾ ਨਹੀਂ ਬਣਾਏ ਜਾਣੇ ਚਾਹੀਦੇ, ਤੇ ਮੇਲ-ਮਿਲਾਪ ਕਦੇ ਵੀ ਤੁਹਾਡੇ ਸਿਰ ਕਰਜ਼ਾ ਨਹੀਂ। ਇਹ ਸਿਰਫ਼ ਯਾਦ ਦਿਵਾਉਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਘੱਟ-ਸੰਪਰਕ ਤੇ ਬਿਨਾਂ-ਸੰਪਰਕ ਓਹ ਪੁਜ਼ੀਸ਼ਨਾਂ ਹਨ ਜੋ ਤੁਸੀਂ ਫੜ ਸਕਦੇ ਹੋ, ਬਦਲ ਸਕਦੇ ਹੋ, ਤੇ ਦੁਬਾਰਾ ਵੇਖ ਸਕਦੇ ਹੋ, ਨਾ ਕਿ ਕੋਈ ਇੱਕੋ ਨਾ-ਮੁੜਨ ਵਾਲਾ ਫ਼ੈਸਲਾ ਜੋ ਅੱਜ ਹੀ ਬਿਲਕੁਲ ਸਹੀ ਕਰਨਾ ਪਵੇ।

ਹੋਰ ਮਦਦ ਕਦੋਂ ਲੈਣੀ ਹੈ

ਇਹ ਇਕੱਲਿਆਂ ਚੁੱਕਣ ਲਈ ਭਾਰਾ ਹੈ, ਤੇ ਤੁਹਾਨੂੰ ਇਕੱਲਿਆਂ ਚੁੱਕਣ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ। ਕੋਈ ਥੈਰੇਪਿਸਟ, ਖ਼ਾਸ ਕਰ ਕੇ ਓਹ ਜੋ ਪਰਿਵਾਰਕ ਦੂਰੀ ਜਾਂ ਸਦਮੇ ਉੱਤੇ ਕੰਮ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤੁਹਾਡੀ ਮਦਦ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ ਕਿ ਰਾਖੀ ਤੇ ਸਜ਼ਾ ਵਿੱਚ ਫ਼ਰਕ ਕਰ ਸਕੋ, ਵਾਰ-ਵਾਰ ਪਰਖੀ ਜਾਂਦੀ ਹੱਦ ਨਿਭਾ ਸਕੋ, ਤੇ ਸੋਗ ਵਿੱਚੋਂ ਡੁੱਬੇ ਬਿਨਾਂ ਲੰਘ ਸਕੋ। ਜੇ ਇਸ ਵਿੱਚ ਕਿਤੇ ਵੀ ਦੁਰਵਿਹਾਰ ਸ਼ਾਮਲ ਹੈ, ਜਾਂ ਜੇ ਤੁਹਾਡੀ ਜਾਂ ਕਿਸੇ ਬੱਚੇ ਦੀ ਸੁਰੱਖਿਆ ਸਵਾਲਾਂ ਵਿੱਚ ਹੈ, ਤਾਂ ਕਿਰਪਾ ਕਰ ਕੇ ਇਸ ਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲ ਦਿਓ ਤੇ ਕਿਸੇ ਮਾਹਰ ਜਾਂ ਸਥਾਨਕ ਸਹਾਇਤਾ ਸੇਵਾ ਨਾਲ ਸੰਪਰਕ ਕਰੋ ਜੋ ਇਸ ਦੀ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਯੋਜਨਾ ਬਣਾਉਣ ਵਿੱਚ ਮਦਦ ਕਰ ਸਕੇ। ਤੇ ਜੇ ਕਦੇ ਇਸ ਦਾ ਭਾਰ ਏਥੋਂ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚ ਜਾਵੇ ਕਿ ਤੁਹਾਨੂੰ ਲੱਗੇ ਹੁਣ ਅੱਗੇ ਨਹੀਂ ਚੱਲਿਆ ਜਾਂਦਾ, ਤਾਂ ਓਹੀ ਪਲ ਹੈ ਕਿਸੇ ਸੰਕਟ ਲਾਈਨ ਜਾਂ ਡਾਕਟਰ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚਣ ਦਾ, ਬਾਅਦ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ। ਏਦਾਂ ਦੀ ਮਦਦ ਦੀ ਲੋੜ ਪੈਣੀ ਕਮਜ਼ੋਰੀ ਨਹੀਂ। ਲੋਕ ਸੱਚਮੁੱਚ ਔਖੇ ਹਿੱਸਿਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਏਦਾਂ ਹੀ ਲੰਘਦੇ ਹਨ।

ਇਹ ਤੁਸੀਂ ਚੁਣ ਸਕਦੇ ਹੋ ਕਿ ਤੁਹਾਡੇ ਤੱਕ ਕਿਸ ਦੀ ਪਹੁੰਚ ਹੋਵੇ। ਇਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਸੱਚ ਸੀ। ਕਈ ਵਾਰ ਸਭ ਤੋਂ ਬਹਾਦਰ ਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਪਿਆਰ ਭਰਿਆ ਕੰਮ ਇਹੀ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਆਖ਼ਰ ਇਸ ਉੱਤੇ ਯਕੀਨ ਕਰ ਲਵੋ।

ਸਰੋਤ

• Cleveland Clinic, Going No-Contact With a Parent or Family Member: What You Need To Know
• American Psychological Association, Speaking of Psychology: Coping with family estrangement, with Lucy Blake, PhD
• Cornell Chronicle, Pillemer: Family estrangement a problem 'hiding in plain sight'
• Cornell Family Estrangement & Reconciliation Project, Fault Lines: Fractured Families and How to Mend Them