ਝਟਪਟ ਸੁਝਾਅ
- ਦੰਦ ਬੁਰਸ਼ ਕਰਦੇ ਵੇਲੇ ਇੱਕ ਪੈਰ 'ਤੇ ਖੜ੍ਹੇ ਹੋ ਕੇ ਸੰਤੁਲਨ ਬਣਾਓ।
- ਹੱਥਾਂ ਦਾ ਸਹਾਰਾ ਲਏ ਬਿਨਾਂ ਕੁਰਸੀ ਤੋਂ ਉੱਠਣ ਦਾ ਅਭਿਆਸ ਕਰੋ।
- ਕੰਧ ਜਾਂ ਕਾਊਂਟਰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਹੱਥ ਦੀ ਪਹੁੰਚ ਵਿੱਚ ਰੱਖੋ।
ਯਾਦ ਕਰੋ, ਆਖ਼ਰੀ ਵਾਰ ਤੁਸੀਂ ਕਦੋਂ ਇੱਕ ਪੈਰ 'ਤੇ ਖੜ੍ਹੇ ਹੋਏ ਸੀ। ਸ਼ਾਇਦ ਜੁਰਾਬ ਪਾਉਂਦੇ ਹੋਏ, ਜਾਂ ਕਿਸੇ ਛੱਪੜ ਉੱਤੋਂ ਟੱਪਦੇ ਹੋਏ। ਕੀ ਤੁਸੀਂ ਡੋਲੇ ਸੀ? ਕੰਧ ਵੱਲ ਹੱਥ ਵਧਾਇਆ ਸੀ? ਸਾਡੇ ਵਿੱਚੋਂ ਬਹੁਤੇ ਆਪਣੇ ਸੰਤੁਲਨ ਵੱਲ ਉਦੋਂ ਤੱਕ ਧਿਆਨ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦੇ ਜਦੋਂ ਤੱਕ ਇਹ ਸਾਥ ਨਹੀਂ ਛੱਡ ਜਾਂਦਾ। ਅਤੇ ਉਦੋਂ ਤੱਕ ਇਹ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਕਾਫ਼ੀ ਚਿਰ ਤੋਂ ਖਿਸਕਦਾ ਆ ਰਿਹਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਸੰਤੁਲਨ ਕੋਈ ਪੱਕਾ ਗੁਣ ਨਹੀਂ ਜੋ ਜਾਂ ਤਾਂ ਤੁਹਾਡੇ ਕੋਲ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਜਾਂ ਨਹੀਂ। ਇਹ ਇੱਕ ਹੁਨਰ ਹੈ ਜਿਸ ਨੂੰ ਤੁਹਾਡਾ ਸਰੀਰ ਲਗਾਤਾਰ ਅਭਿਆਸ ਰਾਹੀਂ ਸੁਰ ਵਿੱਚ ਰੱਖਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਹ ਇਕੱਠੇ ਕੰਮ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਤਿੰਨ ਤੰਤਰਾਂ 'ਤੇ ਨਿਰਭਰ ਕਰਦਾ ਹੈ: ਤੁਹਾਡਾ ਅੰਦਰਲਾ ਕੰਨ, ਤੁਹਾਡੀਆਂ ਅੱਖਾਂ, ਅਤੇ ਤੁਹਾਡੀਆਂ ਮਾਸਪੇਸ਼ੀਆਂ ਤੇ ਜੋੜਾਂ ਵਿੱਚ ਮੌਜੂਦ ਉਹ ਸੰਵੇਦਕ ਜੋ ਤੁਹਾਡੇ ਦਿਮਾਗ਼ ਨੂੰ ਦੱਸਦੇ ਹਨ ਕਿ ਤੁਹਾਡੇ ਅੰਗ ਥਾਂ ਵਿੱਚ ਕਿੱਥੇ ਹਨ। ਇਹ ਤਿੰਨੇ ਉਮਰ ਨਾਲ ਬਦਲਦੇ ਹਨ। ਚੰਗੀ ਖ਼ਬਰ ਉਹੀ ਹੈ ਜੋ ਤੰਦਰੁਸਤੀ ਦੀ ਲਗਭਗ ਹਰ ਗੱਲ 'ਤੇ ਢੁਕਦੀ ਹੈ। ਜੋ ਤੁਸੀਂ ਅਭਿਆਸ ਕਰਦੇ ਹੋ, ਉਹ ਤੁਸੀਂ ਕਾਇਮ ਰੱਖਦੇ ਹੋ। ਜੋ ਤੁਸੀਂ ਵਰਤਣਾ ਬੰਦ ਕਰ ਦਿੰਦੇ ਹੋ, ਉਹ ਤੁਸੀਂ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਗੁਆ ਲੈਂਦੇ ਹੋ।
ਸੰਤੁਲਨ ਕਿਉਂ ਘਟਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਹ ਤੁਹਾਡੇ ਧਿਆਨ ਦੇ ਯੋਗ ਕਿਉਂ ਹੈ
ਆਪਣੇ ਤੀਹਵਿਆਂ ਅਤੇ ਚਾਲ਼ੀਵਿਆਂ ਵਿੱਚ ਕਿਤੇ ਨਾ ਕਿਤੇ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋ ਕੇ, ਅਸੀਂ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਮਾਸਪੇਸ਼ੀ ਗੁਆਉਂਦੇ ਹਾਂ, ਖ਼ਾਸ ਕਰਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਲੱਤਾਂ ਅਤੇ ਚੂਲ਼ਿਆਂ ਵਿੱਚ ਜੋ ਸਾਨੂੰ ਟਿਕਾਅ ਵਿੱਚ ਰੱਖਦੇ ਹਨ। ਦਿਮਾਗ਼ ਅਤੇ ਮਾਸਪੇਸ਼ੀ ਵਿਚਕਾਰ ਨਾੜੀ ਸੰਕੇਤ ਥੋੜ੍ਹੇ ਹੌਲੇ ਪੈ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਨਜ਼ਰ ਬਦਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਸਾਡੇ ਪੈਰਾਂ ਤੋਂ ਆਉਂਦੀ ਜਾਣਕਾਰੀ ਮੱਠੀ ਪੈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਕੁਝ ਵੀ ਰਾਤੋ-ਰਾਤ ਨਹੀਂ ਵਾਪਰਦਾ, ਅਤੇ ਠੀਕ ਇਸੇ ਕਰਕੇ ਇਹ ਲੋਕਾਂ 'ਤੇ ਚੁੱਪ-ਚਾਪ ਆ ਪੈਂਦਾ ਹੈ। ਘੱਟ ਸੰਤੁਲਿਤ ਹੁੰਦੇ ਜਾਣ ਦਾ ਅਹਿਸਾਸ ਤੁਹਾਨੂੰ ਉਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ ਜਿਵੇਂ ਕਿਸੇ ਖਿੱਚੀ ਹੋਈ ਮਾਸਪੇਸ਼ੀ ਦਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਤੁਹਾਨੂੰ ਬੱਸ ਇੱਕ ਦਿਨ ਪਤਾ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਰੇਲਿੰਗ ਨੂੰ ਥੋੜ੍ਹਾ ਘੁੱਟ ਕੇ ਫੜ ਰਹੇ ਹੋ।
ਇਹ ਜਿੰਨਾ ਜਾਪਦਾ ਹੈ ਉਸ ਤੋਂ ਕਿਤੇ ਵੱਧ ਮਾਅਨੇ ਰੱਖਦਾ ਹੈ। 65 ਸਾਲ ਜਾਂ ਉਸ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਉਮਰ ਦੇ ਬਾਲਗਾਂ ਲਈ ਡਿੱਗਣਾ ਸੱਟ ਦਾ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਕਾਰਨ ਹੈ, ਅਤੇ ਅੰਕੜੇ ਚਿੰਤਾਜਨਕ ਹਨ। CDC ਮੁਤਾਬਕ, ਹਰ ਸਾਲ ਚਾਰ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਤੋਂ ਵੱਧ ਬਜ਼ੁਰਗ ਬਾਲਗ ਡਿੱਗਣ ਦੀ ਰਿਪੋਰਟ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਡਿੱਗਣ ਕਾਰਨ ਹਰ ਸਾਲ ਲੱਖਾਂ ਲੋਕ ਐਮਰਜੈਂਸੀ ਕਮਰਿਆਂ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚਦੇ ਹਨ। ਇੱਕੋ ਡਿੱਗ ਚੂਲ਼ਾ ਤੋੜ ਸਕਦਾ ਹੈ ਜਾਂ ਕਿਸੇ ਦੇ ਭਰੋਸੇ ਨੂੰ ਇੰਨਾ ਹਿਲਾ ਸਕਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਘੱਟ ਹਿੱਲਣ-ਜੁੱਲਣ ਲੱਗ ਪੈਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਉਹ ਹੋਰ ਕਮਜ਼ੋਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਅਗਲੀ ਵਾਰ ਡਿੱਗਣ ਦੀ ਸੰਭਾਵਨਾ ਵਧ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਉਹ ਆਖ਼ਰੀ ਹਿੱਸਾ ਹੀ ਉਹ ਚੱਕਰ ਹੈ ਜਿਸ ਨੂੰ ਤੋੜਨਾ ਜ਼ਰੂਰੀ ਹੈ। ਡਿੱਗਣ ਦਾ ਡਰ ਆਪਣੇ ਆਪ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਜੋਖਮ ਕਾਰਕ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਲੋਕ ਡਿੱਗਣ ਤੋਂ ਡਰ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਉਹ ਅਕਸਰ ਘੱਟ ਹਿੱਲਦੇ-ਜੁੱਲਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਘੱਟ ਹਿੱਲਣਾ-ਜੁੱਲਣਾ ਠੀਕ ਉਹੀ ਚੀਜ਼ ਹੈ ਜੋ ਉਸ ਤਾਕਤ ਅਤੇ ਸੰਤੁਲਨ ਨੂੰ ਖੋਰਾ ਲਾਉਂਦੀ ਹੈ ਜੋ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਰਾਖੀ ਕਰ ਸਕਦੀ ਸੀ।
ਇੱਕ ਹੌਸਲਾ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਪਹਿਲੂ ਵੀ ਹੈ। ਸੰਤੁਲਨ ਕਿਸੇ ਵੀ ਉਮਰ ਵਿੱਚ ਸਿਖਲਾਈ ਦਾ ਜਲਦੀ ਜਵਾਬ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਜਨਤਕ ਸਿਹਤ ਏਜੰਸੀਆਂ ਵੱਲੋਂ ਜਾਂਚੀ ਖੋਜ ਦਰਸਾਉਂਦੀ ਹੈ ਕਿ ਤਾਕਤ ਅਤੇ ਸੰਤੁਲਨ ਦੇ ਕੰਮ ਨੂੰ ਜੋੜਨ ਵਾਲੇ ਪ੍ਰੋਗਰਾਮ ਬਜ਼ੁਰਗ ਬਾਲਗਾਂ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗਣ ਦੇ ਜੋਖਮ ਨੂੰ ਕਾਫ਼ੀ ਹੱਦ ਤੱਕ ਘਟਾ ਸਕਦੇ ਹਨ। ਤੁਸੀਂ ਉਸ ਟਿਕਾਅ ਨਾਲ ਬੱਝੇ ਨਹੀਂ ਹੋ ਜੋ ਅੱਜ ਤੁਹਾਡੇ ਕੋਲ ਹੈ।
ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਕੀ ਮਦਦ ਕਰਦਾ ਹੈ
ਸਭ ਤੋਂ ਪ੍ਰਭਾਵਸ਼ਾਲੀ ਤਰੀਕਾ ਕੋਈ ਇੱਕ ਜਾਦੂਈ ਕਸਰਤ ਨਹੀਂ ਹੈ। ਇਹ ਇੱਕ ਮਿਸ਼ਰਣ ਹੈ: ਉਹ ਕੰਮ ਜੋ ਤੁਹਾਡੇ ਸੰਤੁਲਨ ਨੂੰ ਸਿੱਧੀ ਚੁਣੌਤੀ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਨਾਲ ਹੀ ਤੁਹਾਡੀਆਂ ਲੱਤਾਂ ਅਤੇ ਧੁਰੇ ਲਈ ਤਾਕਤ ਵਾਲਾ ਕੰਮ, ਨਿਯਮਿਤ ਤੌਰ 'ਤੇ ਕੀਤਾ ਜਾਵੇ। ਰਾਸ਼ਟਰੀ ਦਿਸ਼ਾ-ਨਿਰਦੇਸ਼ ਸਿਫ਼ਾਰਸ਼ ਕਰਦੇ ਹਨ ਕਿ 65 ਸਾਲ ਜਾਂ ਉਸ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਉਮਰ ਦੇ ਬਾਲਗ ਹਫ਼ਤੇ ਵਿੱਚ ਘੱਟੋ-ਘੱਟ ਦੋ ਵਾਰ ਮਾਸਪੇਸ਼ੀ-ਮਜ਼ਬੂਤੀ ਦੇ ਨਾਲ ਸੰਤੁਲਨ ਦੀਆਂ ਗਤੀਵਿਧੀਆਂ ਸ਼ਾਮਲ ਕਰਨ, ਅਤੇ ਨਾਲ ਹੀ ਤੇਜ਼ ਤੁਰਨ ਵਰਗੀ ਮੱਧਮ ਹਰਕਤ ਦੇ ਲਗਭਗ 150 ਮਿੰਟਾਂ ਦਾ ਆਮ ਟੀਚਾ ਰੱਖਣ।
ਹੁਣ ਉਹ ਗੱਲ ਜੋ ਲੋਕ ਅਕਸਰ ਖੁੰਝ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਸੰਤੁਲਨ ਨੂੰ ਸੁਧਾਰਨ ਲਈ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਇਸ ਨੂੰ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਚੁਣੌਤੀ ਦੇਣੀ ਪਵੇਗੀ। ਦੋਵੇਂ ਪੈਰ ਟਿਕਾ ਕੇ ਪੱਥਰ ਵਾਂਗ ਖੜ੍ਹੇ ਰਹਿਣ ਨਾਲ ਬਹੁਤਾ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਬਣਦਾ। ਤੁਸੀਂ ਅਜਿਹੀਆਂ ਹਾਲਤਾਂ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋ ਜੋ ਤੁਹਾਨੂੰ ਸਿੱਧੇ ਰਹਿਣ ਲਈ ਥੋੜ੍ਹੀ ਜਿਹੀ ਮਿਹਨਤ ਕਰਵਾਉਣ, ਅਜਿਹੀ ਥਾਂ ਵਿੱਚ ਜਿੱਥੇ ਠੋਕਰ ਖਾਣਾ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਹੋਵੇ।
ਸ਼ੁਰੂ ਕਰਨ ਲਈ ਕੁਝ ਹਰਕਤਾਂ
ਇਹ ਕਿਸੇ ਕਾਊਂਟਰ, ਮਜ਼ਬੂਤ ਕੁਰਸੀ, ਜਾਂ ਕੰਧ ਦੇ ਨੇੜੇ ਕਰੋ, ਤਾਂ ਜੋ ਤੁਹਾਡੇ ਕੋਲ ਫੜਨ ਲਈ ਹਮੇਸ਼ਾ ਕੁਝ ਨਾ ਕੁਝ ਹੋਵੇ। ਆਪਣਾ ਹੱਥ ਨੇੜੇ ਹੀ ਰੱਖੋ ਭਾਵੇਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਉਸ ਦੀ ਲੋੜ ਨਾ ਹੋਵੇ।
- ਇੱਕ ਪੈਰ 'ਤੇ ਖੜ੍ਹੇ ਹੋਣਾ। ਕਾਊਂਟਰ ਫੜੋ, ਇੱਕ ਪੈਰ ਨੂੰ ਫ਼ਰਸ਼ ਤੋਂ ਕੁਝ ਇੰਚ ਉੱਪਰ ਚੁੱਕੋ, ਅਤੇ ਦੂਜੀ ਲੱਤ 'ਤੇ ਸੰਤੁਲਨ ਬਣਾਓ। 10 ਤੋਂ 30 ਸਕਿੰਟਾਂ ਦਾ ਟੀਚਾ ਰੱਖੋ, ਫਿਰ ਬਦਲੋ। ਜਿਉਂ-ਜਿਉਂ ਇਹ ਸੌਖਾ ਹੁੰਦਾ ਜਾਵੇ, ਕਾਊਂਟਰ 'ਤੇ ਸਿਰਫ਼ ਇੱਕ ਉਂਗਲ ਦੀ ਨੋਕ ਵਰਤ ਕੇ ਦੇਖੋ, ਫਿਰ ਬਿਨਾਂ ਹੱਥ ਲਾਏ।
- ਅੱਡੀ-ਤੋਂ-ਅੰਗੂਠੇ ਤੁਰਨਾ। ਇੱਕ ਪੈਰ ਦੀ ਅੱਡੀ ਨੂੰ ਦੂਜੇ ਦੇ ਅੰਗੂਠਿਆਂ ਦੇ ਠੀਕ ਅੱਗੇ ਰੱਖਦੇ ਹੋਏ ਸਿੱਧੀ ਲਕੀਰ ਵਿੱਚ ਤੁਰੋ, ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਹੌਲੀ ਰੱਸੀ 'ਤੇ ਚੱਲਣਾ। ਦਸ ਕਦਮ, ਮੁੜੋ, ਵਾਪਸ ਆਓ। ਇੱਕ ਪਾਸੇ ਕੰਧ ਵਾਲਾ ਗਲ਼ੀਆਰਾ ਇਸ ਲਈ ਬਿਲਕੁਲ ਠੀਕ ਹੈ।
- ਬੈਠ ਕੇ ਖੜ੍ਹੇ ਹੋਣਾ। ਕੁਰਸੀ ਤੋਂ, ਬਿਨਾਂ ਹੱਥ ਵਰਤੇ ਖੜ੍ਹੇ ਹੋਵੋ, ਫਿਰ ਕਾਬੂ ਨਾਲ ਵਾਪਸ ਬੈਠੋ। ਇਹ ਠੀਕ ਉਹ ਲੱਤ ਅਤੇ ਚੂਲ਼ੇ ਦੀ ਤਾਕਤ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹੈ ਜੋ ਤੁਹਾਨੂੰ ਟਿਕਾਅ ਵਿੱਚ ਰੱਖਦੀ ਹੈ। 8 ਤੋਂ 12 ਵਾਰ ਕਰੋ।
- ਭਾਰ ਬਦਲਣਾ। ਪੈਰਾਂ ਨੂੰ ਚੂਲ਼ੇ ਜਿੰਨੀ ਚੌੜਾਈ 'ਤੇ ਰੱਖ ਕੇ ਖੜ੍ਹੇ ਹੋਵੋ ਅਤੇ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਆਪਣਾ ਭਾਰ ਇੱਕ ਪੈਰ 'ਤੇ ਪਾਓ, ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਥੋੜ੍ਹਾ ਚੁੱਕਦੇ ਹੋਏ, ਫਿਰ ਦੂਜੇ ਪਾਸੇ। ਨਰਮ ਅਤੇ ਬਿਨਾਂ ਕਾਹਲ਼ੀ ਦੇ।
ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਦੋ ਜਾਂ ਤਿੰਨ, ਹਫ਼ਤੇ ਵਿੱਚ ਕੁਝ ਦਿਨ, ਸ਼ੁਰੂ ਕਰਨ ਲਈ ਕਾਫ਼ੀ ਹੈ। ਤੁਸੀਂ ਇਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਕੰਮਾਂ ਵਿੱਚ ਰਲਾ ਸਕਦੇ ਹੋ ਜੋ ਤੁਸੀਂ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਕਰਦੇ ਹੋ। ਦੰਦ ਬੁਰਸ਼ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਇੱਕ ਲੱਤ 'ਤੇ ਸੰਤੁਲਨ ਬਣਾਓ। ਜਦੋਂ ਕੇਤਲੀ ਗਰਮ ਹੋ ਰਹੀ ਹੋਵੇ ਤਾਂ ਬੈਠ ਕੇ ਖੜ੍ਹੇ ਹੋਣ ਵਾਲੀ ਕਸਰਤ ਕਰੋ। ਅਭਿਆਸ ਨੂੰ ਕੰਮ ਕਰਨ ਲਈ ਕਸਰਤ ਵਾਂਗ ਦਿਖਣ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ।
ਇਸ ਨੂੰ ਔਖਾ ਕਰੋ, ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ
ਜਦੋਂ ਕੋਈ ਹਰਕਤ ਸੌਖੀ ਲੱਗਣ ਲੱਗ ਪਵੇ, ਤਾਂ ਤੁਸੀਂ ਉਸ ਤੋਂ ਅੱਗੇ ਵਧ ਚੁੱਕੇ ਹੋ, ਅਤੇ ਸੌਖੀ ਚੀਜ਼ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਬਣਾਉਂਦੀ। ਇਸ ਨੂੰ ਸਾਵਧਾਨੀ ਨਾਲ ਅੱਗੇ ਵਧਾਓ। ਇੱਕ ਪੈਰ 'ਤੇ ਖੜ੍ਹੇ ਹੋਣ ਨੂੰ ਜ਼ਿਆਦਾ ਦੇਰ ਫੜੀ ਰੱਖੋ। ਕਾਊਂਟਰ ਛੱਡ ਦਿਓ। ਕੁਝ ਸਕਿੰਟਾਂ ਲਈ ਅੱਖਾਂ ਬੰਦ ਕਰਕੇ ਅਜ਼ਮਾਓ (ਇਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਅੰਦਰਲੇ ਕੰਨ ਅਤੇ ਮਾਸਪੇਸ਼ੀ ਸੰਵੇਦਕਾਂ 'ਤੇ ਜ਼ਿਆਦਾ ਜ਼ੋਰ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਹੁਣ ਨਜ਼ਰ ਦਾ ਸਹਾਰਾ ਨਹੀਂ ਰਿਹਾ)। ਕਿਸੇ ਸੋਫ਼ੇ ਦੇ ਗੱਦੇ ਜਾਂ ਤਹਿ ਕੀਤੇ ਤੌਲੀਏ 'ਤੇ ਖੜ੍ਹੇ ਹੋਵੋ ਤਾਂ ਜੋ ਸਤ੍ਹਾ ਨਰਮ ਅਤੇ ਥੋੜ੍ਹੀ ਡਾਂਵਾਂਡੋਲ ਹੋਵੇ।
ਉਹ ਨਿਯਮ ਜੋ ਇਸ ਨੂੰ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਰੱਖਦਾ ਹੈ, ਸਾਦਾ ਹੈ: ਇਸ ਨੂੰ ਇੰਨਾ ਚੁਣੌਤੀਪੂਰਨ ਬਣਾਓ ਕਿ ਤੁਹਾਨੂੰ ਧਿਆਨ ਲਾਉਣਾ ਪਵੇ, ਪਰ ਕਦੇ ਇੰਨਾ ਚੁਣੌਤੀਪੂਰਨ ਨਾ ਬਣਾਓ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਅਸੁਰੱਖਿਅਤ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰੋ। ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਡੋਲਣਾ ਉਹ ਕੰਮ ਹੈ ਜੋ ਹੋ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਅਸਲੀ ਡਰ ਦਾ ਮਤਲਬ ਹੈ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਬਹੁਤ ਜਲਦੀ ਬਹੁਤ ਦੂਰ ਚਲੇ ਗਏ।
ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਇਕੱਲੇ ਨਹੀਂ ਜਾਣਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਤਾਂ ਕਲਾਸਾਂ ਵੀ ਮਦਦ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ। ਤਾਈ ਚੀ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਸੰਤੁਲਨ ਅਤੇ ਡਿੱਗਣ ਤੋਂ ਬਚਾਅ ਲਈ ਚੰਗੇ ਸਬੂਤ ਹਨ, ਅਤੇ ਇਹ ਨਰਮ, ਮਿਲਣਸਾਰ, ਅਤੇ ਜੋੜਾਂ 'ਤੇ ਹੌਲੀ ਹੈ। ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਭਾਈਚਾਰੇ ਬਜ਼ੁਰਗ ਕੇਂਦਰਾਂ ਜਾਂ ਸਥਾਨਕ ਸਿਹਤ ਸਮੂਹਾਂ ਰਾਹੀਂ A Matter of Balance ਵਰਗੇ ਢਾਂਚਾਗਤ ਪ੍ਰੋਗਰਾਮ ਪੇਸ਼ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਸ਼ੁਰੂ ਕਰਨ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਇੱਕ ਨੋਟ
ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਹਾਲ ਹੀ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗੇ ਹੋ, ਖੜ੍ਹੇ ਹੋਣ 'ਤੇ ਤੁਹਾਨੂੰ ਚੱਕਰ ਆਉਂਦੇ ਹਨ, ਤੁਹਾਡੇ ਅੰਦਰਲੇ ਕੰਨ, ਨਾੜੀਆਂ, ਜਾਂ ਜੋੜਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਭਾਵਿਤ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਕੋਈ ਹਾਲਤ ਹੈ, ਜਾਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਬੱਸ ਇਹ ਪਤਾ ਨਹੀਂ ਕਿ ਕਿੱਥੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰਨਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਪਹਿਲਾਂ ਆਪਣੇ ਡਾਕਟਰ ਜਾਂ ਫ਼ਿਜ਼ੀਓਥੈਰੇਪਿਸਟ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕਰੋ। ਉਹ ਜਾਂਚ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹਨ ਕਿ ਕਿਸੇ ਵੀ ਅਸਥਿਰਤਾ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਕੀ ਹੈ ਅਤੇ ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ ਕਸਰਤਾਂ ਢਾਲ ਸਕਦੇ ਹਨ। ਅੰਦਾਜ਼ਾ ਲਾਉਣ ਦਾ ਕੋਈ ਇਨਾਮ ਨਹੀਂ। ਅਤੇ ਜੇ ਸੰਤੁਲਨ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਅਜਿਹੀ ਚਿੰਤਾ ਬਣ ਚੁੱਕੀ ਹੈ ਜੋ ਤੁਹਾਡੀ ਦੁਨੀਆਂ ਨੂੰ ਸੁੰਗੇੜ ਰਹੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਇਹ ਮਦਦ ਮੰਗਣ ਦਾ ਇੱਕ ਪੱਕਾ ਕਾਰਨ ਹੈ, ਨਾ ਕਿ ਇਸ ਨੂੰ ਚੁੱਪ-ਚਾਪ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰਨ ਦਾ।
ਪਰ ਬਹੁਤੇ ਲੋਕਾਂ ਲਈ, ਅੱਗੇ ਦਾ ਰਾਹ ਬਿਨਾਂ ਝੰਜਟ ਅਤੇ ਮੁਫ਼ਤ ਹੈ। ਰਸੋਈ ਦੇ ਕਾਊਂਟਰ ਕੋਲ ਇੱਕ ਮਿੰਟ, ਹਫ਼ਤੇ ਵਿੱਚ ਕੁਝ ਦਿਨ। ਤੁਸੀਂ ਸਿਰਫ਼ ਕਿਸੇ ਦਿਨ ਹੋਣ ਵਾਲੀ ਡਿੱਗ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਰੋਕ ਰਹੇ। ਤੁਸੀਂ ਉਹ ਸਹਿਜ ਭਰੋਸਾ ਕਾਇਮ ਰੱਖ ਰਹੇ ਹੋ ਜੋ ਉੱਪਰਲੇ ਖਾਨੇ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚਣ, ਬਰਫ਼ੀਲੇ ਪੌੜੀ-ਪਾਏ 'ਤੇ ਤੁਰਨ, ਪੋਤੇ-ਪੋਤੀ ਨਾਲ ਫ਼ਰਸ਼ 'ਤੇ ਖੇਡਣ, ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਦੋ ਪੈਰਾਂ 'ਤੇ ਭਰੋਸਾ ਕਰਨ ਲਈ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਇੱਕ ਛੋਟੀ ਰੋਜ਼ਾਨਾ ਆਦਤ ਦੇ ਯੋਗ ਹੈ। ਅੱਜ ਹੀ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰੋ, ਅਤੇ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰੋ।
ਸਰੋਤ
- CDC, Facts About Falls
- CDC, What Counts as Physical Activity for Older Adults
- National Institute on Aging / NIH, Physical activity programs for balance and fall prevention in elderly: A systematic review