ਤੁਸੀਂ ਪਾਰਕਿੰਗ ਵਿੱਚ ਲੋੜ ਨਾਲੋਂ ਇੱਕ ਮਿੰਟ ਵੱਧ ਖੜ੍ਹੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹੋ। ਸ਼ਾਇਦ ਫ਼ੋਨ ਸਕ੍ਰੌਲ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪੈਂਦੇ ਹੋ। ਸ਼ਾਇਦ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਕਹਿੰਦੇ ਹੋ ਕਿ ਕੱਲ੍ਹ ਜਾਵਾਂਗੇ, ਜਦੋਂ ਨੀਂਦ ਚੰਗੀ ਹੋਈ ਹੋਵੇਗੀ ਤੇ ਭੀੜ ਘੱਟ ਹੋਵੇਗੀ। ਵਰਕਆਊਟ ਤਾਂ ਕਦੇ ਔਖਾ ਹਿੱਸਾ ਸੀ ਹੀ ਨਹੀਂ। ਔਖਾ ਤਾਂ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਵਿੱਚੋਂ ਲੰਘਣਾ ਸੀ।
ਬਹੁਤ ਲੋਕ ਇਹੀ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਅਮਰੀਕਾ ਦੇ ਕਰੀਬ ਦੋ ਹਜ਼ਾਰ ਬਾਲਗਾਂ ਦੇ ਇੱਕ ਸਰਵੇ ਵਿੱਚ ਸਾਹਮਣੇ ਆਇਆ ਕਿ ਲਗਭਗ ਅੱਧੇ ਲੋਕ ਜਿਮ ਜਾਣ ਦੇ ਖ਼ਿਆਲ ਤੋਂ ਹੀ ਝਿਜਕ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਹੁਣ ਤਾਂ ਇਸ ਦਾ ਇੱਕ ਨਾਂ ਵੀ ਹੈ, gymtimidation, ਜੋ ਛਾਤੀ ਵਿੱਚ ਬੱਝੀ ਅਸਲੀ ਗੰਢ ਲਈ ਇੱਕ ਮਜ਼ਾਕੀਆ ਜਿਹਾ ਸ਼ਬਦ ਹੈ। ਸੋ ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਕਸਰਤ ਇਸ ਲਈ ਟਾਲਦੇ ਆ ਰਹੇ ਹੋ ਕਿਉਂਕਿ ਸ਼ੀਸ਼ਿਆਂ, ਓਪਰੇ ਲੋਕਾਂ ਤੇ ਖੜਕਦੇ ਲੋਹੇ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਉਹ ਕਮਰਾ ਕਿਸੇ ਅਜਿਹੇ ਸਟੇਜ ਵਰਗਾ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਜਿਸ ਦਾ ਆਡੀਸ਼ਨ ਤੁਸੀਂ ਦਿੱਤਾ ਹੀ ਨਹੀਂ, ਤਾਂ ਤੁਹਾਡੇ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਖ਼ਰਾਬੀ ਨਹੀਂ। ਤੁਸੀਂ ਇੱਕ ਅਜਿਹੀ ਥਾਂ ਬਾਰੇ ਬਿਲਕੁਲ ਸੁਭਾਵਿਕ ਪ੍ਰਤੀਕਿਰਿਆ ਦੇ ਰਹੇ ਹੋ ਜੋ ਸੱਚਮੁੱਚ ਭਾਰੀ ਲੱਗ ਸਕਦੀ ਹੈ।
ਘਬਰਾਹਟ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਆਉਂਦੀ ਕਿੱਥੋਂ ਹੈ
ਇਹ ਆਮ ਤੌਰ 'ਤੇ ਕੁਝ ਗੱਲਾਂ ਤੱਕ ਜਾ ਪਹੁੰਚਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਨਾਂ ਲੈਣ ਨਾਲ ਹੀ ਮਦਦ ਮਿਲਦੀ ਹੈ। ਪਹਿਲੀ ਗੱਲ, ਇਹ ਪਤਾ ਨਾ ਹੋਣਾ ਕਿ ਕਰਨਾ ਕੀ ਹੈ। ਤੁਹਾਨੂੰ ਯਕੀਨ ਨਹੀਂ ਕਿ ਮਸ਼ੀਨ ਕਿਵੇਂ ਐਡਜਸਟ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਵਜ਼ਨ ਵਾਪਸ ਕਿੱਥੇ ਰੱਖਣੇ ਨੇ, ਜਾਂ ਉਹ ਬੈਂਚ ਵਰਤਣ ਦੀ ਤੁਹਾਨੂੰ ਇਜਾਜ਼ਤ ਵੀ ਹੈ ਕਿ ਨਹੀਂ। ਦੂਜੀ, ਦੇਖੇ ਜਾਣ ਦਾ ਅਹਿਸਾਸ, ਇਹ ਸੋਚਣਾ ਕਿ ਹਰ ਕੋਈ ਤੁਹਾਡਾ ਫ਼ਾਰਮ, ਤੁਹਾਡਾ ਸਰੀਰ, ਤੁਹਾਡਾ ਸਾਫ਼ ਦਿਸਦਾ ਨਵਾਂਪਣ ਨੋਟ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਤੀਜੀ, ਤੁਲਨਾ। ਤੁਸੀਂ ਨਜ਼ਰ ਮਾਰਦੇ ਹੋ, ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਨਾਲੋਂ ਦੁੱਗਣਾ ਵਜ਼ਨ ਸੌਖ ਨਾਲ ਚੁੱਕਦੇ ਦੇਖਦੇ ਹੋ, ਤੇ ਅੰਦਰਲੀ ਨਿੱਕੀ ਆਵਾਜ਼ ਕਹਿੰਦੀ ਹੈ ਕਿ ਤੁਹਾਡੀ ਇੱਥੇ ਕੋਈ ਥਾਂ ਨਹੀਂ।
ਇਸ ਸਭ ਦੇ ਹੇਠਾਂ ਇੱਕ ਚੁੱਪ ਜਿਹਾ ਸੱਚ ਹੈ। ਤਕਰੀਬਨ ਕੋਈ ਵੀ ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਹੀਂ ਦੇਖ ਰਿਹਾ। ਜਿਸ ਬੰਦੇ ਬਾਰੇ ਤੁਸੀਂ ਸੋਚਦੇ ਹੋ ਕਿ ਉਹ ਤੁਹਾਡੇ ਸਕੁਐਟ ਨੂੰ ਜੱਜ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਅਗਲੇ ਸੈੱਟ ਬਾਰੇ ਸੋਚ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਜਾਂ ਰਾਸ਼ਨ ਦੀ ਲਿਸਟ ਬਾਰੇ, ਜਾਂ ਇਸ ਬਾਰੇ ਕਿ ਉਹ ਕਿੰਨਾ ਥੱਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਜਿਮ ਵਿੱਚ ਲੋਕ ਜ਼ਿਆਦਾਤਰ ਆਪਣੇ ਆਪ ਵਿੱਚ ਹੀ ਮਗਨ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਬਿਲਕੁਲ ਤੁਹਾਡੇ ਵਾਂਗ। ਇਸ ਨਾਲ ਇਹ ਡਰ ਬੇਵਕੂਫ਼ੀ ਨਹੀਂ ਬਣ ਜਾਂਦਾ। ਬੱਸ ਇੰਨਾ ਹੈ ਕਿ ਜੋ ਸਪੌਟਲਾਈਟ ਤੁਹਾਨੂੰ ਆਪਣੇ ਉੱਤੇ ਮਹਿਸੂਸ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਜ਼ਿਆਦਾਤਰ ਤੁਹਾਡੀ ਆਪਣੀ ਹੀ ਲਾਈ ਹੋਈ ਹੈ।
ਪਹਿਲੀ ਫੇਰੀ ਨੂੰ ਛੋਟਾ ਕਰ ਲਓ
ਆਮ ਗ਼ਲਤੀ ਇਹ ਹੁੰਦੀ ਹੈ ਕਿ ਪਹਿਲੇ ਦਿਨ ਲਈ ਵੱਡਾ, ਪੂਰਾ ਵਰਕਆਊਟ ਪਲੈਨ ਕਰ ਲਈਦਾ ਹੈ। ਜਿਸ ਪਲ ਤੋਂ ਤੁਸੀਂ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਡਰੇ ਬੈਠੇ ਹੋ, ਉਸ ਉੱਤੇ ਇਹ ਬਹੁਤ ਵੱਡਾ ਭਾਰ ਲੱਦਣ ਵਾਲੀ ਗੱਲ ਹੈ। ਇਸ ਦੀ ਥਾਂ ਇਸ ਨੂੰ ਛੋਟਾ ਕਰ ਦਿਓ।
- ਇੱਕ ਵਾਰ ਸਿਰਫ਼ ਦੇਖਣ ਲਈ ਜਾਓ। ਕਈ ਜਿਮ ਤੁਹਾਨੂੰ ਆਮ ਕੱਪੜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਹੀ ਟੂਰ ਕਰਵਾ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਵਰਕਆਊਟ ਦੀ ਕੋਈ ਲੋੜ ਨਹੀਂ। ਜਦੋਂ ਕੁਝ ਵੀ ਦਾਅ 'ਤੇ ਨਾ ਲੱਗਾ ਹੋਵੇ, ਉਦੋਂ ਫਲੋਰ 'ਤੇ ਗੇੜਾ ਮਾਰਨ ਨਾਲ ਹੈਰਾਨੀ ਦੀ ਹੱਦ ਤੱਕ ਸਾਰਾ ਰਹੱਸ ਘਟ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
- ਕੋਈ ਸ਼ਾਂਤ ਵੇਲਾ ਚੁਣੋ। ਸਵੇਰੇ ਛੇ ਵਜੇ ਦੇ ਆਸ-ਪਾਸ ਤੇ ਕੰਮ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਸਾਢੇ ਪੰਜ ਦੀ ਭੀੜ ਵੇਲੇ ਜਿਮ ਖਚਾਖਚ ਭਰੇ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਅੱਧੀ ਸਵੇਰ, ਦੁਪਹਿਰ ਦੇ ਸ਼ੁਰੂ ਤੇ ਦੇਰ ਸ਼ਾਮ ਦਾ ਵੇਲਾ ਅਕਸਰ ਲਗਭਗ ਖਾਲੀ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਖਾਲੀ ਜਿਮ ਸਿੱਖਣ ਲਈ ਬੜੀ ਨਰਮ ਥਾਂ ਹੈ।
- ਟੀਚਾ ਦਸ ਮਿੰਟ ਰੱਖੋ, ਘੰਟਾ ਨਹੀਂ। ਟ੍ਰੈੱਡਮਿਲ 'ਤੇ ਤੁਰੋ, ਇੱਕ-ਦੋ ਚੀਜ਼ਾਂ ਕਰੋ ਜੋ ਤੁਹਾਨੂੰ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਆਉਂਦੀਆਂ ਨੇ, ਫਿਰ ਨਿਕਲ ਜਾਓ। ਤੁਸੀਂ ਅੱਜ ਫ਼ਿੱਟ ਹੋਣ ਨਹੀਂ ਆਏ। ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਇਹ ਸਾਬਤ ਕਰਨ ਆਏ ਹੋ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਅੰਦਰ ਜਾ ਸਕਦੇ ਹੋ, ਬਾਹਰ ਆ ਸਕਦੇ ਹੋ, ਤੇ ਕੁਝ ਵੀ ਮਾੜਾ ਨਹੀਂ ਵਾਪਰਦਾ।
ਇੰਝ ਕੁਝ ਵਾਰ ਕਰੋ, ਫਿਰ ਉਹ ਥਾਂ ਓਪਰੀ ਲੱਗਣੋਂ ਹਟ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਜਾਣ-ਪਛਾਣ ਹੀ ਇਲਾਜ ਦਾ ਵੱਡਾ ਹਿੱਸਾ ਹੈ।
ਜੇਬ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਪਲੈਨ ਰੱਖੋ
ਜਿਮ ਦੀ ਬਹੁਤੀ ਘਬਰਾਹਟ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਫ਼ੈਸਲੇ ਦੀ ਘਬਰਾਹਟ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਫਲੋਰ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਖੜ੍ਹੇ ਹੋਣ ਦੀ ਉਹ ਹੜਬੜਾਹਟ ਕਿ ਹੁਣ ਅੱਗੇ ਕਰਨਾ ਕੀ ਹੈ। ਇਹ ਤੁਸੀਂ ਪਹੁੰਚਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਹੱਲ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹੋ। ਤਿੰਨ-ਚਾਰ ਕਸਰਤਾਂ ਤਰਤੀਬ ਨਾਲ ਲਿਖ ਲਓ, ਕਿਹੜੀਆਂ ਮਸ਼ੀਨਾਂ ਜਾਂ ਹਰਕਤਾਂ ਕਰੋਗੇ ਤੇ ਮੋਟਾ-ਮੋਟਾ ਕਿੰਨੀ ਵਾਰ। ਇਸ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਫ਼ੋਨ ਵਿੱਚ ਰੱਖੋ। ਜਦੋਂ ਕੋਲ ਇੱਕ ਨਿੱਕਾ ਜਿਹਾ ਨਕਸ਼ਾ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਤੁਸੀਂ ਦਰਸ਼ਕਾਂ ਸਾਹਮਣੇ ਕੁਝ ਘੜ ਨਹੀਂ ਰਹੇ ਹੁੰਦੇ। ਤੁਸੀਂ ਬੱਸ ਆਪਣੀ ਲਿਸਟ ਪੂਰੀ ਕਰ ਰਹੇ ਹੁੰਦੇ ਹੋ।
ਜੇ ਗੁੰਜਾਇਸ਼ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਪਰਸਨਲ ਟ੍ਰੇਨਰ ਨਾਲ ਇੱਕ-ਦੋ ਸੈਸ਼ਨ ਇੱਥੇ ਬਹੁਤ ਕੰਮ ਆਉਂਦੇ ਹਨ। ਹਮੇਸ਼ਾ ਲਈ ਨਹੀਂ, ਬੱਸ ਇੰਨਾ ਕੁ ਕਿ ਕੁਝ ਮਸ਼ੀਨਾਂ ਚਲਾਉਣੀਆਂ ਸਿੱਖ ਲਓ ਤੇ ਕੋਈ ਪੱਕਾ ਕਰ ਦੇਵੇ ਕਿ ਤੁਹਾਡਾ ਫ਼ਾਰਮ ਠੀਕ ਹੈ। ਗਰੁੱਪ ਕਲਾਸਾਂ ਵੀ ਕੁਝ ਇਹੋ ਜਿਹਾ ਹੀ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ। ਇੰਸਟ੍ਰਕਟਰ ਦੱਸਦਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਅੱਗੇ ਕੀ ਕਰਨਾ ਹੈ, ਸਾਰੇ ਥੋੜ੍ਹੇ-ਥੋੜ੍ਹੇ ਅਜੀਬ ਇਕੱਠੇ ਹੀ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਧਿਆਨ ਤੁਹਾਡੇ ਤੋਂ ਹਟ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਕਲਾਸਾਂ ਵਿੱਚ ਡੰਬਲਾਂ ਵਿਚਕਾਰ ਇਕੱਲੇ ਖੜ੍ਹਨ ਨਾਲੋਂ ਇਕੱਲਾਪਣ ਵੀ ਘੱਟ ਮਹਿਸੂਸ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਉਸੇ ਪਲ ਅਜ਼ਮਾਉਣ ਵਾਲੀਆਂ ਕੁਝ ਗੱਲਾਂ
ਜਦੋਂ ਵਰਕਆਊਟ ਤੋਂ ਐਨ ਪਹਿਲਾਂ ਜਾਂ ਵਿਚਕਾਰ ਘਬਰਾਹਟ ਵਧ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਕੁਝ ਨਿੱਕੇ ਜਿਹੇ ਕਦਮ ਤੁਹਾਨੂੰ ਵਾਪਸ ਟਿਕਾਅ ਵਿੱਚ ਲਿਆਉਣ ਵਿੱਚ ਮਦਦ ਕਰਦੇ ਹਨ:
- ਸਾਹ ਹੌਲੀ ਕਰੋ। ਚਾਰ ਗਿਣਤੀਆਂ ਵਿੱਚ ਸਾਹ ਅੰਦਰ ਤੇ ਚਾਰ ਵਿੱਚ ਬਾਹਰ, ਇਸ ਦੇ ਕੁਝ ਗੇੜ ਤੁਹਾਡੇ ਨਰਵਸ ਸਿਸਟਮ ਨੂੰ ਦੱਸ ਦਿੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਖ਼ਤਰਾ ਅਸਲੀ ਨਹੀਂ। ਇਹ ਚੁੱਪ-ਚਾਪ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਪਤਾ ਵੀ ਨਹੀਂ ਲੱਗਦਾ।
- ਸਖ਼ਤ ਖ਼ਿਆਲ ਨੂੰ ਫੜੋ ਤੇ ਨਰਮ ਕਰੋ। "ਸਾਰੇ ਸੋਚਦੇ ਨੇ ਮੈਂ ਹਾਸੋਹੀਣਾ ਲੱਗ ਰਿਹਾਂ" ਬਦਲ ਕੇ ਬਣ ਸਕਦਾ ਹੈ "ਮੈਂ ਨਵਾਂ ਹਾਂ, ਤੇ ਇੱਥੇ ਹਰ ਕੋਈ ਕਦੇ ਨਵਾਂ ਸੀ।" ਇਸ ਨੂੰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮੰਨਣ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ। ਬੱਸ ਸਭ ਤੋਂ ਮਾੜੇ ਖ਼ਿਆਲ ਦੀ ਪਕੜ ਥੋੜ੍ਹੀ ਢਿੱਲੀ ਕਰ ਦਿਓ।
- ਕਿਸੇ ਦੋਸਤ ਨੂੰ ਨਾਲ ਲੈ ਜਾਓ। ਵਰਕਆਊਟ ਦਾ ਸਾਥੀ, ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਵੀ ਨਵਾਂ ਹੀ ਹੋਵੇ, ਘਬਰਾਹਟ ਅੱਧੀ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ ਤੇ ਤੁਹਾਡੇ ਸੱਚਮੁੱਚ ਪਹੁੰਚਣ ਦੀ ਸੰਭਾਵਨਾ ਕਿਤੇ ਵਧਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਤੇ ਯਾਦ ਰੱਖੋ, ਜਿਮ ਇੱਕ ਰਾਹ ਹੈ, ਇੱਕੋ-ਇੱਕ ਨਹੀਂ। ਵਾਰ-ਵਾਰ ਇਹ ਸਾਬਤ ਹੋ ਚੁੱਕਾ ਹੈ ਕਿ ਕਸਰਤ ਚਿੰਤਾ ਤੇ ਢਹਿੰਦੇ ਮੂਡ, ਦੋਵਾਂ ਨੂੰ ਹੌਲਾ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਤੁਹਾਡੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਇਸ ਨਾਲ ਕੋਈ ਫ਼ਰਕ ਨਹੀਂ ਪੈਂਦਾ ਕਿ ਉਹ ਹਿਲਜੁਲ ਫਲੋਰੈਸੈਂਟ ਲਾਈਟਾਂ ਹੇਠ ਹੋਈ ਜਾਂ ਨਹੀਂ। ਬਾਹਰ ਦੀ ਸੈਰ, ਆਪਣੇ ਲਿਵਿੰਗ ਰੂਮ ਵਿੱਚ ਵਰਕਆਊਟ, ਸਾਈਕਲ ਦਾ ਗੇੜਾ, ਸਭ ਗਿਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਜਿਮ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਇੱਕ ਅਜਿਹੀ ਕੰਧ ਬਣਿਆ ਰਹੇ ਜੋ ਟੱਪ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਇਹੀ ਫ਼ਾਇਦੇ ਤੁਸੀਂ ਕਿਸੇ ਅਜਿਹੀ ਥਾਂ ਤੋਂ ਲੈ ਸਕਦੇ ਹੋ ਜੋ ਤੁਹਾਨੂੰ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਲੱਗਦੀ ਹੈ।
ਜਦੋਂ ਹੋਰ ਮਦਦ ਲੈਣੀ ਬਣਦੀ ਹੈ
ਬਹੁਤਿਆਂ ਲਈ ਜਿਮ ਦੀ ਘਬਰਾਹਟ ਉਦੋਂ ਮੱਠੀ ਪੈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ਜਦੋਂ ਥਾਂ ਜਾਣੀ-ਪਛਾਣੀ ਲੱਗਣ ਲੱਗਦੀ ਹੈ। ਪਰ ਜੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਹੋਣ ਦੀ, ਸਫ਼ਾਈ ਦੀ, ਜਾਂ ਜੱਜ ਕੀਤੇ ਜਾਣ ਦੀ ਚਿੰਤਾ ਇੰਨੀ ਤਕੜੀ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਤੁਹਾਨੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਕੰਮਾਂ ਤੋਂ ਰੋਕ ਰਹੀ ਹੈ ਜੋ ਤੁਸੀਂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋ, ਤਾਂ ਇਹ ਗੱਲ ਕਿਸੇ ਡਾਕਟਰ ਜਾਂ ਥੈਰੇਪਿਸਟ ਨਾਲ ਕਰ ਲੈਣੀ ਬਣਦੀ ਹੈ। ਸੋਸ਼ਲ ਐਂਗਜ਼ਾਇਟੀ ਬਹੁਤ ਆਮ ਹੈ ਤੇ ਇਸ ਦਾ ਇਲਾਜ ਬੜੀ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਇਸ ਵਿੱਚ ਮਦਦ ਮਿਲਣ ਨਾਲ ਜਿਮ ਤੋਂ ਕਿਤੇ ਵੱਧ ਚੀਜ਼ਾਂ ਸੌਖੀਆਂ ਹੋ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਇਹ ਮਦਦ ਚਾਹੀਦੀ ਹੋਣੀ ਇਸ ਗੱਲ ਦੀ ਨਿਸ਼ਾਨੀ ਨਹੀਂ ਕਿ ਤੁਹਾਡੀ ਇੱਛਾ-ਸ਼ਕਤੀ ਹਾਰ ਗਈ। ਇਹ ਆਪਣਾ ਖ਼ਿਆਲ ਰੱਖਣ ਦਾ ਸਿਆਣਾ ਤਰੀਕਾ ਹੈ।
ਜੇ ਤੁਹਾਨੂੰ ਦਿਲ ਦੀ ਕੋਈ ਬਿਮਾਰੀ ਜਾਂ ਹੋਰ ਸਿਹਤ ਸਮੱਸਿਆ ਹੈ, ਜਾਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਖੁੱਲ੍ਹ ਕੇ ਹਿੱਲਿਆਂ-ਜੁੱਲਿਆਂ ਬਹੁਤ ਸਮਾਂ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ, ਤਾਂ ਕੁਝ ਨਵਾਂ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰਨ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਆਪਣੇ ਡਾਕਟਰ ਨਾਲ ਸਲਾਹ ਕਰ ਲੈਣੀ ਚੰਗੀ ਗੱਲ ਹੈ। ਫਿਰ ਛੋਟੇ ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰੋ, ਅੰਦਰ ਜਾਂਦਿਆਂ ਆਪਣੇ ਨਾਲ ਨਰਮੀ ਰੱਖੋ, ਤੇ ਬਾਕੀ ਸਭ ਕੁਝ ਉੱਥੋਂ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਬਣਨ ਦਿਓ।
ਸਰੋਤ
- Cleveland Clinic, Gymtimidation: How To Push Through Gym Anxiety
- GoodRx Health, 11 Tips to Overcome Gym Anxiety
- University of Rochester Medical Center, How to Overcome Gym Anxiety