ਜੋ ਲੋਕ ਇਹ ਸਵਾਲ ਪੁੱਛਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਬਹੁਤੇ ਇੱਕ ਅਜਿਹੇ ਅੰਕੜੇ ਲਈ ਤਿਆਰ ਬੈਠੇ ਹੁੰਦੇ ਹਨ ਜੋ ਉਹ ਪੂਰਾ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦੇ। ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਜਿੰਮ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਘੰਟਾ, ਹਫ਼ਤੇ ਦੇ ਛੇ ਦਿਨ, ਉਹ ਰੁਟੀਨ ਹੁੰਦੀ ਹੈ ਜੋ ਕਿਸੇ ਅਜਿਹੇ ਬੰਦੇ ਦੀ ਹੈ ਜਿਸ ਦੀ ਨਾ ਨੌਕਰੀ ਹੈ, ਨਾ ਬੱਚੇ, ਤੇ ਜਿਸ ਕੋਲ ਆਪਣਾ ਰਸੋਈਆ ਹੈ। ਸੋ ਉਹ ਸ਼ੁਰੂ ਹੀ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ, ਕਿਉਂਕਿ ਮਨ ਵਿੱਚ ਬਣਾਈ ਤਸਵੀਰ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਨਾਕਾਮੀ ਹੈ।
ਅਸਲ ਅੰਕੜਾ ਮੇਜ਼ ਉੱਤੇ ਰੱਖ ਲੈਂਦੇ ਹਾਂ। ਆਮ ਸਿਹਤ ਲਈ, ਜਨਤਕ ਸਿਹਤ ਸੰਸਥਾਵਾਂ ਦੀ ਸਲਾਹ ਲਗਭਗ ਇੱਕੋ ਥਾਂ ਪਹੁੰਚਦੀ ਹੈ: ਪੂਰੇ ਹਫ਼ਤੇ ਵਿੱਚ ਲਗਭਗ 150 ਮਿੰਟ ਦਰਮਿਆਨੀ ਹਿੱਲਜੁੱਲ, ਨਾਲ ਦੋ ਦਿਨ ਤਾਕਤ ਵਾਲੀ ਕਸਰਤ। ਬੱਸ ਏਨਾ ਹੀ। ਛੇ ਦਿਨ ਨਹੀਂ। ਦਿਨ ਦੇ ਦੋ ਘੰਟੇ ਨਹੀਂ। ਸੱਤ ਦਿਨਾਂ ਵਿੱਚ ਵੰਡੇ ਹੋਏ ਢਾਈ ਘੰਟੇ, ਜੋ ਲਗਭਗ 30 ਮਿੰਟ, ਪੰਜ ਵਾਰ ਬਣਦੇ ਹਨ, ਜਾਂ ਜਿਸ ਵੀ ਸ਼ਕਲ ਵਿੱਚ ਤੁਹਾਡੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਵਿੱਚ ਫਿੱਟ ਹੋ ਜਾਣ।
ਤੇ ਇਹ ਰਹੀ ਉਹ ਗੱਲ ਜੋ ਦਬਾਅ ਲਾਹ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਇਹ ਸਭ ਇੱਕੋ ਵਾਰੀ ਕਰਨ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ।
"150 ਮਿੰਟ" ਦਾ ਅਸਲ ਮਤਲਬ ਕੀ ਹੈ
ਅਮਰੀਕਾ ਦੀਆਂ ਸਰੀਰਕ ਹਰਕਤ ਬਾਰੇ ਹਦਾਇਤਾਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ CDC ਵੀ ਦੁਹਰਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਸੁਝਾਉਂਦੀਆਂ ਹਨ ਕਿ ਵੱਡੇ ਲੋਕ ਹਫ਼ਤੇ ਵਿੱਚ 150 ਮਿੰਟ ਦਰਮਿਆਨੀ ਸ਼ਿੱਦਤ ਵਾਲੀ ਹਰਕਤ ਦਾ ਟੀਚਾ ਰੱਖਣ, ਜਾਂ 75 ਮਿੰਟ ਵੱਧ ਜ਼ੋਰ ਵਾਲੀ ਹਰਕਤ, ਜਾਂ ਦੋਹਾਂ ਦਾ ਕੋਈ ਮਿਸ਼ਰਣ। ਇਸ ਦੇ ਨਾਲ ਉਹ ਹਫ਼ਤੇ ਵਿੱਚ ਘੱਟੋ-ਘੱਟ ਦੋ ਦਿਨ ਪੱਠੇ ਮਜ਼ਬੂਤ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਕਸਰਤ ਦੀ ਸਿਫ਼ਾਰਸ਼ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ, ਜੋ ਸਰੀਰ ਦੇ ਵੱਡੇ ਪੱਠਿਆਂ ਨੂੰ ਛੂਹੇ।
ਦਰਮਿਆਨੀ ਸ਼ਿੱਦਤ ਓਨੀ ਭਾਰੀ ਨਹੀਂ ਜਿੰਨੀ ਸੁਣਨ ਵਿੱਚ ਲੱਗਦੀ ਹੈ। ਇਹ ਤੇਜ਼ ਸੈਰ ਹੈ। ਇਹ ਉਹ ਰਫ਼ਤਾਰ ਹੈ ਜਿੱਥੇ ਤੁਸੀਂ ਗੱਲ ਤਾਂ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹੋ ਪਰ ਸੌਖ ਨਾਲ ਗਾ ਨਹੀਂ ਸਕਦੇ। ਬਗ਼ੀਚੀ ਦਾ ਕੰਮ ਗਿਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਸੌਦਾ ਚੁੱਕ ਕੇ ਪੌੜੀਆਂ ਚੜ੍ਹਨਾ ਗਿਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਦੁਕਾਨ ਤੱਕ ਸਾਈਕਲ ਚਲਾਉਣਾ ਗਿਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਵੱਧ ਜ਼ੋਰ ਵਾਲੀ ਦਾ ਮਤਲਬ ਹੈ ਤੁਸੀਂ ਵੱਧ ਮਿਹਨਤ ਕਰ ਰਹੇ ਹੋ: ਹੌਲੀ ਦੌੜ, ਤੇਜ਼ ਸਾਈਕਲਿੰਗ ਕਲਾਸ, ਤੈਰਾਕੀ ਦੇ ਚੱਕਰ, ਉਹ ਮਿਹਨਤ ਜਿੱਥੇ ਪੂਰੇ ਵਾਕ ਬੋਲਣੇ ਔਖੇ ਹੋ ਜਾਣ।
ਤਾਕਤ ਵਾਲੀ ਕਸਰਤ ਲਈ ਵੀ ਜਿੰਮ ਦੀ ਮੈਂਬਰਸ਼ਿਪ ਜ਼ਰੂਰੀ ਨਹੀਂ। ਆਪਣੇ ਭਾਰ ਨਾਲ ਬੈਠਕਾਂ, ਸਲੈਬ ਦਾ ਸਹਾਰਾ ਲੈ ਕੇ ਪੁਸ਼-ਅੱਪ, ਰਿਜ਼ਿਸਟੈਂਸ ਬੈਂਡ, ਜਾਂ ਕਿਸੇ ਭਾਰੀ ਚੀਜ਼ ਨੂੰ ਸੰਭਲ ਕੇ ਚੁੱਕਣਾ। ਗੱਲ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਆਪਣੇ ਪੱਠਿਆਂ ਤੋਂ ਆਦਤ ਨਾਲੋਂ ਥੋੜ੍ਹਾ ਵੱਧ ਮੰਗਿਆ ਜਾਵੇ।
ਤੁਸੀਂ ਇਸ ਨੂੰ ਟੁਕੜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵੰਡ ਸਕਦੇ ਹੋ
CDC ਇਸ ਬਾਰੇ ਸਾਫ਼ ਹੈ, ਤੇ ਇਹ ਦੁਹਰਾਉਣ ਵਾਲੀ ਗੱਲ ਹੈ ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਬਦਲ ਦਿੰਦੀ ਹੈ: ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੀ ਹਰਕਤ ਨੂੰ ਖਿਲਾਰ ਸਕਦੇ ਹੋ ਤੇ ਛੋਟੇ ਟੁਕੜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵੰਡ ਸਕਦੇ ਹੋ। ਇੱਥੇ ਦਸ ਮਿੰਟ, ਉੱਥੇ ਪੰਦਰਾਂ। ਦੁਪਹਿਰ ਦੇ ਖਾਣੇ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਸੈਰ, ਰਾਤ ਦੇ ਖਾਣੇ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਕੁਝ ਬੈਠਕਾਂ, ਸ਼ਨੀਵਾਰ ਨੂੰ ਥੋੜ੍ਹੀ ਲੰਮੀ ਸੈਰ। ਸਭ ਕੁਝ ਕੁੱਲ ਜੋੜ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਮਲ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਇਹ ਮਾਇਨੇ ਰੱਖਦਾ ਹੈ ਕਿਉਂਕਿ ਸਭ-ਕੁਝ-ਜਾਂ-ਕੁਝ-ਵੀ-ਨਹੀਂ ਵਾਲੀ ਸੋਚ ਹੀ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਹਰਾਉਂਦੀ ਹੈ। ਜੇ ਕਸਰਤ ਉਦੋਂ ਹੀ ਗਿਣੀ ਜਾਵੇ ਜਦੋਂ ਉਹ ਠੀਕ ਕੱਪੜਿਆਂ ਵਿੱਚ 45 ਲਗਾਤਾਰ ਮਿੰਟ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਇੱਕ ਰੁੱਝਿਆ ਮੰਗਲਵਾਰ ਪੂਰੀ ਗੱਲ ਮਿਟਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਤੁਸੀਂ ਦਿਨ ਭਰ ਦੀ ਹਰਕਤ ਨੂੰ ਜੁੜਨ ਦਿੰਦੇ ਹੋ, ਤਾਂ ਭਰਿਆ ਸ਼ਡਿਊਲ ਛੱਡ ਦੇਣ ਦਾ ਬਹਾਨਾ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦਾ।
ਹਦਾਇਤਾਂ ਪੂਰੀਆਂ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹਫ਼ਤਾ ਕੁਝ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦਿਸ ਸਕਦਾ ਹੈ:
- ਸੋਮਵਾਰ, ਬੁੱਧਵਾਰ ਤੇ ਸ਼ੁੱਕਰਵਾਰ 20 ਮਿੰਟ ਦੀ ਤੇਜ਼ ਸੈਰ
- ਹਫ਼ਤੇ ਦੇ ਅਖ਼ੀਰ ਵਿੱਚ 25 ਮਿੰਟ ਦੀ ਸੈਰ, ਹੋ ਸਕੇ ਤਾਂ ਕਿਸੇ ਆਪਣੇ ਨਾਲ
- ਦੋ ਛੋਟੇ ਤਾਕਤ ਵਾਲੇ ਸੈਸ਼ਨ, ਹਰੇਕ 20 ਤੋਂ 30 ਮਿੰਟ, ਉਹਨਾਂ ਦਿਨਾਂ ਉੱਤੇ ਜੋ ਲਗਾਤਾਰ ਨਾ ਹੋਣ
ਇਸ ਵਿੱਚੋਂ ਕਿਸੇ ਲਈ ਵੀ ਪੂਰੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਦੁਬਾਰਾ ਸੈੱਟ ਕਰਨ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ। ਲੋੜ ਸਿਰਫ਼ ਇਹ ਵੇਖਣ ਦੀ ਹੈ ਕਿ 20 ਮਿੰਟ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਕਿੱਥੇ ਲੁਕੇ ਪਏ ਹਨ।
ਤਾਕਤ ਵਾਲੇ ਕਿੰਨੇ ਦਿਨ, ਤੇ ਆਰਾਮ ਕਿਉਂ ਮਾਇਨੇ ਰੱਖਦਾ ਹੈ
ਹਫ਼ਤੇ ਵਿੱਚ ਦੋ ਤਾਕਤ ਵਾਲੇ ਸੈਸ਼ਨ ਆਮ ਸਿਹਤ ਲਈ ਸਭ ਤੋਂ ਹੇਠਲੀ ਹੱਦ ਹਨ, ਤੇ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਏਨੇ ਹੀ ਕਾਫ਼ੀ ਹਨ। ਇਹ ਸੱਤ ਦੀ ਥਾਂ ਦੋ ਇਸ ਲਈ ਹਨ ਕਿਉਂਕਿ ਪੱਠੇ ਟ੍ਰੇਨਿੰਗ ਦੌਰਾਨ ਮਜ਼ਬੂਤ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੇ। ਉਹ ਬਾਅਦ ਦੇ ਆਰਾਮ ਵਿੱਚ ਮਜ਼ਬੂਤ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਜਦੋਂ ਸਰੀਰ ਤੁਹਾਡੇ ਪਾਏ ਛੋਟੇ-ਛੋਟੇ ਦਬਾਵਾਂ ਦੀ ਮੁਰੰਮਤ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਇਸੇ ਲਈ ਆਮ ਸਲਾਹ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਇੱਕੋ ਪੱਠਿਆਂ ਵਾਲੇ ਸੈਸ਼ਨਾਂ ਵਿਚਕਾਰ ਸਮਾਂ ਛੱਡੋ, ਅਕਸਰ ਦੋ ਕੁ ਦਿਨ। ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਸੋਮਵਾਰ ਭਾਰ ਚੁੱਕਦੇ ਹੋ, ਤਾਂ ਅਗਲੀ ਵਾਰ ਵੀਰਵਾਰ ਚੁੱਕ ਸਕਦੇ ਹੋ। ਪੱਠਿਆਂ ਦਾ ਦਰਦ, ਥਕਾਵਟ, ਜਾਂ ਕਸਰਤ ਦਾ ਲੋੜੋਂ ਵੱਧ ਭਾਰੀ ਲੱਗਣਾ, ਇਹ ਆਰਾਮ ਕਰਨ ਦੇ ਇਸ਼ਾਰੇ ਹਨ, ਹੋਰ ਜ਼ੋਰ ਲਾਉਣ ਦੇ ਨਹੀਂ। ਆਰਾਮ ਟ੍ਰੇਨਿੰਗ ਦਾ ਉਲਟ ਨਹੀਂ ਹੈ। ਇਹ ਟ੍ਰੇਨਿੰਗ ਦਾ ਉਹ ਅੱਧ ਹੈ ਜਿੱਥੇ ਨਤੀਜੇ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਦਿਸਦੇ ਹਨ।
"ਥੋੜ੍ਹਾ ਕੁਝ ਵੀ ਨਾ ਹੋਣ ਨਾਲੋਂ ਬਿਹਤਰ ਹੈ" ਹੀ ਅਸਲ ਸੁਰਖ਼ੀ ਕਿਉਂ ਹੈ
ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਅਧਿਕਾਰਤ ਸਲਾਹ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕੋ ਸਤਰ ਪੜ੍ਹਨੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਇਹ ਪੜ੍ਹੋ: ਥੋੜ੍ਹੀ ਸਰੀਰਕ ਹਰਕਤ ਵੀ ਬਿਲਕੁਲ ਨਾ ਹੋਣ ਨਾਲੋਂ ਬਿਹਤਰ ਹੈ। ਫ਼ਾਇਦੇ ਦਾ ਵਾਧਾ ਸਭ ਤੋਂ ਤਿੱਖਾ ਸ਼ੁਰੂ ਵਿੱਚ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਸਿਫ਼ਰ ਤੋਂ ਥੋੜ੍ਹੇ ਤੱਕ ਜਾਣਾ ਤੁਹਾਡੀ ਸਿਹਤ, ਤੁਹਾਡੀ ਨੀਂਦ ਤੇ ਤੁਹਾਡੇ ਮੂਡ ਲਈ ਓਨਾ ਕਰਦਾ ਹੈ ਜਿੰਨਾ ਬਹੁਤ ਤੋਂ ਥੋੜ੍ਹਾ ਹੋਰ ਵੱਧ ਜਾਣਾ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ।
ਸੋ ਜੇ ਇਸ ਮਹੀਨੇ 150 ਮਿੰਟ ਪਹੁੰਚ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਲੱਗਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਹਿੱਲਜੁੱਲ ਨੂੰ ਬਿਲਕੁਲ ਹੀ ਨਾ ਛੱਡੋ। ਦਸ ਮਿੰਟ ਗਿਣੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਔਖੇ ਦਿਨ ਦੀ ਛੋਟੀ ਸੈਰ ਗਿਣੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਤੁਸੀਂ ਕੋਈ ਨੰਬਰ ਨਹੀਂ ਕਮਾ ਰਹੇ। ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਇੱਕ ਟਿਕਵਾਂ, ਵਾਰ-ਵਾਰ ਦੁਹਰਾਇਆ ਸੁਨੇਹਾ ਭੇਜ ਰਹੇ ਹੋ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਇਸ ਦੀ ਸੰਭਾਲ ਕਰਨੀ ਹੈ।
ਤੁਹਾਡੇ ਮਨ ਲਈ ਇਹੀ ਚੁੱਪ ਜਿਹਾ ਇਨਾਮ ਹੈ। ਨਿਯਮਤ, ਬਿਨਾਂ ਧੱਕੇ ਵਾਲੀ ਹਿੱਲਜੁੱਲ ਉਹਨਾਂ ਸਭ ਤੋਂ ਭਰੋਸੇਯੋਗ ਤਰੀਕਿਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਹੈ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਲੋਕ ਆਪਣਾ ਮੂਡ ਟਿਕਾਉਂਦੇ ਹਨ ਤੇ ਤਣਾਅ ਦੀ ਹੌਲੀ ਜਿਹੀ ਗੂੰਜ ਸਾੜਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਉਦੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਕੰਮ ਕਰਦੀ ਹੈ ਜਦੋਂ ਇਹ ਸਜ਼ਾ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਜਦੋਂ ਅੰਕੜਾ ਏਨਾ ਨਰਮ ਹੋਵੇ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਕੱਲ੍ਹ ਵੀ ਮੁੜ ਆਓ।
ਕੁਝ ਇਮਾਨਦਾਰ ਸਾਵਧਾਨੀਆਂ
ਜੇ ਤੁਹਾਨੂੰ ਦਿਲ ਦੀ ਬਿਮਾਰੀ, ਕੋਈ ਲੰਮੀ ਬਿਮਾਰੀ ਜਾਂ ਸੱਟ ਹੈ, ਜਾਂ ਤੁਸੀਂ ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਕਸਰਤ ਤੋਂ ਦੂਰ ਰਹੇ ਹੋ, ਤਾਂ ਜ਼ੋਰ ਵਧਾਉਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਖ਼ਾਸ ਕਰਕੇ ਸਖ਼ਤ ਕਸਰਤ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਡਾਕਟਰ ਨਾਲ ਸਲਾਹ ਕਰੋ। ਇਹ ਸਿਰਫ਼ ਰਸਮ ਨਹੀਂ। ਇੱਕ ਛੋਟੀ ਜਿਹੀ ਗੱਲਬਾਤ ਤੁਹਾਡੇ ਸਰੀਰ ਦੇ ਹਿਸਾਬ ਨਾਲ ਯੋਜਨਾ ਬਣਾ ਸਕਦੀ ਹੈ ਤੇ ਉਹ ਗੱਲ ਫੜ ਸਕਦੀ ਹੈ ਜੋ ਫੜੀ ਜਾਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਆਪਣੀ ਸੋਚ ਨਾਲੋਂ ਥੋੜ੍ਹਾ ਘੱਟ ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰੋ। ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਵਧਾਓ। ਜੇ ਕਿਤੇ ਤਿੱਖਾ ਜਾਂ ਗ਼ਲਤ ਜਿਹਾ ਦਰਦ ਹੋਵੇ, ਰੁਕੋ ਤੇ ਧਿਆਨ ਦਿਓ। ਤੇ ਜੇ ਤੁਹਾਨੂੰ ਲੱਗੇ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਮਜਬੂਰੀ ਵਾਂਗ ਕਸਰਤ ਕਰ ਰਹੇ ਹੋ, ਜਾਂ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦਿਨਾਂ ਵਿੱਚ ਨਾ ਕਰ ਸਕੋ ਉਹਨਾਂ ਵਿੱਚ ਬੇਚੈਨੀ ਤੇ ਦੋਸ਼ ਮਹਿਸੂਸ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਇਸ ਬਾਰੇ ਕਿਸੇ ਮਾਹਰ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕਰਨੀ ਬਣਦੀ ਹੈ। ਹਿੱਲਜੁੱਲ ਦਾ ਕੰਮ ਤੁਹਾਡੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਨੂੰ ਤਾਕਤ ਮੋੜਨਾ ਹੈ, ਚੁੱਪ-ਚਾਪ ਉਸ ਉੱਤੇ ਕਬਜ਼ਾ ਕਰਨਾ ਨਹੀਂ।
ਕਸਰਤ ਦੀ ਸਹੀ ਮਾਤਰਾ ਉਹ ਹੈ ਜੋ ਤੁਸੀਂ ਅਗਲੇ ਮਹੀਨੇ ਵੀ ਕਰ ਰਹੇ ਹੋਵੋਗੇ। ਉੱਥੋਂ ਅੱਗੇ ਵਧੋ।
ਸਰੋਤ
- Centers for Disease Control and Prevention, Adult Activity: An Overview
- Centers for Disease Control and Prevention, What You Can Do to Meet Physical Activity Recommendations
- Mayo Clinic, Exercise: How much do I need every day?
- Harvard Health, Hitting the activity mark