ਕੁਝ ਸਵੇਰਾਂ ਨੂੰ ਭਾਰਾਪਨ ਤੁਹਾਡੇ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਅੱਖ ਖੁੱਲ੍ਹਦਿਆਂ ਹੀ ਥਕਾਵਟ, ਦਿਨ ਇੱਕ ਕੰਧ ਵਾਂਗ ਖੜ੍ਹਾ, ਅਤੇ ਕਸਰਤ ਦਾ ਖ਼ਿਆਲ ਲਗਭਗ ਤਾਅਨੇ ਵਰਗਾ ਲੱਗਦਾ ਹੈ। ਬਾਕੀ ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਅਸੀਂ ਇਹ ਸਾਫ਼ ਕਹਿਣਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਾਂ: ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਓਥੇ ਹੋ, ਤਾਂ ਤੁਸੀਂ ਆਲਸੀ ਨਹੀਂ ਹੋ ਤੇ ਨਾ ਹੀ ਨਾਕਾਮ। ਡਿੱਗਿਆ ਹੋਇਆ ਮਨ ਓਹੀ ਤਾਕਤ ਚੂਸ ਲੈਂਦਾ ਹੈ ਜੋ ਮਦਦ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਕੰਮ ਕਰਨ ਲਈ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਇਹ ਤੁਹਾਡੇ ਸੁਭਾਅ ਦੀ ਕਮੀ ਨਹੀਂ। ਉਦਾਸੀ ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕੰਮ ਕਰਦੀ ਹੈ।
ਅਤੇ ਇਹ ਹਿੱਸਾ ਯਾਦ ਰੱਖਣ ਵਾਲਾ ਹੈ। ਹਿੱਲਜੁਲ ਮਨ ਨੂੰ ਹੌਲਾ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਸਭ ਤੋਂ ਭਰੋਸੇਯੋਗ ਸਾਧਨਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਹੈ, ਅਤੇ ਜਿੰਨੀ ਹਿੱਲਜੁਲ ਨਾਲ ਫ਼ਾਇਦਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਤੁਹਾਡੇ ਸੋਚਣ ਨਾਲੋਂ ਕਿਤੇ ਘੱਟ ਹੈ। ਤੁਹਾਨੂੰ ਜਿਮ, ਕੋਈ ਪ੍ਰੋਗਰਾਮ ਜਾਂ ਪੂਰਾ ਘੰਟਾ ਨਹੀਂ ਚਾਹੀਦਾ। ਤੁਹਾਨੂੰ ਕੁਝ ਮਿੰਟ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ ਤੇ ਆਮ ਨਾਲੋਂ ਥੋੜ੍ਹਾ ਨੀਵਾਂ ਪੈਮਾਨਾ।
ਹਿੱਲਣ ਨਾਲ ਸੱਚਮੁੱਚ ਮਨ ਕਿਉਂ ਬਦਲਦਾ ਹੈ
ਇਹ "ਬਾਹਰ ਜਾ ਕੇ ਤਾਜ਼ੀ ਹਵਾ ਲੈ ਲਓ" ਵਾਲੀ ਘਿਸੀ-ਪਿਟੀ ਗੱਲ ਨਹੀਂ ਹੈ। ਇਸ ਦੇ ਹੇਠਾਂ ਅਸਲ ਜੀਵ-ਵਿਗਿਆਨ ਹੈ।
ਜਦੋਂ ਤੁਸੀਂ ਹਿੱਲਦੇ ਹੋ, ਸਰੀਰ ਓਹ ਰਸਾਇਣ ਛੱਡਦਾ ਹੈ ਜੋ ਤਣਾਅ ਵਾਲੀ ਪ੍ਰਤੀਕਿਰਿਆ ਨੂੰ ਸ਼ਾਂਤ ਕਰਦੇ ਹਨ ਤੇ ਮਨ ਨੂੰ ਉੱਪਰ ਚੁੱਕਦੇ ਹਨ। ਇੱਕਸਾਰ, ਹਲਕੀ ਸਰਗਰਮੀ ਨਾਲ ਓਹ ਵੀ ਨਿਕਲਦਾ ਹੈ ਜਿਸ ਨੂੰ ਖੋਜੀ ਨਿਊਰੋਟ੍ਰੌਫ਼ਿਕ ਗ੍ਰੋਥ ਫ਼ੈਕਟਰ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਦਿਮਾਗ਼ ਦੇ ਨਸ-ਸੈੱਲਾਂ ਨੂੰ ਵਧਣ ਤੇ ਨਵੇਂ ਜੋੜ ਬਣਾਉਣ ਵਿੱਚ ਮਦਦ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਦਿਮਾਗ਼ ਦਾ ਇੱਕ ਹਿੱਸਾ ਜੋ ਮਨ ਦੇ ਹਾਲ ਨਾਲ ਗਹਿਰਾ ਜੁੜਿਆ ਹੈ, ਹਿਪੋਕੈਂਪਸ, ਉਦਾਸੀ ਵਾਲੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਅਕਸਰ ਛੋਟਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ Harvard Health ਦੱਸਦਾ ਹੈ ਕਿ ਕਸਰਤ ਓਥੇ ਨਸ-ਸੈੱਲਾਂ ਦੇ ਵਾਧੇ ਵਿੱਚ ਮਦਦ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਸਮੇਂ ਦੇ ਨਾਲ ਉਦਾਸੀ ਘਟਦੀ ਦਿਖਦੀ ਹੈ।
ਖੋਜ ਸੱਚਮੁੱਚ ਹੌਸਲਾ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਹੈ। Mayo Clinic ਦੱਸਦਾ ਹੈ ਕਿ ਕੁਝ ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਨਿਯਮਿਤ ਕਸਰਤ ਉਦਾਸੀ ਤੇ ਚਿੰਤਾ ਦੇ ਲੱਛਣ ਲਗਭਗ ਓਨੇ ਹੀ ਘਟਾ ਸਕਦੀ ਹੈ ਜਿੰਨੇ ਦਵਾਈ, ਭਾਵੇਂ ਇਹ ਗੰਭੀਰ ਉਦਾਸੀ ਦਾ ਇਕੱਲਾ ਇਲਾਜ ਨਹੀਂ ਹੈ ਤੇ ਨਾ ਹੀ ਇਲਾਜ ਦੀ ਥਾਂ ਲੈਂਦੀ ਹੈ। ਵੱਖ-ਵੱਖ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਹਿੱਲਜੁਲ ਵੱਖਰੇ ਢੰਗ ਨਾਲ ਮਦਦ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਸੈਰ, ਵਜ਼ਨ ਵਾਲੀ ਕਸਰਤ, ਯੋਗ ਤੇ ਹੋਰ ਨਰਮ ਤਰੀਕੇ, ਸਭ ਦੇ ਫ਼ਾਇਦੇ ਦਿਖਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਇਹਨਾਂ ਲਈ ਜ਼ੋਰ ਲਾਉਣ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ।
ਇਹੀ ਸੋਚ ਬਦਲਣ ਨਾਲ ਗੱਲ ਸੌਖੀ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਭਾਰੇ ਦਿਨ ਦਾ ਮਕਸਦ ਕੋਈ ਕਾਇਆ-ਕਲਪ ਨਹੀਂ ਹੈ। ਇੱਕ ਛੋਟਾ, ਸੱਚਾ ਫ਼ਰਕ ਹੈ, ਓਥੇ ਥੋੜ੍ਹੀ ਜਿਹੀ ਨਿੱਘ ਜਿੱਥੇ ਕੁਝ ਵੀ ਨਹੀਂ ਸੀ।
ਪੈਮਾਨਾ ਓਨਾ ਨੀਵਾਂ ਕਰੋ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਉਸ ਉੱਤੋਂ ਲੰਘ ਸਕੋ
ਮਨ ਡਿੱਗਿਆ ਹੋਵੇ ਤਾਂ ਹਿੱਲਣ ਦਾ ਸਭ ਤੋਂ ਕੰਮ ਦਾ ਨੁਸਖ਼ਾ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਕੰਮ ਨੂੰ ਇੰਨਾ ਛੋਟਾ ਕਰ ਦਿਓ ਕਿ ਨਾਂਹ ਕਹਿਣਾ ਔਖਾ ਲੱਗੇ। Harvard Health ਸੁਝਾਉਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਸਿਰਫ਼ ਪੰਜ ਮਿੰਟ ਦੀ ਸੈਰ, ਜਾਂ ਕੋਈ ਵੀ ਸਰਗਰਮੀ ਜੋ ਤੁਹਾਨੂੰ ਚੰਗੀ ਲੱਗੇ, ਉਸ ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰੋ ਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਆਪੇ ਵਧਣ ਦਿਓ। ਇੱਕ ਵਾਰ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਲਓ ਤਾਂ ਪੰਜ ਮਿੰਟ ਅਕਸਰ ਦਸ ਬਣ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਪਰ ਟੀਚਾ ਪੰਜ ਮਿੰਟ ਹੀ ਹੈ। ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਓਥੇ ਹੀ ਰੁਕ ਜਾਓ, ਤਾਂ ਵੀ ਤੁਸੀਂ ਜਿੱਤੇ।
ਪਹਿਲਾ ਕਦਮ ਛੋਟਾ ਕਰਨ ਦੇ ਕੁਝ ਤਰੀਕੇ:
- ਜੁੱਤੀ ਪਾਓ ਤੇ ਗਲੀ ਦੇ ਸਿਰੇ ਤੱਕ ਜਾਓ। ਬੱਸ ਇੰਨਾ ਹੀ। ਜੇ ਓਥੋਂ ਮੁੜ ਆਓ, ਕੋਈ ਗੱਲ ਨਹੀਂ।
- ਆਪਣੇ ਕਮਰੇ ਦੇ ਫ਼ਰਸ਼ 'ਤੇ ਇੱਕ ਗਾਣੇ ਜਿੰਨੀ ਖਿੱਚ-ਧੂਹ ਕਰ ਲਓ।
- ਖੜ੍ਹੇ ਹੋ ਕੇ ਕਿਸੇ ਪਸੰਦੀਦਾ ਗਾਣੇ 'ਤੇ ਹਿੱਲੋ। ਇਹ ਵੀ ਗਿਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਭਾਵੇਂ ਕੁਝ ਵੀ ਨਾ ਲੱਗੇ।
- ਫ਼ੋਨ 'ਤੇ ਗੱਲ ਕਰਦਿਆਂ ਘਰ ਵਿੱਚ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਗੇੜੇ ਲਾਓ।
- ਕੁਝ ਵੀ ਤੈਅ ਕਰਨ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਬਾਹਰ ਨਿਕਲ ਕੇ ਦੋ ਮਿੰਟ ਦਿਨ ਦੀ ਰੌਸ਼ਨੀ ਵਿੱਚ ਖੜ੍ਹੇ ਹੋਵੋ।
ਧਿਆਨ ਦਿਓ ਕਿ ਇਹਨਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਕਿਸੇ ਲਈ ਵੀ ਪਹਿਲਾਂ ਜੋਸ਼ ਆਉਣ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ। ਭਾਰੇ ਦਿਨ ਜੋਸ਼ ਆਮ ਤੌਰ 'ਤੇ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰਨ ਤੋਂ *ਬਾਅਦ* ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਪਹਿਲਾਂ ਨਹੀਂ। ਸੋ ਤੁਸੀਂ ਪਹਿਲਾਂ ਨਰਮੀ ਨਾਲ ਕਰੋ, ਤੇ ਭਾਵਨਾ ਨੂੰ ਪਿੱਛੇ ਆਉਣ ਦਿਓ।
ਓਹ ਹਿੱਲਜੁਲ ਚੁਣੋ ਜੋ ਉਸ ਦਿਨ ਦੇ ਮਨ ਨਾਲ ਮੇਲ ਖਾਵੇ
ਹਰ ਭਾਰਾ ਦਿਨ ਇੱਕੋ ਜਿਹਾ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ, ਸੋ ਹਿੱਲਜੁਲ ਨੂੰ ਓਸ ਨਾਲ ਮੇਲੋ ਜੋ ਸੱਚਮੁੱਚ ਤੁਹਾਡੇ ਕੋਲ ਹੈ।
ਜਦੋਂ ਸਭ ਸੁੰਨ ਤੇ ਖ਼ਾਲੀ ਲੱਗੇ
ਤਾਲ ਤੇ ਖੁੱਲ੍ਹੀ ਹਵਾ ਚੁਣੋ। ਹੌਲੀ ਸੈਰ, ਹੋ ਸਕੇ ਤਾਂ ਕਿਸੇ ਹਰੀ ਜਾਂ ਧੁੱਪ ਵਾਲੀ ਥਾਂ, ਤੁਹਾਡੇ ਤੋਂ ਕੁਝ ਵੀ ਨਹੀਂ ਮੰਗਦੀ ਤੇ ਇੱਕਸਾਰ ਦੁਹਰਾਈ ਜਾਣ ਵਾਲੀ ਹਰਕਤ ਨਾਲ ਨਜ਼ਾਰੇ ਦੀ ਤਬਦੀਲੀ ਵੀ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਬਿਨਾਂ ਕਾਹਲੀ ਦੇ ਕਰੋ। ਤੁਸੀਂ ਕੁਝ ਜਲਾਉਣ ਲਈ ਕਸਰਤ ਨਹੀਂ ਕਰ ਰਹੇ। ਤੁਸੀਂ ਬੱਸ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਚੱਲਦਾ ਰੱਖ ਰਹੇ ਹੋ ਜਦੋਂ ਤੱਕ ਮਨ ਨਰਮ ਨਹੀਂ ਪੈਂਦਾ।
ਜਦੋਂ ਉਦਾਸੀ ਦੇ ਨਾਲ ਬੇਚੈਨੀ ਤੇ ਘਬਰਾਹਟ ਵੀ ਹੋਵੇ
ਸ਼ਾਇਦ ਤੁਹਾਨੂੰ ਥੋੜ੍ਹੀ ਤਾਕਤ ਖ਼ਰਚਣੀ ਪਵੇ। ਤੇਜ਼ ਸੈਰ, ਥੋੜ੍ਹੀ ਜਿਹੀ ਦੌੜ, ਜਾਂ ਕੁਝ ਮਿੰਟ ਦੀ ਸਾਦੀ ਕਸਰਤ ਜਿਵੇਂ ਓਥੇ ਹੀ ਛਾਲਾਂ, ਬੈਠਕਾਂ, ਪੌੜੀਆਂ ਚੜ੍ਹਨਾ, ਉਸ ਬੇਚੈਨ ਉਬਾਲ ਨੂੰ ਨਿਕਲਣ ਦੀ ਥਾਂ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਯੋਗ ਵਰਗੇ ਮਨ-ਸਰੀਰ ਵਾਲੇ ਤਰੀਕੇ ਚਿੰਤਾ ਨੂੰ ਖ਼ਾਸ ਤੌਰ 'ਤੇ ਚੰਗਾ ਘਟਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਸੋ ਲੰਮੇ ਸਾਹ ਛੱਡਦਿਆਂ ਕੁਝ ਹੌਲੀ ਖਿੱਚਾਂ ਭੱਜਦੇ ਸਿਸਟਮ ਨੂੰ ਟਿਕਾ ਸਕਦੀਆਂ ਹਨ।
ਜਦੋਂ ਲਗਭਗ ਕੁਝ ਵੀ ਬਾਕੀ ਨਾ ਹੋਵੇ
ਤਾਂ ਲਗਭਗ-ਕੁਝ-ਨਾ ਵਾਲਾ ਰੂਪ ਕਰੋ, ਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਪੂਰਾ ਗਿਣੋ। ਬਿਸਤਰੇ ਵਿੱਚ ਬੈਠ ਕੇ ਮੋਢੇ ਘੁਮਾਓ। ਖਿੜਕੀ ਤੱਕ ਜਾ ਕੇ ਵਾਪਸ ਆਓ। ਬਾਹਾਂ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਖਿੱਚੋ ਤੇ ਤਿੰਨ ਹੌਲੀ ਸਾਹ ਲਓ। ਸਭ ਤੋਂ ਔਖੇ ਦਿਨਾਂ ਵਿੱਚ ਜਿੱਤ ਬੱਸ ਇਹੀ ਹੈ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਹਿੱਲੇ ਤਾਂ ਸਹੀ ਤੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਾਇਆ ਕਿ ਉਸ ਨੂੰ ਥੋੜ੍ਹਾ ਬਿਹਤਰ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਨ ਦੀ ਇਜਾਜ਼ਤ ਹੈ।
ਇਸ ਦੇ ਹੋਣ ਦੇ ਆਸਾਰ ਵਧਾਓ
ਕੁਝ ਚੁੱਪ-ਚਾਪ ਸਹਾਰੇ ਹੀ ਇਰਾਦੇ ਤੇ ਅਸਲ ਕਰਨ ਵਿਚਲਾ ਫ਼ਰਕ ਬਣਦੇ ਹਨ।
- ਕਿਸੇ ਪਹਿਲਾਂ ਵਾਲੀ ਆਦਤ ਨਾਲ ਜੋੜੋ। ਸਵੇਰ ਦੀ ਚਾਹ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਸੈਰ ਕਰੋ, ਜਾਂ ਪਾਣੀ ਉਬਲਦਾ ਹੋਵੇ ਤਾਂ ਖਿੱਚ-ਧੂਹ ਕਰੋ। ਛੋਟੀ ਆਦਤ ਨੂੰ ਪੁਰਾਣੀ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹਣਾ, ਇਰਾਦੇ ਦੇ ਸਹਾਰੇ ਬੈਠਣ ਨਾਲੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈ।
- ਰਾਤ ਨੂੰ ਹੀ ਜੁੱਤੀ ਕੱਢ ਕੇ ਰੱਖ ਦਿਓ। ਇੱਕ ਰੁਕਾਵਟ ਹਟਾਉਣੀ ਮਾਮੂਲੀ ਲੱਗਦੀ ਹੈ। ਭਾਰੇ ਦਿਨ ਇਹ ਮਾਮੂਲੀ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ।
- ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਨਾਲ ਲਓ, ਭਾਵੇਂ ਦੂਰੋਂ ਹੀ। ਨਾਲ ਤੁਰਦਾ ਦੋਸਤ, ਜਾਂ ਸਿਰਫ਼ ਇੱਕ ਸੁਨੇਹਾ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਬਾਹਰ ਨਿਕਲ ਗਏ ਹੋ, ਓਹ ਜੁੜਾਅ ਦਿੰਦਾ ਹੈ ਜਿਸ ਨੂੰ ਉਦਾਸੀ ਤੋੜਨ ਲੱਗਦੀ ਹੈ।
- ਲਗਾਤਾਰਤਾ ਦਾ ਹਿਸਾਬ ਛੱਡ ਦਿਓ। ਇੱਕ ਦਿਨ ਖੁੰਝ ਜਾਣਾ ਵਾਪਸੀ ਨਹੀਂ ਹੈ। ਅਗਲੀ ਸੈਰ ਨੂੰ ਇਸ ਗੱਲ ਦੀ ਪਰਵਾਹ ਨਹੀਂ ਕਿ ਪਿਛਲੀ ਛੁੱਟ ਗਈ ਸੀ। ਬੱਸ ਦੁਬਾਰਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰੋ।
ਅਸੀਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਰਮੀ ਨਾਲ "ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਂ ਕੁਝ ਵੀ ਨਹੀਂ" ਵਾਲੀ ਸੋਚ ਤੋਂ ਪਰੇ ਲਿਜਾਣਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਾਂ। ਪੰਜ ਮਿੰਟ ਦੀ ਸੈਰ "ਅਸਲੀ" ਕਸਰਤ ਦਾ ਹਲਕਾ ਰੂਪ ਨਹੀਂ ਹੈ। ਭਾਰੇ ਦਿਨ ਇਹੀ *ਅਸਲੀ* ਚੀਜ਼ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਹੀ ਕਾਫ਼ੀ ਹੈ।
ਜਦੋਂ ਉਦਾਸੀ ਸਿਰਫ਼ ਇੱਕ ਔਖੇ ਹਫ਼ਤੇ ਤੋਂ ਵੱਧ ਹੋਵੇ
ਹਿੱਲਜੁਲ ਸੱਚੀ ਮਦਦ ਹੈ, ਤੇ ਇਸ ਦੀਆਂ ਹੱਦਾਂ ਵੀ ਹਨ। ਜੇ ਤੁਹਾਡੀ ਉਦਾਸੀ ਦੋ ਹਫ਼ਤਿਆਂ ਤੋਂ ਵੱਧ ਟਿਕੀ ਰਹੀ ਹੈ, ਜੇ ਉਹ ਤੁਹਾਡੀ ਨੀਂਦ, ਭੁੱਖ, ਕੰਮ ਜਾਂ ਆਪਣਿਆਂ ਉੱਤੇ ਭਾਰ ਪਾ ਰਹੀ ਹੈ, ਜਾਂ ਜੇ ਲਗਭਗ ਹਰ ਚੀਜ਼ ਵਿੱਚੋਂ ਦਿਲਚਸਪੀ ਮੁੱਕ ਗਈ ਹੈ, ਤਾਂ ਇਸ ਬਾਰੇ ਡਾਕਟਰ ਜਾਂ ਥੈਰੇਪਿਸਟ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕਰਨੀ ਬਣਦੀ ਹੈ। ਕਸਰਤ ਪੇਸ਼ੇਵਰ ਇਲਾਜ ਦੇ ਨਾਲ ਚੰਗੀ ਚੱਲਦੀ ਹੈ; ਉਸ ਦੀ ਥਾਂ ਨਹੀਂ ਲੈਂਦੀ।
ਜੇ ਕਦੇ ਤੁਹਾਨੂੰ ਸਭ ਬੇਆਸ ਲੱਗੇ ਜਾਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਪਹੁੰਚਾਉਣ ਦੇ ਖ਼ਿਆਲ ਆਉਣ, ਤਾਂ ਤੁਰੰਤ ਕਿਸੇ ਸੰਕਟ ਹੈਲਪਲਾਈਨ ਜਾਂ ਕਿਸੇ ਭਰੋਸੇਯੋਗ ਬੰਦੇ ਨਾਲ ਸੰਪਰਕ ਕਰੋ। ਤੁਸੀਂ ਸਹਾਰੇ ਦੇ ਹੱਕਦਾਰ ਹੋ, ਸਿਰਫ਼ ਇੱਕ ਕਸਰਤ ਦੇ ਨਹੀਂ।
ਅਤੇ ਜੇ ਅੱਜ ਤੁਸੀਂ ਸਿਰਫ਼ ਖੜ੍ਹੇ ਹੋ ਕੇ ਖਿੜਕੀ ਵੱਲ ਬਾਹਾਂ ਖਿੱਚ ਸਕੇ ਹੋ, ਤਾਂ ਇਸ ਜਿੱਤ ਨੂੰ ਮੰਨੋ। ਉਹ ਗਿਣੀ ਗਈ। ਕੱਲ੍ਹ ਤੁਸੀਂ ਅਗਲੀ ਛੋਟੀ ਚੀਜ਼ ਅਜ਼ਮਾ ਸਕਦੇ ਹੋ।
ਸ਼ੁਰੂ ਕਰਨ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਇੱਕ ਗੱਲ
ਜੇ ਤੁਹਾਨੂੰ ਦਿਲ ਦੀ ਕੋਈ ਬਿਮਾਰੀ, ਸੱਟ ਜਾਂ ਕੋਈ ਹੋਰ ਸਿਹਤ ਸਮੱਸਿਆ ਹੈ, ਜਾਂ ਤੁਸੀਂ ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਬਿਲਕੁਲ ਸੁਸਤ ਰਹੇ ਹੋ, ਤਾਂ ਨਵੀਂ ਰੁਟੀਨ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰਨ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਡਾਕਟਰ ਨੂੰ ਪੁੱਛ ਲਓ। ਇੱਥੇ ਵੈਸੇ ਵੀ ਮਕਸਦ ਨਰਮੀ ਹੀ ਹੈ। ਹੌਲੀ ਸੈਰ, ਸੌਖੀ ਖਿੱਚ-ਧੂਹ ਤੇ ਕੁਝ ਮਿੰਟ ਦੀ ਹਲਕੀ ਹਿੱਲਜੁਲ ਬਹੁਤਿਆਂ ਲਈ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰਨ ਦੀ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਥਾਂ ਹੈ, ਅਤੇ ਤੁਸੀਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਇਸ ਤੋਂ ਵੀ ਘੱਟ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹੋ।
ਸਰੋਤ
- Mayo Clinic, Depression and anxiety: Exercise eases symptoms
- Harvard Health, Exercise is an all-natural treatment to fight depression
- Centers for Disease Control and Prevention, Adult Activity: An Overview