ਆਪਣਾ ਖ਼ਿਆਲ ਰੱਖਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦਿਆਂ ਸੱਟ ਲੱਗ ਜਾਣ ਦੀ ਖਿਝ ਬੜੀ ਖ਼ਾਸ ਕਿਸਮ ਦੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਆਖ਼ਰਕਾਰ ਤੁਹਾਨੂੰ ਹੌਸਲਾ ਮਿਲਿਆ ਸੀ। ਤੁਸੀਂ ਪਹੁੰਚੇ ਸੀ। ਅਤੇ ਹੁਣ ਪੌੜੀਆਂ ਚੜ੍ਹਦਿਆਂ ਹਰ ਵਾਰ ਗੋਡਾ ਦੁਖਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਜਿਸ ਰੁਟੀਨ ਉੱਤੇ ਤੁਹਾਨੂੰ ਮਾਣ ਸੀ ਉਹ ਰੁਕ ਗਈ ਹੈ।
ਇਹ ਲਗਭਗ ਹਰ ਉਸ ਬੰਦੇ ਨਾਲ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਜੋ ਕਾਫ਼ੀ ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਤੱਕ ਆਪਣਾ ਸਰੀਰ ਹਿਲਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਚੰਗੀ ਖ਼ਬਰ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਸਾਡੇ ਵਿੱਚੋਂ ਬਹੁਤਿਆਂ ਨੂੰ ਲੱਗਣ ਵਾਲੀਆਂ ਸੱਟਾਂ ਕੋਈ ਮਾੜੀ ਕਿਸਮਤ ਨਹੀਂ। ਉਹ ਇੱਕ ਢਰਰੇ ਉੱਤੇ ਚੱਲਦੀਆਂ ਹਨ, ਅਤੇ ਜਦੋਂ ਢਰਰਾ ਦਿਸਣ ਲੱਗ ਪਵੇ ਤਾਂ ਤੁਸੀਂ ਬਹੁਤਾ ਕਰਕੇ ਉਸ ਤੋਂ ਅੱਗੇ ਰਹਿ ਸਕਦੇ ਹੋ। ਇਸ ਲਈ ਨਾ ਖਿਡਾਰੀ ਹੋਣਾ ਜ਼ਰੂਰੀ ਹੈ, ਨਾ ਕੋਈ ਤਕਨੀਕੀ ਗਿਆਨ। ਗੱਲ ਬਹੁਤਾ ਕਰਕੇ ਏਨੀ ਹੈ ਕਿ ਆਪਣੇ ਜੋਸ਼ ਨਾਲੋਂ ਥੋੜ੍ਹਾ ਹੌਲੀ ਚੱਲੋ।
ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਸੱਟ ਲੱਗਣ ਦੇ ਦੋ ਤਰੀਕੇ
ਕਸਰਤ ਦੀਆਂ ਸੱਟਾਂ ਆਮ ਤੌਰ ਉੱਤੇ ਦੋ ਖ਼ਾਨਿਆਂ ਵਿੱਚ ਆਉਂਦੀਆਂ ਹਨ।
ਪਹਿਲੀ ਅਚਾਨਕ ਵਾਲੀ ਕਿਸਮ ਹੈ। ਗਿੱਟਾ ਮੁੜ ਜਾਣਾ, ਪੱਠਾ ਖਿੱਚਿਆ ਜਾਣਾ, ਗ਼ਲਤ ਢੰਗ ਨਾਲ ਕੁਝ ਚੁੱਕਦਿਆਂ ਲੱਕ ਦਾ ਵਿਗੜ ਜਾਣਾ। ਇਹ ਤੁਰੰਤ ਲੱਗਣ ਵਾਲੀਆਂ ਸੱਟਾਂ ਹਨ, ਅਤੇ ਅਕਸਰ ਇਹ ਇੱਕੋ ਪਲ ਦੀ ਗ਼ਲਤ ਢੰਗ, ਠੰਢੇ ਪੱਠਿਆਂ, ਜਾਂ ਸਰੀਰ ਦੇ ਤਿਆਰ ਹੋਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਭਾਰੀ ਵਜ਼ਨ ਚੁੱਕਣ ਕਰਕੇ ਲੱਗਦੀਆਂ ਹਨ।
ਦੂਜੀ ਕਿਸਮ ਏਨੀ ਹੌਲੀ ਬਣਦੀ ਹੈ ਕਿ ਤੁਹਾਨੂੰ ਸ਼ੁਰੂ ਹੁੰਦੀ ਦਾ ਪਤਾ ਹੀ ਨਹੀਂ ਲੱਗਦਾ। ਇਹ ਵਾਧੂ ਵਰਤੋਂ ਵਾਲੀ ਸੱਟ ਹੈ, ਅਤੇ ਦੁਬਾਰਾ ਕਸਰਤ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਲਈ ਇਹੀ ਵੱਡਾ ਜਾਲ ਹੈ। ਦੌੜਾਕ ਦਾ ਗੋਡਾ, ਪਿੰਜਣੀ ਦਾ ਦਰਦ, ਕੂਹਣੀ ਜਾਂ ਮੋਢੇ ਦੀਆਂ ਨਸਾਂ ਦਾ ਦੁਖਣਾ, ਅੱਡੀ ਵਿੱਚ ਦਰਦ। Mayo Clinic ਮੁਤਾਬਕ, ਇਹ ਉਦੋਂ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ ਜਦੋਂ ਤੁਸੀਂ ਇੱਕੋ ਹਰਕਤ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਦੁਹਰਾਉਂਦੇ ਹੋ ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਕਸਰਤ ਉਸ ਰਫ਼ਤਾਰ ਨਾਲੋਂ ਤੇਜ਼ ਵਧਾਉਂਦੇ ਹੋ ਜਿਸ ਨਾਲ ਤੁਹਾਡੇ ਟਿਸ਼ੂ ਢਲ ਸਕਦੇ ਹਨ। ਪੱਠੇ ਛੇਤੀ ਤਾਕਤਵਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਨਸਾਂ ਅਤੇ ਹੱਡੀਆਂ ਨੂੰ ਸਾਥ ਦੇਣ ਵਿੱਚ ਵੱਧ ਸਮਾਂ ਲੱਗਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਤੁਸੀਂ ਇਸ ਪਾੜੇ ਤੋਂ ਅੱਗੇ ਨਿਕਲ ਜਾਂਦੇ ਹੋ, ਤਾਂ ਹੌਲੀ ਭਰਨ ਵਾਲੇ ਹਿੱਸੇ ਸ਼ਿਕਾਇਤ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪੈਂਦੇ ਹਨ।
ਇੱਥੇ ਸਭ ਤੋਂ ਕੰਮ ਦੀ ਗੱਲ ਇਹੀ ਹੈ। ਸਰੀਰ ਢਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਬੱਸ ਉਹ ਆਪਣੇ ਸਮੇਂ ਮੁਤਾਬਕ ਢਲਦਾ ਹੈ, ਤੁਹਾਡੇ ਨਹੀਂ। ਬਹੁਤੀਆਂ ਸੱਟਾਂ ਸਰੀਰ ਵੱਲੋਂ ਉਸ ਸਮੇਂ ਦੀ ਮੰਗ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ ਜੋ ਤੁਸੀਂ ਉਸ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਦਿੱਤਾ।
ਕਰੀਬ ਦਸ ਫ਼ੀਸਦੀ ਹੀ ਵਧਾਓ
ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਇੱਕੋ ਨਿਯਮ ਯਾਦ ਰੱਖਣਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਇਹੀ ਰੱਖੋ। ਆਮ ਵਰਤੀ ਜਾਂਦੀ ਸਲਾਹ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਕਿੰਨੀ ਦੇਰ, ਕਿੰਨੀ ਦੂਰ ਜਾਂ ਕਿੰਨੀ ਸਖ਼ਤ ਕਸਰਤ ਕਰਦੇ ਹੋ, ਉਸ ਨੂੰ ਹਫ਼ਤੇ ਵਿੱਚ ਕਰੀਬ 10 ਫ਼ੀਸਦੀ ਤੋਂ ਵੱਧ ਨਾ ਵਧਾਓ। ਜੇ ਇਸ ਹਫ਼ਤੇ ਤੁਸੀਂ 20 ਮਿੰਟ ਤੁਰੇ, ਤਾਂ ਅਗਲੇ ਹਫ਼ਤੇ ਕਰੀਬ 22 ਮਿੰਟ ਦਾ ਟੀਚਾ ਰੱਖੋ, 40 ਦਾ ਨਹੀਂ। ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਕੋਈ ਭਾਰ ਅਰਾਮ ਨਾਲ ਚੁੱਕਿਆ, ਤਾਂ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਹੋਰ ਜੋੜੋ, ਵੱਡੀ ਛਾਲ ਨਾ ਲਾਓ।
ਇਹ ਲਗਭਗ ਹੱਦੋਂ ਵੱਧ ਹੌਲੀ ਲੱਗਦਾ ਹੈ। ਇਹੀ ਤਾਂ ਗੱਲ ਹੈ। ਅੰਦਾਜ਼ੇ ਦੱਸਦੇ ਹਨ ਕਿ ਦੌੜਨ ਦੀਆਂ ਵੱਡੀ ਗਿਣਤੀ ਸੱਟਾਂ ਦੀ ਜੜ੍ਹ ਕਸਰਤ ਵਿੱਚ ਕੀਤੀਆਂ ਗ਼ਲਤੀਆਂ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ, ਖ਼ਾਸ ਕਰਕੇ ਬਹੁਤ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਭਾਰ ਵਧਾਉਣਾ। ਹਫ਼ਤੇ ਵਿੱਚ ਦਸ ਫ਼ੀਸਦੀ ਵੀ ਕੁਝ ਮਹੀਨਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸੱਚੀ ਤਰੱਕੀ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਤੁਸੀਂ ਉੱਥੇ ਬਾਹਰ ਬੈਠੇ ਬਿਨਾਂ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦੇ ਹੋ।
ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਸਾਹ ਦੇਣ ਦੇ ਕੁਝ ਹੋਰ ਤਰੀਕੇ:
- ਵੰਡ ਕੇ ਕਰੋ। ਹਫ਼ਤੇ ਭਰ ਵਿੱਚ ਤਿੰਨ-ਚਾਰ ਦਰਮਿਆਨੇ ਸੈਸ਼ਨ, ਇੱਕ ਵੱਡੇ ਵੀਕਐਂਡ ਦੇ ਧੱਕੇ ਨਾਲੋਂ ਕਿਤੇ ਮਿਹਰਬਾਨ ਹਨ। "ਵੀਕਐਂਡ ਵਾਰੀਅਰ" ਵਾਲਾ ਢੰਗ ਸੱਟ ਲੱਗਣ ਦਾ ਪੁਰਾਣਾ ਤਰੀਕਾ ਹੈ।
- ਵੱਖ-ਵੱਖ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਹਿਲਜੁਲ ਰਲਾਓ। ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਦੌੜਦੇ ਹੋ, ਤਾਂ ਕੁਝ ਸਾਈਕਲਿੰਗ ਜਾਂ ਤੈਰਾਕੀ ਜੋੜੋ। ਵੱਖ-ਵੱਖ ਦਿਨ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਪੱਠੇ ਵਰਤਣ ਨਾਲ ਥੱਕੇ ਹੋਏ ਪੱਠਿਆਂ ਨੂੰ ਸੰਭਲਣ ਦਾ ਮੌਕਾ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।
- ਸੱਚੇ ਅਰਾਮ ਵਾਲੇ ਦਿਨ ਰੱਖੋ। ਅਰਾਮ ਕਸਰਤ ਦਾ ਉਲਟ ਨਹੀਂ। ਅਰਾਮ ਦੌਰਾਨ ਹੀ ਸਰੀਰ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਢਲਦਾ ਹੈ।
ਵਾਰਮ-ਅੱਪ ਕਰੋ, ਭਾਵੇਂ ਕਾਹਲੀ ਹੋਵੇ
ਵਾਰਮ-ਅੱਪ ਕੋਈ ਰਸਮ ਨਹੀਂ। ਠੰਢੇ ਪੱਠੇ ਵੱਧ ਅਕੜੇ ਹੁੰਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਖਿੱਚੇ ਜਾਣ ਦਾ ਖ਼ਤਰਾ ਵੱਧ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਸ਼ੁਰੂ ਕਰਨ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਪੰਜ ਮਿੰਟ ਦੀ ਹਲਕੀ ਹਿਲਜੁਲ, ਦੌੜ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਤੇਜ਼ ਸੈਰ, ਭਾਰ ਚੁੱਕਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਕੁਝ ਹਲਕੇ ਸੈੱਟ, ਇਹ ਸਭ ਤੁਹਾਡੀ ਧੜਕਣ ਵਧਾਉਂਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਪੱਠਿਆਂ ਵਿੱਚ ਖ਼ੂਨ ਪਹੁੰਚਾਉਂਦੇ ਹਨ ਜੋ ਤੁਸੀਂ ਵਰਤਣ ਵਾਲੇ ਹੋ। Mayo Clinic ਦੱਸਦਾ ਹੈ ਕਿ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵਾਰਮ-ਅੱਪ ਕਰਨ ਨਾਲ ਪੱਠਿਆਂ ਦੀ ਸੱਟ ਦਾ ਖ਼ਤਰਾ ਕਾਫ਼ੀ ਘਟ ਸਕਦਾ ਹੈ।
ਵਾਰਮ-ਅੱਪ ਹਲਕਾ ਰੱਖੋ ਅਤੇ ਉਸੇ ਕੰਮ ਨਾਲ ਜੋੜੋ ਜੋ ਤੁਸੀਂ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਹੋ। ਲੰਮੀਆਂ, ਦੇਰ ਤੱਕ ਫੜੀ ਰੱਖਣ ਵਾਲੀਆਂ ਸਟਰੈਚਾਂ ਬਾਅਦ ਲਈ ਬਚਾ ਕੇ ਰੱਖੋ, ਜਦੋਂ ਪੱਠੇ ਗਰਮ ਹੋ ਚੁੱਕੇ ਹੋਣ।
ਢੰਗ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲੋਂ ਵੱਡਾ ਹੈ
ਤਕਨੀਕ ਪੱਕੀ ਹੋਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਭਾਰੀ ਵਜ਼ਨ ਜਾਂ ਤੇਜ਼ ਸਮੇਂ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਭੱਜਣ ਦਾ ਮਨ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਉਲਟਾ ਹੈ। ਮਾੜਾ ਢੰਗ ਗ਼ਲਤ ਜੋੜਾਂ ਅਤੇ ਟਿਸ਼ੂਆਂ ਉੱਤੇ ਦਬਾਅ ਪਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਹੌਲੀ ਬਣਨ ਵਾਲੀਆਂ ਸੱਟਾਂ ਬਿਲਕੁਲ ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸ਼ੁਰੂ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ।
ਜੇ ਕੋਈ ਹਰਕਤ ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ ਨਵੀਂ ਹੈ, ਤਾਂ ਕੁਝ ਸੈਸ਼ਨ ਕਿਸੇ ਅਜਿਹੇ ਬੰਦੇ ਨਾਲ ਲਾਉਣੇ ਬਣਦੇ ਹਨ ਜੋ ਤੁਹਾਨੂੰ ਦੇਖ ਸਕੇ, ਕੋਈ ਟ੍ਰੇਨਰ, ਕੋਈ ਕਲਾਸ, ਕੋਈ ਕੋਚ, ਜਾਂ ਕੋਈ ਵਧੀਆ ਵੀਡੀਓ ਜਿਸ ਨਾਲ ਸ਼ੀਸ਼ੇ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜ੍ਹ ਕੇ ਤੁਸੀਂ ਆਪਣਾ ਢੰਗ ਪਰਖ ਸਕੋ। ਆਪਣੀ ਸਰਗਰਮੀ ਲਈ ਸਹੀ ਜੁੱਤੇ ਵਰਤੋ ਅਤੇ ਘਿਸ ਜਾਣ ਉੱਤੇ ਬਦਲ ਦਿਓ। ਅਤੇ ਮਿਹਨਤ ਅਤੇ ਦਰਦ ਵਿਚਲਾ ਫ਼ਰਕ ਸੁਣਨਾ ਸਿੱਖੋ। ਪੱਠਿਆਂ ਦੀ ਥਕਾਵਟ ਅਤੇ ਅਗਲੇ ਦਿਨ ਦੀ ਹਲਕੀ ਦੁਖਣ ਆਮ ਗੱਲ ਹੈ। ਤਿੱਖਾ, ਇੱਕ ਥਾਂ ਟਿਕਿਆ, ਜਾਂ ਜੋੜਾਂ ਦਾ ਦਰਦ ਰੁਕਣ ਦਾ ਇਸ਼ਾਰਾ ਹੈ।
ਜੇ ਸੱਚਮੁੱਚ ਕੁਝ ਵਿਗੜ ਜਾਵੇ
ਹਲਕੇ ਖਿਚਾਅ ਅਤੇ ਮੋਚਾਂ ਸਰਗਰਮ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਦਾ ਹਿੱਸਾ ਹਨ, ਅਤੇ ਥੋੜ੍ਹੀ ਸੰਭਾਲ ਨਾਲ ਬਹੁਤੀਆਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਠੀਕ ਹੋ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਪਹਿਲੇ ਦੋ ਕੁ ਦਿਨ ਲਈ ਜਾਣਿਆ-ਪਛਾਣਿਆ ਤਰੀਕਾ ਹੁਣ ਵੀ ਕੰਮ ਆਉਂਦਾ ਹੈ: ਉਸ ਹਿੱਸੇ ਨੂੰ ਅਰਾਮ ਦਿਓ, ਇੱਕ ਵਾਰ ਵਿੱਚ ਕਰੀਬ 20 ਮਿੰਟ ਤੱਕ ਬਰਫ਼ ਲਾਓ ਅਤੇ ਬਰਫ਼ ਅਤੇ ਚਮੜੀ ਵਿਚਕਾਰ ਕੱਪੜਾ ਰੱਖੋ, ਸਹਾਰੇ ਲਈ ਹਲਕੀ ਪੱਟੀ ਬੰਨ੍ਹੋ, ਅਤੇ ਜਦੋਂ ਹੋ ਸਕੇ ਉਸ ਨੂੰ ਉੱਚਾ ਰੱਖੋ। NHS ਦੀ ਸਲਾਹ ਹੈ ਕਿ ਇਨ੍ਹਾਂ ਪਹਿਲੇ ਦਿਨਾਂ ਵਿੱਚ ਗਰਮੀ, ਸ਼ਰਾਬ ਅਤੇ ਮਾਲਿਸ਼ ਤੋਂ ਬਚੋ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਸੋਜ ਵਧ ਸਕਦੀ ਹੈ।
ਫਿਰ ਪੂਰੇ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਪਰਖਣ ਦੀ ਥਾਂ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਵਾਪਸ ਆਓ।
ਕੁਝ ਸੱਟਾਂ ਲਈ ਘਰੇਲੂ ਸੰਭਾਲ ਤੋਂ ਵੱਧ ਦੀ ਲੋੜ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। NHS ਦੀ ਸੇਧ ਮੁਤਾਬਕ, ਜੇ ਸੱਟ ਲੱਗਣ ਵੇਲੇ ਕੋਈ ਕੜਾਕ ਸੁਣਿਆ ਹੋਵੇ, ਜੇ ਉਹ ਹਿੱਸਾ ਬੇਢੰਗਾ ਦਿਸੇ ਜਾਂ ਅਜੀਬ ਪਾਸੇ ਮੁੜਿਆ ਹੋਵੇ, ਜੇ ਉਹ ਸੁੰਨ ਹੋ ਜਾਵੇ ਜਾਂ ਸੂਈਆਂ ਚੁਭਣ ਵਰਗਾ ਲੱਗੇ, ਜੇ ਚਮੜੀ ਨੀਲੀ ਪੈ ਜਾਵੇ ਜਾਂ ਠੰਢੀ ਲੱਗੇ, ਜਾਂ ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਉਸ ਉੱਤੇ ਭਾਰ ਨਾ ਪਾ ਸਕੋ ਜਾਂ ਉਸ ਨੂੰ ਹਿਲਾ ਨਾ ਸਕੋ, ਤਾਂ ਛੇਤੀ ਜਾਂਚ ਕਰਵਾਓ। ਅਤੇ ਜੇ ਦੋ ਕੁ ਹਫ਼ਤੇ ਦੇ ਅਰਾਮ ਬਾਅਦ ਵੀ ਸੁਧਾਰ ਨਹੀਂ ਹੋ ਰਿਹਾ, ਤਾਂ ਧੱਕਾ ਲਾਉਣ ਦੀ ਥਾਂ ਡਾਕਟਰ ਜਾਂ ਫ਼ਿਜ਼ੀਓਥੈਰੇਪਿਸਟ ਨੂੰ ਫ਼ੋਨ ਕਰਨਾ ਬਣਦਾ ਹੈ।
ਇਸ ਵਿੱਚੋਂ ਕੁਝ ਵੀ ਤੁਹਾਨੂੰ ਹਿੱਲਣ ਤੋਂ ਡਰਾਉਣ ਲਈ ਨਹੀਂ। ਹਿਲਜੁਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਸਭ ਤੋਂ ਮਿਹਰਬਾਨ ਕੰਮਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਹੈ ਜੋ ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਅਤੇ ਮਨ ਲਈ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹੋ, ਅਤੇ ਜੋ ਲੋਕ ਦਹਾਕਿਆਂ ਤੱਕ ਸਰਗਰਮ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ ਉਹ ਉਹ ਨਹੀਂ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਕਦੇ ਦਰਦ ਨਹੀਂ ਹੋਇਆ। ਉਹ ਉਹ ਹਨ ਜੋ ਵੇਲੇ ਸਿਰ ਪਿੱਛੇ ਹਟਦੇ ਹਨ, ਠੀਕ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਵਾਪਸ ਆਉਂਦੇ ਹਨ। ਤੁਹਾਡੀ ਚਾਹਤ ਨਾਲੋਂ ਹੌਲੀ ਵੀ ਅੱਗੇ ਵੱਲ ਹੀ ਹੈ।
ਜੇ ਤੁਹਾਨੂੰ ਦਿਲ ਦੀ ਕੋਈ ਤਕਲੀਫ਼ ਹੈ, ਕੋਈ ਲੰਮੀ ਬਿਮਾਰੀ ਹੈ, ਪਹਿਲਾਂ ਕੋਈ ਸੱਟ ਲੱਗੀ ਹੈ, ਜਾਂ ਤੁਸੀਂ ਲੰਮੇ ਵਕਫ਼ੇ ਬਾਅਦ ਵਾਪਸ ਆ ਰਹੇ ਹੋ, ਤਾਂ ਰਫ਼ਤਾਰ ਵਧਾਉਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਆਪਣੇ ਡਾਕਟਰ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕਰੋ। ਹੁਣ ਦੀ ਇੱਕ ਛੋਟੀ ਗੱਲਬਾਤ ਬਾਅਦ ਵਿੱਚ ਮਹੀਨੇ ਬਚਾ ਸਕਦੀ ਹੈ।
ਸਰੋਤ
- Mayo Clinic, Overuse injury: How to prevent training injuries
- NHS, Sprains and strains
- Cleveland Clinic, Should You Still Use the RICE Method for an Injury?