ਤੁਸੀਂ ਹਫ਼ਤਾ ਚੰਗੇ ਇਰਾਦਿਆਂ ਨਾਲ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰਦੇ ਹੋ। ਹੁਣ ਹਰ ਸਵੇਰ ਸੈਰ ਕਰਨੀ ਹੈ, ਖਾਣਾ ਵਧੀਆ ਖਾਣਾ ਹੈ, ਤੇ ਆਖ਼ਰਕਾਰ ਵੇਲੇ ਸਿਰ ਸੌਣਾ ਹੈ। ਸੋਮਵਾਰ ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਲੰਘਦਾ ਹੈ। ਮੰਗਲਵਾਰ ਵੀ। ਫਿਰ ਬੁੱਧਵਾਰ ਹੱਥੋਂ ਨਿਕਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਸੈਰ ਰਹਿ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਉਹੀ ਚੀਜ਼ ਖਾ ਲਈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ਜਿਸ ਬਾਰੇ ਤੁਸੀਂ ਨਾਂਹ ਕੀਤੀ ਸੀ, ਤੇ ਅੰਦਰੋਂ ਇੱਕ ਆਵਾਜ਼ ਆਉਂਦੀ ਹੈ: ਲੈ, ਹੁਣ ਤਾਂ ਸਭ ਗਿਆ। ਹੁਣ ਅਗਲੇ ਸੋਮਵਾਰ ਤੋਂ ਹੀ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰਾਂਗੇ।
ਤੇ ਇੰਝ ਤੁਸੀਂ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ। ਇਸ ਲਈ ਨਹੀਂ ਕਿ ਯੋਜਨਾ ਮਾੜੀ ਸੀ। ਇਸ ਲਈ ਕਿ ਇੱਕ ਆਮ ਜਿਹੀ ਖੁੰਝ ਬਾਰੇ ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨਾਲ ਕਿਵੇਂ ਗੱਲ ਕੀਤੀ।
ਸਿਹਤ ਵਾਲੀਆਂ ਆਦਤਾਂ ਦੇ ਮਰਨ ਦੇ ਸਭ ਤੋਂ ਆਮ ਤਰੀਕਿਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇਹ ਇੱਕ ਹੈ। ਕਿਸੇ ਵੱਡੇ ਢਹਿ-ਢੇਰੀ ਨਾਲ ਨਹੀਂ, ਸਗੋਂ ਇੱਕ ਖੁੰਝੇ ਦਿਨ ਨਾਲ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਤੁਸੀਂ ਪੂਰੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਦੀ ਹਾਰ ਮੰਨ ਲਿਆ। ਜੇ ਇਹ ਪੈਟਰਨ ਜਾਣਿਆ-ਪਛਾਣਿਆ ਲੱਗਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਤੁਸੀਂ ਕਮਜ਼ੋਰ ਨਹੀਂ ਹੋ ਤੇ ਨਾ ਹੀ ਖ਼ਾਸ ਤੌਰ 'ਤੇ ਬੇ-ਅਨੁਸ਼ਾਸਨ। ਤੁਸੀਂ ਬੱਸ ਸੋਚਣ ਦੇ ਉਸ ਢੰਗ ਵਿੱਚ ਫਸ ਗਏ ਹੋ ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਲਗਭਗ ਹਰ ਕੋਈ ਫਸਦਾ ਹੈ।
ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਹੋ ਕੀ ਰਿਹਾ ਹੈ
ਇਸ ਪੈਟਰਨ ਦਾ ਨਾਂ ਹੈ: ਸਭ-ਕੁਝ-ਜਾਂ-ਕੁਝ-ਵੀ-ਨਹੀਂ ਵਾਲੀ ਸੋਚ। ਮਾਹਿਰ ਇਸ ਨੂੰ ਕਾਲਾ-ਚਿੱਟਾ ਜਾਂ ਦੋ-ਹਿੱਸੀ ਸੋਚ ਵੀ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਇੱਕ ਸੋਚ ਦਾ ਵਿੰਗ ਹੈ, ਦਿਮਾਗ਼ ਦੇ ਚੀਜ਼ਾਂ ਨੂੰ ਪਰਖਣ ਦੇ ਢੰਗ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਜਾਣਿਆ-ਪਛਾਣਿਆ ਵਲ, ਜਿੱਥੇ ਹਰ ਚੀਜ਼ ਦੋ ਖ਼ਾਨਿਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਕਿਸੇ ਇੱਕ ਵਿੱਚ ਪੈਂਦੀ ਹੈ। ਪੂਰੀ ਜਿੱਤ ਜਾਂ ਪੂਰੀ ਹਾਰ। ਲੀਹ ਉੱਤੇ ਜਾਂ ਲੀਹੋਂ ਲੱਥੇ। ਸੰਪੂਰਨ ਜਾਂ ਬੇਕਾਰ। ਵਿਚਕਾਰ ਕੁਝ ਨਹੀਂ, ਜਦਕਿ ਅਸਲ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਦਾ ਲਗਭਗ ਸਾਰਾ ਹਿੱਸਾ ਵਿਚਕਾਰ ਹੀ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।
ਸਿਹਤ ਉਹ ਥਾਂ ਹੈ ਜਿੱਥੇ ਇਹ ਵਿੰਗ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਧ ਨੁਕਸਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ। Psych Central ਮੁਤਾਬਕ ਸਭ-ਕੁਝ-ਜਾਂ-ਕੁਝ-ਵੀ-ਨਹੀਂ ਵਾਲੀ ਸੋਚ ਚਿੰਤਾ, ਡਿੱਗੇ ਮੂਡ ਤੇ ਉਸ ਕਿਸਮ ਦੀ ਪਰਫ਼ੈਕਸ਼ਨ ਦੀ ਭਾਲ ਨਾਲ ਜੁੜੀ ਹੋਈ ਹੈ ਜੋ ਤੁਹਾਨੂੰ ਹਾਰਿਆ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਵਾਉਣ ਲਈ ਹੀ ਤਿਆਰ ਕਰ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਕਿਸੇ ਆਦਤ ਉੱਤੇ ਲਾਗੂ ਹੋ ਕੇ ਇਹ ਇੱਕ ਫੰਦੇ ਵਾਂਗ ਕੰਮ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਤੁਸੀਂ ਕਾਮਯਾਬੀ ਦੀ ਪਰਿਭਾਸ਼ਾ ਇੰਨੀ ਤੰਗ ਕਰ ਲੈਂਦੇ ਹੋ, ਕਦੇ ਨਾ ਖੁੰਝਣਾ, ਕਦੇ ਨਾ ਤਿਲਕਣਾ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਨਿਭਾਉਣਾ, ਕਿ ਪਹਿਲੀ ਠੋਕਰ ਹੀ ਸਾਬਤ ਕਰ ਦਿੰਦੀ ਹੈ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਹਾਰ ਚੁੱਕੇ ਹੋ। ਸੋ ਤੁਸੀਂ ਰੁਕ ਜਾਂਦੇ ਹੋ।
ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਵਿਡੰਬਨਾ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਤਿਲਕਣਾ ਕਦੇ ਦਿੱਕਤ ਸੀ ਹੀ ਨਹੀਂ। ਇੱਕ ਸੈਰ ਖੁੰਝਣ ਨਾਲ ਤੁਹਾਡੀ ਸਿਹਤ ਨੂੰ ਲਗਭਗ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ। ਇੱਕ ਸੈਰ ਖੁੰਝਣ ਕਰਕੇ ਸਭ ਕੁਝ ਛੱਡ ਦੇਣ ਨਾਲ ਬਹੁਤ ਕੁਝ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਵਿੰਗ ਇੱਕ ਨਿੱਕੀ ਜਿਹੀ ਖੁੰਝ ਨੂੰ ਸਾਰਾ ਕੁਝ ਛੱਡ ਦੇਣ ਦਾ ਬਹਾਨਾ ਬਣਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਖੁੰਝ ਤੋਂ ਵੱਧ ਅਹਿਮ ਉਹ ਕਹਾਣੀ ਹੈ ਜੋ ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਸੁਣਾਉਂਦੇ ਹੋ
ਇਹ ਉਹ ਹਿੱਸਾ ਹੈ ਜੋ ਇੱਕ ਵਾਰ ਦਿਸ ਜਾਵੇ ਤਾਂ ਸਭ ਕੁਝ ਬਦਲ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਦੋ ਬੰਦਿਆਂ ਦੀ ਬੁੱਧਵਾਰ ਵਾਲੀ ਕਸਰਤ ਖੁੰਝ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਇੱਕ ਸੋਚਦਾ ਹੈ, *ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਲੜੀ ਤੋੜ ਦਿੱਤੀ, ਮੇਰੇ ਵਿੱਚ ਇੱਛਾ-ਸ਼ਕਤੀ ਹੈ ਹੀ ਨਹੀਂ, ਛੱਡੋ।* ਦੂਜਾ ਸੋਚਦਾ ਹੈ, *ਦਿਨ ਰੁੱਝਿਆ ਸੀ, ਕੱਲ੍ਹ ਸੈਰ ਕਰ ਲਵਾਂਗਾ।* ਘਟਨਾ ਇੱਕੋ। ਨਤੀਜੇ ਜ਼ਮੀਨ-ਅਸਮਾਨ। ਪਹਿਲਾ ਬੰਦਾ ਛੱਡ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਦੂਜੇ ਕੋਲ ਸਾਲ ਬਾਅਦ ਵੀ ਉਹ ਆਦਤ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।
ਫ਼ਰਕ ਖੁੰਝੀ ਕਸਰਤ ਨੇ ਨਹੀਂ ਪਾਇਆ। ਫ਼ਰਕ ਉਸ ਵਾਕ ਨੇ ਪਾਇਆ ਜੋ ਹਰ ਇੱਕ ਨੇ ਅਗਲੇ ਪਲ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਕਿਹਾ।
ਇਸੇ ਲਈ ਅੰਦਰਲੀ ਸਖ਼ਤ ਆਵਾਜ਼ ਉਲਟਾ ਅਸਰ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਅਸੀਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਕਹਿੰਦੇ ਹਾਂ ਕਿ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਕੋਸਦੇ ਰਹਿਣ ਨਾਲ ਅਸੀਂ ਲੀਹ ਉੱਤੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਾਂ, ਕਿ ਨਰਮੀ ਵਰਤੀ ਤਾਂ ਸਭ ਖਿੱਲਰ ਜਾਵੇਗਾ। ਖੋਜ ਇਸ ਦੇ ਉਲਟ ਦੱਸਦੀ ਹੈ। ਮਨੋਵਿਗਿਆਨੀ Kristin Neff ਦੇ ਕੰਮ ਨੇ, ਜਿਸ ਦਾ ਸਾਰ University of Rochester Medical Center ਨੇ ਦਿੱਤਾ ਹੈ, ਪਾਇਆ ਕਿ ਜੋ ਲੋਕ ਆਪਣੇ ਨਾਲ ਮਿਹਰ ਨਾਲ ਪੇਸ਼ ਆਉਂਦੇ ਹਨ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਚਿੰਤਾ ਤੇ ਉਦਾਸੀ ਘੱਟ ਘੇਰਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਆਪਣੇ ਲਈ ਦਇਆ ਗ਼ਲਤੀਆਂ ਤੋਂ ਲੁਕਣ ਦੀ ਥਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸੁਧਾਰਨ ਦੀ ਪ੍ਰੇਰਨਾ ਵਧਾਉਂਦੀ ਹੈ। ਆਪਣੀ ਨੁਕਤਾਚੀਨੀ ਤੁਹਾਨੂੰ ਹੋਰ ਮਿਹਨਤ ਨਹੀਂ ਕਰਵਾਉਂਦੀ। ਇਹ ਤੁਹਾਡਾ ਦਿਲ ਛੱਡਣ ਨੂੰ ਕਰਵਾਉਂਦੀ ਹੈ।
ਇਸ ਪੈਟਰਨ ਨੂੰ ਤੋੜਨਾ ਕਿਵੇਂ ਹੈ
ਇਹ "ਅਧੂਰਾ ਨਾ ਹੋਣ" ਵਿੱਚ ਵੀ ਪਰਫ਼ੈਕਟ ਬਣ ਕੇ ਠੀਕ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ। ਇਹ ਸੋਚ ਤੇ ਢਾਂਚੇ ਦੀਆਂ ਕੁਝ ਛੋਟੀਆਂ ਆਦਤਾਂ ਬਦਲ ਕੇ ਠੀਕ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਅਜ਼ਮਾ ਕੇ ਵੇਖੋ।
- ਅੰਤਿਮ ਕਿਸਮ ਦੇ ਸ਼ਬਦ ਫੜੋ। ਇਹ ਸੋਚ *ਹਮੇਸ਼ਾ*, *ਕਦੇ ਨਹੀਂ*, *ਸਭ ਗਿਆ*, *ਮੈਂ ਸਭ ਖ਼ਰਾਬ ਕਰ ਦਿੱਤਾ* ਵਰਗੇ ਸ਼ਬਦਾਂ ਦੇ ਸਹਾਰੇ ਚੱਲਦੀ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਮਨ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਅਜਿਹਾ ਸ਼ਬਦ ਸੁਣੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਲਾਲ ਝੰਡੀ ਸਮਝੋ। ਹਕੀਕਤ ਲਗਭਗ ਹਮੇਸ਼ਾ ਉਸ ਸ਼ਬਦ ਨਾਲੋਂ ਹੌਲੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।
- ਸਲੇਟੀ ਵੱਲ ਮੋੜੋ। "ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਪੂਰੀ ਡਾਈਟ ਖ਼ਰਾਬ ਕਰ ਦਿੱਤੀ" ਦੀ ਥਾਂ ਕੁਝ ਵੱਧ ਸੱਚਾ ਕਹੋ: "ਮੈਂ ਇੱਕ ਭਾਰਾ ਖਾਣਾ ਖਾ ਲਿਆ, ਤੇ ਅਗਲਾ ਖਾਣਾ ਆਮ ਵਾਂਗ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ।" ਇੱਕ ਚੋਣ ਪੂਰਾ ਹਫ਼ਤਾ ਨਹੀਂ ਮਿਟਾਉਂਦੀ। ਸੋਚ ਨੂੰ ਨਵੇਂ ਸਿਰੇ ਤੋਂ ਘੜਨਾ, ਜੋ ਬੋਧਾਤਮਕ ਵਿਵਹਾਰ ਥੈਰੇਪੀ ਦਾ ਮੁੱਖ ਸੰਦ ਹੈ, ਬੱਸ ਇਹੀ ਹੈ ਕਿ ਵਿੰਗੀ ਸੋਚ ਦੀ ਥਾਂ ਸਹੀ ਸੋਚ ਰੱਖ ਦਿਓ।
- ਹਰ ਦਿਨ ਨਹੀਂ, ਬਹੁਤੇ ਦਿਨਾਂ ਦਾ ਟੀਚਾ ਰੱਖੋ। ਟੀਚਾ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਬਣਾਓ ਕਿ ਖੁੰਝਣਾ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਉਸ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਮਲ ਹੋਵੇ। "ਬਹੁਤੀਆਂ ਸਵੇਰਾਂ ਸੈਰ ਕਰਨੀ ਹੈ" ਇੱਕ ਖੁੰਝੇ ਬੁੱਧਵਾਰ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਮਰਦਾ। "ਹਰ ਇੱਕ ਸਵੇਰ ਸੈਰ ਕਰਨੀ ਹੈ" ਪਹਿਲੇ ਅਪਵਾਦ ਉੱਤੇ ਹੀ ਮੁੱਕ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਿਹੜੀ ਯੋਜਨਾ ਅਧੂਰੀ ਹੋਣ ਦੀ ਉਮੀਦ ਰੱਖਦੀ ਹੈ, ਉਹੀ ਯੋਜਨਾ ਤੁਸੀਂ ਸੱਚਮੁੱਚ ਨਿਭਾ ਸਕਦੇ ਹੋ।
- ਮੁੜ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰਨ ਨੂੰ ਹੀ ਅਸਲ ਹੁਨਰ ਬਣਾਓ। ਆਦਤਾਂ ਵਿੱਚ ਕਾਮਯਾਬ ਲੋਕ ਉਹ ਨਹੀਂ ਜੋ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਖੁੰਝਦੇ। ਉਹ ਹਨ ਜੋ ਛੇਤੀ ਮੁੜ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਅਗਲੇ ਦਿਨ ਜਾਂ ਅਗਲੇ ਖਾਣੇ ਤੋਂ ਹੀ, ਬਿਨਾਂ ਨਵੇਂ ਸੋਮਵਾਰ ਦੀ ਹਫ਼ਤਾ ਭਰ ਉਡੀਕ ਕੀਤੇ। ਮੁੜ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰਨ ਦਾ ਅਭਿਆਸ ਕਰੋ। ਸਾਰੀ ਖੇਡ ਇਹੀ ਹੈ।
- ਆਪਣੇ ਨਾਲ ਇੰਝ ਗੱਲ ਕਰੋ ਜਿਵੇਂ ਕਿਸੇ ਆਪਣੇ ਨਾਲ ਕਰਦੇ ਹੋ। ਜਦੋਂ ਤੁਸੀਂ ਤਿਲਕੋ, ਸੋਚੋ ਕਿ ਇਸੇ ਹਾਲਤ ਵਿੱਚ ਤੁਸੀਂ ਕਿਸੇ ਚੰਗੇ ਦੋਸਤ ਨੂੰ ਕੀ ਕਹਿੰਦੇ। ਤੁਸੀਂ ਉਸ ਨੂੰ ਇਹ ਤਾਂ ਨਾ ਕਹਿੰਦੇ ਕਿ ਉਸ ਦਾ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦਾ। ਤੁਸੀਂ ਕਹਿੰਦੇ ਕਿ ਕੋਈ ਗੱਲ ਨਹੀਂ, ਉਹ ਫਿਰ ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਲਵੇਗਾ। ਇਹੀ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਵੀ ਕਹੋ।
ਤਰੱਕੀ ਕੋਈ ਲੜੀ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ
ਤਰੱਕੀ ਦੀ ਤਸਵੀਰ ਬਦਲ ਕੇ ਵੇਖਣ ਨਾਲ ਮਦਦ ਮਿਲਦੀ ਹੈ। ਅਸੀਂ ਸੋਚਦੇ ਹਾਂ ਕਿ ਇਹ ਉੱਪਰ ਨੂੰ ਜਾਂਦੀ ਇੱਕ ਸਾਫ਼ ਲਕੀਰ ਹੈ, ਤੇ ਕੋਈ ਵੀ ਢਹਿੰਦੀ ਲਕੀਰ ਟੁੱਟਣ ਵਰਗੀ ਲੱਗਦੀ ਹੈ। ਅਸਲ ਤਰੱਕੀ ਵੱਧ ਕਰਕੇ ਇੱਕ ਟੇਢੀ-ਮੇਢੀ ਲਕੀਰ ਵਰਗੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ ਜੋ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਉੱਪਰ ਵੱਲ ਵਧਦੀ ਹੈ। ਕਈ ਦਿਨ ਉੱਪਰ, ਕਈ ਦਿਨ ਥੱਲੇ, ਤੇ ਵਿਚਕਾਰ ਬੜੇ ਵਲ-ਵਲੇਵੇਂ। ਤਿੰਨ ਚੰਗੇ ਹਫ਼ਤੇ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਦੋ ਦਿਨ ਖੁੰਝੇ, ਫਿਰ ਵੀ ਤਿੰਨ ਚੰਗੇ ਹਫ਼ਤੇ ਹੀ ਹਨ। ਖੁੰਝੇ ਦਿਨ ਤੁਹਾਡੀ ਮਿਹਨਤ ਨਹੀਂ ਮਿਟਾਉਂਦੇ। ਉਹ ਬੱਸ ਇਸ ਗੱਲ ਦਾ ਹਿੱਸਾ ਹਨ ਕਿ ਕੋਈ ਵੀ ਅਸਲੀ, ਟਿਕਾਊ ਤਬਦੀਲੀ ਦਿਸਦੀ ਹੀ ਇੰਝ ਹੈ।
ਸੋ ਖੁੰਝਿਆ ਦਿਨ ਕੋਈ ਫ਼ੈਸਲਾ ਨਹੀਂ ਸੁਣਾਉਂਦਾ। ਉਹ ਬੱਸ ਇੱਕ ਮੰਗਲਵਾਰ ਹੈ। ਛੇਤੀ ਹੀ ਇਸ ਤੋਂ ਚੰਗਾ ਦਿਨ ਆਵੇਗਾ, ਤੇ ਤੁਹਾਡੀ ਸਿਹਤ ਕਿਸੇ ਇੱਕ ਦਿਨ ਨੂੰ ਨਹੀਂ, ਸਗੋਂ ਪੂਰੀ ਤੋਰ ਨੂੰ ਜਵਾਬ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।
ਜਦੋਂ ਇਹ ਪੈਟਰਨ ਹੋਰ ਡੂੰਘਾ ਹੋਵੇ
ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਇਸ ਸੋਚ ਦੀ ਪਕੜ ਢਿੱਲੀ ਕਰਨੀ ਉਹ ਕੰਮ ਹੈ ਜੋ ਤੁਸੀਂ ਆਪ, ਥੋੜ੍ਹਾ-ਥੋੜ੍ਹਾ ਕਰਕੇ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹੋ। ਪਰ ਕਦੇ-ਕਦੇ ਇਹ ਸੋਚ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਭਾਰੀ ਚੀਜ਼ ਨਾਲ ਗੁੰਦੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਲਗਾਤਾਰ ਚਿੰਤਾ, ਉਦਾਸੀ, ਸਖ਼ਤ ਪਰਫ਼ੈਕਸ਼ਨ ਦੀ ਭਾਲ, ਜਾਂ ਖਾਣੇ ਤੇ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਨਾਲ ਔਖਾ ਰਿਸ਼ਤਾ। ਜੇ ਗੱਲ ਸਹੀ ਲੱਗਦੀ ਹੈ, ਜਾਂ ਜੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਜਿੰਨਾ ਮਰਜ਼ੀ ਸਮਝਾਓ ਅੰਦਰਲਾ ਨੁਕਤਾਚੀਨ ਨਰਮ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ, ਤਾਂ ਕਿਸੇ ਥੈਰੇਪਿਸਟ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕਰਨੀ ਬਣਦੀ ਹੈ। ਬੋਧਾਤਮਕ ਵਿਵਹਾਰ ਥੈਰੇਪੀ ਬਣੀ ਹੀ ਇਨ੍ਹਾਂ ਪੈਟਰਨਾਂ ਨੂੰ ਪਛਾਣਨ ਤੇ ਨਵੇਂ ਸਿਰੇ ਤੋਂ ਘੜਨ ਲਈ ਹੈ, ਤੇ ਇਹ ਗੁੱਥੀ ਤੁਹਾਨੂੰ ਇਕੱਲਿਆਂ ਨਹੀਂ ਸੁਲਝਾਉਣੀ ਪੈਣੀ।
ਅਗਲੀ ਵਾਰ ਜਦੋਂ ਬੁੱਧਵਾਰ ਹੱਥੋਂ ਨਿਕਲ ਜਾਵੇ, ਵੇਖਿਓ ਕਿ ਕੀ ਤੁਸੀਂ ਉਸ ਨੂੰ ਬੱਸ ਬੁੱਧਵਾਰ ਰਹਿਣ ਦੇ ਸਕਦੇ ਹੋ। ਸੈਰ ਵੀਰਵਾਰ ਵੀ ਉੱਥੇ ਹੀ ਹੈ। ਤੇ ਤੁਸੀਂ ਵੀ।
ਸਰੋਤ
- Psych Central, All-or-Nothing Thinking: Examples, Effects, and How to Manage It
- University of Rochester Medical Center, Self-Compassion and Your Mental Health
- CDC, Benefits of Physical Activity