ਝਟਪਟ ਸੁਝਾਅ
- ਉਹ ਖੇਡ ਚੁਣੋ ਜੋ ਤੁਸੀਂ ਮਜ਼ੇ ਲਈ ਖੇਡੋ, ਫ਼ਰਜ਼ ਸਮਝ ਕੇ ਨਹੀਂ।
- ਕਿਸੇ ਦੋਸਤ ਨੂੰ ਨਾਲ ਲੈ ਜਾਓ, ਤਾਂ ਇਹ ਇੱਕ ਪ੍ਰੋਗਰਾਮ ਬਣ ਜਾਵੇਗਾ।
- ਹਰ ਹਫ਼ਤੇ ਇੱਕ ਪੱਕੀ ਖੇਡ ਜਾਂ ਕਲਾਸ ਤੈਅ ਕਰ ਲਵੋ।
ਜ਼ਰਾ ਸੋਚੋ, ਜਦੋਂ ਤੁਸੀਂ ਅੱਠ ਸਾਲ ਦੇ ਸੀ। ਉਦੋਂ ਤੁਸੀਂ ਕਸਰਤ ਦਾ ਸਮਾਂ ਨਹੀਂ ਸੀ ਬੰਨ੍ਹਦੇ। ਤੁਸੀਂ ਇਸ ਲਈ ਭੱਜਦੇ ਸੀ ਕਿਉਂਕਿ ਕੋਈ ਮਗਰ ਪਿਆ ਹੁੰਦਾ ਸੀ, ਇਸ ਲਈ ਚੜ੍ਹਦੇ ਸੀ ਕਿਉਂਕਿ ਦਰੱਖ਼ਤ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜ੍ਹਾ ਸੀ, ਅਤੇ ਗਲੀ ਦੀਆਂ ਬੱਤੀਆਂ ਜਗਣ ਤੱਕ ਬਾਹਰ ਰਹਿੰਦੇ ਸੀ ਕਿਉਂਕਿ ਰੁਕਣ ਦਾ ਖ਼ਿਆਲ ਹੀ ਨਹੀਂ ਸੀ ਆਉਂਦਾ। ਹਿੱਲਣਾ-ਜੁੱਲਣਾ ਕੋਈ ਕੰਮ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਦਿਨ ਬਣਦਾ ਹੀ ਉਸੇ ਤੋਂ ਸੀ।
ਫਿਰ ਅਸੀਂ ਵੱਡੇ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਾਂ, ਅਤੇ ਹਿਲਜੁਲ ਸੂਚੀ ਦੀ ਇੱਕ ਲਾਈਨ ਬਣ ਕੇ ਰਹਿ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਕੁਝ ਜਿਸ ਨੂੰ ਗਿਣਨਾ ਹੈ, ਸੁਧਾਰਨਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਨਾ ਕਰਨ ਉੱਤੇ ਦੋਸ਼ੀ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਨਾ ਹੈ। ਅੰਗਰੇਜ਼ੀ ਦੇ ਸ਼ਬਦ *workout* ਵਿੱਚ ਵੀ work ਯਾਨੀ ਕੰਮ ਹੀ ਬੈਠਾ ਹੈ। ਫਿਰ ਹੈਰਾਨੀ ਕਾਹਦੀ ਕਿ ਸਾਡੇ ਵਿੱਚੋਂ ਬਹੁਤਿਆਂ ਤੋਂ ਇਹ ਨਿਭਦਾ ਨਹੀਂ। ਅਸੀਂ ਸਰੀਰ ਦੇ ਸਭ ਤੋਂ ਕੁਦਰਤੀ ਕੰਮ ਨੂੰ ਸਕੂਲ ਦਾ ਹੋਮਵਰਕ ਬਣਾ ਦਿੱਤਾ।
ਪਰ ਕੀ ਹੋਵੇ ਜੇ ਇਹ ਜ਼ਰੂਰੀ ਹੀ ਨਾ ਹੋਵੇ?
ਖੇਡ ਗਿਣੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਸੱਚੀਂ ਗਿਣੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਤੁਹਾਡੇ ਦਿਲ ਨੂੰ ਟ੍ਰੈਡਮਿਲ ਅਤੇ ਪਕੜਨ-ਪਕੜਾਈ ਦੀ ਖੇਡ ਵਿੱਚ ਫ਼ਰਕ ਨਹੀਂ ਪਤਾ। ਉਸ ਨੂੰ ਬੱਸ ਇਹ ਪਤਾ ਹੈ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਜ਼ੋਰ ਲਾ ਰਹੇ ਹੋ। ਬਾਸਕਟਬਾਲ ਦੀ ਜ਼ੋਰਦਾਰ ਖੇਡ, ਪੂਲ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਘੰਟਾ, ਬਿਨਾਂ ਕਿਸੇ ਮੰਜ਼ਿਲ ਦੇ ਲੰਮੀ ਸਾਈਕਲ ਸਵਾਰੀ, ਜਾਂ ਉਹ ਡਾਂਸ ਫ਼ਲੋਰ ਜਿੱਥੋਂ ਪੈਰ ਹੀ ਨਹੀਂ ਉੱਠਦੇ: ਇਹ ਸਾਰੇ ਤੁਹਾਡੀ ਧੜਕਣ ਵਧਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਤਾਕਤ ਬਣਾਉਂਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਊਰਜਾ ਖ਼ਰਚਦੇ ਹਨ, ਬਿਲਕੁਲ ਜਿਮ ਵਾਂਗ। ਅਕਸਰ ਉਸ ਤੋਂ ਵੀ ਵੱਧ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੁਸੀਂ ਘੜੀ ਦੇਖਣੀ ਭੁੱਲ ਜਾਂਦੇ ਹੋ।
ਵੱਡਿਆਂ ਲਈ ਸਰੀਰਕ ਸਰਗਰਮੀ ਦੀਆਂ ਸਰਕਾਰੀ ਸਿਫ਼ਾਰਸ਼ਾਂ ਹਫ਼ਤੇ ਵਿੱਚ ਕਰੀਬ 150 ਮਿੰਟ ਦਰਮਿਆਨੀ ਸਰਗਰਮੀ ਦੀ ਸਲਾਹ ਦਿੰਦੀਆਂ ਹਨ, ਅਤੇ ਕਿਤੇ ਨਹੀਂ ਲਿਖਿਆ ਕਿ ਇਹ ਦੁਖਦਾਈ ਹੋਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਮਨੋਰੰਜਨ, ਖੇਡਾਂ ਅਤੇ ਸਰਗਰਮ ਖੇਡ, ਸਭ ਉਸੇ ਹਿਸਾਬ ਵਿੱਚ ਗਿਣੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਤੈਰਾਕੀ, ਪਹਾੜੀ ਸੈਰ, ਬੱਚਿਆਂ ਨਾਲ ਗੇਂਦ ਖੇਡਣਾ, ਗਲੀ ਦਾ ਕੋਈ ਮੈਚ, ਇੱਥੋਂ ਤੱਕ ਕਿ ਇੱਕ ਸ਼ਾਮ ਦਾ ਜੋਸ਼ੀਲਾ ਨਾਚ ਵੀ। ਜੇ ਇਸ ਨਾਲ ਧੜਕਣ ਵਧਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਸਰੀਰ ਹਿੱਲਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਤੁਹਾਡਾ ਸਰੀਰ ਇਸ ਨੂੰ ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜਮ੍ਹਾਂ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਇਸ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਚੁੱਪ-ਚਪੀਤਾ ਫ਼ਾਇਦਾ ਵੀ ਲੁਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ। CDC ਦਾ ਕਹਿਣਾ ਹੈ ਕਿ ਸਰਗਰਮ ਰਹਿਣ ਦਾ ਇੱਕ ਅਸਲੀ ਫ਼ਾਇਦਾ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਤੁਹਾਨੂੰ ਉਹ ਕੰਮ ਕਰਨ ਦਾ ਮੌਕਾ ਮਿਲਦਾ ਹੈ ਜੋ ਤੁਹਾਨੂੰ ਸੱਚਮੁੱਚ ਚੰਗੇ ਲੱਗਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਲੋਕਾਂ ਨਾਲ ਸਮਾਂ ਬੀਤਦਾ ਹੈ। ਜਿਸ ਸਰਗਰਮੀ ਦੀ ਤੁਸੀਂ ਉਡੀਕ ਕਰਦੇ ਹੋ, ਉਸੇ ਵੱਲ ਤੁਸੀਂ ਮੁੜ ਕੇ ਆਉਂਦੇ ਹੋ। ਅਤੇ ਹਫ਼ਤੇ ਦਰ ਹਫ਼ਤੇ ਮੁੜ ਕੇ ਆਉਣਾ ਹੀ ਸਾਰੀ ਗੱਲ ਹੈ। ਇੱਕ ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਪ੍ਰੋਗਰਾਮ ਜੋ ਤੁਸੀਂ ਮਾਰਚ ਵਿੱਚ ਛੱਡ ਦਿੰਦੇ ਹੋ, ਉਸ ਬੇਢੰਗੀ ਬੈਡਮਿੰਟਨ ਦੀ ਖੇਡ ਨਾਲੋਂ ਘੱਟ ਕੰਮ ਆਉਂਦਾ ਹੈ ਜੋ ਤੁਸੀਂ ਅਕਤੂਬਰ ਵਿੱਚ ਵੀ ਖੇਡ ਰਹੇ ਹੋਵੋਗੇ।
ਖੇਡ ਤੁਹਾਡੇ ਮਨ ਲਈ ਕੀ ਕਰਦੀ ਹੈ
ਇੱਥੇ ਹੀ ਖੇਡ ਮਾਨਸਿਕ ਸਿਹਤ ਦੀ ਸਾਈਟ ਉੱਤੇ ਆਪਣੀ ਥਾਂ ਬਣਾਉਂਦੀ ਹੈ। ਕਿਸੇ ਵੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਹਿਲਜੁਲ ਮੂਡ ਸੁਧਾਰਨ ਦੇ ਸਭ ਤੋਂ ਭਰੋਸੇਯੋਗ ਤਰੀਕਿਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਹੈ। CDC ਦੱਸਦਾ ਹੈ ਕਿ ਦਰਮਿਆਨੀ ਤੋਂ ਤੇਜ਼ ਸਰਗਰਮੀ ਦਾ ਇੱਕੋ ਸੈਸ਼ਨ ਉਸੇ ਦਿਨ ਚਿੰਤਾ ਦੀ ਭਾਵਨਾ ਘਟਾ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਸੋਚ ਨੂੰ ਸਾਫ਼ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਉਸ ਰਾਤ ਦੀ ਨੀਂਦ ਵਧੀਆ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਸਮੇਂ ਨਾਲ, ਸਰਗਰਮ ਰਹਿਣਾ ਉਦਾਸੀ ਦਾ ਖ਼ਤਰਾ ਘਟਾਉਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਉਮਰ ਵਧਣ ਨਾਲ ਦਿਮਾਗ਼ ਦੀ ਰਾਖੀ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਖੇਡ ਇਸ ਸਭ ਦੇ ਉੱਤੇ ਕੁਝ ਹੋਰ ਵੀ ਜੋੜ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਇਹ ਤੁਹਾਨੂੰ ਪੂਰਾ ਖਿੱਚ ਲੈਂਦੀ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਧਿਆਨ ਗੇਂਦ ਉੱਤੇ, ਤਾਲ ਉੱਤੇ, ਅਗਲੀ ਚਾਲ ਉੱਤੇ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਮਨ ਦਾ ਫ਼ਿਕਰ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹਿੱਸਾ ਆਖ਼ਰਕਾਰ ਚੁੱਪ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਸੋਚਾਂ ਦੇ ਚੱਕਰ ਤੋਂ ਮਿਲੀ ਇਹ ਛੁੱਟੀ ਆਪਣੇ ਆਪ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਦਵਾਈ ਹੈ। ਅਤੇ ਬਹੁਤੀਆਂ ਖੇਡਾਂ ਲੋਕਾਂ ਨਾਲ ਰਲ ਕੇ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ, ਜਿਸ ਦੀ ਅਹਿਮੀਅਤ ਅਸੀਂ ਮੰਨਦੇ ਨਾਲੋਂ ਕਿਤੇ ਵੱਧ ਹੈ। American Psychiatric Association ਦੇ ਇੱਕ ਕੌਮੀ ਸਰਵੇਖਣ ਵਿੱਚ ਸਾਹਮਣੇ ਆਇਆ ਕਿ ਖੇਡਾਂ ਖੇਡਣ ਵਾਲੇ 83 ਫ਼ੀਸਦੀ ਵੱਡਿਆਂ ਦਾ ਕਹਿਣਾ ਹੈ ਕਿ ਇਸ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਮਾਨਸਿਕ ਸਿਹਤ ਨੂੰ ਫ਼ਾਇਦਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਟੀਮ ਦਾ ਹਿੱਸਾ ਹੋਣਾ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੇ ਕਾਰਨਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ।
ਇੱਕੋ ਘੰਟੇ ਵਿੱਚ ਤੁਹਾਨੂੰ ਹਿਲਜੁਲ ਵੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਜੁੜਾਅ ਵੀ। ਬਹੁਤ ਘੱਟ ਚੀਜ਼ਾਂ ਦੋਵੇਂ ਦਿੰਦੀਆਂ ਹਨ।
ਆਪਣੀ ਵਾਲੀ ਖੇਡ ਲੱਭਣਾ
ਹਰ ਕੋਈ ਕਿਸੇ ਲੀਗ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਜੁੜਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ, ਅਤੇ ਇਹ ਜ਼ਰੂਰੀ ਵੀ ਨਹੀਂ। ਖੇਡ ਉਹ ਹੈ ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਹਿੱਲਦੇ-ਹਿੱਲਦੇ ਤੁਹਾਨੂੰ ਸਮੇਂ ਦਾ ਪਤਾ ਹੀ ਨਾ ਲੱਗੇ। ਗੱਲ ਆਪਣੀ ਵਾਲੀ ਲੱਭਣ ਦੀ ਹੈ, ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਦੀ ਉਧਾਰ ਲੈਣ ਦੀ ਨਹੀਂ।
ਕੁਝ ਪਾਸੇ ਜਿੱਧਰ ਘੁੰਮਿਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ:
- ਗੇਂਦ ਵਾਲੀ ਕੋਈ ਵੀ ਖੇਡ। ਬਾਸਕਟਬਾਲ, ਫੁੱਟਬਾਲ, ਟੈਨਿਸ, ਪਿੰਗ-ਪੌਂਗ, ਜਾਂ ਸਿਰਫ਼ ਗੇਂਦ ਸੁੱਟਣੀ-ਫੜਨੀ। ਖੇਡ ਬਿਨਾਂ ਮੰਗੇ ਹੀ ਤੁਹਾਡੇ ਵਿੱਚੋਂ ਮਿਹਨਤ ਕਢਵਾ ਲੈਂਦੀ ਹੈ।
- ਪਾਣੀ। ਤੈਰਾਕੀ, ਵਾਟਰ ਏਰੋਬਿਕਸ, ਜਾਂ ਬੱਸ ਪੂਲ ਵਿੱਚ ਮਸਤੀ। ਜੋੜਾਂ ਉੱਤੇ ਹਲਕਾ, ਅਤੇ ਉਦਾਸ ਮਨ ਨਾਲ ਕਰਨਾ ਔਖਾ।
- ਨਾਚ। ਕੋਈ ਕਲਾਸ, ਘਰ ਦਾ ਕਮਰਾ, ਜਾਂ ਕੋਈ ਵਿਆਹ। ਬਹੁਤ ਘੱਟ ਕੰਮ ਧੜਕਣ ਵੀ ਵਧਾਉਂਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਨਾਲੋ-ਨਾਲ ਮੁਸਕਰਾਹਟ ਵੀ ਲਿਆਉਂਦੇ ਹਨ।
- ਖੁੱਲ੍ਹੀ ਹਵਾ। ਪਹਾੜੀ ਸੈਰ, ਕਿਸ਼ਤੀ ਚਲਾਉਣਾ, ਸਾਈਕਲਿੰਗ, ਚੜ੍ਹਾਈ। ਕੁਦਰਤ ਹਿਲਜੁਲ ਦੇ ਨਾਲ ਆਪਣਾ ਸ਼ਾਂਤ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਅਸਰ ਵੀ ਜੋੜ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।
- ਬੱਚਿਆਂ ਜਾਂ ਕੁੱਤੇ ਨਾਲ ਕੁਝ ਵੀ। ਉਹ ਥੱਕਦੇ ਹੀ ਨਹੀਂ। ਰਫ਼ਤਾਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਤੈਅ ਕਰਨ ਦਿਓ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਪਤਾ ਵੀ ਨਹੀਂ ਲੱਗੇਗਾ ਕਦੋਂ ਤੁਸੀਂ ਥੱਕ ਗਏ।
- ਟੋਲੀ ਵਾਲੀਆਂ ਖੇਡਾਂ। ਫ੍ਰਿਜ਼ਬੀ, ਵਾਲੀਬਾਲ, ਜਾਂ ਕੋਈ ਸ਼ੌਕੀਆ ਲੀਗ। ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਖਿੱਚ ਤੁਹਾਨੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਿਨਾਂ ਵੀ ਘਰੋਂ ਕੱਢ ਲਿਆਉਂਦੀ ਹੈ ਜਦੋਂ ਸਿਰਫ਼ ਹੌਸਲਾ ਕਾਫ਼ੀ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ।
ਧਿਆਨ ਦਿਓ ਕਿ ਕੀ ਸੱਚਮੁੱਚ ਮਜ਼ੇਦਾਰ ਲੱਗਦਾ ਹੈ, ਨਾ ਕਿ ਕੀ ਪ੍ਰਭਾਵਸ਼ਾਲੀ ਲੱਗਦਾ ਹੈ। ਮਜ਼ਾ ਹੀ ਮਕਸਦ ਹੈ ਅਤੇ ਮਜ਼ਾ ਹੀ ਤਰਕੀਬ।
ਵੱਡੀ ਉਮਰ ਦੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਵਿੱਚ ਖੇਡ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਕਿਵੇਂ ਲਿਆਈਏ
ਪਹਿਲਾਂ-ਪਹਿਲ ਥੋੜ੍ਹਾ ਓਪਰਾ ਲੱਗਦਾ ਹੈ। ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਖੇਡਣ ਲਈ ਤੁਸੀਂ ਬਹੁਤ ਵੱਡੇ ਹੋ ਗਏ ਹੋ ਜਾਂ ਬਹੁਤ ਰੁੱਝੇ ਹੋਏ ਹੋ। ਤੁਸੀਂ ਨਹੀਂ ਹੋ। ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਵਾਪਸ ਆਉਣ ਦਾ ਤਰੀਕਾ ਇਹ ਹੈ।
- ਉੱਥੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰੋ ਜੋ ਕਦੇ ਤੁਹਾਨੂੰ ਪਿਆਰਾ ਸੀ। ਕੋਈ ਖੇਡ, ਕੋਈ ਗੇਮ, ਕੋਈ ਨਾਚ ਜਿਸ ਨੂੰ ਕਰਦਿਆਂ ਤੁਹਾਡਾ ਚਿਹਰਾ ਖਿੜ ਜਾਂਦਾ ਸੀ? ਉੱਥੋਂ ਹੀ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰੋ। ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਯਾਦ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਉਹ ਚਿਣਗ ਸੋਚ ਨਾਲੋਂ ਛੇਤੀ ਵਾਪਸ ਆਉਂਦੀ ਹੈ।
- ਦਾਅ ਬਿਲਕੁਲ ਹੌਲਾ ਕਰ ਦਿਓ। ਤੁਸੀਂ ਕਿਸੇ ਟਰਾਇਲ ਲਈ ਨਹੀਂ ਜਾ ਰਹੇ। ਮਾੜਾ ਖੇਡਣਾ ਵੀ ਖੇਡਣ ਦਾ ਬਿਲਕੁਲ ਵਧੀਆ ਤਰੀਕਾ ਹੈ। ਮੁਹਾਰਤ ਆਉਂਦੀ ਹੈ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਪਹੁੰਚਣ ਨਾਲ, ਅਤੇ ਪਹੁੰਚਣਾ ਉਦੋਂ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਜਦੋਂ ਡਰ ਨਾ ਲੱਗੇ।
- ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਨਾਲ ਲੈ ਜਾਓ। ਦੋਸਤ ਜਾਂ ਪਰਿਵਾਰ ਨਾਲ ਹਿਲਜੁਲ ਬੋਝ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦੀ, ਉਹ ਇੱਕ ਪ੍ਰੋਗਰਾਮ ਬਣ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ਜਿਸ ਨੂੰ ਰੱਦ ਕਰਨ ਨੂੰ ਦਿਲ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ। ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਨਾਲ ਕੀਤਾ ਵਾਅਦਾ ਢਿੱਲੇ ਦਿਨਾਂ ਵਿੱਚ ਤੁਹਾਨੂੰ ਸਹਾਰਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
- ਇਸ ਨੂੰ ਕੈਲੰਡਰ ਉੱਤੇ ਅਹਿਮ ਕੰਮ ਵਾਂਗ ਲਿਖੋ। ਹਰ ਸ਼ਨੀਵਾਰ ਦੀ ਪੱਕੀ ਖੇਡ ਜਾਂ ਮੰਗਲਵਾਰ ਦੀ ਡਾਂਸ ਕਲਾਸ ਉਹ ਚੀਜ਼ ਬਣ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ਜੋ ਤੁਸੀਂ ਕਰਦੇ ਹੋ, ਨਾ ਕਿ ਉਹ ਜੋ ਤੁਸੀਂ ਕਦੇ ਕਰੋਗੇ। ਤਾਲ ਹਮੇਸ਼ਾ ਜੋਸ਼ ਤੋਂ ਜਿੱਤ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
- ਇਸ ਨੂੰ ਹੀ ਕਾਫ਼ੀ ਰਹਿਣ ਦਿਓ। ਨਾ ਹਿਸਾਬ ਰੱਖਣਾ ਜ਼ਰੂਰੀ ਹੈ, ਨਾ ਸਕੋਰ, ਨਾ ਕੋਈ ਅੰਕੜਾ ਛੂਹਣਾ। ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਹਿੱਲੇ ਅਤੇ ਮਜ਼ਾ ਆਇਆ, ਤਾਂ ਕੰਮ ਹੋ ਗਿਆ। ਇਹੀ ਖੁੱਲ੍ਹ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਸਾਲਾਂ ਤੱਕ ਵਾਪਸ ਲਿਆਉਂਦੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ।
ਇੱਕ ਨਰਮ, ਸੱਚੀ ਗੱਲ
ਖੇਡ ਵੀ ਹਿਲਜੁਲ ਹੈ, ਅਤੇ ਹਿਲਜੁਲ ਸਰੀਰ ਤੋਂ ਕੁਝ ਮੰਗਦੀ ਹੈ। ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਬਹੁਤਾ ਬੈਠੇ ਹੀ ਰਹੇ ਹੋ, ਜਾਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਦਿਲ ਦੀ ਕੋਈ ਤਕਲੀਫ਼ ਹੈ, ਜੋੜਾਂ ਦੀ ਦਿੱਕਤ ਹੈ, ਤੁਸੀਂ ਗਰਭਵਤੀ ਹੋ, ਜਾਂ ਕੁਝ ਵੀ ਹੈ ਜੋ ਤੁਹਾਨੂੰ ਝਿਜਕਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਕਿਸੇ ਸਖ਼ਤ ਖੇਡ ਵਿੱਚ ਕੁੱਦਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਆਪਣੇ ਡਾਕਟਰ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕਰੋ। ਥੋੜ੍ਹਾ ਵਾਰਮ-ਅੱਪ ਕਰੋ। ਪਹਿਲੇ ਹੀ ਦਿਨ ਪੂਰਾ ਜ਼ੋਰ ਲਾਉਣ ਦੀ ਥਾਂ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਰਫ਼ਤਾਰ ਵਧਾਓ। ਆਪਣੇ ਅੱਜ ਵਾਲੇ ਸਰੀਰ ਦੇ ਹਿਸਾਬ ਨਾਲ ਖੇਡ ਚੁਣੋ, ਅਤੇ ਬੇਝਿਜਕ ਬਦਲਾਅ ਕਰੋ। ਜੋ ਦਰਦ ਰੁਕਣ ਲਈ ਕਹਿ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਸਹਿਣ ਦਾ ਕੋਈ ਇਨਾਮ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦਾ।
ਅਤੇ ਜੇ ਇਸ ਵੇਲੇ ਕਿਸੇ ਵੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਹਿਲਜੁਲ ਨਾਮੁਮਕਿਨ ਲੱਗਦੀ ਹੈ, ਜੇ ਜੋ ਭਾਰ ਤੁਸੀਂ ਚੁੱਕੀ ਫਿਰਦੇ ਹੋ ਉਹ ਸਿਰਫ਼ ਥਕਾਵਟ ਤੋਂ ਵੱਧ ਹੈ, ਤਾਂ ਇਸ ਬਾਰੇ ਕਿਸੇ ਮਾਹਰ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕਰਨੀ ਬਣਦੀ ਹੈ। ਖੇਡ ਹਰ ਚੀਜ਼ ਦਾ ਇਲਾਜ ਨਹੀਂ, ਅਤੇ ਕਦੇ ਹੋਣੀ ਵੀ ਨਹੀਂ ਸੀ।
ਪਰ ਸਾਡੇ ਵਿੱਚੋਂ ਬਹੁਤਿਆਂ ਲਈ ਮੁਸ਼ਕਲ ਕਦੇ ਇਹ ਨਹੀਂ ਸੀ ਕਿ ਸਾਨੂੰ ਹਿੱਲਣਾ ਪਸੰਦ ਨਹੀਂ। ਮੁਸ਼ਕਲ ਇਹ ਸੀ ਕਿ ਅਸੀਂ ਭੁੱਲ ਗਏ ਕਿ ਇਸ ਵਿੱਚ ਕਿੰਨਾ ਸੁਆਦ ਹੈ। ਉਹ ਅੱਠ ਸਾਲ ਦਾ ਬੱਚਾ, ਜੋ ਸਿਰਫ਼ ਖ਼ੁਸ਼ੀ ਲਈ ਭੱਜਦਾ ਸੀ, ਅਜੇ ਵੀ ਅੰਦਰ ਹੀ ਹੈ। ਉਸ ਨੂੰ ਇੱਕ ਗੇਂਦ ਦਿਓ, ਇੱਕ ਪੂਲ, ਇੱਕ ਡਾਂਸ ਫ਼ਲੋਰ, ਇੱਕ ਖੁੱਲ੍ਹਾ ਮੈਦਾਨ। ਫਿਰ ਦੇਖੋ ਕੀ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਸਰੋਤ
- CDC, Benefits of Physical Activity
- CDC, Health Benefits of Physical Activity for Adults
- American Psychiatric Association, Americans, Psychiatrists Agree: Sports Can Be Good for Mental Health