"ਪੋਸਚਰ" ਸ਼ਬਦ ਪੜ੍ਹਦਿਆਂ ਹੀ ਸ਼ਾਇਦ ਤੁਹਾਡੇ ਮੋਢੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਪਿੱਛੇ ਖਿੱਚੇ ਗਏ ਹੋਣਗੇ। ਸਾਨੂੰ ਸਾਰਿਆਂ ਨੂੰ ਸਿੱਧੇ ਬੈਠਣ ਲਈ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਅਕਸਰ ਇਸ ਲਹਿਜੇ ਵਿੱਚ ਜਿਵੇਂ ਝੁਕ ਕੇ ਬੈਠਣਾ ਕੋਈ ਗੁਨਾਹ ਹੋਵੇ। ਸੋ ਅਸੀਂ ਨੱਬੇ ਕੁ ਸਕਿੰਟ ਸਿੱਧੇ ਹੁੰਦੇ ਹਾਂ, ਫਿਰ ਉਸੇ ਝੁਕਾਅ ਵਿੱਚ ਵਾਪਸ ਢਹਿ ਜਾਂਦੇ ਹਾਂ।
ਇਹੀ ਖੁੱਲ੍ਹਣ-ਬੰਦ ਹੋਣ ਵਾਲੀ ਆਦਤ ਇੱਕ ਕਾਰਨ ਹੈ ਕਿ ਪੋਸਚਰ ਦੀ ਸਲਾਹ ਟਿਕਦੀ ਨਹੀਂ। ਮਕਸਦ ਕਦੇ ਬੁੱਤ ਵਾਂਗ ਖੜ੍ਹਨਾ ਸੀ ਹੀ ਨਹੀਂ। ਗੱਲ ਇਸ ਤੋਂ ਕਿਤੇ ਨਰਮ ਅਤੇ ਕਿਤੇ ਵੱਧ ਖੁੱਲ੍ਹੀ ਹੈ। ਚੰਗੀ ਪੋਸਚਰ ਬਹੁਤਾ ਕਰਕੇ ਦੋ ਗੱਲਾਂ ਹਨ: ਰੀੜ੍ਹ ਨੂੰ ਉਸ ਦੀ ਕੁਦਰਤੀ ਸ਼ਕਲ ਵਿੱਚ ਰਹਿਣ ਦੇਣਾ, ਅਤੇ ਘੰਟਿਆਂ ਬੱਧੀ ਕਿਸੇ ਇੱਕ ਹਾਲਤ ਵਿੱਚ ਜਕੜੇ ਨਾ ਰਹਿਣਾ।
ਤੁਹਾਡੀ ਰੀੜ੍ਹ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਕੀ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹੈ
ਤੰਦਰੁਸਤ ਰੀੜ੍ਹ ਕੋਈ ਸਿੱਧੀ ਸਰੀਆ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ। ਇਸ ਵਿੱਚ ਤਿੰਨ ਨਰਮ ਮੋੜ ਹੁੰਦੇ ਹਨ: ਇੱਕ ਧੌਣ ਵਿੱਚ ਜੋ ਹਲਕਾ ਜਿਹਾ ਅੰਦਰ ਵੱਲ ਮੁੜਦਾ ਹੈ, ਇੱਕ ਵਿਚਕਾਰਲੀ ਪਿੱਠ ਵਿੱਚ ਜੋ ਬਾਹਰ ਵੱਲ ਮੁੜਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਇੱਕ ਲੱਕ ਵਿੱਚ ਜੋ ਫਿਰ ਅੰਦਰ ਵੱਲ ਮੁੜਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਇਹ ਮੋੜ ਆਪਣੀ ਕੁਦਰਤੀ ਥਾਂ ਉੱਤੇ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਸਰੀਰ ਦਾ ਭਾਰ ਬਰਾਬਰ ਵੰਡਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਪੱਠੇ ਅਰਾਮ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਸੌਖੀ, ਸੰਤੁਲਿਤ ਹਾਲਤ ਦਾ ਇੱਕ ਨਾਂ ਹੈ: ਨਿਊਟਰਲ ਸਪਾਈਨ।
ਇਹ ਫ਼ਰਕ ਤੁਸੀਂ ਖ਼ੁਦ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹੋ। ਬੈਠ ਕੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਅੱਗੇ ਵੱਲ ਗੋਲ ਹੋ ਕੇ ਢਹਿ ਜਾਣ ਦਿਓ। ਧਿਆਨ ਦਿਓ ਕਿ ਲੱਕ ਅਤੇ ਮੋਢਿਆਂ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਮੱਧਮ ਖਿਚਾਅ ਮਹਿਸੂਸ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਹੁਣ ਹੌਲੀ ਜਿਹੇ ਸਿੱਧੇ ਹੋ ਜਾਓ ਤਾਂ ਜੋ ਉਹ ਕੁਦਰਤੀ ਮੋੜ ਵਾਪਸ ਆ ਜਾਣ, ਸਿਰ ਮੋਢਿਆਂ ਉੱਤੇ ਅਤੇ ਮੋਢੇ ਕੁੱਲ੍ਹਿਆਂ ਉੱਤੇ। ਬਹੁਤੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਲਗਭਗ ਉਸੇ ਵੇਲੇ ਭਾਰ ਹਲਕਾ ਹੁੰਦਾ ਮਹਿਸੂਸ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਇਹੀ ਰਾਹਤ ਸਾਰੀ ਗੱਲ ਹੈ।
ਜਦੋਂ ਤੁਸੀਂ ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਲਈ ਝੁਕ ਕੇ ਬੈਠਦੇ ਹੋ, ਤਾਂ ਧੌਣ ਅਤੇ ਪਿੱਠ ਦੇ ਪੱਠਿਆਂ ਨੂੰ ਗੁਰੂਤਾ ਦੇ ਖ਼ਿਲਾਫ਼ ਤੁਹਾਨੂੰ ਸੰਭਾਲਣ ਲਈ ਵਾਧੂ ਮਿਹਨਤ ਕਰਨੀ ਪੈਂਦੀ ਹੈ। Cleveland Clinic ਦੱਸਦਾ ਹੈ ਕਿ ਇਹ ਲਗਾਤਾਰ ਖਿਚਾਅ ਦਰਦ ਦਾ ਕਾਰਨ ਬਣ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ ਸੱਚਮੁੱਚ ਘਸਾਈ ਲਿਆ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਨੇੜਲੇ ਜੋੜਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਭਾਵਿਤ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਸੋਜ ਵੀ ਸ਼ਾਮਲ ਹੈ। ਗੱਲ ਇਹ ਨਹੀਂ ਕਿ ਇੱਕ ਦੁਪਹਿਰ ਝੁਕ ਕੇ ਬੈਠਣ ਨਾਲ ਨੁਕਸਾਨ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ। ਗੱਲ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਸਾਲਾਂ ਬੱਧੀ ਇਹੀ ਜੁੜਦਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਇੱਕ ਨਵੇਂ ਜ਼ਮਾਨੇ ਦੀ ਗੱਲ ਵੀ ਜਾਣਨ ਵਾਲੀ ਹੈ। ਫ਼ੋਨ ਵੱਲ ਦੇਖਣ ਲਈ ਸਿਰ ਅੱਗੇ ਝੁਕਾਉਣ ਨਾਲ ਧੌਣ ਉੱਤੇ ਭਾਰ ਬਹੁਤ ਵਧ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਸਿਰਫ਼ ਇੱਕ ਇੰਚ ਦਾ ਅੱਗੇ ਵੱਲ ਝੁਕਾਅ ਵੀ ਰੀੜ੍ਹ ਉੱਤੇ ਦਬਾਅ ਲਗਭਗ ਦੁੱਗਣਾ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਇੱਥੋਂ ਹੀ "ਟੈਕਸਟ ਨੈੱਕ" ਸ਼ਬਦ ਆਇਆ ਹੈ। ਸਿਰ ਸਕ੍ਰੀਨ ਵੱਲ ਝੁਕਾਉਣ ਦੀ ਥਾਂ ਸਕ੍ਰੀਨ ਨੂੰ ਅੱਖਾਂ ਵੱਲ ਉੱਚਾ ਕਰਨ ਨਾਲ ਇਹ ਖਿਚਾਅ ਖ਼ਤਮ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਬੈਠੋ ਇਨਸਾਨਾਂ ਵਾਂਗ, ਸਵਾਲੀਆ ਨਿਸ਼ਾਨ ਵਾਂਗ ਨਹੀਂ
ਸਾਡੇ ਵਿੱਚੋਂ ਬਹੁਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਧ ਝੁਕ ਕੇ ਮੇਜ਼ ਉੱਤੇ ਬੈਠਦੇ ਹਾਂ। ਕੁਝ ਛੋਟੀਆਂ ਤਬਦੀਲੀਆਂ ਵੱਡਾ ਫ਼ਰਕ ਪਾਉਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਅਤੇ ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਕਿਸੇ ਲਈ ਵੀ ਕੁਝ ਖ਼ਰੀਦਣ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ।
- ਪਿੱਛੇ ਟੇਕ ਲਾ ਕੇ ਬੈਠੋ ਤਾਂ ਜੋ ਕੁਰਸੀ ਤੁਹਾਡੇ ਲੱਕ ਨੂੰ ਸਹਾਰਾ ਦੇਵੇ, ਅਤੇ ਉਹ ਕੁਦਰਤੀ ਅੰਦਰਲਾ ਮੋੜ ਗੋਲ ਹੋਣ ਦੀ ਥਾਂ ਬਣਿਆ ਰਹੇ।
- ਪੈਰ ਫ਼ਰਸ਼ ਉੱਤੇ ਪੂਰੇ ਟਿਕਾਓ। ਜੇ ਉਹ ਲਟਕਦੇ ਹਨ ਤਾਂ ਪੈਰ ਰੱਖਣ ਵਾਲਾ ਸਟੂਲ ਜਾਂ ਕਿਤਾਬਾਂ ਦਾ ਢੇਰ ਵੀ ਕੰਮ ਦੇ ਦੇਵੇਗਾ।
- ਮੋਢੇ ਹੇਠਾਂ ਅਤੇ ਪਿੱਛੇ ਢਿੱਲੇ ਛੱਡੋ, ਕੰਨਾਂ ਵੱਲ ਚੁੱਕੇ ਹੋਏ ਨਹੀਂ।
- ਬਾਹਾਂ ਦਾ ਹੇਠਲਾ ਹਿੱਸਾ ਲਗਭਗ ਫ਼ਰਸ਼ ਦੇ ਸਮਾਨਾਂਤਰ ਰੱਖੋ, ਕੂਹਣੀਆਂ ਕਰੀਬ 90 ਡਿਗਰੀ ਉੱਤੇ।
- ਸਕ੍ਰੀਨ ਇੰਨੀ ਉੱਚੀ ਕਰੋ ਕਿ ਉਸ ਦਾ ਉੱਪਰਲਾ ਸਿਰਾ ਅੱਖਾਂ ਦੇ ਪੱਧਰ ਦੇ ਨੇੜੇ ਆ ਜਾਵੇ। ਤੁਹਾਨੂੰ ਸਿੱਧਾ ਸਾਹਮਣੇ ਦੇਖਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਹੇਠਾਂ ਨਹੀਂ।
ਮਕਸਦ ਅਜਿਹੀ ਹਾਲਤ ਹੈ ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਤੁਸੀਂ ਅਰਾਮ ਨਾਲ ਰਹਿ ਸਕੋ, ਜਿੱਥੇ ਭਾਰ ਹੱਡੀਆਂ ਸੰਭਾਲਣ ਅਤੇ ਪੱਠਿਆਂ ਨੂੰ ਅਰਾਮ ਮਿਲੇ। ਜੇ ਤੁਹਾਨੂੰ ਸਿੱਧੇ ਰਹਿਣ ਲਈ ਲਗਾਤਾਰ ਜੂਝਣਾ ਪੈ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਸ਼ਾਇਦ ਤੁਹਾਡੇ ਬੈਠਣ ਦੇ ਪ੍ਰਬੰਧ ਵਿੱਚ ਕੁਝ ਗ਼ਲਤ ਹੈ।
ਸਹਿਜੇ ਸਿੱਧਾ ਖੜ੍ਹਨਾ
ਖੜ੍ਹਨ ਦੇ ਆਪਣੇ ਚੁੱਪ-ਚਪੀਤੇ ਜਾਲ ਹਨ। ਕੁਝ ਲੋਕ ਛਾਤੀ ਬਾਹਰ ਕੱਢ ਕੇ ਲੱਕ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਪਿੱਛੇ ਮੋੜ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਕੁਝ ਕੁੱਲ੍ਹੇ ਅੱਗੇ ਧੱਕ ਕੇ ਉੱਪਰਲੀ ਪਿੱਠ ਗੋਲ ਕਰ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਨਿਊਟਰਲ ਹਾਲਤ ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸੌਖੇ ਵਿਚਕਾਰ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ।
- ਹੇਠੋਂ ਉੱਪਰ ਤੱਕ ਸੰਤੁਲਨ ਬਣਾਓ: ਭਾਰ ਦੋਵੇਂ ਪੈਰਾਂ ਉੱਤੇ ਬਰਾਬਰ, ਗੋਡੇ ਅਕੜਾਏ ਹੋਏ ਨਹੀਂ ਸਗੋਂ ਨਰਮ।
- ਕੁੱਲ੍ਹੇ ਪਸਲੀਆਂ ਦੇ ਹੇਠਾਂ ਰਹਿਣ ਦਿਓ, ਨਾ ਪਿਛਵਾੜਾ ਬਾਹਰ ਕੱਢੋ ਅਤੇ ਨਾ ਹੀ ਅੰਦਰ ਦਬਾਓ।
- ਕਲਪਨਾ ਕਰੋ ਕਿ ਇੱਕ ਨਰਮ ਧਾਗਾ ਤੁਹਾਡੇ ਸਿਰ ਦੀ ਚੋਟੀ ਨੂੰ ਛੱਤ ਵੱਲ ਖਿੱਚ ਰਿਹਾ ਹੈ ਅਤੇ ਰੀੜ੍ਹ ਲੰਮੀ ਹੋ ਰਹੀ ਹੈ।
- ਮੋਢੇ ਹੇਠਾਂ ਸੁੱਟੋ ਅਤੇ ਬਾਹਾਂ ਨੂੰ ਕੁਦਰਤੀ ਤੌਰ ਉੱਤੇ ਲਟਕਣ ਦਿਓ।
ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਕਾਫ਼ੀ ਦੇਰ ਇੱਕੋ ਥਾਂ ਖੜ੍ਹੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹੋ, ਜਿਵੇਂ ਕਾਊਂਟਰ ਉੱਤੇ ਜਾਂ ਕਤਾਰ ਵਿੱਚ, ਤਾਂ ਵਿਚ-ਵਿਚਾਲੇ ਭਾਰ ਬਦਲਦੇ ਰਹੋ। ਥੋੜ੍ਹਾ ਹਿੱਲੋ, ਇੱਕ ਕਦਮ ਅੱਗੇ ਅਤੇ ਪਿੱਛੇ। ਕਿਸੇ ਖ਼ਾਸ ਪੋਸਚਰ ਨਾਲੋਂ ਵੱਡਾ ਦੁਸ਼ਮਣ ਇੱਕੋ ਥਾਂ ਜੰਮੇ ਰਹਿਣਾ ਹੈ।
ਅਸਲੀ ਭੇਤ: ਹਿੱਲਦੇ ਰਹੋ
ਇਹ ਉਹ ਹਿੱਸਾ ਹੈ ਜੋ ਮਨ ਤੋਂ ਬੋਝ ਲਾਹ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਕੋਈ ਇੱਕ ਪੋਸਚਰ ਨਹੀਂ ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਤੁਹਾਨੂੰ ਸਾਰਾ ਦਿਨ ਰਹਿਣਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਅਜਿਹਾ ਕਰਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਨਾਲ ਫ਼ਾਇਦੇ ਨਾਲੋਂ ਨੁਕਸਾਨ ਵੱਧ ਹੋਵੇਗਾ। ਸਰੀਰ ਹਿੱਲਣ ਲਈ ਬਣਿਆ ਹੈ। Cleveland Clinic ਦੀ ਸਲਾਹ ਹੈ ਕਿ ਲਗਭਗ ਹਰ ਘੰਟੇ ਉੱਠੋ ਅਤੇ ਹਾਲਤ ਬਦਲੋ, ਭਾਵੇਂ ਸਿਰਫ਼ ਪਾਣੀ ਦਾ ਗਲਾਸ ਭਰਨ ਹੀ ਤੁਰ ਪਵੋ। Mayo Clinic ਵੀ ਇਹੀ ਸਾਦੀ ਸਲਾਹ ਦਿੰਦਾ ਹੈ: ਹਾਲਤ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਬਦਲੋ ਤਾਂ ਜੋ ਕਿਸੇ ਇੱਕ ਪੱਠਿਆਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਉੱਤੇ ਬਹੁਤ ਦੇਰ ਭਾਰ ਨਾ ਰਹੇ।
ਇਸ ਨਾਲ ਸਾਰੀ ਗੱਲ ਦਾ ਨਜ਼ਰੀਆ ਬਦਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਤੁਹਾਨੂੰ ਹਰ ਪਲ ਆਪਣੇ ਉੱਤੇ ਨਜ਼ਰ ਰੱਖਣ ਦੀ ਜਾਂ ਝੁਕੇ ਹੋਏ ਫੜੇ ਜਾਣ ਉੱਤੇ ਦੋਸ਼ੀ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਨ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ। ਤੁਹਾਨੂੰ ਬੱਸ ਹਿੱਲਣਾ ਹੈ। ਜੇ ਮਦਦ ਮਿਲਦੀ ਹੈ ਤਾਂ ਇੱਕ ਹਲਕਾ ਰਿਮਾਈਂਡਰ ਲਾ ਲਵੋ। ਫ਼ੋਨ ਉੱਤੇ ਗੱਲ ਕਰਦਿਆਂ ਖੜ੍ਹੇ ਹੋ ਜਾਓ। ਚਾਹ ਲੈਣ ਜਾਂਦਿਆਂ ਸਰੀਰ ਖਿੱਚੋ। ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਪੋਸਚਰ ਸੱਚਮੁੱਚ ਅਗਲੀ ਵਾਲੀ ਹੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।
ਹਿਲਜੁਲ ਪਿਛੋਕੜ ਵਿੱਚ ਵੱਡਾ ਕੰਮ ਵੀ ਕਰਦੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ। Cleveland Clinic ਦੱਸਦਾ ਹੈ ਕਿ ਪੋਸਚਰ ਵਿੱਚ ਸੱਚਮੁੱਚ ਫ਼ਰਕ ਮਹਿਸੂਸ ਹੋਣ ਵਿੱਚ ਕਰੀਬ ਚਾਰ ਤੋਂ ਛੇ ਹਫ਼ਤੇ ਦੀ ਨਿਯਮਿਤ ਸਰਗਰਮੀ ਲੱਗ ਸਕਦੀ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੁਸੀਂ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਪਿੱਠ ਅਤੇ ਧੜ ਦੀ ਉਹ ਤਾਕਤ ਬਣਾ ਰਹੇ ਹੁੰਦੇ ਹੋ ਜੋ ਘੱਟ ਮਿਹਨਤ ਨਾਲ ਤੁਹਾਨੂੰ ਸੰਭਾਲਦੀ ਹੈ। ਰੋਜ਼ਾਨਾ ਇੱਕ ਤੇਜ਼ ਸੈਰ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਤੁਸੀਂ ਸਿਰ ਉੱਚਾ ਰੱਖੋ ਅਤੇ ਪੇਟ ਦੇ ਪੱਠੇ ਹਲਕਾ ਜਿਹਾ ਅੰਦਰ ਖਿੱਚੋ, ਸ਼ੁਰੂ ਕਰਨ ਲਈ ਵਧੀਆ ਥਾਂ ਹੈ।
ਇਸ ਨੂੰ ਕਦੋਂ ਵੱਧ ਗੰਭੀਰਤਾ ਨਾਲ ਲੈਣਾ ਹੈ
ਪੋਸਚਰ ਦੀਆਂ ਆਦਤਾਂ ਸਾਡੇ ਵਿੱਚੋਂ ਬਹੁਤੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਸੁਧਾਰ ਸਕਦੇ ਹਨ। ਪਰ ਦਰਦ ਇੱਕ ਇਸ਼ਾਰਾ ਹੈ ਜਿਸ ਦੀ ਇੱਜ਼ਤ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਜੇ ਧੌਣ, ਮੋਢੇ ਜਾਂ ਪਿੱਠ ਦਾ ਦਰਦ ਟਿਕਿਆ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਵਾਰ-ਵਾਰ ਮੁੜ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਜਾਂ ਰੋਜ਼ ਦੇ ਕੰਮਾਂ ਵਿੱਚ ਰੁਕਾਵਟ ਬਣਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਡਾਕਟਰ ਜਾਂ ਫ਼ਿਜ਼ੀਓਥੈਰੇਪਿਸਟ ਨੂੰ ਮਿਲੋ। ਸੁੰਨ ਹੋਣਾ, ਸੂਈਆਂ ਚੁਭਣ ਵਰਗਾ ਅਹਿਸਾਸ, ਕਮਜ਼ੋਰੀ, ਜਾਂ ਬਾਂਹ ਜਾਂ ਲੱਤ ਵਿੱਚ ਉਤਰਦਾ ਦਰਦ, ਇਨ੍ਹਾਂ ਸਭ ਲਈ ਵੀ ਇਹੀ ਗੱਲ ਹੈ। ਇਹ ਮੇਜ਼ ਦੀ ਸੈਟਿੰਗ ਬਦਲਣ ਨਾਲ ਨਹੀਂ, ਕਿਸੇ ਮਾਹਰ ਦੀ ਨਜ਼ਰ ਨਾਲ ਹੱਲ ਹੁੰਦੇ ਹਨ।
ਜੇ ਤੁਹਾਨੂੰ ਪਹਿਲਾਂ ਤੋਂ ਪਿੱਠ ਦੀ ਕੋਈ ਬਿਮਾਰੀ ਹੈ, ਕੋਈ ਸੱਟ ਹੈ, ਜਾਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਪੱਕਾ ਨਹੀਂ ਪਤਾ ਕਿ ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ ਕੀ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਹੈ, ਤਾਂ ਨਵੀਆਂ ਕਸਰਤਾਂ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰਨ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਕਿਸੇ ਡਾਕਟਰ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕਰੋ। ਇੱਕ ਛੋਟੀ ਜਿਹੀ ਗੱਲਬਾਤ ਹਫ਼ਤਿਆਂ ਦੇ ਅੰਦਾਜ਼ੇ ਬਚਾ ਸਕਦੀ ਹੈ।
ਤੁਹਾਨੂੰ ਆਪਣੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਉਲਟ-ਪੁਲਟ ਕਰਨ ਦੀ ਜਾਂ ਪੁਤਲੇ ਵਾਂਗ ਖੜ੍ਹਨ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ। ਆਪਣੀ ਰੀੜ੍ਹ ਨੂੰ ਉਸ ਦੇ ਕੁਦਰਤੀ ਮੋੜ ਲੱਭਣ ਦਿਓ, ਆਪਣੀ ਥਾਂ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਜਾਓ ਕਿ ਚੰਗੀ ਪੋਸਚਰ ਆਪਣੇ ਆਪ ਬਣ ਜਾਵੇ, ਅਤੇ ਅਕੜਨ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਉੱਠ ਕੇ ਹਿੱਲੋ। ਬੱਸ ਏਨਾ ਹੀ ਹੈ। ਤੁਹਾਡੀ ਪਿੱਠ ਇਹ ਸਾਰਾ ਸਮਾਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਚੁੱਕਦੀ ਆਈ ਹੈ। ਇਹ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਧਿਆਨ ਬੱਸ ਉਸ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਸੰਭਾਲਣਾ ਹੈ।
ਸਰੋਤ
- Cleveland Clinic, Poor Posture Hurts Your Health More Than You Realize
- Mayo Clinic, Prevent back pain with good posture
- Harvard Health, Posture and back health