ਤੁਸੀਂ ਸ਼ਾਇਦ ਇਹ ਜੀਵਿਆ ਹੋਵੇਗਾ, ਬਸ ਨਾਂ ਨਹੀਂ ਦਿੱਤਾ ਹੋਣਾ। ਤੁਸੀਂ ਕਿਸੇ ਗੱਲ ਉੱਤੇ ਅਟਕੇ ਹੋਏ ਹੋ, ਕੋਈ ਈਮੇਲ ਜਿਸ ਦੇ ਸ਼ਬਦ ਨਹੀਂ ਲੱਭ ਰਹੇ, ਕੋਈ ਫ਼ੈਸਲਾ ਜਿਸ ਦੁਆਲੇ ਤੁਸੀਂ ਗੇੜੇ ਲਾ ਰਹੇ ਹੋ, ਫ਼ਿਕਰ ਦੀ ਕੋਈ ਗੰਢ ਜੋ ਖੁੱਲ੍ਹਦੀ ਨਹੀਂ। ਤੁਸੀਂ ਤੱਕਦੇ ਹੋ। ਜ਼ੋਰ ਲਾਉਂਦੇ ਹੋ। ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦਾ। ਫਿਰ ਤੁਸੀਂ ਸਿਰ ਹੌਲਾ ਕਰਨ ਲਈ ਬਾਹਰ ਨਿਕਲਦੇ ਹੋ, ਤੇ ਦੂਜੀ ਗਲੀ ਦੇ ਨੇੜੇ-ਤੇੜੇ ਉਹੀ ਖ਼ਿਆਲ ਜਿਸ ਦੀ ਲੋੜ ਸੀ, ਬਿਨਾਂ ਬੁਲਾਏ ਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਉਡੀਕ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਏਨੀ ਕਸ ਕੇ ਫੜਨਾ ਛੱਡੋ।
ਇਹ ਕੋਈ ਇਤਫ਼ਾਕ ਜਾਂ ਤੁਹਾਡੀ ਨਿੱਜੀ ਆਦਤ ਨਹੀਂ। ਤੁਰਨਾ ਸੱਚਮੁੱਚ ਬਦਲ ਦਿੰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਮਨ ਕਿਵੇਂ ਕੰਮ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਸਾਫ਼ ਸੋਚ ਤੇ ਟਿਕਵੇਂ ਮੂਡ, ਦੋਵਾਂ ਲਈ ਇਹ ਤੁਹਾਡੇ ਕੋਲ ਸਭ ਤੋਂ ਭਰੋਸੇਯੋਗ ਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਸਸਤਾ ਸੰਦ ਹੈ। ਨਾ ਕੋਈ ਐਪ, ਨਾ ਕੋਈ ਫ਼ੀਸ, ਨਾ ਕੋਈ ਹੁਨਰ ਸਿੱਖਣਾ। ਤੁਹਾਨੂੰ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਆਉਂਦਾ ਹੈ।
ਤੁਰਨਾ ਅਟਕੇ ਹੋਏ ਮਨ ਨਾਲ ਕੀ ਕਰਦਾ ਹੈ
ਇਸ ਬਾਰੇ ਸਭ ਤੋਂ ਤਿੱਖਾ ਸਬੂਤ Stanford ਵਿੱਚ Marily Oppezzo ਤੇ Daniel Schwartz ਦੇ ਕੀਤੇ ਪ੍ਰਯੋਗਾਂ ਤੋਂ ਆਉਂਦਾ ਹੈ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਬੈਠ ਕੇ ਤੇ ਤੁਰਦਿਆਂ ਸਿਰਜਣਾਤਮਕ ਸੋਚ ਦੇ ਕੰਮ ਦਿੱਤੇ, ਤੇ ਫ਼ਰਕ ਨਜ਼ਰਅੰਦਾਜ਼ ਕਰਨਾ ਔਖਾ ਸੀ। ਤੁਰਨ ਨੇ ਸਿਰਜਣਾਤਮਕ ਉਪਜ ਕਾਫ਼ੀ ਵਧਾ ਦਿੱਤੀ, ਤੇ ਇੱਕ ਪ੍ਰਯੋਗ ਵਿੱਚ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਬੈਠਣ ਦੇ ਮੁਕਾਬਲੇ ਲਗਭਗ ਦੁੱਗਣੇ ਨਵੇਂ ਖ਼ਿਆਲ ਦਿੱਤੇ। Stanford ਦੀ ਟੀਮ ਨੇ ਇਹ ਕੰਮ ਇੱਕ ਢੁਕਵੇਂ ਸਿਰਲੇਖ ਹੇਠ ਛਾਪਿਆ, *Give Your Ideas Some Legs*।
ਉਸ ਖੋਜ ਦੀਆਂ ਦੋ ਗੱਲਾਂ ਯਾਦ ਰੱਖਣ ਵਾਲੀਆਂ ਨੇ।
ਪਹਿਲੀ, ਗੱਲ ਨਜ਼ਾਰੇ ਦੀ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਖ਼ਾਲੀ ਕੰਧ ਵੱਲ ਮੂੰਹ ਕਰਕੇ ਟ੍ਰੈਡਮਿਲ ਉੱਤੇ ਤੁਰਨ ਦੀ ਤੁਲਨਾ ਬਾਹਰ ਖੁੱਲ੍ਹੇ ਵਿੱਚ ਤੁਰਨ ਨਾਲ ਕੀਤੀ, ਤੇ ਦੋਵਾਂ ਗਰੁੱਪਾਂ ਨੇ ਬੈਠੇ ਰਹਿਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਸੋਚ ਵਿੱਚ ਪਿੱਛੇ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ। ਕੰਮ ਤੁਰਨਾ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਨਜ਼ਾਰਾ ਨਹੀਂ। ਸੋ ਤੁਹਾਨੂੰ ਜੰਗਲ ਜਾਂ ਸੋਹਣੇ ਰਾਹ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ। ਗਲਿਆਰਾ, ਪਾਰਕਿੰਗ, ਗਲੀ ਦੇ ਕੁਝ ਗੇੜੇ, ਸਭ ਗਿਣੇ ਜਾਂਦੇ ਨੇ।
ਦੂਜੀ, ਅਸਰ ਟਿਕਿਆ ਰਿਹਾ। ਜੋ ਲੋਕ ਤੁਰ ਕੇ ਵਾਪਸ ਬੈਠ ਗਏ, ਉਹ ਕੁਝ ਸਮੇਂ ਤੱਕ ਵੱਧ ਸਿਰਜਣਾਤਮਕ ਸੋਚਦੇ ਰਹੇ। ਕਿਸੇ ਔਖੀ ਗੱਲਬਾਤ ਜਾਂ ਖ਼ਾਲੀ ਸਫ਼ੇ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਦੀ ਸੈਰ ਤੁਹਾਨੂੰ ਲਗਭਗ ਓਨਾ ਹੀ ਤਿਆਰ ਕਰ ਸਕਦੀ ਹੈ ਜਿੰਨਾ ਉਸ ਦੌਰਾਨ ਤੁਰਨਾ। ਇਹ ਉਸ ਹਰ ਬੰਦੇ ਲਈ ਤੋਹਫ਼ਾ ਹੈ ਜਿਸ ਦੇ ਵਧੀਆ ਖ਼ਿਆਲ ਮੇਜ਼ ਉੱਤੇ ਹਾਜ਼ਰ ਹੋਣੇ ਹੁੰਦੇ ਨੇ।
ਕੰਮ ਤੁਰਨਾ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਨਜ਼ਾਰਾ ਨਹੀਂ।
ਲੱਤਾਂ ਹਿਲਾਉਣ ਨਾਲ ਸਿਰ ਖੁੱਲ੍ਹ ਕਿਉਂ ਜਾਂਦਾ ਹੈ? ਕੁਝ ਹਿੱਸਾ ਮੂਡ ਦਾ ਹੈ। ਹਿਲਜੁਲ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਸ਼ਾਂਤ ਤੇ ਵੱਧ ਖੁੱਲ੍ਹੀ ਹਾਲਤ ਵੱਲ ਲੈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਜਿਹੜਾ ਮਨ ਖ਼ਤਰੇ ਲਈ ਕੱਸਿਆ ਹੋਇਆ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਉਸ ਕੋਲ ਭਟਕਣ ਤੇ ਜੋੜਨ ਲਈ ਵੱਧ ਥਾਂ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਕੁਝ ਹਿੱਸਾ ਉਸ ਨਰਮ ਲੈਅ ਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਉਸ ਕਸੀ ਹੋਈ, ਜ਼ੋਰ ਵਾਲੀ ਪਕੜ ਨੂੰ ਢਿੱਲਾ ਕਰ ਦਿੰਦੀ ਲੱਗਦੀ ਹੈ ਜੋ ਅਸੀਂ ਬਹੁਤ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦਿਆਂ ਮਸਲੇ ਉੱਤੇ ਲਾ ਦਿੰਦੇ ਹਾਂ। ਤੁਸੀਂ ਜ਼ੋਰ ਲਾਉਣਾ ਛੱਡਦੇ ਹੋ, ਤੇ ਜਵਾਬ ਪਾਸੇ ਵਾਲੇ ਦਰਵਾਜ਼ਿਓਂ ਅੰਦਰ ਆ ਵੜਦਾ ਹੈ।
ਮੂਡ ਵਾਲੀ ਗੱਲ ਵੀ ਓਨੀ ਹੀ ਸੱਚੀ ਹੈ
ਸਾਫ਼ ਸੋਚ ਤਾਂ ਅੱਧੀ ਕਹਾਣੀ ਹੈ। ਭਾਰੀ ਜਾਂ ਘਬਰਾਏ ਹੋਏ ਮਨ ਨੂੰ ਟਿਕਾਉਣ ਦੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਧ ਪੜ੍ਹੇ-ਪਰਖੇ ਤਰੀਕਿਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਤੁਰਨਾ ਇੱਕ ਹੈ, ਤੇ ਸਬੂਤ ਦੀ ਮਾਤਰਾ ਤਸੱਲੀ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਹੈ।
2024 ਵਿੱਚ ਛਪੀ ਇੱਕ ਵੱਡੀ ਸਮੀਖਿਆ ਨੇ ਅੱਠ ਹਜ਼ਾਰ ਤੋਂ ਵੱਧ ਲੋਕਾਂ ਵਾਲੀਆਂ 75 ਪਰਖਾਂ ਨੂੰ ਇਕੱਠਾ ਕੀਤਾ ਤੇ ਪਾਇਆ ਕਿ ਤੁਰਨਾ ਉਦਾਸੀ ਤੇ ਚਿੰਤਾ ਦੋਵਾਂ ਦੇ ਚੋਖੇ ਘੱਟ ਲੱਛਣਾਂ ਨਾਲ ਜੁੜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਜਿਹੜੇ ਲੋਕ ਸ਼ੁਰੂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਧ ਜੂਝ ਰਹੇ ਸਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਮ ਤੌਰ ਉੱਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਧ ਲਾਭ ਹੋਇਆ। ਤੇ ਖੋਜਕਾਰਾਂ ਨੇ ਇੱਕ ਦਿਲ ਖ਼ੁਸ਼ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਗੱਲ ਨੋਟ ਕੀਤੀ: ਛੋਟੀਆਂ ਸੈਰਾਂ ਵੀ ਅਸਲੀ ਮਾਨਸਿਕ ਸਿਹਤ ਲਾਭ ਨਾਲ ਜੁੜੀਆਂ ਸਨ। ਕੁਝ ਹਾਸਲ ਕਰਨ ਲਈ ਤੁਹਾਨੂੰ ਘੰਟਾ ਭਰ ਤੁਰਨ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ।
ਇਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਿਨਾਂ ਵਿੱਚ ਮਾਅਨੇ ਰੱਖਦਾ ਹੈ ਜਦੋਂ ਦਰਵਾਜ਼ਿਓਂ ਬਾਹਰ ਨਿਕਲਣਾ ਹੀ ਵੱਡਾ ਕੰਮ ਲੱਗਦਾ ਹੈ। ਪੱਧਰ ਜਾਣ-ਬੁੱਝ ਕੇ ਨੀਵਾਂ ਰੱਖਿਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਦਸ ਮਿੰਟ ਦੀ ਸੈਰ ਕੋਈ ਦਿਲਾਸੇ ਵਾਲਾ ਇਨਾਮ ਨਹੀਂ। ਇਹ ਪੂਰੀ ਖ਼ੁਰਾਕ ਹੈ।
ਇਸ ਨੂੰ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਵਰਤਣਾ ਕਿਵੇਂ ਹੈ
ਗੁਰ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਤੁਰਨ ਨੂੰ ਉਸ ਕਸਰਤ ਵਾਂਗ ਨਾ ਦੇਖੋ ਜਿਸ ਦਾ ਸਮਾਂ ਤੈਅ ਕਰਨਾ ਪੈਂਦਾ ਹੈ, ਸਗੋਂ ਉਸ ਸੰਦ ਵਾਂਗ ਦੇਖੋ ਜਿਸ ਨੂੰ ਤੁਸੀਂ ਖ਼ਾਸ ਪਲਾਂ ਵਿੱਚ ਚੁੱਕਦੇ ਹੋ। ਇਸ ਨੂੰ ਦਿਨ ਵਿੱਚ ਵਾੜਨ ਦੇ ਕੁਝ ਤਰੀਕੇ:
- ਅਟਕ ਜਾਓ ਤਾਂ ਮੇਜ਼ ਛੱਡ ਦਿਓ। ਹੱਲ ਹੋਣ ਦੀ ਉਡੀਕ ਨਾ ਕਰੋ। ਸੈਰ ਹੀ ਰਣਨੀਤੀ ਹੈ, ਕੰਮ ਮੁਕਾਉਣ ਦਾ ਇਨਾਮ ਨਹੀਂ। ਦਸ ਮਿੰਟ ਬਥੇਰੇ ਨੇ।
- ਔਖੇ ਕੰਮ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਹੀ ਨਹੀਂ, ਪਹਿਲਾਂ ਵੀ ਤੁਰੋ। ਤਣਾਅ ਵਾਲੀ ਮੀਟਿੰਗ ਜਾਂ ਸਿਰਜਣਾਤਮਕ ਕੰਮ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਇਮਾਰਤ ਦੁਆਲੇ ਇੱਕ ਗੇੜਾ ਤੁਹਾਨੂੰ ਉਹੀ ਟਿਕਿਆ ਹੋਇਆ ਲਾਭ ਦਿੰਦਾ ਹੈ ਜੋ Stanford ਨੂੰ ਲੱਭਿਆ ਸੀ।
- ਮਸਲਾ ਨਾਲ ਲੈ ਜਾਓ, ਫਿਰ ਛੱਡ ਦਿਓ। ਤੁਰਦਿਆਂ ਸਵਾਲ ਨੂੰ ਮਨ ਵਿੱਚ ਢਿੱਲਾ ਜਿਹਾ ਫੜੋ, ਫਿਰ ਉਸ ਨੂੰ ਚੱਬਣਾ ਛੱਡ ਦਿਓ ਤੇ ਬੱਸ ਤੁਰੋ। ਧਿਆਨ ਨੂੰ ਭਟਕਣ ਦਿਓ। ਜਵਾਬ ਆਮ ਤੌਰ ਉੱਤੇ ਓਦੋਂ ਉੱਭਰਦੇ ਨੇ ਜਦੋਂ ਤੁਸੀਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵੱਲ ਤੱਕ ਨਹੀਂ ਰਹੇ ਹੁੰਦੇ।
- ਕਦੇ-ਕਦੇ ਕੰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਕੁਝ ਨਾ ਲਾਓ। ਪੌਡਕਾਸਟ ਚੰਗਾ ਸਾਥੀ ਹੈ, ਪਰ ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਕੋਈ ਗੁੰਝਲ ਸੁਲਝਾਉਣੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਚੁੱਪ (ਜਾਂ ਬੱਸ ਗਲੀ ਦੀ ਆਵਾਜ਼) ਤੁਹਾਡੀਆਂ ਸੋਚਾਂ ਨੂੰ ਥਾਂ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।
- ਸ਼ੁਰੂ ਕਰਨਾ ਬੇਹੱਦ ਸੌਖਾ ਰੱਖੋ। ਬੂਟ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਕੋਲ। ਦੁਪਹਿਰ ਦੀ ਰੋਟੀ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਪੰਜ ਮਿੰਟ ਦਾ ਪੱਕਾ ਵਕਫ਼ਾ। ਜਿਹੜੀਆਂ ਸੈਰਾਂ ਮਦਦ ਕਰਦੀਆਂ ਨੇ, ਉਹ ਉਹੀ ਨੇ ਜੋ ਸੱਚਮੁੱਚ ਹੁੰਦੀਆਂ ਨੇ, ਯਾਨੀ ਯੋਜਨਾ ਨੂੰ ਥੱਕੇ ਹੋਏ ਮੰਗਲਵਾਰ ਵਿੱਚੋਂ ਵੀ ਲੰਘਣਾ ਪੈਣਾ ਹੈ।
ਜੇ ਲੰਮੀ ਸੈਰ ਮੁਮਕਿਨ ਨਹੀਂ
ਲਾਭ ਲੈਣ ਲਈ ਤੁਹਾਨੂੰ ਖੁੱਲ੍ਹੀ ਥਾਂ ਜਾਂ ਵਿਹਲੇ ਵਕਤ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ। ਫ਼ੋਨ ਉੱਤੇ ਗੱਲ ਸੋਚਦਿਆਂ ਗਲਿਆਰੇ ਵਿੱਚ ਗੇੜੇ ਮਾਰੋ। ਬਾਥਰੂਮ ਤੱਕ ਲੰਮਾ ਰਾਹ ਲਓ। ਬਾਲਕੋਨੀ ਉੱਤੇ ਜਾਓ ਜਾਂ ਹੇਠਾਂ ਲੌਬੀ ਤੱਕ ਹੋ ਆਓ। ਤਿੰਨ ਮਿੰਟ ਦੀ ਹਿਲਜੁਲ ਸਕਰੀਨ ਅੱਗੇ ਦੰਦ ਪੀਹਣ ਦੇ ਤੀਹ ਮਿੰਟਾਂ ਨਾਲੋਂ ਬਿਹਤਰ ਹੈ। ਸਰੀਰ ਤੁਹਾਨੂੰ ਦੂਰੀ ਦੇ ਨੰਬਰ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦਾ।
ਕੁਝ ਈਮਾਨਦਾਰ ਗੱਲਾਂ
ਤੁਰਨਾ ਬਹੁਤਿਆਂ ਲਈ ਨਰਮ ਤੇ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਹੈ, ਪਰ ਕੁਝ ਗੱਲਾਂ ਇਸ ਨੂੰ ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਰੱਖਦੀਆਂ ਨੇ। ਜੇ ਤੁਹਾਨੂੰ ਦਿਲ ਦੀ ਕੋਈ ਤਕਲੀਫ਼ ਹੈ, ਜੋੜਾਂ ਜਾਂ ਸੰਤੁਲਨ ਦੀ ਸਮੱਸਿਆ ਹੈ, ਜਾਂ ਤੁਸੀਂ ਸੱਟ ਜਾਂ ਬੀਮਾਰੀ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਵਾਪਸ ਸਰਗਰਮ ਹੋ ਰਹੇ ਹੋ, ਤਾਂ ਆਪਣੇ ਡਾਕਟਰ ਤੋਂ ਪੁੱਛੋ ਕਿ ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ ਕੀ ਠੀਕ ਹੈ, ਤੇ ਸੋਟੀ, ਡੰਡੀਆਂ ਵਾਲੀ ਟ੍ਰੈਡਮਿਲ, ਜਾਂ ਨਾਲ ਤੁਰਨ ਵਾਲੇ ਸਾਥੀ ਦੀ ਮਦਦ ਲੈਣ ਵਿੱਚ ਝਿਜਕੋ ਨਾ। ਦਰਦ ਸਹਿ ਕੇ ਤੁਰਨ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਵਡਿਆਈ ਨਹੀਂ।
ਤੇ ਭਾਵੇਂ ਤੁਰਨਾ ਸੱਚਮੁੱਚ ਨੀਵੇਂ ਜਾਂ ਘਬਰਾਏ ਮੂਡ ਵਿੱਚ ਮਦਦ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਇਹ ਲੋੜ ਪੈਣ ਉੱਤੇ ਇਲਾਜ ਦਾ ਬਦਲ ਨਹੀਂ। ਜੇ ਉਦਾਸੀ, ਨਿਰਾਸ਼ਾ ਜਾਂ ਚਿੰਤਾ ਕਈ ਹਫ਼ਤਿਆਂ ਤੋਂ ਟਿਕੀ ਹੋਈ ਹੈ, ਤੁਹਾਡੀ ਨੀਂਦ, ਕੰਮ ਜਾਂ ਰਿਸ਼ਤਿਆਂ ਵਿੱਚ ਅੜਿੱਕਾ ਬਣ ਰਹੀ ਹੈ, ਜਾਂ ਰੋਜ਼ ਦੇ ਕੰਮ ਔਖੇ ਕਰ ਰਹੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਇਹ ਗੱਲ ਕਿਸੇ ਡਾਕਟਰ ਜਾਂ ਥੈਰੇਪਿਸਟ ਕੋਲ ਲਿਜਾਣ ਵਾਲੀ ਹੈ। ਮਦਦ ਮੰਗਣਾ ਆਪਣੇ ਆਪ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਤਾਕਤ ਹੈ, ਤੇ ਦੋਵੇਂ ਨਾਲ-ਨਾਲ ਚੱਲ ਸਕਦੇ ਨੇ। ਸੈਰ ਵੀ ਕਰੋ ਤੇ ਫ਼ੋਨ ਵੀ।
ਇਸ ਗੱਲ ਦੀ ਚੁੱਪ ਸੁੰਦਰਤਾ ਇਹੀ ਹੈ ਕਿ ਇਹ ਕਿੰਨੀ ਆਮ ਹੈ। ਨਾ ਸਾਮਾਨ, ਨਾ ਮੁਹਾਰਤ, ਨਾ ਕੁਝ ਖ਼ਰੀਦਣਾ। ਅਗਲੀ ਵਾਰ ਜਦੋਂ ਸੋਚਾਂ ਗੰਢ ਬਣ ਜਾਣ ਤੇ ਸਕਰੀਨ ਮਦਦ ਕਰਨੀ ਛੱਡ ਦੇਵੇ, ਤਾਂ ਕਦਮ ਸਾਦਾ ਹੈ। ਉੱਠੋ। ਬਾਹਰ ਜਾਓ, ਜਾਂ ਬੱਸ ਗਲਿਆਰੇ ਤੱਕ। ਕੁਝ ਮਿੰਟ ਸੋਚਣ ਦਾ ਕੰਮ ਆਪਣੇ ਪੈਰਾਂ ਨੂੰ ਕਰਨ ਦਿਓ। ਤੁਹਾਡੀ ਉਮੀਦ ਤੋਂ ਵੱਧ ਵਾਰ, ਵਾਪਸ ਬੈਠਣ ਤੱਕ ਕੁਝ ਨਾ ਕੁਝ ਢਿੱਲਾ ਪੈ ਚੁੱਕਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਸਰੋਤ
- American Psychological Association, Taking a walk may lead to more creativity than sitting, study finds
- National Library of Medicine (PMC), The Effect of Walking on Depressive and Anxiety Symptoms: Systematic Review and Meta-Analysis