ਆਪਣੇ ਸਾਥੀ ਨਾਲ ਕਪਲਜ਼ ਕਾਊਂਸਲਿੰਗ ਦੀ ਗੱਲ ਕਿਵੇਂ ਛੇੜੀਏ

ਤੁਸੀਂ ਸ਼ਾਇਦ ਮਨ ਵਿੱਚ ਇਹਦੀ ਰਿਹਰਸਲ ਕਰ ਚੁੱਕੇ ਹੋ। ਸ਼ਾਇਦ ਨਹਾਉਂਦਿਆਂ, ਜਾਂ ਘਰ ਵਾਪਸ ਆਉਂਦਿਆਂ ਗੱਡੀ ਵਿੱਚ, ਜਾਂ ਰਾਤ ਨੂੰ ਜਾਗਦਿਆਂ ਜਦੋਂ ਨਾਲ ਪਿਆ ਬੰਦਾ ਸੌਂ ਰਿਹਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਤੁਸੀਂ ਕਹਿਣਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋ "ਮੈਨੂੰ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਸਾਨੂੰ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਮਿਲਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ", ਤੇ ਹਰ ਵਾਰ ਜਦੋਂ ਤੁਸੀਂ ਇਹ ਸੋਚਦੇ ਹੋ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਚਿਹਰਾ ਪੱਥਰ ਹੁੰਦਾ ਦਿਖਦਾ ਹੈ। ਬਚਾਅ। ਦੁੱਖ। ਤੇ ਉਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਦੀ ਚੁੱਪ।

ਸੋ ਤੁਸੀਂ ਕਹਿੰਦੇ ਹੀ ਨਹੀਂ। ਖ਼ਿਆਲ ਫਿਰ ਪਾਸੇ ਰੱਖ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਉਹੀ ਬਹਿਸਾਂ ਘੁੰਮਦੀਆਂ ਰਹਿੰਦੀਆਂ ਹਨ।

ਮੂੰਹ ਖੋਲ੍ਹਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਇਹ ਜਾਣਨ ਵਾਲੀ ਗੱਲ ਹੈ: ਉਸ ਪਹਿਲੀ ਗੱਲਬਾਤ ਦੀ ਬੇਚੈਨੀ ਲਗਭਗ ਹਮੇਸ਼ਾ ਅਟਕੇ ਰਹਿਣ ਦੀ ਕੀਮਤ ਨਾਲੋਂ ਛੋਟੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਤੇ ਤੁਸੀਂ ਗੱਲ ਕਿਵੇਂ ਛੇੜਦੇ ਹੋ, ਇਹ ਸੰਪੂਰਨ ਸ਼ਬਦ ਲੱਭਣ ਨਾਲੋਂ ਕਿਤੇ ਵੱਧ ਮਾਇਨੇ ਰੱਖਦਾ ਹੈ। ਤੁਸੀਂ ਕੋਈ ਫ਼ੈਸਲਾ ਨਹੀਂ ਸੁਣਾ ਰਹੇ। ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ ਸਾਥੀ ਨੂੰ ਕਹਿ ਰਹੇ ਹੋ ਕਿ ਇੱਕ ਔਖਾ ਕੰਮ ਤੁਹਾਡੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਕਰੇ।

ਇਹ ਏਨੀ ਭਾਰੀ ਗੱਲ ਕਿਉਂ ਲੱਗਦੀ ਹੈ

ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਲਈ "ਚੱਲ ਥੈਰੇਪੀ ਲਈ ਚੱਲੀਏ" ਦਾ ਮਤਲਬ ਇਹ ਸੁਣਾਈ ਦਿੰਦਾ ਹੈ ਕਿ "ਤੂੰ ਖ਼ਰਾਬ ਹੈਂ ਤੇ ਮੈਂ ਤੈਅ ਕਰ ਲਿਆ ਹੈ ਕਿ ਕਸੂਰ ਤੇਰਾ ਹੈ"। ਇੱਕ ਟਿਕੇ ਹੋਏ ਰਿਸ਼ਤੇ ਵਿੱਚ ਵੀ ਇਹ ਸੁਝਾਅ ਖ਼ਤਰੇ ਵਾਂਗ ਲੱਗ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਜਾਂ ਇਸ ਇਕਬਾਲ ਵਾਂਗ ਕਿ ਹਾਲਾਤ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਸੋਚਣ ਨਾਲੋਂ ਭੈੜੇ ਹਨ, ਜਾਂ ਇਸ ਸਬੂਤ ਵਾਂਗ ਕਿ ਉਹ ਕਿਸੇ ਅਜਿਹੀ ਚੀਜ਼ ਵਿੱਚ ਨਾਕਾਮ ਹੋਏ ਹਨ ਜਿਸਦੀ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਪਰਵਾਹ ਹੈ।

ਇਹ ਪ੍ਰਤੀਕਿਰਿਆ ਆਮ ਤੌਰ ਉੱਤੇ ਥੈਰੇਪੀ ਬਾਰੇ ਹੁੰਦੀ ਹੀ ਨਹੀਂ। ਇਹ ਡਰ ਬਾਰੇ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਇਹ ਡਰ ਕਿ ਰਿਸ਼ਤਾ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਅੰਦਾਜ਼ੇ ਨਾਲੋਂ ਵੱਧ ਮੁਸ਼ਕਲ ਵਿੱਚ ਹੈ। ਦੋਸ਼ੀ ਠਹਿਰਾਏ ਜਾਣ ਦਾ ਡਰ। ਕਿਸੇ ਅਜਨਬੀ ਨਾਲ ਕਮਰੇ ਵਿੱਚ ਬੈਠ ਕੇ ਇਹ ਸੁਣਨ ਦਾ ਡਰ ਕਿ ਔਖਾ ਬੰਦਾ ਉਹੀ ਹੈ।

ਇਹ ਜਾਣਨਾ ਮਦਦ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਸ ਨਾਲ ਪਤਾ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਇਸ ਗੱਲਬਾਤ ਵਿੱਚ ਤੁਹਾਡਾ ਕੰਮ ਕੀ ਹੈ। ਤੁਹਾਡਾ ਕੰਮ ਇਸ ਖ਼ਿਆਲ ਨੂੰ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਵਾਉਣਾ ਹੈ। ਇਹ ਬਹਿਸ ਜਿੱਤਣਾ ਨਹੀਂ ਕਿ ਲੋੜ ਹੈ ਜਾਂ ਨਹੀਂ।

ਇੱਕ ਨਵੀਂ ਨਜ਼ਰ ਇੱਥੇ ਬਹੁਤ ਕੰਮ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਕਪਲਜ਼ ਕਾਊਂਸਲਿੰਗ ਕੋਈ ਐਮਰਜੈਂਸੀ ਵਾਰਡ ਨਹੀਂ ਜਿੱਥੇ ਸਿਰਫ਼ ਓਦੋਂ ਜਾਈਦਾ ਹੈ ਜਦੋਂ ਰਿਸ਼ਤੇ ਵਿੱਚੋਂ ਖ਼ੂਨ ਵਗ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇ। Mayo Clinic ਸਿੱਧਾ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ: ਮੈਰਿਜ ਕਾਊਂਸਲਿੰਗ ਜੋੜਿਆਂ ਨੂੰ ਟਕਰਾਅ ਪਛਾਣਨ ਤੇ ਉਹਦੇ ਵਿੱਚੋਂ ਲੰਘਣ ਵਿੱਚ ਮਦਦ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਮਦਦ ਲੈਣਾ ਆਮ ਤੌਰ ਉੱਤੇ ਮਸਲਿਆਂ ਨੂੰ ਨਜ਼ਰਅੰਦਾਜ਼ ਕਰਨ ਜਾਂ ਇਹ ਆਸ ਰੱਖਣ ਨਾਲੋਂ ਵੱਧ ਅਸਰਦਾਰ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਆਪੇ ਠੀਕ ਹੋ ਜਾਣਗੇ। ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਜੋੜੇ ਓਦੋਂ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਜਦੋਂ ਸਭ ਠੀਕ-ਠਾਕ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਤੇ ਉਹ ਬੱਸ ਬਿਹਤਰ ਗੱਲਬਾਤ ਕਰਨੀ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਪਹਿਲਾਂ ਜਾਣਾ ਪਰਵਾਹ ਦੀ ਨਿਸ਼ਾਨੀ ਹੈ, ਢਹਿ-ਢੇਰੀ ਹੋਣ ਦੀ ਨਹੀਂ।

ਵੇਲਾ ਚੁਣੋ, ਫਿਰ ਸ਼ਬਦ ਚੁਣੋ

ਅੱਧੀ ਲੜਾਈ ਤਾਂ ਵੇਲੇ ਦੀ ਹੈ। ਇਹ ਗੱਲ ਲੜਾਈ ਦੇ ਵਿਚਾਲੇ ਬਿਲਕੁਲ ਨਾ ਛੇੜੋ। ਜਦੋਂ ਤੁਹਾਡੇ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਦਾ ਸਰੀਰ ਗਰਮ ਹੋਇਆ ਪਿਆ ਹੈ, ਤਾਂ ਜੋ ਵੀ ਤੁਸੀਂ ਕਹੋਗੇ ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਭੈੜੀ ਛਾਣਨੀ ਵਿੱਚੋਂ ਲੰਘ ਕੇ ਸੁਣਿਆ ਜਾਵੇਗਾ।

ਕਿਸੇ ਸ਼ਾਂਤ, ਆਮ ਜਿਹੇ ਵੇਲੇ ਦੀ ਉਡੀਕ ਕਰੋ। ਇੱਕ ਖ਼ਾਮੋਸ਼ ਸ਼ਾਮ। ਸੈਰ। ਜਾਂ ਗੱਡੀ ਦਾ ਸਫ਼ਰ ਜਿੱਥੇ ਤੁਸੀਂ ਆਹਮੋ-ਸਾਹਮਣੇ ਨਹੀਂ ਸਗੋਂ ਨਾਲ-ਨਾਲ ਬੈਠੇ ਹੋ, ਇਸ ਨਾਲ ਕੁਝ ਦਬਾਅ ਘਟ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਤੁਸੀਂ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋ ਕਿ ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਸਰੀਰ ਸ਼ਾਂਤ ਹੋਵੇ, ਉਸ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਦਿਲ ਤੋਂ ਹਿੰਮਤ ਮੰਗੋ।

ਜਦੋਂ ਬੋਲੋ, ਤਾਂ ਗੱਲ ਆਪਣੇ ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰੋ, ਉਹਨਾਂ ਤੋਂ ਨਹੀਂ। ਫ਼ਰਕ ਹੀ ਸਭ ਕੁਝ ਹੈ:

• "ਤੂੰ ਕਦੇ ਸੁਣਦਾ ਹੀ ਨਹੀਂ, ਸਾਨੂੰ ਇਸ ਵਿੱਚ ਮਦਦ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ" ਦੀ ਥਾਂ ਕਹੋ "ਮੈਨੂੰ ਅੱਜਕੱਲ੍ਹ ਇਕੱਲਾਪਣ ਮਹਿਸੂਸ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਮੈਨੂੰ ਸਾਡੀ ਪੁਰਾਣੀ ਨੇੜਤਾ ਯਾਦ ਆਉਂਦੀ ਹੈ।"
• "ਤੇਰੇ ਵਿੱਚ ਗੁੱਸੇ ਦੀ ਸਮੱਸਿਆ ਹੈ ਜਿਸਦਾ ਹੱਲ ਕੱਢਣਾ ਪੈਣਾ" ਦੀ ਥਾਂ ਕਹੋ "ਮੈਨੂੰ ਚੰਗਾ ਨਹੀਂ ਲੱਗਦਾ ਕਿ ਲੜਾਈ ਵੇਲੇ ਮੈਂ ਚੁੱਪ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹਾਂ, ਤੇ ਮੈਂ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ ਅਸੀਂ ਕੋਈ ਬਿਹਤਰ ਤਰੀਕਾ ਲੱਭੀਏ।"
• "ਸਾਨੂੰ ਇਹ ਰਿਸ਼ਤਾ ਠੀਕ ਕਰਨਾ ਹੀ ਪੈਣਾ" ਦੀ ਥਾਂ ਕਹੋ "ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਪਿਆਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਤੇ ਮੈਂ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ ਅਸੀਂ ਲੰਮਾ ਸਮਾਂ ਨਾਲ ਰਹੀਏ। ਮੈਨੂੰ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਥੋੜ੍ਹੀ ਬਾਹਰੀ ਮਦਦ ਸਾਨੂੰ ਹੋਰ ਮਜ਼ਬੂਤ ਕਰ ਸਕਦੀ ਹੈ।"

ਪੈਟਰਨ ਦੇਖੋ। ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ ਜਜ਼ਬੇ ਤੇ ਆਪਣੀ ਉਮੀਦ ਦਾ ਨਾਂ ਲੈ ਰਹੇ ਹੋ। ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਤਸਵੀਰ ਦੇ ਅੰਦਰ ਰੱਖ ਰਹੇ ਹੋ, ਬਾਹਰ ਖੜ੍ਹ ਕੇ ਉਂਗਲ ਨਹੀਂ ਕਰ ਰਹੇ। ਜੋੜਿਆਂ ਉੱਤੇ ਖੋਜ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਦਹਾਕਿਆਂ ਤੋਂ ਦੇਖ ਰਹੇ ਹਨ ਕਿ ਇਹ ਗੱਲਬਾਤਾਂ ਕਿਵੇਂ ਚੱਲਦੀਆਂ ਹਨ, ਤੇ ਸਿੱਟਾ ਹਮੇਸ਼ਾ ਇੱਕੋ ਹੈ: ਇੱਕੋ ਸ਼ਿਕਾਇਤ ਦਾ ਅਸਰ ਬਿਲਕੁਲ ਵੱਖਰਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਇਹ ਇਸ ਉੱਤੇ ਨਿਰਭਰ ਕਰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਦੋਸ਼ ਨਾਲ ਸ਼ੁਰੂ ਹੁੰਦੀ ਹੈ ਜਾਂ ਆਪਣੀ ਕਮਜ਼ੋਰੀ ਖੋਲ੍ਹਣ ਨਾਲ।

ਇਹਨੂੰ "ਅਸੀਂ ਬਨਾਮ ਮਸਲਾ" ਬਣਾਓ

ਜਿਹੜੀ ਖ਼ਾਮੋਸ਼ ਤਬਦੀਲੀ ਇਹਨਾਂ ਗੱਲਾਂ ਨੂੰ ਬਦਲ ਦਿੰਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਹੈ "ਮੈਂ ਬਨਾਮ ਤੂੰ" ਤੋਂ "ਅਸੀਂ ਬਨਾਮ ਇਹ ਔਖੀ ਚੀਜ਼" ਵੱਲ ਜਾਣਾ।

ਜਦੋਂ ਤੁਸੀਂ ਕਹਿੰਦੇ ਹੋ "ਅਸੀਂ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਉਸੇ ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ ਫਸ ਜਾਂਦੇ ਹਾਂ ਤੇ ਮੈਨੂੰ ਇਹ ਬਿਲਕੁਲ ਚੰਗਾ ਨਹੀਂ ਲੱਗਦਾ", ਤਾਂ ਤੁਸੀਂ ਲੜਾਈ ਨੂੰ ਮੇਜ਼ ਦੇ ਇੱਕ ਪਾਸੇ ਤੇ ਆਪਣੇ ਦੋਵਾਂ ਨੂੰ ਦੂਜੇ ਪਾਸੇ ਰੱਖ ਦਿੱਤਾ ਹੈ। ਹੁਣ ਤੁਸੀਂ ਵਿਰੋਧੀ ਨਹੀਂ ਹੋ। ਤੁਸੀਂ ਦੋ ਜਣੇ ਹੋ ਜੋ ਇਕੱਠੇ ਇੱਕ ਸਾਂਝੇ ਮਸਲੇ ਵੱਲ ਦੇਖ ਰਹੇ ਹਨ।

ਇਹ ਸਿਰਫ਼ ਕੋਈ ਸੋਹਣੀ ਚਾਲ ਨਹੀਂ ਹੈ। ਇਹ ਉਸੇ ਤਰੀਕੇ ਦਾ ਅਕਸ ਹੈ ਜਿਸ ਨਾਲ ਚੰਗੀ ਕਪਲਜ਼ ਥੈਰੇਪੀ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਕੰਮ ਕਰਦੀ ਹੈ। Gottman Method, ਜੋ ਲਗਭਗ ਪੰਜ ਦਹਾਕਿਆਂ ਦੀ ਖੋਜ ਉੱਤੇ ਬਣਿਆ ਹੈ ਕਿ ਰਿਸ਼ਤੇ ਟਿਕਦੇ ਕਿਉਂ ਹਨ, ਬਹੁਤੇ ਟਕਰਾਅ ਨੂੰ ਅਜਿਹੀ ਚੀਜ਼ ਮੰਨਦਾ ਹੈ ਜਿਸਨੂੰ ਮਿਲ ਕੇ ਸੰਭਾਲਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਨਾ ਕਿ ਕੋਈ ਮੁਕਾਬਲਾ ਜਿਸਨੂੰ ਕੋਈ ਇੱਕ ਜਿੱਤਦਾ ਹੈ। ਕਾਊਂਸਲਰ ਦਾ ਕੰਮ ਅੰਪਾਇਰ ਬਣਨਾ ਘੱਟ ਤੇ ਤੁਹਾਡੀ ਦੋਵਾਂ ਦੀ ਦੋਸਤੀ ਬਣਾਉਣ, ਬਿਨਾਂ ਸਭ ਸਾੜੇ ਮਤਭੇਦ ਸੰਭਾਲਣ, ਤੇ ਛੋਟੇ ਜ਼ਖ਼ਮਾਂ ਦੇ ਪੱਕਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਮੁਰੰਮਤ ਕਰਨ ਵਿੱਚ ਮਦਦ ਕਰਨਾ ਵੱਧ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ ਸਾਥੀ ਨੂੰ ਥੈਰੇਪੀ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੱਸਦੇ ਹੋ, ਤਾਂ ਤੁਸੀਂ ਇੱਕ ਅਜਿਹੀ ਥਾਂ ਦੀ ਗੱਲ ਕਰ ਰਹੇ ਹੋ ਜਿੱਥੇ ਕਿਸੇ ਉੱਤੇ ਮੁਕੱਦਮਾ ਨਹੀਂ ਚੱਲਦਾ।

ਬਿਨਾਂ ਦੋਸ਼ਾਂ ਦਾ ਢੇਰ ਲਾਏ, ਵਜ੍ਹਾ ਬਾਰੇ ਇਮਾਨਦਾਰ ਹੋਣਾ ਵੀ ਮਦਦ ਕਰਦਾ ਹੈ। "ਮੈਂ ਇਹ ਇਸ ਕਰਕੇ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ ਕਿਉਂਕਿ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਪਿਆਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ ਤੇ ਮੈਂ ਦੂਰੀ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰ-ਕਰ ਕੇ ਥੱਕ ਗਿਆ ਹਾਂ" ਇੱਕ ਅਜਿਹੀ ਵਜ੍ਹਾ ਹੈ ਜਿਸਦੇ ਨਾਲ ਤੁਹਾਡਾ ਸਾਥੀ ਖੜ੍ਹ ਸਕਦਾ ਹੈ। "ਮੈਂ ਇਹ ਇਸ ਕਰਕੇ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ ਕਿਉਂਕਿ ਤੂੰ ਸਭ ਕੁਝ ਗ਼ਲਤ ਕਰਦਾ ਹੈਂ" ਇੱਕ ਅਜਿਹੀ ਵਜ੍ਹਾ ਹੈ ਜਿਸ ਨਾਲ ਉਹ ਲੜੇਗਾ।

ਜਦੋਂ ਉਹ ਝਿਜਕਣ

ਚੰਗਾ-ਖ਼ਾਸਾ ਮੌਕਾ ਹੈ ਕਿ ਤੁਹਾਡੀ ਪਹਿਲੀ ਗੱਲ ਉੱਤੇ ਨਾਂਹ ਮਿਲੇ, ਜਾਂ ਝਟਕਾ, ਜਾਂ "ਸਾਨੂੰ ਆਪਣੇ ਮਾਮਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਕਿਸੇ ਅਜਨਬੀ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ"। ਇਹ ਆਮ ਗੱਲ ਹੈ। ਇਹਨੂੰ ਆਖ਼ਰੀ ਜਵਾਬ ਨਾ ਸਮਝੋ।

ਕੁਝ ਗੱਲਾਂ ਜੋ ਵਿਰੋਧ ਨਰਮ ਕਰ ਦਿੰਦੀਆਂ ਹਨ:

ਧੱਕਾ ਲਾਉਣ ਦੀ ਥਾਂ ਜਿਗਿਆਸਾ ਰੱਖੋ

ਜੇ ਉਹ ਪਿੱਛੇ ਹਟਣ, ਤਾਂ ਪੁੱਛੋ ਕਿ ਇਸਦੇ ਪਿੱਛੇ ਕੀ ਹੈ। "ਇਸ ਖ਼ਿਆਲ ਵਿੱਚ ਤੈਨੂੰ ਕਿਹੜੀ ਗੱਲ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਕਰਦੀ ਹੈ?" ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ ਪਤਾ ਲੱਗੇ ਕਿ ਇਤਰਾਜ਼ ਅਮਲੀ ਹੈ (ਖ਼ਰਚਾ, ਵਕਤ, ਸਾਲਾਂ ਪਹਿਲਾਂ ਦਾ ਕੋਈ ਬੁਰਾ ਤਜਰਬਾ) ਨਾ ਕਿ ਸਿੱਧੀ ਨਾਂਹ। ਲੋਕ ਧੱਕਾ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਨ ਉੱਤੇ ਅੜ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਸੁਣੇ ਜਾਣ ਉੱਤੇ ਖੁੱਲ੍ਹ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।

ਪਹਿਲੇ ਕਦਮ ਦਾ ਭਾਰ ਹਲਕਾ ਕਰੋ

ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਮੰਗਲਵਾਰ ਨੂੰ ਹੀ ਸਾਲ ਭਰ ਦੀ ਥੈਰੇਪੀ ਦਾ ਵਾਅਦਾ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ ਪੈਂਦਾ। ਸੁਝਾਓ ਕਿ ਦੋ-ਚਾਰ ਸੈਸ਼ਨ ਲੈ ਕੇ ਦੇਖਦੇ ਹਾਂ ਕਿ ਕਿਹੋ ਜਿਹਾ ਲੱਗਦਾ ਹੈ। ਪੇਸ਼ਕਸ਼ ਕਰੋ ਕਿ ਮਿਲ ਕੇ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਲੱਭੀਏ, ਜਾਂ ਲੱਭਣ ਦੀ ਸਾਰੀ ਭੱਜਦੌੜ ਤੁਸੀਂ ਕਰ ਲਓ। ਇੱਕ ਅਜ਼ਮਾਇਸ਼ ਪੂਰੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਦੇ ਪ੍ਰੋਜੈਕਟ ਨਾਲੋਂ ਕਿਤੇ ਛੋਟੀ ਹਾਂ ਹੈ।

ਸਿਰਫ਼ ਕੀ ਗ਼ਲਤ ਹੈ ਨਹੀਂ, ਕੀ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਉਹ ਵੀ ਦੱਸੋ

"ਮੈਂ ਸਾਡਾ ਉਹ ਸੌਖਾ, ਹੱਸਣ ਵਾਲਾ ਰੂਪ ਵੱਧ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ" ਤੁਹਾਡੇ ਸਾਥੀ ਨੂੰ ਵਧਣ ਲਈ ਕੋਈ ਪਾਸਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਸ਼ਿਕਾਇਤਾਂ ਦੀ ਸੂਚੀ ਸਿਰਫ਼ ਬਚਾਅ ਕਰਨ ਲਈ ਕੁਝ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।

ਤੇ ਜੇ ਜਵਾਬ ਨਾਂਹ ਹੀ ਰਹੇ, ਤਾਂ ਵੀ ਇੱਕ ਚੋਣ ਤੁਹਾਡੇ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਹੈ। ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ ਇਕੱਲਿਆਂ ਥੈਰੇਪੀ ਲੈਣਾ ਜਾਇਜ਼ ਹੈ, ਤੇ ਇਹ ਕੋਈ ਦਿਲਾਸੇ ਵਾਲਾ ਇਨਾਮ ਨਹੀਂ। ਤੁਸੀਂ ਰਿਸ਼ਤੇ ਵਿੱਚ ਕਿਵੇਂ ਪੇਸ਼ ਆਉਂਦੇ ਹੋ, ਉਸ ਉੱਤੇ ਕੰਮ ਕਰਨ ਨਾਲ ਪੂਰਾ ਸਮੀਕਰਨ ਬਦਲ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਕਈ ਵਾਰ ਏਨਾ ਕਿ ਬਾਅਦ ਵਿੱਚ ਇਕੱਠੇ ਜਾਣ ਦੀ ਗੱਲ ਸੌਖੀ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।

ਕੀ ਇਹ ਸੱਚੀਂ ਕੰਮ ਕਰਦਾ ਹੈ?

ਸਵਾਲ ਵਾਜਬ ਹੈ, ਤੇ ਇਮਾਨਦਾਰ ਜਵਾਬ ਹੈ: ਅਕਸਰ ਹਾਂ, ਭਾਵੇਂ ਜਾਦੂ ਵਾਂਗ ਨਹੀਂ।

2019 ਦੇ ਇੱਕ ਮੈਟਾ-ਵਿਸ਼ਲੇਸ਼ਣ ਨੇ 33 ਖੋਜਾਂ ਤੇ 2,700 ਤੋਂ ਵੱਧ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਅੰਕੜੇ ਜੋੜ ਕੇ ਪਾਇਆ ਕਿ ਸਬੂਤਾਂ ਉੱਤੇ ਟਿਕੇ ਮੋਹਰੀ ਤਰੀਕੇ, ਯਾਨੀ emotionally focused therapy ਤੇ behavioral couples therapy, ਇਲਾਜ ਤੋਂ ਤੁਰੰਤ ਬਾਅਦ ਰਿਸ਼ਤੇ ਦੀ ਸੰਤੁਸ਼ਟੀ ਵਿੱਚ ਸੱਚਾ ਸੁਧਾਰ ਲਿਆਉਂਦੇ ਹਨ। ਉਸੇ ਖੋਜ ਨੇ ਇਹ ਵੀ ਪਾਇਆ ਕਿ ਜੇ ਜੋੜੇ ਪੁਰਾਣੀਆਂ ਆਦਤਾਂ ਵੱਲ ਮੁੜ ਜਾਣ ਤਾਂ ਅਗਲੇ ਸਾਲ ਵਿੱਚ ਇਹ ਲਾਭ ਮੱਧਮ ਪੈ ਸਕਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਵਿੱਚੋਂ ਨਿਕਲਦਾ ਸਿੱਟਾ ਇੱਕੋ ਵੇਲੇ ਹੌਸਲਾ ਵੀ ਦਿੰਦਾ ਹੈ ਤੇ ਜ਼ਮੀਨ ਉੱਤੇ ਵੀ ਰੱਖਦਾ ਹੈ। ਥੈਰੇਪੀ ਸੱਚੀਂ ਮਦਦ ਕਰ ਸਕਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਬਾਅਦ ਵਿੱਚ ਤੁਸੀਂ ਜੋ ਅਭਿਆਸ ਜਾਰੀ ਰੱਖਦੇ ਹੋ, ਉਹੀ ਉਹਨੂੰ ਟਿਕਾਉਂਦਾ ਹੈ।

ਇਹ ਗੱਲ ਸ਼ੱਕੀ ਸਾਥੀ ਨੂੰ ਕਹਿਣ ਲਈ ਵੀ ਕੰਮ ਦੀ ਹੈ। ਤੁਸੀਂ ਕੋਈ ਇਲਾਜ ਦਾ ਵਾਅਦਾ ਨਹੀਂ ਕਰ ਰਹੇ। ਤੁਸੀਂ ਇੱਕ ਅਜਿਹੀ ਥਾਂ ਦਾ ਸੁਝਾਅ ਦੇ ਰਹੇ ਹੋ ਜਿੱਥੇ ਤੁਸੀਂ ਦੋਵੇਂ ਅਜਿਹੇ ਹੁਨਰ ਸਿੱਖੋਗੇ ਜੋ ਅੱਗੇ ਵੀ ਕੰਮ ਆਉਣਗੇ।

ਕੁਝ ਗੱਲਾਂ ਜੋ ਨਾ ਕਰੋ

ਕੁਝ ਹਰਕਤਾਂ ਲਗਭਗ ਪੱਕਾ ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਬੰਦ ਕਰ ਦਿੰਦੀਆਂ ਹਨ:

• ਇਹਨੂੰ ਧਮਕੀ ਵਾਂਗ ਸੁੱਟਣਾ ("ਥੈਰੇਪੀ ਜਾਂ ਮੈਂ ਗਈ"), ਜਦੋਂ ਤੱਕ ਤੁਸੀਂ ਸੱਚੀਂ ਉੱਥੇ ਨਾ ਪਹੁੰਚੇ ਹੋਵੋ, ਤੇ ਜੇ ਹੋ ਵੀ, ਤਾਂ ਨਰਮੀ ਨਾਲ ਕਹੋ ਤੇ ਦਿਲੋਂ ਕਹੋ।
• ਪਹਿਲਾਂ ਅਪਾਇੰਟਮੈਂਟ ਲੈ ਕੇ ਫਿਰ ਐਲਾਨ ਕਰਨਾ। ਇਹ ਫੰਦੇ ਵਰਗਾ ਲੱਗ ਸਕਦਾ ਹੈ।
• ਲੜਾਈ ਜਿੱਤਣ ਲਈ ਇਹਨੂੰ ਹਥਿਆਰ ਵਾਂਗ ਵਰਤਣਾ। ਬਹਿਸ ਦੇ ਵਿਚਾਲੇ ਕਿਹਾ "ਇਸੇ ਕਰਕੇ ਤਾਂ ਸਾਨੂੰ ਕਾਊਂਸਲਿੰਗ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ" ਹਰ ਵਾਰ ਹਮਲੇ ਵਾਂਗ ਵੱਜਦਾ ਹੈ।
• ਇੰਟਰਨੈੱਟ ਉੱਤੇ ਪੜ੍ਹ ਕੇ ਆਪਣੇ ਸਾਥੀ ਦੀ ਤਸ਼ਖ਼ੀਸ ਕਰਨਾ। ਤੁਸੀਂ ਸਾਥੀ ਹੋ, ਡਾਕਟਰ ਨਹੀਂ।

ਕਦੋਂ ਛੇਤੀ ਹੋਰ ਮਦਦ ਲੈਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ

ਇਹ ਸਭ ਮੰਨ ਕੇ ਚੱਲਦਾ ਹੈ ਕਿ ਰਿਸ਼ਤਾ ਤਣਿਆ ਹੋਇਆ, ਦੂਰ ਜਾਂ ਅਟਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਯਾਨੀ ਉਹ ਆਮ ਗੱਲਾਂ ਜੋ ਜੋੜਿਆਂ ਨੂੰ ਘਸਾ ਦਿੰਦੀਆਂ ਹਨ। ਕਾਊਂਸਲਿੰਗ ਇਸ ਲਈ ਬਹੁਤ ਢੁਕਵੀਂ ਹੈ।

ਕੁਝ ਹਾਲਾਤ ਇੱਕ ਨਰਮ ਗੱਲਬਾਤ ਤੋਂ ਵੱਧ ਮੰਗਦੇ ਹਨ। ਜੇ ਰਿਸ਼ਤੇ ਵਿੱਚ ਕਿਸੇ ਵੀ ਕਿਸਮ ਦੀ ਬਦਸਲੂਕੀ ਹੈ, ਸਰੀਰਕ, ਭਾਵਨਾਤਮਕ ਜਾਂ ਜਿਨਸੀ, ਤਾਂ ਇਕੱਲੀ ਕਪਲਜ਼ ਕਾਊਂਸਲਿੰਗ ਸਹੀ ਸੰਦ ਨਹੀਂ ਹੈ, ਤੇ ਤੁਹਾਡੀ ਸੁਰੱਖਿਆ ਪਹਿਲਾਂ ਆਉਂਦੀ ਹੈ। ਘਰੇਲੂ ਹਿੰਸਾ ਵਾਲੇ ਸਰੋਤ ਜਾਂ ਕਿਸੇ ਅਜਿਹੇ ਮਾਹਰ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚਣਾ ਜੋ ਤੁਹਾਡੇ ਨਾਲ ਨਿੱਜੀ ਤੌਰ ਉੱਤੇ ਗੱਲ ਕਰ ਸਕੇ, ਬਿਹਤਰ ਕਦਮ ਹੈ। ਇਹੀ ਗੱਲ ਓਦੋਂ ਵੀ ਲਾਗੂ ਹੈ ਜੇ ਤੁਹਾਡੇ ਵਿੱਚੋਂ ਕੋਈ ਆਪਣੇ ਤੌਰ ਉੱਤੇ ਕਿਸੇ ਭਾਰੀ ਚੀਜ਼ ਨਾਲ ਜੂਝ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਉਦਾਸੀ, ਨਸ਼ੇ ਦੀ ਸਮੱਸਿਆ, ਜਾਂ ਇੱਥੇ ਨਾ ਰਹਿਣ ਦੇ ਖ਼ਿਆਲ। ਇਹਨਾਂ ਨੂੰ ਸਿਰਫ਼ ਇੱਕ ਸਾਂਝੀ ਅਪਾਇੰਟਮੈਂਟ ਨਹੀਂ, ਆਪਣਾ ਵੱਖਰਾ ਸਹਾਰਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।

ਕੋਈ ਲਾਇਸੰਸਸ਼ੁਦਾ ਮੈਰਿਜ ਐਂਡ ਫ਼ੈਮਿਲੀ ਥੈਰੇਪਿਸਟ, ਤੁਹਾਡਾ ਡਾਕਟਰ, ਜਾਂ ਤੁਹਾਡੇ ਬੀਮੇ ਦੀ ਮਾਨਸਿਕ ਸਿਹਤ ਲਾਈਨ, ਸਾਰੇ ਤੁਹਾਨੂੰ ਸਹੀ ਬੰਦਾ ਲੱਭਣ ਵਿੱਚ ਮਦਦ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹਨ। ਤੁਹਾਡੇ ਕੋਲ ਸੰਪੂਰਨ ਸ਼ਬਦ ਤਿਆਰ ਹੋਣੇ ਜ਼ਰੂਰੀ ਨਹੀਂ, ਤੇ ਹਾਲਾਤ ਦੇ ਬਹੁਤ ਵਿਗੜਨ ਦੀ ਉਡੀਕ ਵੀ ਨਹੀਂ ਕਰਨੀ। ਪੁੱਛਣ ਜਿੰਨੀ ਪਰਵਾਹ ਹੋਣਾ ਹੀ ਔਖਾ ਹਿੱਸਾ ਹੈ, ਤੇ ਤੁਸੀਂ ਸਾਫ਼ ਤੌਰ ਉੱਤੇ ਉੱਥੇ ਹੋ। ਅਗਲੀ ਗੱਲਬਾਤ ਬੱਸ ਇੱਕ ਇਮਾਨਦਾਰ ਵਾਕ ਹੈ, ਕਿਸੇ ਸ਼ਾਂਤ ਦਿਨ, ਉਸ ਬੰਦੇ ਨੂੰ ਕਹੀ ਗਈ ਜਿਸਨੂੰ ਤੁਸੀਂ ਅੱਜ ਵੀ ਚੁਣ ਰਹੇ ਹੋ।

ਸਰੋਤ

• Mayo Clinic, Marriage counseling
• The Gottman Institute, The Gottman Method
• Journal of Marital and Family Therapy / PubMed, The Efficacy of Emotionally Focused Couples Therapy and Behavioral Couples Therapy: A Meta-Analysis