ਝਟਪਟ ਸੁਝਾਅ
- ਜਦੋਂ ਉਹ ਬੋਲਣ, ਫ਼ੋਨ ਤੋਂ ਨਜ਼ਰ ਚੁੱਕ ਕੇ ਵੇਖੋ।
- ਕੋਈ ਅਜਿਹੀ ਚੀਜ਼ ਅਜ਼ਮਾਓ ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਤੁਸੀਂ ਦੋਵੇਂ ਥੋੜ੍ਹੇ ਕੱਚੇ ਹੋਵੋ।
- ਅੱਜ ਇੱਕ ਗੱਲ ਬੋਲ ਕੇ ਕਹੋ ਜਿਸ ਦੀ ਤੁਸੀਂ ਕਦਰ ਕਰਦੇ ਹੋ।
ਕਿਸੇ ਮੋੜ ਉੱਤੇ ਆ ਕੇ ਡੇਟਾਂ ਬੰਦ ਹੋ ਗਈਆਂ। ਜਾਣ-ਬੁੱਝ ਕੇ ਨਹੀਂ। ਕਿਸੇ ਨੇ ਐਲਾਨ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ। ਬੱਸ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਰੌਲੇ ਵਾਲੀ ਹੋ ਗਈ, ਅਤੇ ਜਿਹੜੀਆਂ ਸ਼ਾਮਾਂ ਕਦੇ ਤੁਹਾਡੀਆਂ ਹੁੰਦੀਆਂ ਸਨ, ਉਹ ਬਾਕੀ ਸਭ ਕੁਝ ਨਾਲ ਭਰ ਗਈਆਂ: ਬੱਚੇ, ਈਮੇਲਾਂ, ਭਾਂਡੇ, ਅਤੇ ਉਸ ਦਿਨ ਦੇ ਅਖ਼ੀਰ ਵਿੱਚ ਸੋਫ਼ੇ ਉੱਤੇ ਛੱਡਿਆ ਲੰਮਾ ਸਾਹ ਜਿਸ ਦਿਨ ਨੇ ਦਿੱਤਾ ਘੱਟ ਤੇ ਲਿਆ ਵੱਧ। ਤੁਸੀਂ ਅਜੇ ਵੀ ਇੱਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਕਰਦੇ ਹੋ। ਇਹ ਤੁਸੀਂ ਬਿਨਾਂ ਝਿਜਕ ਕਹਿ ਦਿਓਗੇ। ਪਰ ਇਹ ਯਾਦ ਕਰਨਾ ਔਖਾ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ ਕਿ ਆਖ਼ਰੀ ਵਾਰ ਕਦੋਂ ਤੁਸੀਂ ਇਸ ਇਨਸਾਨ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਬੈਠ ਕੇ ਉਹ ਚਿੰਗਾਰੀ ਸੱਚਮੁੱਚ ਮਹਿਸੂਸ ਕੀਤੀ ਸੀ ਜਿਸ ਲਈ ਤੁਸੀਂ ਹਾਂ ਕੀਤੀ ਸੀ।
ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਇੱਥੇ ਖੜ੍ਹੇ ਹੋ, ਤਾਂ ਤੁਸੀਂ ਨਾਕਾਮ ਨਹੀਂ ਹੋ। ਤੁਸੀਂ ਬਿਲਕੁਲ ਆਮ ਹੋ। ਲੰਮੇ ਰਿਸ਼ਤੇ ਓਵੇਂ ਹੀ ਆਟੋਪਾਇਲਟ ਵੱਲ ਤੁਰ ਪੈਂਦੇ ਹਨ ਜਿਵੇਂ ਪਾਣੀ ਢਲਾਣ ਵੱਲ ਵਗਦਾ ਹੈ। ਚੰਗੀ ਖ਼ਬਰ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਚਿੰਗਾਰੀ ਕੋਈ ਸੀਮਤ ਖ਼ਜ਼ਾਨਾ ਨਹੀਂ ਜੋ ਸ਼ੁਰੂ ਵਿੱਚ ਹੀ ਖ਼ਰਚ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਪੱਠੇ ਵਰਗੀ ਹੈ। ਵਰਤੋਗੇ ਤਾਂ ਜਵਾਬ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।
ਅਤੇ ਇਸ ਨੂੰ ਸਾਂਭਣ ਦਾ ਕੰਮ ਕੋਈ ਵੱਡਾ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ। ਇਹ ਛੋਟਾ ਹੈ, ਵਾਰ-ਵਾਰ ਦੁਹਰਾਉਣ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਅਤੇ "ਰੋਮਾਂਸ" ਸ਼ਬਦ ਤੋਂ ਜਿੰਨਾ ਔਖਾ ਲੱਗਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਨਾਲੋਂ ਕਿਤੇ ਸੌਖਾ ਹੈ।
ਜਾਣ-ਪਛਾਣ ਚਮਕ ਨੂੰ ਮੱਧਮ ਕਿਉਂ ਕਰ ਦਿੰਦੀ ਹੈ
ਸ਼ੁਰੂ-ਸ਼ੁਰੂ ਵਿੱਚ ਰਿਸ਼ਤਾ ਇੱਕ ਲੰਮੀ ਖੋਜ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਹਰ ਗੱਲਬਾਤ ਕੁਝ ਨਵਾਂ ਖੋਲ੍ਹਦੀ ਹੈ। ਹਰ ਬਾਹਰ ਜਾਣਾ ਇੱਕ ਨਿੱਕਾ ਜਿਹਾ ਸਫ਼ਰ ਲੱਗਦਾ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੁਸੀਂ ਇਹ ਕਿਸੇ ਨਵੇਂ ਇਨਸਾਨ ਨਾਲ ਕਰ ਰਹੇ ਹੋ, ਅਤੇ ਤੁਹਾਡੀ ਆਪਣੀ ਪਛਾਣ ਵੀ ਵਧਦੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ਤਾਂ ਜੋ ਉਸ ਲਈ ਥਾਂ ਬਣ ਸਕੇ। ਜੋੜਿਆਂ ਉੱਤੇ ਖੋਜ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਮਨੋਵਿਗਿਆਨੀਆਂ ਨੇ ਇਸ ਵਾਧੇ ਨੂੰ ਨਾਂ ਦਿੱਤਾ ਹੈ। ਉਹ ਇਸ ਨੂੰ ਸੈਲਫ਼-ਐਕਸਪੈਂਸ਼ਨ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਭਾਵ ਜਿਸ ਨਾਲ ਤੁਸੀਂ ਹੋ ਉਸ ਰਾਹੀਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਦਾ ਇੱਕ ਵੱਡਾ, ਵਧੇਰੇ ਦਿਲਚਸਪ ਰੂਪ ਬਣਦੇ ਜਾਣ ਦਾ ਅਹਿਸਾਸ।
ਦਿੱਕਤ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਖੋਜ ਇੱਕ ਦਿਨ ਮੁੱਕ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਕੁਝ ਸਾਲਾਂ ਬਾਅਦ ਤੁਸੀਂ ਇੱਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਲਗਭਗ ਪੂਰਾ ਜਾਣ ਚੁੱਕੇ ਹੁੰਦੇ ਹੋ। ਕਹਾਣੀਆਂ ਸੁਣਾਈਆਂ ਜਾ ਚੁੱਕੀਆਂ ਹਨ। ਜਿਹੜਾ ਨਵਾਂਪਣ ਸ਼ੁਰੂ ਵਿੱਚ ਸਾਰਾ ਭਾਰ ਚੁੱਕਦਾ ਸੀ, ਉਹ ਚੁੱਪ-ਚਾਪ ਤੁਰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਪਿੱਛੇ ਰਹਿ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਸੁੱਖ-ਆਰਾਮ। ਆਰਾਮ ਬਹੁਤ ਸੋਹਣੀ ਚੀਜ਼ ਹੈ। ਪਰ ਇਕੱਲਾ ਆਰਾਮ ਥੋੜ੍ਹਾ ਫਿੱਕਾ ਵੀ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਇਹ ਗੱਲ ਸਾਫ਼ ਸਮਝ ਲੈਣ ਵਾਲੀ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਸ ਨਾਲ ਬਦਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਕਰਨਾ ਕੀ ਹੈ। ਇਹ ਫਿੱਕਾਪਣ ਇਸ ਗੱਲ ਦੀ ਨਿਸ਼ਾਨੀ ਨਹੀਂ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਗ਼ਲਤ ਚੋਣ ਕੀਤੀ ਸੀ ਜਾਂ ਪਿਆਰ ਮੁੱਕ ਗਿਆ ਹੈ। ਇਹ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜਾਣ ਲੈਣ ਦਾ ਇੱਕ ਕੁਦਰਤੀ ਨਤੀਜਾ ਹੈ। Arthur Aron ਦੇ ਸੈਲਫ਼-ਐਕਸਪੈਂਸ਼ਨ ਮਾਡਲ ਉੱਤੇ ਕੰਮ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਖੋਜੀਆਂ ਨੇ ਪਾਇਆ ਕਿ ਜਿਹੜੇ ਜੋੜੇ ਇਕੱਠੇ ਨਵੀਆਂ ਤੇ ਥੋੜ੍ਹੀਆਂ ਚੁਣੌਤੀ ਵਾਲੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਕਰਦੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਉਹਨਾਂ ਜੋੜਿਆਂ ਨਾਲੋਂ ਵੱਧ ਨੇੜਤਾ ਅਤੇ ਸੰਤੁਸ਼ਟੀ ਦੱਸਦੇ ਹਨ ਜੋ ਹਮੇਸ਼ਾ ਉਸੇ ਆਰਾਮਦਾਇਕ ਰੁਟੀਨ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਯਾਨੀ ਨਵਾਂਪਣ ਵਾਪਸ ਪਾਇਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਚਮਕ ਗਈ ਨਹੀਂ। ਉਹ ਬੱਸ ਕਿਸੇ ਨਵੀਂ ਚੀਜ਼ ਦੀ ਉਡੀਕ ਕਰ ਰਹੀ ਹੈ ਜਿਸ ਉੱਤੇ ਪੈ ਕੇ ਲਿਸ਼ਕ ਸਕੇ।
ਦੁਬਾਰਾ ਡੇਟਿੰਗ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਤੁਹਾਡੇ ਸੋਚਣ ਨਾਲੋਂ ਕਿਤੇ ਛੋਟੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ
ਜਦੋਂ ਲੋਕ ਤੈਅ ਕਰਦੇ ਹਨ ਕਿ "ਹੁਣ ਆਪਣੇ ਸਾਥੀ ਨਾਲ ਦੁਬਾਰਾ ਡੇਟਿੰਗ ਕਰਨੀ ਹੈ", ਤਾਂ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਆਮ ਤੌਰ ਉੱਤੇ ਇੱਕ ਬੁਕਿੰਗ ਆਉਂਦੀ ਹੈ। ਬੱਚਿਆਂ ਲਈ ਕੋਈ ਸਾਂਭਣ ਵਾਲਾ, ਵਧੀਆ ਕੱਪੜੇ, ਸਜੇ ਹੋਏ ਮੇਜ਼ ਵਾਲਾ ਰੈਸਟੋਰੈਂਟ। ਉਹ ਸ਼ਾਮਾਂ ਵੀ ਮਾਇਨੇ ਰੱਖਦੀਆਂ ਹਨ, ਅਤੇ ਅਸੀਂ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਗੱਲ ਵੀ ਕਰਾਂਗੇ। ਪਰ ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਉਸ ਵੱਡੀ ਸ਼ਾਮ ਦੀ ਉਡੀਕ ਕਰੋਗੇ, ਤਾਂ ਉਡੀਕ ਲੰਮੀ ਹੋ ਜਾਵੇਗੀ, ਅਤੇ ਰਿਸ਼ਤਾ ਤਾਂ ਵਿਚਕਾਰਲੇ ਦਿਨਾਂ ਵਿੱਚ ਹੀ ਜਿਊਂਦਾ ਹੈ।
ਅਸਲ ਕੰਮ ਵੀ ਉਹਨਾਂ ਵਿਚਕਾਰਲੇ ਦਿਨਾਂ ਵਿੱਚ ਹੀ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। John Gottman ਨੇ ਦਹਾਕਿਆਂ ਤੱਕ ਕੈਮਰਿਆਂ ਤੇ ਸੈਂਸਰਾਂ ਨਾਲ ਲੈਸ ਇੱਕ ਖੋਜ ਅਪਾਰਟਮੈਂਟ ਵਿੱਚ ਅਸਲ ਜੋੜਿਆਂ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ। ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਪਾਇਆ ਕਿ ਵਧਦੇ-ਫੁੱਲਦੇ ਜੋੜੇ ਉਹ ਨਹੀਂ ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਸਰਪ੍ਰਾਈਜ਼ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਉਹ ਹਨ ਜੋ ਇੱਕ-ਦੂਜੇ ਦੇ ਛੋਟੇ, ਸੌਖਿਆਂ ਹੀ ਅਣਗੌਲੇ ਰਹਿ ਜਾਣ ਵਾਲੇ ਧਿਆਨ ਦੇ ਸੱਦਿਆਂ ਦਾ ਜਵਾਬ ਦਿੰਦੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਇਹਨਾਂ ਸੱਦਿਆਂ ਨੂੰ ਬਿਡਜ਼ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ: ਮੌਸਮ ਬਾਰੇ ਕੋਈ ਟਿੱਪਣੀ, ਮੋਢੇ ਉੱਤੇ ਰੱਖਿਆ ਹੱਥ, "ਆ ਕੇ ਇਹ ਵੇਖ", ਜਾਂ ਇੱਕ ਹਉਕਾ ਜਿਸ ਬਾਰੇ ਤੁਸੀਂ ਪੁੱਛ ਵੀ ਸਕਦੇ ਹੋ ਤੇ ਅਣਸੁਣਿਆ ਵੀ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹੋ। ਹਰ ਇੱਕ ਇੱਕ ਹੌਲੀ ਜਿਹੀ ਦਸਤਕ ਹੈ। *ਕੀ ਤੂੰ ਉੱਥੇ ਹੈਂ? ਕੀ ਤੈਨੂੰ ਮੈਂ ਦਿਸਦਾ ਹਾਂ?*
ਅੰਕੜੇ ਹੈਰਾਨ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਹਨ। ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਖੋਜ ਵਿੱਚ, ਜਿਹੜੇ ਜੋੜੇ ਛੇ ਸਾਲ ਬਾਅਦ ਵੀ ਖ਼ੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਇਕੱਠੇ ਸਨ, ਉਹ ਇਹਨਾਂ ਸੱਦਿਆਂ ਵੱਲ ਲਗਭਗ 86 ਫ਼ੀਸਦੀ ਵਾਰ ਮੁੜਦੇ ਸਨ। ਜਿਹੜੇ ਜੋੜੇ ਵੱਖ ਹੋ ਗਏ, ਉਹ ਸਿਰਫ਼ 33 ਫ਼ੀਸਦੀ ਵਾਰ। ਜਿਹੜਾ ਰਿਸ਼ਤਾ ਟਿਕਦਾ ਹੈ ਤੇ ਜਿਹੜਾ ਨਹੀਂ ਟਿਕਦਾ, ਉਹਨਾਂ ਵਿਚਲਾ ਫ਼ਰਕ ਅਕਸਰ ਇਹਨਾਂ ਨਿੱਕੇ, ਭੁੱਲ ਜਾਣ ਵਾਲੇ ਪਲਾਂ ਵਿੱਚ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਵਰ੍ਹੇਗੰਢਾਂ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ।
ਸੋ ਕੁਝ ਵੀ ਯੋਜਨਾ ਬਣਾਉਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਇੱਥੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰੋ:
- ਜਦੋਂ ਤੁਹਾਡਾ ਸਾਥੀ ਕੋਈ ਛੋਟੀ ਜਿਹੀ ਗੱਲ ਕਹੇ, ਫ਼ੋਨ ਤੋਂ ਨਜ਼ਰ ਚੁੱਕੋ ਅਤੇ ਇੰਝ ਜਵਾਬ ਦਿਓ ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਗੱਲ ਮਾਇਨੇ ਰੱਖਦੀ ਹੋਵੇ। ਕਿਉਂਕਿ ਰੱਖਦੀ ਹੈ। ਪੂਰਾ ਪੱਠਾ ਇਹੀ ਹੈ।
- ਦਿਨ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਸੱਚਾ ਸਵਾਲ ਪੁੱਛੋ, ਉਹ ਵਾਲਾ ਜੋ ਤੁਸੀਂ ਪਹਿਲੀ ਡੇਟ ਉੱਤੇ ਪੁੱਛਦੇ। "ਅੱਜ ਦਾ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹਿੱਸਾ ਕੀ ਸੀ?" ਚੱਲਦਾ ਹੈ। "ਠੀਕ, ਤੇ ਤੇਰਾ?" ਨਹੀਂ ਚੱਲਦਾ।
- ਲੰਘਦੇ-ਲੰਘਦੇ ਛੋਹ ਦਿਓ। ਪਿੱਠ ਉੱਤੇ ਹੱਥ, ਜਾਂ ਇੱਕ ਚੁੰਮਣ ਜੋ ਆਮ ਵਿਦਾਈ ਵਾਲੇ ਨਾਲੋਂ ਇੱਕ ਪਲ ਵੱਧ ਟਿਕੇ।
ਇਹਨਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਕਿਸੇ ਲਈ ਵੀ ਨਾ ਪੈਸੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ ਨਾ ਉਹ ਸਮਾਂ ਜੋ ਤੁਹਾਡੇ ਕੋਲ ਹੈ ਹੀ ਨਹੀਂ। ਇਹ ਸਿਰਫ਼ ਨਜ਼ਰ ਬਦਲਣ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ। ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ ਸਾਥੀ ਨੂੰ ਉਸ ਫ਼ਰਨੀਚਰ ਵਾਂਗ ਸਮਝਣਾ ਛੱਡ ਦਿੰਦੇ ਹੋ ਜਿਸ ਕੋਲੋਂ ਤੁਸੀਂ ਹਜ਼ਾਰ ਵਾਰ ਲੰਘ ਚੁੱਕੇ ਹੋ, ਅਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਦੁਬਾਰਾ ਧਿਆਨ ਦੇ ਲਾਇਕ ਇਨਸਾਨ ਵਾਂਗ ਵੇਖਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰਦੇ ਹੋ।
ਡੇਟ ਸਿਰਫ਼ ਸੌਖ ਨਹੀਂ, ਨਵੇਂਪਣ ਦੁਆਲੇ ਬਣਾਓ
ਜਦੋਂ ਸ਼ਾਮ ਬਾਹਰ ਨਿਕਲਣ ਦਾ ਮੌਕਾ ਮਿਲੇ, ਤਾਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਵਾਲੀ ਲੀਹ ਵੱਲ ਨਾ ਖਿੱਚੇ ਜਾਓ। ਉਹੀ ਰੈਸਟੋਰੈਂਟ, ਉਹੀ ਦੋ ਵਿਸ਼ੇ, ਉਹੀ ਪਾਰਕਿੰਗ ਵਾਲੀ ਥਾਂ। ਕਿਸੇ ਮਨਪਸੰਦ ਆਰਾਮਦਾਇਕ ਥਾਂ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਬੁਰਾਈ ਨਹੀਂ, ਪਰ ਉਹ ਬਹੁਤਾ ਕਰਕੇ ਚੀਜ਼ਾਂ ਨੂੰ ਸਾਂਭ ਕੇ ਰੱਖਦੀ ਹੈ। ਚਿੰਗਾਰੀ ਘੱਟ ਹੀ ਲਾਉਂਦੀ ਹੈ।
ਚਿੰਗਾਰੀ ਉਸ ਚੀਜ਼ ਤੋਂ ਲੱਗਦੀ ਹੈ ਜੋ ਤੁਹਾਡੇ ਦੋਵਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਕਿਸੇ ਨੇ ਪਹਿਲਾਂ ਨਹੀਂ ਕੀਤੀ। ਸੈਲਫ਼-ਐਕਸਪੈਂਸ਼ਨ ਬਾਰੇ ਖੋਜ ਇੱਥੇ ਬੜੀ ਕੰਮ ਦੀ ਹੈ: ਜਿਹੜੇ ਸਾਂਝੇ ਕੰਮ ਥੋੜ੍ਹੇ ਨਵੇਂ ਤੇ ਥੋੜ੍ਹੇ ਔਖੇ ਹੋਣ, ਉਹ ਨੇੜਤਾ ਲਈ ਉਹਨਾਂ ਕੰਮਾਂ ਨਾਲੋਂ ਵੱਧ ਕਰਦੇ ਹਨ ਜੋ ਸਿਰਫ਼ ਸੁਖਾਵੇਂ ਹੋਣ। ਇਕੱਠੇ ਨਵੇਂ ਸਿਖਾਂਦਰੂ ਹੋਣ ਦੀ ਹਲਕੀ ਜਿਹੀ ਝਿਜਕ, ਇੱਕ-ਦੂਜੇ ਦੇ ਕੱਚੇਪਣ ਉੱਤੇ ਹੱਸਣਾ, ਇਹ ਸਭ ਉਹਨਾਂ ਪਹਿਲੇ ਦਿਨਾਂ ਦਾ ਇੱਕ ਟੁਕੜਾ ਮੋੜ ਲਿਆਉਂਦਾ ਹੈ ਜਦੋਂ ਸਭ ਕੁਝ ਨਵਾਂ ਸੀ।
ਇਸ ਲਈ ਨਾ ਵੱਡੇ ਬਜਟ ਦੀ ਲੋੜ ਹੈ ਨਾ ਪਾਸਪੋਰਟ ਦੀ। ਕੁਝ ਵਿਚਾਰ ਜੋ ਤੁਸੀਂ ਚੁੱਕ ਸਕਦੇ ਹੋ:
- ਕੋਈ ਅਜਿਹੀ ਕਲਾਸ ਲਾਓ ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਤੁਸੀਂ ਦੋਵੇਂ ਥੋੜ੍ਹੇ ਕੱਚੇ ਹੋਵੋ। ਮਿੱਟੀ ਦੇ ਭਾਂਡੇ, ਖਾਣਾ ਪਕਾਉਣ ਦਾ ਕੋਈ ਨਵਾਂ ਤਰੀਕਾ, ਨਾਚ, ਤੀਰਅੰਦਾਜ਼ੀ। ਇਕੱਠੇ ਕੱਚੇ ਹੋਣਾ ਹੀ ਤਾਂ ਮਜ਼ਾ ਹੈ।
- ਆਪਣੇ ਹੀ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਸੈਲਾਨੀ ਬਣ ਜਾਓ। ਕੋਈ ਅਜਿਹਾ ਮੁਹੱਲਾ ਚੁਣੋ ਜਿੱਧਰ ਤੁਸੀਂ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦੇ ਅਤੇ ਬੱਸ ਤੁਰੋ। ਕੋਈ ਅਨੋਖਾ ਅਜਾਇਬਘਰ ਲੱਭੋ, ਜਾਂ ਉਹ ਨਿੱਕੀ ਜਿਹੀ ਦੁਕਾਨ ਜਿਸ ਦੇ ਬਾਹਰ ਲਾਈਨ ਲੱਗੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ।
- ਵਾਰੀ-ਵਾਰੀ ਯੋਜਨਾ ਬਣਾਓ। ਹਰ ਇੱਕ ਜਣਾ ਦੂਜੇ ਲਈ ਇੱਕ ਅਜਿਹੀ ਸੈਰ ਤਿਆਰ ਕਰੇ ਜਿਸ ਬਾਰੇ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਕੁਝ ਪਤਾ ਨਾ ਹੋਵੇ। ਜਿਸ ਇਨਸਾਨ ਨੂੰ ਤੁਸੀਂ ਪੂਰਾ ਜਾਣ ਲਿਆ ਸੀ, ਉਸ ਦਾ ਨਵਾਂ ਪਾਸਾ ਵੇਖਣਾ ਆਪਣੇ ਆਪ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਨਿੱਕਾ ਰੋਮਾਂਚ ਹੈ।
- ਜਿੱਥੇ ਹੋ ਸਕੇ, ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਵੀ ਸ਼ਾਮਲ ਕਰੋ। ਪਹਾੜੀ ਸੈਰ, ਕਿਸ਼ਤੀ, ਲੰਮੀ ਸਾਈਕਲ ਰਾਈਡ। ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਸਾਂਝਾ ਜੋਸ਼ ਦਿਮਾਗ਼ ਨੂੰ ਕਾਫ਼ੀ ਹੱਦ ਤੱਕ ਇੱਕ-ਦੂਜੇ ਲਈ ਉਤਸ਼ਾਹ ਵਰਗਾ ਹੀ ਲੱਗਦਾ ਹੈ।
ਮਕਸਦ ਹੁਕਮ ਦੇ ਕੇ ਆਤਿਸ਼ਬਾਜ਼ੀ ਕਰਵਾਉਣਾ ਨਹੀਂ। ਮਕਸਦ ਰਿਸ਼ਤੇ ਨੂੰ ਨਵਾਂ ਸਮਾਨ ਦਿੰਦੇ ਰਹਿਣਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਜੋ ਤੁਸੀਂ ਸਿਰਫ਼ ਪਹਿਲਾਂ ਤੋਂ ਪਤਾ ਗੱਲਾਂ ਦੀ ਪੁਸ਼ਟੀ ਨਾ ਕਰਦੇ ਰਹੋ, ਸਗੋਂ ਇੱਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਦੁਬਾਰਾ ਲੱਭਦੇ ਰਹੋ।
ਸਮੇਂ ਦੀ ਰਾਖੀ ਕਰੋ, ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਉਹ ਗੁੰਮ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ
ਉੱਪਰਲੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਚੰਗੀਆਂ ਨੀਅਤਾਂ ਬਾਰੇ ਇੱਕ ਕੌੜੀ ਸੱਚਾਈ ਹੈ। ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਇਹ ਗੱਲ "ਜਦੋਂ ਦੋਵਾਂ ਦਾ ਮਨ ਕਰੇਗਾ" ਉੱਤੇ ਛੱਡ ਦਿੱਤੀ, ਤਾਂ ਇਹ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਹੋਵੇਗਾ। ਜਿਸ ਸਮੇਂ ਦੀ ਤੁਸੀਂ ਰਾਖੀ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ, ਉਹ ਉਸੇ ਦੇ ਹਿੱਸੇ ਚਲਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਜੋ ਪਹਿਲਾਂ ਮੰਗ ਲਵੇ, ਅਤੇ ਪਹਿਲਾਂ ਮੰਗਣ ਵਾਲੇ ਆਮ ਤੌਰ ਉੱਤੇ ਬੱਚੇ, ਬੌਸ ਅਤੇ ਫ਼ੋਨ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਤੁਹਾਡਾ ਰਿਸ਼ਤਾ ਤੁਹਾਡੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਦਾ ਉਹ ਇੱਕ ਹਿੱਸਾ ਹੈ ਜੋ ਘੱਟ ਹੀ ਕੋਈ ਕੈਲੰਡਰ ਸੱਦਾ ਭੇਜਦਾ ਹੈ। ਸੋ ਸੱਦਾ ਤੁਹਾਨੂੰ ਭੇਜਣਾ ਪਵੇਗਾ।
ਇਹ ਸੁਣਨ ਵਿੱਚ ਦੰਦਾਂ ਦੇ ਡਾਕਟਰ ਦੀ ਅਪੌਇੰਟਮੈਂਟ ਜਿੰਨਾ ਹੀ ਰੋਮਾਂਟਿਕ ਲੱਗਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਬਹੁਤ ਲੋਕ ਇਸੇ ਕਰਕੇ ਇਸ ਤੋਂ ਪਿੱਛੇ ਹਟਦੇ ਹਨ। ਪਿਆਰ ਨੂੰ ਸ਼ਡਿਊਲ ਕਰਨਾ ਇੰਝ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਜਿਵੇਂ ਮੰਨ ਲਿਆ ਹੋਵੇ ਕਿ ਪਿਆਰ ਠੰਢਾ ਪੈ ਗਿਆ ਹੈ। ਇਹ ਗੱਲ ਸੱਚੀ ਨਹੀਂ। ਇੱਕ ਪੱਕੀ ਡੇਟ, ਭਾਵੇਂ ਬਹੁਤ ਸਾਦੀ ਹੋਵੇ, ਬੱਸ ਉਸ ਚੀਜ਼ ਦੁਆਲੇ ਵਾੜ ਹੈ ਜਿਸ ਨੂੰ ਤੁਸੀਂ ਸਾਂਭ ਕੇ ਰੱਖਣ ਦਾ ਫ਼ੈਸਲਾ ਕੀਤਾ ਹੈ। ਇਸ ਵਾੜ ਨੂੰ ਪੱਕਾ ਰੱਖਣ ਦੇ ਕੁਝ ਤਰੀਕੇ:
- ਇੱਕ ਪੱਕਾ ਸਮਾਂ ਚੁਣੋ ਅਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਉਸ ਵਾਅਦੇ ਵਾਂਗ ਸਮਝੋ ਜੋ ਤੁਸੀਂ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਲਈ ਕਦੇ ਨਾ ਤੋੜਦੇ। ਹਰ ਹਫ਼ਤੇ ਜਾਂ ਹਰ ਦੂਜੇ ਹਫ਼ਤੇ ਉਹੀ ਸ਼ਾਮ, ਦੋਵਾਂ ਦੇ ਕੈਲੰਡਰ ਵਿੱਚ ਦਰਜ, ਅਤੇ ਬਚਾਈ ਹੋਈ।
- ਪੈਮਾਨਾ ਇੰਨਾ ਹੌਲਾ ਰੱਖੋ ਕਿ ਇਹ ਔਖੇ ਹਫ਼ਤੇ ਵਿੱਚ ਵੀ ਬਚ ਜਾਵੇ। ਰੋਟੀ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਦੀ ਸੈਰ ਵੀ ਗਿਣੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਸ਼ਨੀਵਾਰ ਸਵੇਰੇ ਘਰ ਦੇ ਜਾਗਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਦੀ ਚਾਹ ਵੀ ਗਿਣੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਗੱਲ ਬਚਾਏ ਹੋਏ ਘੰਟੇ ਦੀ ਹੈ, ਤਾਮ-ਝਾਮ ਦੀ ਨਹੀਂ।
- ਫ਼ੋਨਾਂ ਬਾਰੇ ਇੱਕ ਛੋਟਾ ਜਿਹਾ ਨਿਯਮ ਬਣਾਓ। ਉਹ ਦਰਾਜ਼ ਵਿੱਚ, ਮੂੰਹ ਹੇਠਾਂ, ਸਾਈਲੈਂਟ ਉੱਤੇ, ਪੂਰੇ ਸਮੇਂ ਲਈ। ਪੂਰੇ ਧਿਆਨ ਦਾ ਇੱਕ ਘੰਟਾ ਅੱਧ-ਅਧੂਰੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਦੇ ਤਿੰਨ ਘੰਟਿਆਂ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈ।
- ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਪਰਿਵਾਰ ਨਾਲ ਵਾਰੀ ਬੰਨ੍ਹ ਕੇ ਬੱਚੇ ਸਾਂਭੋ, ਜਾਂ ਖ਼ਰਚਾ ਵੰਡ ਲਓ, ਤਾਂ ਜੋ ਪੈਸਾ ਤੇ ਪ੍ਰਬੰਧ ਹਰ ਵਾਰ ਰੱਦ ਕਰਨ ਦਾ ਬਹਾਨਾ ਨਾ ਬਣਨ।
ਜਿਹੜੇ ਜੋੜੇ ਡੇਟਿੰਗ ਜਾਰੀ ਰੱਖਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਕੋਲ ਵਾਧੂ ਵਿਹਲ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ। ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਬੱਸ ਤੈਅ ਕਰ ਲਿਆ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਇਹ ਘੰਟਾ ਗੱਲਬਾਤ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਹੈ, ਅਤੇ ਫਿਰ ਉਹ ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਜੋ ਗੱਲਾਂ ਅੰਦਰ ਰਹਿ ਜਾਂਦੀਆਂ ਨੇ, ਉਹ ਬੋਲ ਕੇ ਕਹੋ
ਇੱਕ ਗੱਲ ਹੋਰ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਹ ਛੱਡ ਦੇਣੀ ਸਭ ਤੋਂ ਸੌਖੀ ਹੈ ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਇੰਨੀ ਸਾਦੀ ਲੱਗਦੀ ਹੈ ਕਿ ਕਰਨ ਦਾ ਖ਼ਿਆਲ ਹੀ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦਾ। ਆਪਣੇ ਸਾਥੀ ਨੂੰ ਦੱਸੋ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਉਸ ਵਿੱਚ ਕਿਸ ਗੱਲ ਦੀ ਕਦਰ ਕਰਦੇ ਹੋ। ਖ਼ਾਸ ਕਰਕੇ। ਬੋਲ ਕੇ। ਅਕਸਰ।
ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਦੇ ਜੋੜੇ ਚੰਗੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਬਾਰੇ ਇੱਕ ਅਜੀਬ ਚੁੱਪ ਵਿੱਚ ਖਿਸਕ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਸੁੱਟਿਆ ਹੋਇਆ ਤੌਲੀਆ ਸਾਨੂੰ ਦਿਸ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਅਸੀਂ ਬੋਲ ਵੀ ਦਿੰਦੇ ਹਾਂ। ਪਰ ਉਹ ਚਾਹ ਜੋ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਸਾਡੇ ਲਈ ਬਣਾਈ, ਉਹ ਔਖੀ ਫ਼ੋਨ ਕਾਲ ਜੋ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਸੰਭਾਲੀ, ਇਹ ਗੱਲ ਕਿ ਉਹ ਅਜੇ ਵੀ ਇੱਥੇ ਹਨ, ਇਹ ਸਭ ਦਿਸਦਾ ਹੈ ਪਰ ਅਸੀਂ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਕਹਿੰਦੇ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਤਾਂ ਉਮੀਦ ਵਾਲੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਹਨ ਅਤੇ ਉਮੀਦ ਵਾਲੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਅਣਕਹੀਆਂ ਰਹਿ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਇਹ ਇੱਕ ਚੁੱਪ, ਹੌਲੀ ਲੀਕ ਹੈ।
ਰਿਸ਼ਤਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸ਼ੁਕਰਗੁਜ਼ਾਰੀ ਉੱਤੇ ਖੋਜ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਨੇ ਪਾਇਆ ਹੈ ਕਿ ਛੋਟੀ, ਰੋਜ਼ ਦੀ ਕਦਰ ਇੱਕ ਬੂਸਟਰ ਖ਼ੁਰਾਕ ਵਾਂਗ ਕੰਮ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਇੱਕ ਮਸ਼ਹੂਰ ਅਧਿਐਨ ਵਿੱਚ, ਜਿਹੜੇ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਆਮ ਜਿਹੀਆਂ ਮਿਹਰਬਾਨੀਆਂ ਲਈ ਸ਼ੁਕਰਗੁਜ਼ਾਰੀ ਮਹਿਸੂਸ ਕੀਤੀ ਤੇ ਜ਼ਾਹਰ ਕੀਤੀ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਅਗਲੇ ਹੀ ਦਿਨ ਆਪਣੇ ਸਾਥੀ ਨਾਲ ਵੱਧ ਜੁੜਾਅ ਮਹਿਸੂਸ ਕੀਤਾ, ਅਤੇ ਸੁਣਨ ਵਾਲੇ ਸਾਥੀ ਨੇ ਵੀ। ਹੋਰ ਖੋਜ ਦੱਸਦੀ ਹੈ ਕਿ ਜੋੜੇ ਅਕਸਰ ਘੱਟ ਅੰਦਾਜ਼ਾ ਲਾਉਂਦੇ ਹਨ ਕਿ ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਸਾਥੀ ਉਹਨਾਂ ਲਈ ਕਿੰਨੀ ਕਦਰ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਨਿੱਘ ਅਕਸਰ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਬੱਸ ਕਿਹਾ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦਾ, ਇਸ ਲਈ ਕੋਈ ਵੀ ਉਸ ਨੂੰ ਮਹਿਸੂਸ ਨਹੀਂ ਕਰ ਪਾਉਂਦਾ।
ਇਸ ਪਾੜੇ ਨੂੰ ਜਾਣ-ਬੁੱਝ ਕੇ ਭਰਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰੋ। ਜਦੋਂ ਤੁਹਾਡਾ ਸਾਥੀ ਕੋਈ ਸੋਚ ਵਾਲਾ ਕੰਮ ਕਰੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਨਾਂ ਦਿਓ। "ਬੱਚਿਆਂ ਨੂੰ ਸੁਆਉਣ ਲਈ ਸ਼ੁਕਰੀਆ, ਮੈਨੂੰ ਸੱਚਮੁੱਚ ਇਸ ਦੀ ਲੋੜ ਸੀ।" ਜਦੋਂ ਤੁਸੀਂ ਕਮਰੇ ਦੇ ਦੂਜੇ ਪਾਸਿਓਂ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਮੋਹਿਤ ਹੋਵੋ, ਤਾਂ ਬਾਅਦ ਵਿੱਚ ਦੱਸ ਦਿਓ। ਪਹਿਲੀਆਂ ਕੁਝ ਵਾਰ ਥੋੜ੍ਹਾ ਝਿਜਕ ਹੋਵੇਗੀ। ਫਿਰ ਵੀ ਕਹੋ। ਤੁਸੀਂ ਕੋਈ ਜ਼ਾਹਰ ਗੱਲ ਨਹੀਂ ਦੁਹਰਾ ਰਹੇ। ਤੁਸੀਂ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਸਬੂਤ ਦੇ ਰਹੇ ਹੋ ਕਿ ਉਹ ਅਜੇ ਵੀ ਵੇਖਿਆ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹੈ।
ਜਦੋਂ ਦੂਰੀ ਇੰਨੀ ਵੱਡੀ ਲੱਗੇ ਕਿ ਕੋਈ ਡੇਟ ਉਸ ਨੂੰ ਨਾ ਭਰ ਸਕੇ
ਹਰ ਸੁੰਨਾ ਦੌਰ ਸਿਰਫ਼ ਸੁੰਨਾ ਦੌਰ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ। ਕਈ ਵਾਰ ਦੂਰੀ ਵੱਧ ਚੌੜੀ ਤੇ ਵੱਧ ਪੁਰਾਣੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਕੁਝ ਚੰਗੇ ਖਾਣੇ ਉਸ ਤੱਕ ਨਹੀਂ ਪਹੁੰਚਦੇ। ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਤੇ ਤੁਹਾਡਾ ਸਾਥੀ ਸਾਥੀਆਂ ਨਾਲੋਂ ਵੱਧ ਕਮਰਾ-ਸਾਥੀ ਲੱਗਦੇ ਹੋ, ਜੇ ਗੱਲਬਾਤ ਹਰ ਵਾਰ ਉਸੇ ਲੜਾਈ ਜਾਂ ਸੰਭਲੀ ਹੋਈ ਚੁੱਪ ਉੱਤੇ ਮੁੱਕਦੀ ਹੈ, ਜੇ ਸਾਲਾਂ ਤੋਂ ਗਿਲਾ ਇਕੱਠਾ ਹੁੰਦਾ ਆ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਇਹ ਸੱਚੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਹਨ ਅਤੇ ਇਹਨਾਂ ਵੱਲ ਸੱਚਾ ਧਿਆਨ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਇਸ ਦਾ ਮਤਲਬ ਇਹ ਨਹੀਂ ਕਿ ਰਿਸ਼ਤਾ ਮੁੱਕ ਗਿਆ ਹੈ। ਇਸ ਦਾ ਮਤਲਬ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਇਸ ਨੂੰ ਉਸ ਤੋਂ ਵੱਧ ਮਦਦ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ ਜਿੰਨੀ ਦੋ ਜਣੇ ਇਕੱਲੇ ਸੁਲਝਾ ਸਕਦੇ ਹਨ। ਜੋੜਿਆਂ ਦਾ ਥੈਰੇਪਿਸਟ ਅੰਤ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਦਾ ਆਖ਼ਰੀ ਸਹਾਰਾ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ। ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਮਜ਼ਬੂਤ ਜੋੜੇ ਉਸ ਕੋਲ ਇੰਝ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਜਿਵੇਂ ਕਿਸੇ ਕੋਚ ਕੋਲ, ਨਵੇਂ ਹੁਨਰ ਸਿੱਖਣ ਲਈ ਅਤੇ ਚੁੱਪ-ਚਾਪ ਇਕੱਠੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਗੱਲਾਂ ਨੂੰ ਸਾਫ਼ ਕਰਨ ਲਈ। ਜੇ ਇਕੱਠਿਆਂ ਜਾਣਾ ਬਹੁਤ ਵੱਡਾ ਕਦਮ ਲੱਗਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਆਪਣੇ ਮਨ ਦੀ ਹਾਲਤ ਬਾਰੇ ਇਕੱਲੇ ਕਿਸੇ ਥੈਰੇਪਿਸਟ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕਰਨਾ ਵੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਦੀ ਬਿਲਕੁਲ ਠੀਕ ਥਾਂ ਹੈ।
ਅਤੇ ਜੇ ਤੁਹਾਡੇ ਰਿਸ਼ਤੇ ਦਾ ਕੋਈ ਵੀ ਹਿੱਸਾ ਤੁਹਾਨੂੰ ਡਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਕਾਬੂ ਕੀਤਾ ਹੋਇਆ ਜਾਂ ਅਸੁਰੱਖਿਅਤ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਵਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਇਹ ਡੇਟ ਨਾਈਟਾਂ ਤੋਂ ਬਹੁਤ ਅੱਗੇ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਸ ਲਈ ਕਿਸੇ ਸਿਖਲਾਈ-ਯਾਫ਼ਤਾ ਇਨਸਾਨ ਦੀ ਮਦਦ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ ਜੋ ਤੁਹਾਡੇ ਨਾਲ ਬੈਠ ਕੇ ਸੋਚੇ। ਅਜਿਹੀ ਮਦਦ ਮੰਗਣਾ ਸਭ ਤੋਂ ਹਿੰਮਤ ਵਾਲੇ ਕੰਮਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਹੈ।
ਪਰ ਬਹੁਤੇ ਜੋੜਿਆਂ ਲਈ ਦੂਰੀ ਆਮ ਕਿਸਮ ਦੀ ਹੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਦੋ ਰੁੱਝੇ ਹੋਏ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਉਹ ਹੌਲੀ ਵਹਾਅ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਧਿਆਨ ਦੇਣਾ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ। ਉਸ ਕਿਸਮ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚਿਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਛੋਟੀ, ਲਗਾਤਾਰ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਅੱਗੇ ਝੁਕ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਤੁਹਾਨੂੰ ਬਿਲਕੁਲ ਉਹੀ ਵਾਪਸ ਨਹੀਂ ਲਿਆਉਣਾ ਪੈਣਾ ਜੋ ਸ਼ੁਰੂ ਵਿੱਚ ਸੀ। ਤੁਸੀਂ ਕੁਝ ਅਜਿਹਾ ਬਣਾ ਸਕਦੇ ਹੋ ਜਿਸ ਤੱਕ ਸ਼ੁਰੂਆਤੀ ਦੌਰ ਪਹੁੰਚ ਹੀ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ ਸੀ: ਉਹਨਾਂ ਦੋ ਜੀਆਂ ਦੀ ਖ਼ਾਸ ਨੇੜਤਾ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਇੱਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਸਾਲਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਲੰਘਦਿਆਂ ਵੇਖਿਆ ਹੈ ਅਤੇ ਅੱਜ ਰਾਤ ਵੀ ਇੱਕ-ਦੂਜੇ ਵੱਲ ਮੁੜਨਾ ਚੁਣ ਰਹੇ ਹਨ।
ਰੋਟੀ ਦੇ ਮੇਜ਼ ਉੱਤੇ ਇੱਕ ਸਵਾਲ ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰੋ। ਵੇਖੋ ਗੱਲ ਕਿੱਥੇ ਪਹੁੰਚਦੀ ਹੈ।
ਸਰੋਤ
- The Gottman Institute, ਆਪਣਾ ਰਿਸ਼ਤਾ ਸੁਧਾਰਨਾ ਹੈ? ਧਿਆਨ ਦੇ ਛੋਟੇ ਸੱਦਿਆਂ ਵੱਲ ਵੱਧ ਗੌਰ ਕਰੋ
- PubMed Central, ਨੇੜਤਾ ਵਧਾਉਣ ਵਾਲੀਆਂ ਡੇਟ ਨਾਈਟਾਂ ਦੀ ਯੋਜਨਾ: ਰਿਸ਼ਤੇ ਦੇ ਟੀਚਿਆਂ ਅਤੇ ਸੈਲਫ਼-ਐਕਸਪੈਂਸ਼ਨ ਦੀ ਭੂਮਿਕਾ
- Greater Good Science Center (UC Berkeley), ਗੱਲ ਛੋਟੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਦੀ ਹੈ: ਰੋਜ਼ ਦੀ ਸ਼ੁਕਰਗੁਜ਼ਾਰੀ ਪਿਆਰ ਭਰੇ ਰਿਸ਼ਤਿਆਂ ਲਈ ਬੂਸਟਰ ਖ਼ੁਰਾਕ
- PubMed Central, ਸ਼ੁਕਰਗੁਜ਼ਾਰੀ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਨ ਅਤੇ ਪਿਆਰ ਭਰੇ ਰਿਸ਼ਤੇ ਦੀ ਸੰਤੁਸ਼ਟੀ ਵਿਚਲੇ ਸਬੰਧ ਨੂੰ ਸਮਝਣਾ