ਝਟਪਟ ਸੁਝਾਅ
- ਅੱਜ ਰਾਤ ਸਾਥੀ ਦੇ ਛੋਟੇ ਇਸ਼ਾਰੇ ਨੂੰ ਫੜੋ।
- ਸ਼ੁਕਰੀਆ ਖੁੱਲ੍ਹ ਕੇ ਕਹੋ।
- ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਨਾਲ ਨਹੀਂ, ਥਕਾਵਟ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਲੜੋ।
ਨਵੇਂ ਬੱਚੇ ਨਾਲ ਪਹਿਲੇ ਸਾਲ ਵਿੱਚ ਕਿਤੇ ਨਾ ਕਿਤੇ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਜੋੜਿਆਂ ਨੂੰ ਇੱਕੋ ਜਿਹਾ ਅਹਿਸਾਸ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਤੁਸੀਂ ਰਾਤ ਦੇ 9 p.m. ਰਸੋਈ ਵਿੱਚ ਖੜ੍ਹੇ ਹੋ, ਇੱਕ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਬੋਤਲ ਤੇ ਦੂਜਾ ਨਿੱਕੇ ਕੱਪੜੇ ਤਹਿ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਤੇ ਤੁਹਾਨੂੰ ਸਮਝ ਆਉਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਕਈ ਦਿਨਾਂ ਤੋਂ ਤੁਹਾਡੀ ਕੋਈ ਸੱਚੀ ਗੱਲਬਾਤ ਨਹੀਂ ਹੋਈ। ਕੋਈ ਲੜਾਈ ਨਹੀਂ। ਕੋਈ ਖਿਚਾਅ ਵੀ ਨਹੀਂ। ਬੱਸ ਦੋ ਲੋਕ ਓਹੀ ਥਕਾ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਦੌੜ ਲਾ ਰਹੇ ਹਨ, ਬੈਟਨ ਫੜਾ ਰਹੇ ਹਨ, ਤੇ ਮੁਸ਼ਕਿਲ ਨਾਲ ਹੀ ਅੱਖਾਂ ਮਿਲਾ ਰਹੇ ਹਨ।
ਇਹ ਚੁੱਪ ਦੂਰੀ ਬਹੁਤ ਆਮ ਹੈ, ਤੇ ਇਸ ਦਾ ਮਤਲਬ ਇਹ ਨਹੀਂ ਕਿ ਤੁਹਾਡੇ ਵਿੱਚ, ਤੁਹਾਡੇ ਸਾਥੀ ਵਿੱਚ ਜਾਂ ਤੁਹਾਡੇ ਦੋਵਾਂ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਖ਼ਰਾਬੀ ਹੈ। ਇਸ ਦਾ ਮਤਲਬ ਹੈ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਹੁਣੇ ਓਸ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਤਬਦੀਲੀ ਵਿੱਚੋਂ ਲੰਘੇ ਹੋ ਜੋ ਕੋਈ ਰਿਸ਼ਤਾ ਝੱਲ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਬਹੁਤਾ ਸਮਾਂ ਨੀਂਦ ਤੋਂ ਵਾਂਝੇ ਰਹਿ ਕੇ।
ਇਹ ਗੱਲ ਕੋਈ ਬੇਬੀ ਸ਼ਾਵਰ 'ਤੇ ਨਹੀਂ ਦੱਸਦਾ। Gottman Institute ਦੇ ਮਸ਼ਹੂਰ ਅਧਿਐਨਾਂ ਵਿੱਚ ਲਗਭਗ ਦੋ-ਤਿਹਾਈ ਜੋੜਿਆਂ ਨੇ ਦੱਸਿਆ ਕਿ ਬੱਚੇ ਦੇ ਆਉਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਪਹਿਲੇ ਤਿੰਨ ਸਾਲਾਂ ਵਿੱਚ ਰਿਸ਼ਤੇ ਦੀ ਤਸੱਲੀ ਘਟੀ। 2022 ਦੇ ਇੱਕ ਮੈਟਾ-ਵਿਸ਼ਲੇਸ਼ਣ ਨੇ, ਦਰਜਨਾਂ ਅਧਿਐਨ ਜੋੜ ਕੇ, ਓਹੀ ਸ਼ਕਲ ਪਾਈ: ਜਨਮ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਪਹਿਲੇ ਸਾਲ ਵਿੱਚ ਤਸੱਲੀ ਵਿੱਚ ਸੱਚੀ, ਮਾਪਣਯੋਗ ਗਿਰਾਵਟ, ਜੋ ਦੂਜੇ ਸਾਲ ਤੱਕ ਵੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ। ਸੋ ਜੇ ਤੁਹਾਡਾ ਰਿਸ਼ਤਾ ਪਹਿਲਾਂ ਨਾਲੋਂ ਔਖਾ ਲੱਗਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਤੁਸੀਂ ਪੱਕੇ ਤੌਰ 'ਤੇ ਬਹੁਗਿਣਤੀ ਵਿੱਚ ਹੋ। ਤੁਸੀਂ ਇਸ ਵਿੱਚ ਨਾਕਾਮ ਨਹੀਂ ਹੋ ਰਹੇ।
ਪਰ ਦੂਜਾ ਪਾਸਾ ਵੀ ਹੈ ਜਿਸ 'ਤੇ ਰੁਕਣਾ ਬਣਦਾ ਹੈ। ਲਗਭਗ ਇੱਕ-ਤਿਹਾਈ ਜੋੜੇ ਹੇਠਾਂ ਨਹੀਂ ਖਿਸਕੇ। ਕੁਝ ਤਾਂ ਪਹਿਲਾਂ ਨਾਲੋਂ ਨੇੜੇ ਹੋ ਗਏ। ਖੋਜੀਆਂ ਨੇ ਗੌਰ ਨਾਲ ਦੇਖਿਆ ਕਿ ਓਹਨਾਂ ਜੋੜਿਆਂ ਨੇ ਵੱਖਰਾ ਕੀ ਕੀਤਾ, ਤੇ ਜਵਾਬ ਹੌਸਲਾ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਸ ਵਿੱਚ ਲਗਭਗ ਕੁਝ ਵੀ ਕਿਸਮਤ ਨਹੀਂ ਹੈ।
ਬੱਚੇ ਚੰਗੇ ਰਿਸ਼ਤਿਆਂ 'ਤੇ ਵੀ ਦਬਾਅ ਕਿਉਂ ਪਾਉਂਦੇ ਹਨ
ਇਹ ਦੇਖਣਾ ਮਦਦ ਕਰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਹੋ ਕੀ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਦਬਾਅ ਪਿਆਰ ਦੀ ਘਾਟ ਤੋਂ ਬਹੁਤ ਘੱਟ ਆਉਂਦਾ ਹੈ।
ਬੱਚਾ ਆਉਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਘਰ ਦਾ ਕੁੱਲ ਕੰਮ ਕਈ ਗੁਣਾ ਵਧ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਦੁੱਧ ਪਿਆਉਣਾ, ਬਦਲਣਾ, ਚੁੱਪ ਕਰਾਉਣਾ, ਕੱਪੜੇ, ਡਾਕਟਰ ਦੀਆਂ ਮੁਲਾਕਾਤਾਂ, ਤੇ ਇਹ ਲਗਾਤਾਰ ਮਾਨਸਿਕ ਸੂਚੀ ਕਿ ਬੱਚੇ ਨੂੰ ਅੱਗੇ ਕੀ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਤੁਹਾਡੇ ਕੋਲ ਏਨਾ ਹੀ ਵਕਤ ਤੇ ਸਿਰ ਹੈ, ਸੋ ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਓਹ ਚੀਜ਼ ਕੱਟੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ਜਿਸ ਦੀ ਕੋਈ ਡੈੱਡਲਾਈਨ ਨਹੀਂ: ਇੱਕ ਦੂਜਾ। ਬਾਹਰ ਜਾਣਾ ਯਾਦ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਲੰਮੀਆਂ, ਬੇਮਤਲਬ ਗੱਲਾਂ ਸਿਰਫ਼ ਪ੍ਰਬੰਧ ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਬਣ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਸਰੀਰਕ ਨੇੜਤਾ ਵੀ ਕੁਝ ਸਮੇਂ ਲਈ ਫਿੱਕੀ ਪੈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਫਿਰ ਓਹ ਭਾਰ ਹੈ ਜੋ ਦਿਖਦਾ ਨਹੀਂ। ਘਰ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਇੱਕ ਬੰਦਾ ਹਿਸਾਬ ਰੱਖ ਰਿਹਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਡਾਇਪਰ ਕਦੋਂ ਮੁੱਕਣ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਅਗਲਾ ਚੈੱਕਅੱਪ ਕਦੋਂ ਹੈ, ਰਾਤ ਦੀ ਵਾਰੀ ਕਿਸ ਦੀ ਹੈ, ਬੱਚੇ ਨੂੰ ਸੁੱਤੇ ਬਹੁਤ ਦੇਰ ਤਾਂ ਨਹੀਂ ਹੋ ਗਈ। ਇਸ ਅਣਦਿਸਦੇ ਕੰਮ ਦਾ ਹੁਣ ਇੱਕ ਨਾਂ ਵੀ ਹੈ, ਮਾਨਸਿਕ ਭਾਰ, ਤੇ ਖੋਜ ਲਗਾਤਾਰ ਦੱਸਦੀ ਹੈ ਕਿ ਇਹ ਇੱਕ ਸਾਥੀ 'ਤੇ ਵੱਧ ਪੈਂਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਅਕਸਰ ਮਾਂ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਨਵੇਂ ਮਾਪਿਆਂ ਦੇ ਇੱਕ ਅਧਿਐਨ ਨੇ ਪਾਇਆ ਕਿ ਟਕਰਾਅ ਓਦੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਘੱਟ ਹੁੰਦਾ ਸੀ ਜਦੋਂ ਕੰਮ ਬਿਲਕੁਲ ਅੱਧੋ-ਅੱਧ ਨਹੀਂ, ਸਗੋਂ ਓਦੋਂ ਜਦੋਂ ਵੱਧ ਭਾਰ ਚੁੱਕਣ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਵੰਡ ਸੱਚਮੁੱਚ ਇਨਸਾਫ਼ ਵਾਲੀ ਲੱਗਦੀ ਸੀ। ਯਾਨੀ ਇਨਸਾਫ਼ ਓਹ ਚੀਜ਼ ਹੈ ਜੋ ਮਹਿਸੂਸ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਸਿਰਫ਼ ਫ਼ਰਿੱਜ 'ਤੇ ਲੱਗੀ ਸੂਚੀ ਨਹੀਂ।
ਇਸ ਸਭ ਉੱਤੇ ਥਕਾਵਟ ਪਾ ਦਿਓ। ਥੱਕੇ ਹੋਏ ਲੋਕ ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਨਾਲ ਤਿੱਖੇ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਛੋਟੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਵੱਜਦੀਆਂ ਹਨ। ਤੁਹਾਡਾ ਓਹ ਰੂਪ ਜੋ ਪਹਿਲਾਂ ਸਬਰ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਹੁਣ ਚਾਰ ਘੰਟੇ ਦੀ ਨੀਂਦ ਤੇ ਠੰਢੀ ਹੋ ਚੁੱਕੀ ਚਾਹ 'ਤੇ ਚੱਲ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਇਸ ਦਾ ਮਤਲਬ ਇਹ ਨਹੀਂ ਕਿ ਰਿਸ਼ਤਾ ਟੁੱਟ ਗਿਆ। ਇਸ ਦਾ ਮਤਲਬ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਭਾਰ ਹੇਠ ਹੈ।
ਇੱਕ ਹੋਰ ਗੱਲ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਜੋੜਿਆਂ ਨੂੰ ਹੈਰਾਨ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਤੁਸੀਂ ਦੋਵੇਂ ਆਪਣੀ ਪੁਰਾਣੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਦੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਹਿੱਸਿਆਂ ਦਾ ਸੋਗ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਵੇਲੇ ਮਨਾ ਰਹੇ ਹੋ ਸਕਦੇ ਹੋ, ਤੇ ਅੰਦਰੇ-ਅੰਦਰ ਗਿਲਾ ਕਰ ਰਹੇ ਹੋ ਕਿ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਉਹ ਮਹਿਸੂਸ ਹੀ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ। ਇੱਕ ਨੂੰ ਬੇਫ਼ਿਕਰੀ ਯਾਦ ਆਉਂਦੀ ਹੈ। ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਇਹ ਯਾਦ ਆਉਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਸ ਨੂੰ ਸਿਰਫ਼ ਮਾਂ ਜਾਂ ਪਿਓ ਤੋਂ ਵੱਧ ਕੁਝ ਸਮਝਿਆ ਜਾਂਦਾ ਸੀ। ਦੋਵਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਕੋਈ ਗ਼ਲਤ ਨਹੀਂ, ਤੇ ਇਸ ਨੂੰ ਖੁੱਲ੍ਹ ਕੇ ਕਹਿ ਦੇਣਾ ਓਸ ਉਡੀਕ ਨਾਲੋਂ ਛੇਤੀ ਨਰਮ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਸਾਥੀ ਤੁਹਾਡਾ ਮਨ ਪੜ੍ਹ ਲਵੇ। ਜਿਹੜਾ ਗਿਲਾ ਸੱਚਾ ਨੁਕਸਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਲਗਭਗ ਹਮੇਸ਼ਾ ਓਹੀ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਜੋ ਕਦੇ ਕਿਹਾ ਹੀ ਨਹੀਂ ਗਿਆ।
ਟਿਕਣ ਵਾਲੇ ਜੋੜੇ ਜੋ ਕਰਦੇ ਰਹੇ
ਜਦੋਂ John ਤੇ Julie Gottman ਨੇ ਦੇਖਿਆ ਕਿ ਨੇੜੇ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ ਜੋੜਿਆਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਹੋਣ ਵਾਲਿਆਂ ਤੋਂ ਕੀ ਵੱਖ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਜਵਾਬ ਤੁਹਾਡੀ ਸੋਚ ਨਾਲੋਂ ਬਹੁਤ ਛੋਟਾ ਸੀ। ਨਾ ਵੱਡੇ ਇਸ਼ਾਰੇ, ਨਾ ਸੰਪੂਰਨ ਗੱਲਬਾਤ। ਇਹ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਨਿੱਕੇ-ਨਿੱਕੇ ਪਲ ਸਨ।
Gottman ਇਹਨਾਂ ਨੂੰ ਜੁੜਨ ਦੇ ਸੱਦੇ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਸੱਦਾ ਸਾਥੀ ਵੱਲ ਵਧਿਆ ਕੋਈ ਵੀ ਛੋਟਾ ਹੱਥ ਹੈ। ਇੱਕ ਠੰਢਾ ਸਾਹ ਜਿਸ ਬਾਰੇ ਤੁਸੀਂ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋ ਕਿ ਉਹ ਪੁੱਛਣ। "ਇਹ ਦੇਖ।" ਮੋਢੇ 'ਤੇ ਇੱਕ ਹੱਥ। ਅੱਧਾ ਮਜ਼ਾਕ। ਹਰ ਇੱਕ ਇੱਕ ਛੋਟਾ ਸੱਦਾ ਹੈ: ਮੈਨੂੰ ਦੇਖ, ਇੱਕ ਪਲ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਰਹਿ। ਤੁਸੀਂ ਓਧਰ ਮੁੜ ਸਕਦੇ ਹੋ, ਮੂੰਹ ਮੋੜ ਸਕਦੇ ਹੋ, ਜਾਂ ਖ਼ਿਲਾਫ਼ ਹੋ ਸਕਦੇ ਹੋ।
ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਲੈਬ ਵਿੱਚ, ਜਿਹੜੇ ਜੋੜੇ ਸਾਲਾਂ ਬਾਅਦ ਵੀ ਇਕੱਠੇ ਸਨ, ਉਹ ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਦੇ ਸੱਦਿਆਂ ਵੱਲ ਲਗਭਗ 86 ਫ਼ੀਸਦੀ ਵਾਰ ਮੁੜੇ ਸਨ। ਜਿਹੜੇ ਬਾਅਦ ਵਿੱਚ ਵੱਖ ਹੋ ਗਏ, ਉਹ ਸਿਰਫ਼ 33 ਫ਼ੀਸਦੀ ਵਾਰ। ਓਹੀ ਛੋਟੇ ਪਲ। ਬਿਲਕੁਲ ਵੱਖਰੇ ਰਿਸ਼ਤੇ।
ਮਾਪਿਆਂ ਲਈ ਇਹ ਸੱਚਮੁੱਚ ਚੰਗੀ ਖ਼ਬਰ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਸੱਦੇ ਵੱਲ ਮੁੜਨ ਵਿੱਚ ਸਕਿੰਟ ਲੱਗਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਇਸ ਲਈ ਨਾ ਕਿਸੇ ਬੇਬੀਸਿਟਰ ਦੀ ਲੋੜ ਹੈ ਨਾ ਖ਼ਾਲੀ ਸ਼ਾਮ ਦੀ। ਜਦੋਂ ਦੋਵੇਂ ਚੂਰ ਹੋ ਚੁੱਕੇ ਹੋ ਤੇ ਬੱਚਾ ਆਖ਼ਰ ਸੌਂ ਗਿਆ ਹੈ, ਸੱਦਾ ਸ਼ਾਇਦ ਬੱਸ ਏਨਾ ਹੋਵੇ ਕਿ ਸਾਥੀ ਕਹੇ "ਅੱਜ ਰਾਤ ਬਹੁਤ ਔਖੀ ਸੀ।" ਓਧਰ ਮੁੜਨਾ ਏਨਾ ਹੀ ਛੋਟਾ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਫ਼ੋਨ ਰੱਖ ਕੇ ਕਹੋ "ਹਾਂ ਸੱਚਮੁੱਚ ਸੀ। ਤੂੰ ਠੀਕ ਹੈਂ?" ਇਹ ਇੱਕ ਜਮ੍ਹਾਂ ਹੈ। Gottman ਨੇ ਪਾਇਆ ਕਿ ਏਦਾਂ ਦੇ ਕਾਫ਼ੀ ਜਮ੍ਹਾਂ ਹੋ ਜਾਣ ਤਾਂ ਰਿਸ਼ਤੇ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਜਮ੍ਹਾਂ-ਪੂੰਜੀ ਬਣ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ਜੋ ਉਸ ਨੂੰ ਔਖੇ ਦੌਰਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਕੱਢ ਲੈਂਦੀ ਹੈ।
ਛੋਟੇ ਕਦਮ ਜੋ ਸੱਚਮੁੱਚ ਮਾਪਿਆਂ ਦੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਵਿੱਚ ਫਿੱਟ ਹੁੰਦੇ ਹਨ
ਇਹ ਸੂਚੀ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਕੋਲ ਵੀ ਤੁਹਾਡੇ ਨਾਲੋਂ ਵੱਧ ਵਕਤ ਨਹੀਂ ਹੈ। ਮਕਸਦ ਢੇਰ ਵਧਾਉਣਾ ਨਹੀਂ। ਮਕਸਦ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਧਿਆਨ ਦੇ ਜਿਹੜੇ ਟੁਕੜੇ ਤੁਹਾਡੇ ਕੋਲ ਹਨ, ਉਹ ਥੋੜ੍ਹੇ ਸੋਚ ਕੇ ਖ਼ਰਚੇ ਜਾਣ।
- ਜਦੋਂ ਸਾਥੀ ਕਿਸੇ ਛੋਟੀ ਗੱਲ ਜਾਂ ਨਜ਼ਰ ਨਾਲ ਤੁਹਾਡੇ ਵੱਲ ਵਧੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਫੜਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰੋ। ਥੱਕਿਆ ਹੋਇਆ "ਇੱਕ ਮਿੰਟ ਬਾਅਦ ਦੱਸੀਂ, ਮੈਂ ਸੁਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ" ਵੀ ਗਿਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਵਕਤ ਨਾਲੋਂ ਫੜਨਾ ਵੱਧ ਮਾਇਨੇ ਰੱਖਦਾ ਹੈ।
- ਕਦਰ ਖੁੱਲ੍ਹ ਕੇ ਕਹੋ। "ਸਵੇਰ ਵਾਲੀ ਵਾਰੀ ਸੰਭਾਲਣ ਲਈ ਸ਼ੁਕਰੀਆ।" "ਤੂੰ ਉਸ ਨਾਲ ਬਹੁਤ ਵਧੀਆ ਹੈਂ।" ਜਦੋਂ ਰਿਸ਼ਤਾ ਦਬਾਅ ਹੇਠ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਨਿੱਘੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਸੋਚੀਆਂ ਤਾਂ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ ਪਰ ਕਹੀਆਂ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦੀਆਂ। ਕਹਿ ਦਿਓ।
- ਭਾਰ ਬਾਰੇ ਇਮਾਨਦਾਰੀ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕਰੋ, ਗਿਲਾ ਪੱਕਾ ਹੋਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ। "ਤੂੰ ਕਦੇ ਮਦਦ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ" ਨਹੀਂ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਲੜਾਈ ਸ਼ੁਰੂ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਸਗੋਂ "ਸਾਰੀ ਯੋਜਨਾਬੰਦੀ ਮੇਰੇ ਸਿਰ ਵਿੱਚ ਚੱਲਦੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ ਤੇ ਇਹ ਮੈਨੂੰ ਥਕਾ ਰਹੀ ਹੈ। ਕੀ ਅਸੀਂ ਮਿਲ ਕੇ ਦੇਖ ਸਕਦੇ ਹਾਂ?" ਓਹ ਵੰਡ ਬਣਾਓ ਜੋ ਦੋਵਾਂ ਨੂੰ ਇਨਸਾਫ਼ ਵਾਲੀ ਲੱਗੇ, ਨਾ ਕਿ ਓਹ ਜੋ ਗਣਿਤ ਦੇ ਹਿਸਾਬ ਬਰਾਬਰ ਹੋਵੇ।
- ਇੱਕ ਛੋਟੀ ਆਦਤ ਬਚਾਓ ਜੋ ਸਿਰਫ਼ ਤੁਹਾਡੀ ਹੋਵੇ। ਘਰ ਜਾਗਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਦਸ ਮਿੰਟ ਦੀ ਚਾਹ। ਪ੍ਰੈਮ ਲੈ ਕੇ ਓਹ ਸੈਰ ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਤੁਸੀਂ ਬੱਚੇ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਹਰ ਗੱਲ ਕਰੋ। ਗਿਣੇ ਜਾਣ ਲਈ ਇਸ ਦਾ ਲੰਮਾ ਹੋਣਾ ਜ਼ਰੂਰੀ ਨਹੀਂ।
- ਪੈਮਾਨਾ ਜਾਣ-ਬੁੱਝ ਕੇ ਨੀਵਾਂ ਕਰੋ। ਭਾਂਡੇ ਉਡੀਕ ਸਕਦੇ ਹਨ। ਸੋਫ਼ੇ 'ਤੇ ਪੰਦਰਾਂ ਮਿੰਟ ਚੁੱਪ-ਚਾਪ ਇਕੱਠੇ ਬੈਠਣਾ ਆਲਸ ਨਹੀਂ। ਇਹ ਸਾਂਭ-ਸੰਭਾਲ ਹੈ।
- ਓਹ ਛੋਹ ਜਿਸ ਪਿੱਛੇ ਕੋਈ ਕੰਮ ਨਾ ਹੋਵੇ। ਆਮ ਨਾਲੋਂ ਕੁਝ ਸਕਿੰਟ ਲੰਮੀ ਜੱਫ਼ੀ, ਗੱਡੀ ਵਿੱਚ ਫੜਿਆ ਹੱਥ। ਸਰੀਰਕ ਨੇੜਤਾ ਅਕਸਰ ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਹੌਲੀ ਵਾਪਸ ਆਉਂਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਛੋਟੇ ਇਸ਼ਾਰੇ ਇਹ ਪਾੜਾ ਪੂਰਨ ਵਿੱਚ ਮਦਦ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਤੁਸੀਂ ਇਹ ਸਭ ਸੰਪੂਰਨ ਢੰਗ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਕਰੋਗੇ, ਤੇ ਲੋੜ ਵੀ ਨਹੀਂ। ਜਿਹੜੇ ਜੋੜੇ ਨੇੜੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਓਹ ਨਹੀਂ ਜੋ ਕਦੇ ਕੋਈ ਸੱਦਾ ਨਹੀਂ ਖੁੰਝਾਉਂਦੇ। ਉਹ ਓਹ ਹਨ ਜੋ ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਵੱਲ ਕਾਫ਼ੀ ਵਾਰ ਹੱਥ ਵਧਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਭੜਕਣ ਜਾਂ ਠੰਢੇ ਹੋ ਜਾਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਵਾਪਸ ਮੁੜਦੇ ਹਨ। "ਮੈਂ ਪਹਿਲਾਂ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਸਖ਼ਤ ਬੋਲਿਆ, ਮਾਫ਼ ਕਰ, ਮੈਂ ਬਹੁਤ ਥੱਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹਾਂ" ਤੁਹਾਡੀ ਸੋਚ ਨਾਲੋਂ ਵੱਧ ਮੁਰੰਮਤ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਨਾਲ ਨਹੀਂ, ਮਸਲੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਲੜੋ
ਇੱਕ ਤਬਦੀਲੀ ਕਿਸੇ ਵੀ ਆਦਤ ਨਾਲੋਂ ਵੱਧ ਬਦਲਦੀ ਹੈ: ਖੁੱਲ੍ਹ ਕੇ ਇਹ ਤੈਅ ਕਰ ਲੈਣਾ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਦੋਵੇਂ ਇੱਕੋ ਪਾਸੇ ਹੋ। ਦੁਸ਼ਮਣ ਤੁਹਾਡਾ ਸਾਥੀ ਨਹੀਂ ਹੈ। ਦੁਸ਼ਮਣ ਹੈ ਥਕਾਵਟ, ਕੰਮਾਂ ਦੀ ਸੂਚੀ, ਬੱਚੇ ਦਾ ਰੋਣਾ, ਤੇ ਸਾਹਮਣੇ ਪਈ ਲੰਮੀ ਰਾਤ। ਜਦੋਂ ਰਾਤ ਦੇ 3 a.m. ਕੁਝ ਵਿਗੜਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਹਿਸਾਬ ਰੱਖਣਾ ਸੌਖਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਕਿਸ ਨੇ ਵੱਧ ਕੀਤਾ, ਕੌਣ ਸੁੱਤਾ, ਵਾਰੀ ਕਿਸ ਦੀ ਸੀ। ਇਹ ਹਿਸਾਬ ਚੁੱਪ-ਚਾਪ ਤੁਹਾਨੂੰ ਵਿਰੋਧੀ ਬਣਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਟੀਮ ਦੇ ਸਾਥੀ ਕੁਝ ਹੋਰ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਪੁੱਛਦੇ ਹਨ। "ਅੱਜ ਰਾਤ ਤੈਨੂੰ ਕੀ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ?" ਉਹ ਬਿਨਾਂ ਗਿਣਤੀ ਦੇ ਵਾਰੀ ਬਦਲ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਮੰਨ ਕੇ ਚੱਲਦੇ ਹਨ ਕਿ ਦੂਜਾ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਭਾਵੇਂ ਗੱਲ ਬਣ ਨਾ ਰਹੀ ਹੋਵੇ। ਜਦੋਂ ਤੁਸੀਂ ਸੱਚਮੁੱਚ ਇੱਕ ਟੀਮ ਹੋ, ਤਾਂ ਔਖੀ ਰਾਤ ਓਹ ਚੀਜ਼ ਬਣ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ਜੋ ਤੁਸੀਂ ਇਕੱਠੇ ਪਾਰ ਕਰਦੇ ਹੋ, ਨਾ ਕਿ ਓਹ ਜੋ ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਨਾਲ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਇਹ ਓਹਨਾਂ ਸਭ ਤੋਂ ਕੰਮ ਦੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਵੀ ਹੈ ਜੋ ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ ਬੱਚੇ ਨੂੰ ਦਿਖਾ ਸਕਦੇ ਹੋ, ਭਾਵੇਂ ਇਹ ਵਾਧੂ ਫ਼ਾਇਦਾ ਹੈ, ਮਕਸਦ ਨਹੀਂ। ਬੱਚੇ ਘਰ ਦਾ ਜਜ਼ਬਾਤੀ ਮੌਸਮ ਜਜ਼ਬ ਕਰ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਇੱਕ ਟਿਕਿਆ ਹੋਇਆ, ਮਿਹਰਬਾਨ ਸਾਥ ਓਹਨਾਂ ਨੂੰ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਓਸ ਤੋਂ ਬਹੁਤ ਪਹਿਲਾਂ ਜਦੋਂ ਉਹ ਸਮਝਾ ਵੀ ਸਕਣ ਕਿ ਕਿਉਂ।
ਦੂਰੀ ਬੱਚੇ ਦੇ ਛੋਟੇ ਹੋਣ ਦੇ ਸਾਲਾਂ ਨਾਲ ਖ਼ਤਮ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ
ਇਹ ਸਭ ਪੜ੍ਹ ਕੇ ਲੱਗ ਸਕਦਾ ਹੈ ਕਿ ਇਹ ਸਿਰਫ਼ ਨਵਜਾਤ ਵਾਲੀ ਧੁੰਦ ਦੀ ਸਮੱਸਿਆ ਹੈ, ਜੋ ਸਭ ਦੇ ਪੂਰੀ ਰਾਤ ਸੌਣ ਲੱਗਦਿਆਂ ਹੀ ਹਟ ਜਾਵੇਗੀ। ਸ਼ੁਰੂ ਦਾ ਦੌਰ ਸਭ ਤੋਂ ਤਿੱਖਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਪਰ ਸਾਥੀਆਂ ਤੋਂ ਘਰ ਦੇ ਸਹਿ-ਪ੍ਰਬੰਧਕ ਬਣ ਜਾਣ ਦੀ ਹੌਲੀ ਖਿੱਚ ਡਾਇਪਰਾਂ ਨਾਲ ਖ਼ਤਮ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ। ਉਹ ਬੱਸ ਸ਼ਕਲ ਬਦਲ ਲੈਂਦੀ ਹੈ।
ਨਿੱਕੇ ਤੇ ਸਕੂਲ ਜਾਂਦੇ ਬੱਚਿਆਂ ਨਾਲ ਪ੍ਰਬੰਧ ਹੋਰ ਵਧ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਖੇਡਾਂ, ਸਕੂਲੋਂ ਲੈਣਾ, ਜਨਮਦਿਨ ਦੀਆਂ ਪਾਰਟੀਆਂ, ਬਿਮਾਰੀ ਦੇ ਦਿਨ, ਤੇ ਇਹ ਲਗਾਤਾਰ ਗੂੰਜ ਕਿ ਕੌਣ ਕੀ ਸੰਭਾਲ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਇਸ ਦੌਰ ਦਾ ਖ਼ਤਰਾ ਥਕਾਵਟ ਨਾਲੋਂ ਵੀ ਬਾਰੀਕ ਹੈ। ਇਹ ਹੈ ਕਾਰਗੁਜ਼ਾਰੀ। ਤੁਸੀਂ ਪਰਿਵਾਰ ਨੂੰ ਇੱਕ ਇਕਾਈ ਵਾਂਗ ਚਲਾਉਣ ਵਿੱਚ ਏਨੇ ਮਾਹਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹੋ ਕਿ ਓਸ ਦੇ ਅੰਦਰ ਜੋੜਾ ਬਣਨਾ ਭੁੱਲ ਜਾਂਦੇ ਹੋ। ਤੁਸੀਂ ਸਾਲਾਂ ਤੱਕ ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਟੀਮ ਸਾਥੀ ਰਹਿ ਕੇ ਵੀ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਅਜਨਬੀ ਬਣ ਸਕਦੇ ਹੋ।
ਜਿਸ ਮੈਟਾ-ਵਿਸ਼ਲੇਸ਼ਣ ਨੇ ਤਸੱਲੀ ਦਾ ਹਿਸਾਬ ਰੱਖਿਆ, ਉਸ ਵਿੱਚ ਇਹ ਗਿਰਾਵਟ ਇੱਕ ਸਾਲ ਬਾਅਦ ਆਪੇ ਵਾਪਸ ਨਹੀਂ ਆਈ। ਉਹ ਟਿਕੀ ਰਹੀ। ਇਹ ਨਿਰਾਸ਼ ਹੋਣ ਦੀ ਵਜ੍ਹਾ ਨਹੀਂ। ਇਹ ਵਜ੍ਹਾ ਹੈ ਕਿ ਜੁੜਾਅ ਨੂੰ ਓਸ ਚੀਜ਼ ਵਾਂਗ ਸੰਭਾਲਿਆ ਜਾਵੇ ਜਿਸ ਨੂੰ ਤੁਸੀਂ ਪੌਦੇ ਵਾਂਗ ਪਾਣੀ ਦਿੰਦੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹੋ, ਨਾ ਕਿ ਓਸ ਚੀਜ਼ ਵਾਂਗ ਜਿਸ ਨੂੰ ਇੱਕ ਵਾਰ ਠੀਕ ਕਰ ਕੇ ਭੁੱਲ ਜਾਈਦਾ ਹੈ। ਜਿਹੜੇ ਜੋੜੇ ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ ਵਧੀਆ ਨਿਭਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਓਹ ਹਨ ਜੋ ਹੱਥ ਵਧਾਉਂਦੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਨਿੱਘੀ ਗੱਲ ਕਹਿੰਦੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਹਰ ਸਾਲ ਥੋੜ੍ਹਾ ਵਕਤ ਬਚਾ ਕੇ ਰੱਖਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਆਦਤਾਂ ਪੁਰਾਣੀਆਂ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀਆਂ। ਨਾ ਹੀ ਇਹਨਾਂ ਦਾ ਫ਼ਾਇਦਾ।
ਜੇ ਇਸ ਸਭ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਗੱਲ ਲੈ ਕੇ ਜਾਣੀ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਇਹ ਕਿ ਰਿਸ਼ਤਾ ਬੱਚਿਆਂ ਦੇ ਵੱਡੇ ਹੋਣ ਤੱਕ ਰੁਕਿਆ ਹੋਇਆ ਨਹੀਂ ਹੈ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਸਾਲਾਂ ਵਿੱਚ ਤੁਹਾਡੇ ਹੱਥ ਭਰੇ ਹੋਏ ਹਨ, ਓਹੀ ਰਿਸ਼ਤਾ ਹੈ। ਓਹਨਾਂ ਵਿੱਚ, ਟੁਕੜਿਆਂ ਤੇ ਛੋਟੇ ਪਲਾਂ ਵਿੱਚ ਬਣਾਈ ਨੇੜਤਾ ਹੀ ਓਹ ਚੀਜ਼ ਹੈ ਜਿਸ ਤੋਂ ਤੁਹਾਡਾ ਪਰਿਵਾਰ ਬਣਿਆ ਹੈ।
ਜਦੋਂ ਗੱਲ ਆਮ ਔਖ ਤੋਂ ਵੱਧ ਹੋਵੇ
ਬੱਚੇ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਦਾ ਔਖਾ ਦੌਰ ਆਮ ਹੈ। ਪਰ ਕੁਝ ਗੱਲਾਂ ਸਿਰਫ਼ ਸਬਰ ਤੇ ਚੰਗੀ ਗੱਲਬਾਤ ਤੋਂ ਵੱਧ ਮੰਗਦੀਆਂ ਹਨ।
ਜੇ ਤੁਹਾਡੇ ਵਿੱਚੋਂ ਕੋਈ ਆਮ ਥਕਾਵਟ ਤੋਂ ਵੱਧ ਕਿਸੇ ਚੀਜ਼ ਨਾਲ ਜੂਝ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਲਗਾਤਾਰ ਉਦਾਸੀ, ਬੇਆਸੀ, ਨਾ ਹਟਣ ਵਾਲੀ ਚਿੰਤਾ, ਜਾਂ ਜਨਮ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਦੇ ਹਫ਼ਤਿਆਂ ਤੇ ਮਹੀਨਿਆਂ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਆਪ ਵਰਗਾ ਨਾ ਲੱਗਣਾ, ਤਾਂ ਇਸ ਨੂੰ ਗੰਭੀਰਤਾ ਨਾਲ ਲਓ ਤੇ ਡਾਕਟਰ ਕੋਲ ਲੈ ਜਾਓ। ਜਨਮ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਦੀ ਉਦਾਸੀ ਤੇ ਚਿੰਤਾ ਆਮ ਵੀ ਹਨ ਤੇ ਇਲਾਜਯੋਗ ਵੀ, ਅਤੇ ਇਹ ਬੱਚਾ ਜਣਨ ਵਾਲੇ ਤੇ ਦੂਜੇ ਸਾਥੀ, ਦੋਵਾਂ ਨੂੰ ਹੋ ਸਕਦੀਆਂ ਹਨ। ਇਹ ਕਿਰਦਾਰ ਦੀ ਕਮੀ ਨਹੀਂ ਤੇ ਨਾ ਹੀ ਇਕੱਲਿਆਂ ਜਰਨ ਵਾਲੀ ਚੀਜ਼।
ਅਤੇ ਜੇ ਤੁਹਾਡੇ ਵਿਚਲੀ ਦੂਰੀ ਘਟ ਹੀ ਨਹੀਂ ਰਹੀ, ਜੇ ਓਹੀ ਲੜਾਈ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਦੁਹਰਾਉਂਦੀ ਹੈ, ਜੇ ਹਿਕਾਰਤ ਜਾਂ ਚੁੱਪ ਦੀ ਕੰਧ ਆ ਗਈ ਹੈ, ਜਾਂ ਤੁਸੀਂ ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਤੱਕ ਵਾਪਸ ਦਾ ਰਾਹ ਲੱਭ ਹੀ ਨਹੀਂ ਪਾ ਰਹੇ, ਤਾਂ ਜੋੜਿਆਂ ਦਾ ਥੈਰੇਪਿਸਟ ਇਸ ਗੱਲ ਦੀ ਨਿਸ਼ਾਨੀ ਨਹੀਂ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਨਾਕਾਮ ਹੋ ਗਏ। ਇਹ ਸਭ ਤੋਂ ਅਸਰਦਾਰ ਕਦਮਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਹਾਲੇ ਨਿੱਘ ਬਾਕੀ ਹੋਵੇ, ਓਦੋਂ ਮਦਦ ਲੈ ਲੈਣੀ ਓਸ ਨਾਲੋਂ ਵਧੀਆ ਚੱਲਦੀ ਹੈ ਕਿ ਗੱਲ ਹੋਣੀ ਹੀ ਬੰਦ ਹੋਣ ਤੱਕ ਉਡੀਕਿਆ ਜਾਵੇ।
ਜਿਹੜਾ ਦੌਰ ਬੱਚੇ ਛੋਟੇ ਹੋਣ ਵੇਲੇ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸੱਚਮੁੱਚ ਰਿਸ਼ਤੇ ਲਈ ਸਭ ਤੋਂ ਔਖੇ ਦੌਰਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਹੈ, ਤੇ ਉਸ ਦਾ ਔਖਾ ਲੱਗਣਾ ਵੀ ਓਨਾ ਹੀ ਆਮ ਹੈ। ਜਿਹੜੀ ਨੇੜਤਾ ਤੁਹਾਨੂੰ ਖੁੰਝ ਰਹੀ ਹੈ, ਉਹ ਗਈ ਨਹੀਂ। ਉਹ ਬਹੁਤੀ ਓਹਨਾਂ ਛੋਟੇ ਪਲਾਂ ਵਿੱਚ ਹੀ ਉਡੀਕ ਰਹੀ ਹੈ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵੱਲ ਤੁਸੀਂ ਅੱਜ ਰਾਤ ਵੀ ਹੱਥ ਵਧਾ ਸਕਦੇ ਹੋ, ਭਾਵੇਂ ਕਿੰਨੇ ਵੀ ਥੱਕੇ ਹੋਵੋ।
ਸਰੋਤ
- The Gottman Institute, Romantic Relationships Take a Dive After Baby Arrives (According to Research)
- The Gottman Institute, Want to Improve Your Relationship? Start Paying More Attention to Bids
- Frontiers in Psychology, Transition to Parenthood and Marital Satisfaction: A Meta-Analysis
- PubMed Central, Division of Household and Childcare Labor and Relationship Conflict Among Low-Income New Parents