ਜੁੜਾਅ ਦੀਆਂ ਰਸਮਾਂ: ਉਹ ਛੋਟੀਆਂ ਆਦਤਾਂ ਜੋ ਪਿਆਰ ਨੂੰ ਟਿਕਾਈ ਰੱਖਦੀਆਂ ਹਨ

ਇੱਕ ਆਮ ਜਿਹੇ ਮੰਗਲਵਾਰ ਦੀ ਕਲਪਨਾ ਕਰੋ। ਤੁਹਾਡੇ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਘਰ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਚਾਬੀਆਂ ਰੱਖਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਉੱਤੇ ਇੱਕ ਚੁੰਮਣ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਜੋ ਲੋੜ ਤੋਂ ਕੁਝ ਸਕਿੰਟ ਲੰਮਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਬਿਨਾਂ ਮੰਗੇ, ਦੂਜੇ ਦੀ ਪਸੰਦ ਵਾਲੀ ਚਾਹ ਬਣਾਈ ਹੋਈ। ਦੁਪਹਿਰ ਨੂੰ ਇੱਕ ਮੈਸੇਜ ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਬੱਸ ਏਨਾ ਹੈ, "ਤੇਰਾ ਖ਼ਿਆਲ ਆਇਆ।" ਬੱਤੀ ਬੰਦ, ਤੇ ਹਨੇਰੇ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਹੱਥ ਦੂਜੇ ਦਾ ਹੱਥ ਲੱਭ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।

ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਕੋਈ ਵੀ ਗੱਲ ਕਦੇ ਕਿਸੇ ਮਹਿਫ਼ਿਲ ਵਿੱਚ ਸੁਣਾਉਣ ਵਾਲੀ ਕਹਾਣੀ ਨਹੀਂ ਬਣੇਗੀ। ਤੇ ਫਿਰ ਵੀ ਇਹੀ ਪਲ ਤੈਅ ਕਰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਪਿਆਰ ਟਿਕੇਗਾ ਜਾਂ ਨਹੀਂ।

ਸਾਨੂੰ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਮਜ਼ਬੂਤ ਰਿਸ਼ਤੇ ਵੱਡੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਨਾਲ ਬੱਝੇ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਵਰ੍ਹੇਗੰਢ ਦਾ ਸਫ਼ਰ। ਵੱਡਾ ਇਕਰਾਰ। ਉਹ ਸੰਕਟ ਜੋ ਤੁਸੀਂ ਮੋਢੇ ਨਾਲ ਮੋਢਾ ਜੋੜ ਕੇ ਲੰਘਾਇਆ। ਇਹ ਵੀ ਮਾਇਨੇ ਰੱਖਦੇ ਹਨ। ਪਰ ਕਿਸੇ ਦੇ ਨੇੜੇ ਰਹਿਣ ਦਾ ਰੋਜ਼ਾਨਾ ਕੰਮ ਕਿਤੇ ਛੋਟੀਆਂ ਇਕਾਈਆਂ ਵਿੱਚ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਸਾਡੇ ਵਿੱਚੋਂ ਬਹੁਤੇ ਉਹਨੂੰ ਵੇਖਣਾ ਕਦੇ ਸਿੱਖਦੇ ਹੀ ਨਹੀਂ। ਗੱਲ ਇਸੇ ਬਾਰੇ ਹੈ: ਉਹ ਚੁੱਪ, ਦੁਹਰਾਈਆਂ ਜਾਣ ਵਾਲੀਆਂ ਆਦਤਾਂ ਜੋ ਦੋ ਜੀਆਂ ਨੂੰ ਜੋੜਾ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਵਾਉਂਦੀਆਂ ਰਹਿੰਦੀਆਂ ਹਨ।

ਰਸਮ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਹੁੰਦੀ ਕੀ ਹੈ

ਜੁੜਾਅ ਦੀ ਰਸਮ ਕੋਈ ਵੀ ਛੋਟੀ ਚੀਜ਼ ਹੈ ਜੋ ਤੁਸੀਂ ਦੋਵੇਂ ਜਾਣ-ਬੁੱਝ ਕੇ ਤੇ ਕਾਫ਼ੀ ਹੱਦ ਤੱਕ ਨਿਯਮਿਤ ਤੌਰ ਉੱਤੇ ਕਰਦੇ ਹੋ, ਜੋ ਕਹਿੰਦੀ ਹੈ *ਅਸੀਂ ਹਾਲੇ ਵੀ ਅਸੀਂ ਹਾਂ।* ਇਹਦਾ ਭਾਵੁਕ ਹੋਣਾ ਜ਼ਰੂਰੀ ਨਹੀਂ। ਬਾਹਰੋਂ ਇਹ ਸ਼ਾਇਦ ਹੀ ਪ੍ਰਭਾਵਸ਼ਾਲੀ ਲੱਗਦੀ ਹੈ।

ਕੁਝ ਉਦਾਹਰਣਾਂ, ਤਾਂ ਜੋ ਗੱਲ ਪੱਕੀ ਹੋ ਜਾਵੇ:

• ਦਿਨ ਦੇ ਅੰਤ ਵਿੱਚ ਮੁੜ ਮਿਲਣ ਬਾਅਦ ਦੇ ਪਹਿਲੇ ਛੇ ਮਿੰਟ, ਫ਼ੋਨ ਪਾਸੇ ਰੱਖ ਕੇ।
• ਹਰ ਸ਼ੁੱਕਰਵਾਰ ਬਾਹਰੋਂ ਖਾਣਾ ਮੰਗਵਾਉਣਾ, ਓਹੀ ਸੋਫ਼ਾ, ਓਹੀ ਬੇਵਕੂਫ਼ ਜਿਹਾ ਸ਼ੋਅ।
• ਪੁੱਛਣਾ, ਤੇ ਸੱਚਮੁੱਚ ਜਵਾਬ ਉਡੀਕਣਾ, "ਨੀਂਦ ਕਿਵੇਂ ਆਈ?"
• ਰਾਤ ਦੇ ਖਾਣੇ ਬਾਅਦ ਸੈਰ, ਭਾਵੇਂ ਛੋਟੀ ਹੀ ਹੋਵੇ।
• ਸਵੇਰੇ ਅਲਵਿਦਾ ਕਹਿਣ ਦਾ ਢੰਗ। ਸੱਚੀ ਅਲਵਿਦਾ, ਮੋਢੇ ਉੱਤੋਂ ਸੁੱਟਿਆ "ਚੰਗਾ" ਨਹੀਂ।

ਰੂਪ ਓਨਾ ਮਾਇਨੇ ਨਹੀਂ ਰੱਖਦਾ ਜਿੰਨੀਆਂ ਦੋ ਗੱਲਾਂ: ਕਿ ਇਹ ਕੁਝ ਨਿਯਮਿਤ ਤੌਰ ਉੱਤੇ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਕਿ ਹੁੰਦਿਆਂ ਵੇਲੇ ਤੁਸੀਂ ਸੱਚਮੁੱਚ ਉੱਥੇ ਹੁੰਦੇ ਹੋ। ਜਿਹੜੀ ਰਸਮ ਤੁਸੀਂ ਸਕ੍ਰੋਲ ਕਰਦਿਆਂ ਕਰਦੇ ਹੋ ਉਹ ਰਸਮ ਨਹੀਂ। ਉਹ ਸਿਰਫ਼ ਨੇੜੇ ਹੋਣਾ ਹੈ।

ਰਸਮ ਕੋਈ ਕੰਮ-ਧੰਦਾ ਨਹੀਂ

ਇਹ ਫ਼ਰਕ ਸਾਫ਼ ਕਰਨਾ ਬਣਦਾ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਜੋੜੇ ਇਹਨੂੰ ਲਗਾਤਾਰ ਰਲਗੱਡ ਕਰਦੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਤੁਸੀਂ ਇਕੱਠੇ ਘਰ ਚਲਾਉਂਦੇ ਹੋ। ਭਾਂਡੇ ਹਨ, ਸ਼ਡਿਊਲ ਹਨ, ਬੱਚੇ ਦੀ ਦੰਦਾਂ ਦੇ ਡਾਕਟਰ ਨਾਲ ਮੁਲਾਕਾਤ, ਕੋਈ ਬਿੱਲ ਜੋ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਭੁੱਲ ਗਿਆ। ਉਸ ਪ੍ਰਬੰਧਕੀ ਮਸ਼ੀਨਰੀ ਦਾ ਚੱਲਦੇ ਰਹਿਣਾ ਜ਼ਰੂਰੀ ਹੈ, ਪਰ ਉਹਨੂੰ ਸੰਭਾਲਣਾ ਜੁੜਨ ਵਰਗਾ ਨਹੀਂ। ਦੋ ਬੰਦੇ ਪੂਰੀ ਸ਼ਾਮ ਨੇੜਿਓਂ ਤਾਲਮੇਲ ਕਰਦਿਆਂ, ਕੁਸ਼ਲ ਸਹਿਕਰਮੀਆਂ ਵਾਂਗ ਕੰਮ ਵੰਡਦਿਆਂ ਬਿਤਾ ਸਕਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਰਾਤ ਨੂੰ ਬਿਲਕੁਲ ਇਕੱਲੇ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਦਿਆਂ ਮੁਕਾ ਸਕਦੇ ਹਨ।

ਰਸਮ ਨੂੰ ਕੰਮ-ਧੰਦੇ ਤੋਂ ਵੱਖ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਚੀਜ਼ ਧਿਆਨ ਹੈ। ਜੋ ਖਾਣਾ ਤੁਸੀਂ ਬਣਾਉਂਦੇ ਹੋ ਉਹ ਕੰਮ-ਧੰਦਾ ਵੀ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ ਤੇ ਰਸਮ ਵੀ, ਇਹ ਇਸ ਉੱਤੇ ਨਿਰਭਰ ਹੈ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਦੋਵੇਂ ਸਿਰ ਸੁੱਟ ਕੇ ਬੱਸ ਨਿਬੇੜ ਰਹੇ ਹੋ ਜਾਂ ਸਬਜ਼ੀ ਕੱਟਦਿਆਂ ਸੱਚਮੁੱਚ ਦਿਨ ਦੀਆਂ ਨਿੱਕੀਆਂ ਖ਼ਬਰਾਂ ਸਾਂਝੀਆਂ ਕਰ ਰਹੇ ਹੋ। ਓਹੀ ਕੰਮ। ਬਿਲਕੁਲ ਵੱਖਰੀ ਚੀਜ਼। ਜੋ ਸਮੱਗਰੀ ਆਦਤ ਨੂੰ ਰਸਮ ਬਣਾਉਂਦੀ ਹੈ ਉਹ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਕੁਝ ਮਿੰਟਾਂ ਲਈ ਦੂਜੇ ਬੰਦੇ ਕੋਲ ਤੁਹਾਡਾ ਚਿਹਰਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਸਿਰਫ਼ ਤੁਹਾਡੀ ਮਦਦ ਨਹੀਂ।

ਇਸੇ ਕਰਕੇ ਰਸਮਾਂ ਆਮ ਤੌਰ ਉੱਤੇ ਛੋਟੀਆਂ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ। ਜਿਸ ਚੀਜ਼ ਲਈ ਤੁਹਾਨੂੰ ਬੱਚਾ ਸੰਭਾਲਣ ਵਾਲਾ ਤੇ ਰੈਸਟੋਰੈਂਟ ਦੀ ਬੁਕਿੰਗ ਚਾਹੀਦੀ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਏਨੀ ਵਿਰਲੀ ਹੈ ਕਿ ਰੋਜ਼ ਦਾ ਕੰਮ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦੀ। ਰਿਸ਼ਤਾ ਸ਼ਾਨ ਨਾਲੋਂ ਵਾਰਵਾਰਤਾ ਉੱਤੇ ਜਿਉਂਦਾ ਹੈ। ਦੋ ਮਿੰਟ ਦੀ ਉਹ ਚੀਜ਼ ਜੋ ਤੁਸੀਂ ਲਗਭਗ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਕਰਦੇ ਹੋ, ਸਾਲ ਵਿੱਚ ਦੋ ਵਾਰ ਵਾਲੀ ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਰਾਤ ਨਾਲੋਂ ਜੋੜੇ ਨੂੰ ਬਿਹਤਰ ਜੋੜੀ ਰੱਖੇਗੀ। ਭਰੋਸੇਯੋਗਤਾ ਆਪਣੇ ਆਪ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਪ੍ਰੇਮ-ਪੱਤਰ ਹੈ।

ਛੋਟੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਦਾ ਵਿਗਿਆਨ

ਹੁਣ ਗੱਲ ਦਿਲਚਸਪ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਸ ਸੂਝ ਪਿੱਛੇ ਸੱਚੀ ਖੋਜ ਹੈ।

ਦਹਾਕਿਆਂ ਤੱਕ ਮਨੋਵਿਗਿਆਨੀ John Gottman ਨੇ University of Washington ਦੀ ਇੱਕ ਛੋਟੀ ਜਿਹੀ ਅਪਾਰਟਮੈਂਟ ਲੈਬ ਵਿੱਚ ਜੋੜਿਆਂ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਤੇ ਰਿਕਾਰਡ ਕੀਤਾ ਕਿ ਉਹ ਕਿਵੇਂ ਗੱਲ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਲੜਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਇੱਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਮੱਖਣ ਫੜਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਉਸ ਸਾਰੀ ਫੁਟੇਜ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਬਹੁਤ ਸਾਦਾ ਲੱਗਣ ਵਾਲਾ ਵਿਚਾਰ ਨਿਕਲਿਆ: ਸਾਰਾ ਦਿਨ ਸਾਥੀ ਇੱਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਉਹ ਭੇਜਦੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਉਸਨੇ *ਇਸ਼ਾਰੇ* ਕਿਹਾ। ਇਸ਼ਾਰਾ ਦੂਜੇ ਦਾ ਧਿਆਨ ਜਾਂ ਮੋਹ ਪਾਉਣ ਦੀ ਕੋਈ ਵੀ ਛੋਟੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਹੈ। "ਔਹ ਪੰਛੀ ਵੇਖ।" "ਉਫ਼, ਮੇਰੀ ਪਿੱਠ।" ਇੱਕ ਹਉਕਾ। ਇੱਕ ਮਜ਼ਾਕ। ਹਰ ਇੱਕ ਦੇ ਹੇਠਾਂ ਓਹੀ ਚੁੱਪ ਸਵਾਲ ਹੁੰਦਾ ਹੈ: ਕੀ ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਹੈਂ?

ਇਸ਼ਾਰੇ ਨਾਲ ਤੁਸੀਂ ਤਿੰਨ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਕੰਮ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹੋ। ਤੁਸੀਂ ਉਸ ਵੱਲ ਮੁੜ ਸਕਦੇ ਹੋ (ਵੇਖੋ, ਜਵਾਬ ਦਿਓ, ਸ਼ਾਮਲ ਹੋਵੋ)। ਤੁਸੀਂ ਮੂੰਹ ਮੋੜ ਸਕਦੇ ਹੋ (ਖੁੰਝ ਜਾਓ, ਫ਼ੋਨ ਉੱਤੇ ਲੱਗੇ ਰਹੋ)। ਜਾਂ ਤੁਸੀਂ ਉਸਦੇ ਖ਼ਿਲਾਫ਼ ਮੁੜ ਸਕਦੇ ਹੋ (ਖਿਝ ਜਾਓ, ਟਾਲ ਦਿਓ)। ਜੋ ਨਤੀਜਾ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਬਹਿ ਗਿਆ: ਨਵ-ਵਿਆਹੇ ਜੋੜਿਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਜੋ ਛੇ ਸਾਲ ਬਾਅਦ ਵੀ ਇਕੱਠੇ ਸਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਲੈਬ ਵਿੱਚ ਲਗਭਗ 86 ਫ਼ੀਸਦੀ ਵਾਰ ਇੱਕ-ਦੂਜੇ ਦੇ ਇਸ਼ਾਰਿਆਂ ਵੱਲ ਮੂੰਹ ਮੋੜਿਆ ਸੀ। ਤੇ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਤਲਾਕ ਹੋ ਗਿਆ? ਲਗਭਗ 33 ਫ਼ੀਸਦੀ।

ਉਹ ਫ਼ਰਕ ਬਹੁਤ ਵੱਡਾ ਹੈ, ਤੇ ਉਹ ਨਾਟਕੀ ਲੜਾਈਆਂ ਦਾ ਬਣਿਆ ਨਹੀਂ। ਉਹ ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਛੋਟੇ ਪਲਾਂ ਦਾ ਬਣਿਆ ਹੈ ਜਿੱਥੇ ਇੱਕ ਬੰਦੇ ਨੇ ਹੱਥ ਵਧਾਇਆ ਤੇ ਦੂਜੇ ਨੇ ਜਾਂ ਤਾਂ ਫੜ ਲਿਆ ਜਾਂ ਵੇਖਿਆ ਹੀ ਨਹੀਂ। ਜੁੜਾਅ ਦੀਆਂ ਰਸਮਾਂ ਬੱਸ ਪੱਤੇ ਆਪਣੇ ਹੱਕ ਵਿੱਚ ਕਰਨ ਦਾ ਤਰੀਕਾ ਹਨ। ਉਹ ਇੱਕ-ਦੂਜੇ ਵੱਲ ਮੁੜਨ ਦੇ ਨਿਯਮਿਤ, ਪਹਿਲਾਂ ਤੋਂ ਪਤਾ ਮੌਕੇ ਬਣਾ ਦਿੰਦੀਆਂ ਹਨ, ਤਾਂ ਜੋ ਸਭ ਕੁਝ ਹਰ ਇਸ਼ਾਰਾ ਉਸੇ ਵੇਲੇ ਫੜ ਲੈਣ ਉੱਤੇ ਹੀ ਨਾ ਟਿਕਿਆ ਰਹੇ।

Gottman ਦੀ ਲੈਬ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਹੋਰ ਗਿਣਤੀ ਨਿਕਲੀ ਜੋ ਯਾਦ ਰੱਖਣ ਵਾਲੀ ਹੈ। ਸਭ ਤੋਂ ਮਜ਼ਬੂਤ ਰਿਸ਼ਤਿਆਂ ਵਿੱਚ, ਝਗੜੇ ਦੌਰਾਨ ਵੀ ਚੰਗੇ ਪਲਾਂ ਤੇ ਮਾੜੇ ਪਲਾਂ ਦਾ ਅਨੁਪਾਤ ਲਗਭਗ ਪੰਜ ਬਨਾਮ ਇੱਕ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਆਮ, ਸ਼ਾਂਤ ਵੇਲੇ ਇਸ ਤੋਂ ਵੀ ਕਿਤੇ ਵੱਧ। ਗੱਲ ਇਹ ਨਹੀਂ ਕਿ ਚੰਗੇ ਜੋੜੇ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਖਹਿੰਦੇ। ਗੱਲ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਏਨਾ ਪੱਕਾ ਨਿੱਘ ਜਮ੍ਹਾਂ ਕੀਤਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਕੋਈ ਔਖਾ ਪਲ ਨੰਗੀ ਧਰਤੀ ਦੀ ਥਾਂ ਮੋਟੇ ਗੱਦੇ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਗੱਦਾ ਛੋਟੀਆਂ ਰਸਮਾਂ ਨਾਲ ਹੀ ਬਣਦਾ ਹੈ। ਥੋੜ੍ਹਾ-ਥੋੜ੍ਹਾ, ਬਹੁਤੇ ਦਿਨਾਂ ਵਿੱਚ।

ਤੁਹਾਡੇ ਸਰੀਰ ਤੇ ਤੁਹਾਡੇ ਸਾਲਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਇਸਦੀ ਪਰਵਾਹ ਕਿਉਂ ਹੈ

ਇਹ ਸਭ "ਹੋਵੇ ਤਾਂ ਚੰਗਾ" ਵਾਲੀ ਫਾਈਲ ਵਿੱਚ ਪਾਉਣਾ ਸੌਖਾ ਹੋਵੇਗਾ। ਗੱਲ ਇਸ ਤੋਂ ਪੱਕੀ ਹੈ।

Harvard Study of Adult Development ਨੇ ਅੱਸੀ ਸਾਲਾਂ ਤੋਂ ਵੱਧ ਸਮੇਂ ਤੱਕ ਉਨ੍ਹਾਂ ਹੀ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਪਿੱਛਾ ਕੀਤਾ, ਤੇ ਪੂਰੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਭਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸਿਹਤ ਤੇ ਖ਼ੁਸ਼ੀ ਦਰਜ ਕੀਤੀ। ਜਦੋਂ ਖੋਜੀਆਂ ਨੇ ਪਿੱਛੇ ਵੇਖਿਆ ਕਿ ਅੱਧਖੜ ਉਮਰ ਵਿੱਚ ਕਿਹੜੀ ਗੱਲ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਦੱਸਦੀ ਸੀ ਕਿ ਕੌਣ ਸਿਹਤਮੰਦ ਤੇ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਅੱਸੀਵਿਆਂ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚੇਗਾ, ਤਾਂ ਉਹ ਕੋਲੈਸਟਰੋਲ ਜਾਂ ਆਮਦਨ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਉਹ ਇਹ ਸੀ ਕਿ ਪੰਜਾਹ ਸਾਲ ਦੀ ਉਮਰ ਵਿੱਚ ਲੋਕ ਆਪਣੇ ਨੇੜਲੇ ਰਿਸ਼ਤਿਆਂ ਤੋਂ ਕਿੰਨੇ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਸਨ। ਜਿਹੜੇ ਕਿਸੇ ਨਾਲ ਪੱਕੇ ਤੌਰ ਉੱਤੇ ਜੁੜੇ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਦੇ ਸਨ, ਉਹ ਦਹਾਕਿਆਂ ਬਾਅਦ ਸਰੀਰ ਤੇ ਮਨ, ਦੋਵਾਂ ਪੱਖੋਂ ਬਿਹਤਰ ਰਹੇ।

ਜੁੜਾਅ ਸਿਰਫ਼ ਕਾਵਿਕ ਅਰਥਾਂ ਵਿੱਚ ਹੀ ਦਿਲ ਲਈ ਚੰਗਾ ਨਹੀਂ। Mayo Clinic ਦੱਸਦਾ ਹੈ ਕਿ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਜ਼ਬੂਤ, ਨੇੜਲੇ ਰਿਸ਼ਤੇ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਉਦਾਸੀ ਤੇ ਹਾਈ ਬਲੱਡ ਪ੍ਰੈਸ਼ਰ ਦੀਆਂ ਦਰਾਂ ਘੱਟ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ, ਤੇ ਉਹ ਅਕਸਰ ਲੰਮਾ ਜਿਉਂਦੇ ਹਨ। ਅਸੀਂ ਇਸੇ ਲਈ ਬਣੇ ਹਾਂ। ਕਿਸੇ ਨਾਲ ਪੱਕੇ ਤੌਰ ਉੱਤੇ ਨੇੜੇ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਨਾ ਉਹ ਗੱਲ ਹੈ ਜੋ ਨਾੜੀ-ਤੰਤਰ ਨੂੰ ਦੱਸਦੀ ਹੈ ਕਿ ਹੁਣ ਆਰਾਮ ਕਰਨਾ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਹੈ।

ਸੋ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਉੱਤੇ ਅਲਵਿਦਾ ਦਾ ਚੁੰਮਣ ਤੇ ਖਾਣੇ ਬਾਅਦ ਦੀ ਸੈਰ ਭਾਵੁਕ ਵਾਧੂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਨਹੀਂ। ਇਹ ਛੋਟੀਆਂ, ਦੁਹਰਾਈਆਂ ਜਾਣ ਵਾਲੀਆਂ ਜਮ੍ਹਾਂ ਰਕਮਾਂ ਹਨ ਉਸ ਚੀਜ਼ ਵਿੱਚ ਜੋ ਪੂਰੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਵਿੱਚ ਲਗਭਗ ਹਰ ਮਾਪੀ ਜਾ ਸਕਣ ਵਾਲੀ ਚੀਜ਼ ਜਿੰਨੀ ਹੀ ਮਾਇਨੇ ਰੱਖਦੀ ਨਿਕਲਦੀ ਹੈ।

ਕੁਝ ਰਸਮਾਂ ਜੋ ਸੰਭਾਲਣ ਲਾਇਕ ਹਨ

ਤੁਹਾਨੂੰ ਕਿਸੇ ਸਿਸਟਮ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ। ਤੁਹਾਨੂੰ ਦੋ ਛੋਟੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਚਾਹੀਦੀਆਂ ਹਨ ਜੋ ਤੁਸੀਂ ਸੱਚਮੁੱਚ ਕਰੋਗੇ। ਇੱਥੋਂ ਇੱਕ-ਦੋ ਚੁਣੋ, ਜਾਂ ਆਪਣੀਆਂ ਬਣਾਓ। ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਰਸਮ ਉਹ ਹੈ ਜੋ ਤੁਹਾਡੀ ਅਸਲ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਵਿੱਚ ਫਿੱਟ ਬੈਠੇ, ਉਹ ਨਹੀਂ ਜੋ ਸੋਹਣੀ ਲੱਗੇ।

ਸੱਚੀ ਸਤਿ ਸ੍ਰੀ ਅਕਾਲ ਤੇ ਸੱਚੀ ਅਲਵਿਦਾ

Gottman ਦੀ ਟੀਮ ਨੇ ਲਗਭਗ ਸ਼ਰਮਿੰਦਾ ਕਰ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਸਾਦੀ ਗੱਲ ਸੁਝਾਈ: ਹਰ ਸਵੇਰ ਵੱਖ ਹੋਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਆਪਣੇ ਸਾਥੀ ਦੇ ਦਿਨ ਬਾਰੇ ਇੱਕ ਗੱਲ ਜਾਣ ਲਓ। ਜਦੋਂ ਦੁਬਾਰਾ ਮਿਲੋ, ਤਾਂ ਖਾਣੇ ਤੇ ਬਿੱਲਾਂ ਦੀ ਭੱਜ-ਦੌੜ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਇੱਕ ਹਲਕੀ-ਫੁਲਕੀ ਗੱਲਬਾਤ ਕਰੋ। ਛੇ ਸਕਿੰਟਾਂ ਦਾ ਚੁੰਮਣ। ਛੇ ਮਿੰਟਾਂ ਦੀ ਗੱਲਬਾਤ। ਗਿਣਤੀਆਂ ਛੋਟੀਆਂ, ਨਤੀਜੇ ਵੱਡੇ।

ਇੱਕ ਸਾਂਝੀ ਚੀਜ਼ ਜੋ ਸਿਰਫ਼ ਤੁਹਾਡੀ ਹੋਵੇ

ਕੋਈ ਸ਼ੋਅ ਜੋ ਸਿਰਫ਼ ਤੁਸੀਂ ਦੋਵੇਂ ਵੇਖਦੇ ਹੋ। ਐਤਵਾਰ ਦਾ ਨਾਸ਼ਤਾ ਜੋ ਤੁਸੀਂ ਇਕੱਠੇ ਬਣਾਉਂਦੇ ਹੋ। ਸੌਣ ਵੇਲੇ ਦੀ ਕੋਈ ਰਸਮ, ਭਾਵੇਂ ਸਿਰਫ਼ ਬੱਤੀ ਬੰਦ ਕਰਨ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ "ਅੱਜ ਦੀਆਂ ਤਿੰਨ ਚੰਗੀਆਂ ਗੱਲਾਂ" ਹੀ ਹੋਵੇ। ਕੀ ਹੈ, ਇਹ ਮਾਇਨੇ ਨਹੀਂ ਰੱਖਦਾ। ਮਾਇਨੇ ਇਹ ਰੱਖਦਾ ਹੈ ਕਿ ਇਹ ਜੋੜਾ ਬਣੇ ਰਹਿਣ ਦੀ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਆਉਣ ਵਾਲੀ ਮੁਲਾਕਾਤ ਹੈ, ਸਿਰਫ਼ ਘਰ ਚਲਾਉਂਦੇ ਦੋ ਬੰਦੇ ਹੋਣਾ ਨਹੀਂ।

ਜਿਹੜੇ ਇਸ਼ਾਰੇ ਤੁਸੀਂ ਆਮ ਤੌਰ ਉੱਤੇ ਖੁੰਝਾ ਦਿੰਦੇ ਹੋ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਵੱਲ ਧਿਆਨ ਦਿਓ

ਇੱਕ ਦਿਨ ਲਈ ਬੱਸ ਧਿਆਨ ਦਿਓ ਕਿ ਤੁਹਾਡਾ ਸਾਥੀ ਕਿੰਨੀ ਵਾਰ ਛੋਟਾ ਜਿਹਾ ਹੱਥ ਵਧਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਕਿਸੇ ਸਹਿਕਰਮੀ ਬਾਰੇ ਟਿੱਪਣੀ। "ਆ ਕੇ ਇਹ ਵੇਖ।" ਤੁਹਾਨੂੰ ਹਰ ਵਾਰ ਸਭ ਕੁਝ ਛੱਡਣ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ। ਪਰ ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਵੱਧ ਵੱਲ, ਵੱਧ ਵਾਰ ਮੁੜਨਾ ਕਿਸੇ ਵੀ ਰਿਸ਼ਤੇ ਦੀਆਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਧ ਲਾਹੇਵੰਦ ਆਦਤਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਹੈ। ਅਗਲਾ ਇਸ਼ਾਰਾ ਜਾਣ-ਬੁੱਝ ਕੇ ਫੜੋ।

ਖਿਝ ਜਾਣ ਉੱਤੇ ਛੇਤੀ ਮੁਰੰਮਤ ਕਰੋ

ਕੋਈ ਵੀ ਹਰ ਇਸ਼ਾਰੇ ਵੱਲ ਨਹੀਂ ਮੁੜਦਾ। ਤੁਸੀਂ ਰੁੱਖੇ, ਧਿਆਨ-ਭਟਕੇ, ਥੱਕੇ ਤੇ ਇਨਸਾਨ ਹੋਵੋਗੇ। ਰਿਸ਼ਤੇ ਨੂੰ ਕਦੇ ਨਾ ਖੁੰਝਣਾ ਨਹੀਂ ਬਚਾਉਂਦਾ। ਵਾਪਸ ਆਉਣਾ ਬਚਾਉਂਦਾ ਹੈ। "ਮਾਫ਼ ਕਰੀਂ, ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਹੀ ਖ਼ਿਆਲਾਂ ਵਿੱਚ ਸੀ। ਦੁਬਾਰਾ ਦੱਸ।" ਛੇਤੀ ਕੀਤੀ ਛੋਟੀ ਜਿਹੀ ਮੁਰੰਮਤ ਖੁੰਝੇ ਪਲ ਨੂੰ ਪੈਟਰਨ ਬਣਨ ਤੋਂ ਰੋਕ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।

ਔਖੇ ਵੇਲੇ ਰਸਮਾਂ ਨੂੰ ਜਿਉਂਦਾ ਰੱਖਣਾ

ਇੱਥੇ ਇੱਕ ਜ਼ਾਲਮ ਮਜ਼ਾਕ ਹੈ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੌਰਾਂ ਵਿੱਚ ਤੁਹਾਨੂੰ ਇਨ੍ਹਾਂ ਛੋਟੇ ਜੁੜਾਵਾਂ ਦੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਧ ਲੋੜ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਠੀਕ ਓਹੀ ਦੌਰ ਹਨ ਜਦੋਂ ਇਹ ਗ਼ਾਇਬ ਹੋ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਨਵਾਂ ਬੱਚਾ। ਬਿਮਾਰ ਮਾਪਾ। ਕੰਮ ਦਾ ਕਹਿਰੀ ਦੌਰ। ਸੋਗ। ਜਦੋਂ ਤੁਸੀਂ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਖਿੱਚੇ ਹੋਏ ਹੁੰਦੇ ਹੋ, ਤਾਂ ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਓਹੀ ਚੀਜ਼ ਛੱਡੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ਜੋ ਤੁਹਾਨੂੰ ਜੋੜੀ ਰੱਖ ਰਹੀ ਸੀ, ਕਿਉਂਕਿ ਬਾਕੀ ਸਭ ਦੇ ਰੌਲੇ ਸਾਹਮਣੇ ਉਹ ਮਰਜ਼ੀ ਦੀ ਚੀਜ਼ ਲੱਗਦੀ ਹੈ।

ਉਹ ਮਰਜ਼ੀ ਦੀ ਚੀਜ਼ ਨਹੀਂ। ਉਹੀ ਚੀਜ਼ ਹੈ ਜੋ ਤੁਹਾਨੂੰ ਔਖਾ ਦੌਰ ਵੱਖੋ-ਵੱਖ ਪਿਸਦੇ ਦੋ ਬੰਦਿਆਂ ਵਾਂਗ ਨਹੀਂ, ਸਗੋਂ ਇੱਕ ਟੀਮ ਵਾਂਗ ਲੰਘਾਉਂਦੀ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਕੁਝ ਵੀ ਬਚਿਆ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਉਦੋਂ ਇਹਨੂੰ ਬਚਾਉਣ ਦੇ ਕੁਝ ਤਰੀਕੇ:

• ਰਸਮ ਛੱਡਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਉਹਨੂੰ ਛੋਟਾ ਕਰੋ। ਜੇ ਇਸ ਮਹੀਨੇ ਖਾਣੇ ਬਾਅਦ ਦੀ ਸੈਰ ਸੰਭਵ ਨਹੀਂ, ਤਾਂ ਰਾਤ ਦਾ ਇੱਕ ਸਵਾਲ ਹਾਲੇ ਵੀ ਤੀਹ ਸਕਿੰਟ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਛੋਟਾ ਰੂਪ ਤੰਦ ਟੁੱਟਣ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦਾ। ਛੱਡੀ ਹੋਈ ਰਸਮ ਮੁੱਢੋਂ ਦੁਬਾਰਾ ਬਣਾਉਣੀ ਪੈਂਦੀ ਹੈ।
• ਪੈਮਾਨਾ ਹੇਠਾਂ ਕਰੋ, ਵਾਰਵਾਰਤਾ ਨਹੀਂ। ਔਖੇ ਦੌਰ ਵਿੱਚ ਜੁੜਾਅ ਥੱਕਿਆ ਜਿਹਾ ਹੱਥ ਘੁੱਟਣਾ ਤੇ "ਬਹੁਤ ਕੁਝ ਚੱਲ ਰਿਹਾ ਹੈ ਨਾ" ਕਹਿਣਾ ਵੀ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਗਿਣਦਾ ਹੈ। ਬਹੁਤ ਗਿਣਦਾ ਹੈ। ਇੱਕ-ਦੂਜੇ ਵੱਲ ਹੱਥ ਵਧਾਉਣ ਲਈ ਚੰਗੇ ਮੂਡ ਦੀ ਉਡੀਕ ਨਾ ਕਰੋ।
• ਜੋ ਹੋ ਰਿਹਾ ਹੈ ਉਹਨੂੰ ਉੱਚੀ ਕਹੋ। "ਦੋ ਹਫ਼ਤਿਆਂ ਤੋਂ ਸਾਡੀ ਗੱਲ ਹੀ ਨਹੀਂ ਹੋਈ ਤੇ ਮੈਨੂੰ ਤੇਰੀ ਯਾਦ ਆਉਂਦੀ ਹੈ" ਆਪ ਹੀ ਇੱਕ ਇਸ਼ਾਰਾ ਹੈ, ਤੇ ਬੜਾ ਖੁੱਲ੍ਹਦਿਲਾ। ਇਹ ਕਹਿ ਦੇਣਾ ਦੂਰੀ ਨੂੰ ਬੇਪਰਵਾਹੀ ਸਮਝੇ ਜਾਣ ਤੋਂ ਬਚਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
• ਇੱਕ ਛੋਟਾ ਟਾਪੂ ਬਚਾ ਕੇ ਰੱਖੋ। ਸਭ ਤੋਂ ਭੈੜੇ ਮਹੀਨਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵੀ ਇੱਕ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਆਉਣ ਵਾਲੇ ਪਲ ਦੀ ਰਾਖੀ ਕਰੋ ਜੋ ਸਿਰਫ਼ ਤੁਹਾਡੇ ਦੋਵਾਂ ਦਾ ਹੋਵੇ। ਦਸ ਮਿੰਟ। ਓਹੀ ਦਸ ਮਿੰਟ। ਉਹੀ ਉਹ ਚੀਜ਼ ਬਣ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ਜਿਸਨੂੰ ਤੁਸੀਂ ਦੋਵੇਂ ਚੁੱਪ-ਚਾਪ ਫੜੀ ਰੱਖਦੇ ਹੋ।

ਜਿਹੜੇ ਜੋੜੇ ਲੰਮੇ, ਔਖੇ ਦੌਰਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਨੇੜੇ ਰਹਿ ਕੇ ਨਿਕਲਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਸ਼ਾਇਦ ਹੀ ਕਦੇ ਸਲੀਕੇ ਨਾਲ ਨਿਕਲੇ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਉਹ ਹਨ ਜੋ ਛੋਟੇ, ਬੇਢੰਗੇ, ਥੱਕੇ ਢੰਗਾਂ ਨਾਲ ਇੱਕ-ਦੂਜੇ ਵੱਲ ਹੱਥ ਵਧਾਉਂਦੇ ਰਹੇ, ਭਾਵੇਂ ਕਿਸੇ ਕੋਲ ਦੇਣ ਲਈ ਬਹੁਤਾ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਸੀ।

ਜਦੋਂ ਰਸਮਾਂ ਚੁੱਪ ਹੋ ਗਈਆਂ ਹੋਣ

ਕਈ ਵਾਰ ਇਹ ਸਭ ਪੜ੍ਹ ਕੇ ਅੰਦਰ ਹਲਕੀ ਜਿਹੀ ਪੀੜ ਉੱਠਦੀ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਜਿਸ ਨਿੱਘ ਦੀ ਗੱਲ ਹੋ ਰਹੀ ਹੈ ਉਹ ਕਾਫ਼ੀ ਚਿਰ ਪਹਿਲਾਂ ਤੁਰ ਗਿਆ ਸੀ। ਸਤਿ ਸ੍ਰੀ ਅਕਾਲ ਰਸਮੀ ਹੋ ਗਈ। ਹੱਥ ਵਧਾਉਣਾ ਬੰਦ ਹੋ ਗਿਆ। ਤੁਸੀਂ ਇੱਕ ਕੈਲੰਡਰ ਤੇ ਇੱਕ ਰਸੋਈ ਸਾਂਝੀ ਕਰ ਰਹੇ ਹੋ, ਹੋਰ ਬਹੁਤਾ ਕੁਝ ਨਹੀਂ।

ਇਹ ਗੰਭੀਰਤਾ ਨਾਲ ਲੈਣ ਵਾਲੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਤੇ ਇਹ ਤੁਹਾਡੀ ਸੋਚ ਨਾਲੋਂ ਕਿਤੇ ਆਮ ਵੀ ਹੈ, ਖ਼ਾਸ ਕਰਕੇ ਤਣਾਅ, ਨਵੇਂ ਬੱਚਿਆਂ, ਬਿਮਾਰੀ ਜਾਂ ਸੋਗ ਦੇ ਦੌਰਾਂ ਵਿੱਚ। ਅਕਸਰ ਛੋਟਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰਨਾ ਹੀ ਬਰਫ਼ ਪਿਘਲਾਉਣ ਲਈ ਕਾਫ਼ੀ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਇੱਕ ਨਿੱਕੀ ਰਸਮ ਚੁਣੋ ਤੇ ਦੋ ਹਫ਼ਤੇ ਬਿਨਾਂ ਕਿਸੇ ਭਾਸ਼ਣ ਦੇ ਕਰਦੇ ਰਹੋ। ਜੁੜਾਅ ਆਮ ਤੌਰ ਉੱਤੇ ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੁਬਾਰਾ ਬਣਦਾ ਹੈ ਜਿਵੇਂ ਖੁਰਿਆ ਸੀ: ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ, ਛੋਟੇ ਪਲਾਂ ਵਿੱਚ।

ਪਰ ਕੁਝ ਦੂਰੀਆਂ ਡੂੰਘੀਆਂ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ, ਤੇ ਛੋਟੀਆਂ ਆਦਤਾਂ ਇਕੱਲੀਆਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਠੀਕ ਨਹੀਂ ਕਰਨਗੀਆਂ। ਜੇ ਨਫ਼ਰਤ ਆਮ ਗੱਲ ਬਣ ਗਈ ਹੈ, ਜੇ ਗੱਲਬਾਤ ਹਮੇਸ਼ਾ ਓਸੇ ਦੁਖਦਾਈ ਥਾਂ ਮੁੱਕਦੀ ਹੈ, ਜੇ ਤੁਹਾਡੇ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਜਾਂ ਦੋਵੇਂ ਚੁੱਪ-ਚਾਪ ਪਿੱਛੇ ਹਟ ਚੁੱਕੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਚੰਗਾ ਕਪਲਜ਼ ਥੈਰੇਪਿਸਟ ਓਵੇਂ ਮਦਦ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਸੂਚੀ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦੀ। ਉਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਮਦਦ ਵੱਲ ਹੱਥ ਵਧਾਉਣਾ ਇਸ ਗੱਲ ਦੀ ਨਿਸ਼ਾਨੀ ਨਹੀਂ ਕਿ ਰਿਸ਼ਤਾ ਨਾਕਾਮ ਹੋ ਗਿਆ। ਇਹ ਦੋ ਬੰਦਿਆਂ ਦੇ ਸਭ ਤੋਂ ਪਿਆਰ ਭਰੇ ਕੰਮਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਹੈ। ਤੇ ਜੇ ਕੋਈ ਰਿਸ਼ਤਾ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਲੱਗਣਾ ਬੰਦ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ, ਜੇ ਉੱਥੇ ਡਰ, ਕਾਬੂ, ਜਾਂ ਕਿਸੇ ਵੀ ਕਿਸਮ ਦਾ ਦੁਰਵਿਹਾਰ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਬਿਲਕੁਲ ਵੱਖਰੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਤੇ ਤੁਹਾਡੀ ਸੁਰੱਖਿਆ ਕਿਸੇ ਵੀ ਰਸਮ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਆਉਂਦੀ ਹੈ।

ਪਰ ਬਹੁਤੇ ਜੋੜਿਆਂ ਲਈ ਬਹੁਤੇ ਦਿਨਾਂ ਵਿੱਚ ਕੰਮ ਇਸ ਤੋਂ ਨਰਮ ਹੈ। ਇਹ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਉੱਤੇ ਚੁੰਮਣ ਹੈ। ਛੇ ਮਿੰਟਾਂ ਲਈ ਫ਼ੋਨ ਮੂੰਹ ਭਾਰ ਰੱਖਿਆ ਹੋਇਆ। ਹਨੇਰੇ ਵਿੱਚ ਵਧਿਆ ਹੱਥ। ਪਿਆਰ ਆਮ ਤੌਰ ਉੱਤੇ ਇੱਕ ਨਾਟਕੀ ਵਿਦਾਈ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦਾ। ਉਹ ਇੱਕ-ਇੱਕ ਖੁੰਝੇ ਪਲ ਨਾਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਸਦਾ ਮਤਲਬ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੰਭਾਲਿਆ ਵੀ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਇੱਕ-ਇੱਕ ਛੋਟੇ ਪਲ ਨਾਲ, ਇੱਕ ਆਮ ਜਿਹੇ ਮੰਗਲਵਾਰ ਨੂੰ, ਦੁਬਾਰਾ ਚੁਣਿਆ ਹੋਇਆ।

ਸ੍ਰੋਤ

• The Gottman Institute, An Introduction to Emotional Bids and Trust
• The Gottman Institute, The Magic Ratio: The Key to Relationship Satisfaction
• Harvard Gazette, Good genes are nice, but joy is better (the Harvard Study of Adult Development)
• Mayo Clinic, Friendships: Enrich your life and improve your health