ਝਟਪਟ ਸੁਝਾਅ
- ਸਿਰਫ਼ ਕੰਮ ਨਹੀਂ, ਧਿਆਨ ਰੱਖਣ ਵਾਲੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਵੀ ਲਿਖੋ।
- ਟੁਕੜੇ ਨਹੀਂ, ਪੂਰਾ ਕੰਮ ਸੌਂਪੋ।
- ਗੱਲ ਸ਼ਾਂਤ ਪਲ ਵਿੱਚ ਛੇੜੋ।
ਤੁਹਾਡਾ ਸਾਥੀ ਭਾਂਡੇ ਧੋਂਦਾ ਹੈ। ਮੰਗਲਵਾਰ ਨੂੰ ਬੱਚਿਆਂ ਨੂੰ ਲੈਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਸੱਚੇ ਦਿਲੋਂ ਕਹੇਗਾ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਦੋਵੇਂ ਕੰਮ ਕਾਫ਼ੀ ਬਰਾਬਰ ਵੰਡ ਲੈਂਦੇ ਹੋ। ਫਿਰ ਵੀ ਰਾਤ ਨੂੰ ਜਾਗਦੇ ਪਏ ਸੂਚੀ ਦੁਹਰਾਉਣ ਵਾਲੇ ਤੁਸੀਂ ਹੀ ਹੁੰਦੇ ਹੋ। ਕਿਸ ਨੂੰ ਨਵੇਂ ਬੂਟ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ। ਗੱਡੀ ਦੀ ਸਰਵਿਸ ਕਦੋਂ ਹੈ। ਸ਼ਨੀਵਾਰ ਵਾਲੀ ਪਾਰਟੀ ਲਈ ਤੋਹਫ਼ਾ ਹੈ ਜਾਂ ਨਹੀਂ, ਅਤੇ ਕੀ ਤੁਸੀਂ ਜਵਾਬ ਦੇਣਾ ਵੀ ਯਾਦ ਰੱਖਿਆ ਸੀ।
ਇਸ ਫ਼ਾਸਲੇ ਦਾ ਇੱਕ ਨਾਂ ਹੈ। ਜੋ ਕੰਮ ਦਿਸਦੇ ਹਨ ਉਹ ਸਿਰਫ਼ ਅੱਧੇ ਹਨ। ਬਾਕੀ ਅੱਧਾ ਹੈ ਧਿਆਨ ਰੱਖਣਾ, ਯੋਜਨਾ ਬਣਾਉਣੀ, ਯਾਦ ਰੱਖਣਾ, ਅਤੇ ਘਰ ਤੇ ਪਰਿਵਾਰ ਨੂੰ ਚਲਦਾ ਰੱਖਣ ਦੀ ਚੁੱਪ ਫ਼ਿਕਰ। ਖੋਜੀ ਇਸ ਨੂੰ cognitive labor ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਬਹੁਤੇ ਲੋਕ ਇਸ ਨੂੰ ਸਿਰਫ਼ ਮਾਨਸਿਕ ਬੋਝ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਕੰਮਾਂ ਦੀ ਸੂਚੀ ਵਿੱਚ ਘੱਟ ਹੀ ਲਿਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਸ ਬਾਰੇ ਗੱਲ ਕਰਨੀ ਬਣਦੀ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਜਦੋਂ ਇਹ ਸਾਰਾ ਇੱਕੋ ਬੰਦੇ ਉੱਤੇ ਆ ਪੈਂਦਾ ਹੈ ਤਾਂ ਉਹ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਘਸਦਾ ਹੈ ਜਿਸ ਵੱਲ ਉਂਗਲ ਕਰਨੀ ਔਖੀ ਅਤੇ ਜਿਸ ਨੂੰ ਨਜ਼ਰਅੰਦਾਜ਼ ਕਰਨਾ ਸੌਖਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਇਹ ਅਣਦਿਸਦਾ ਕੰਮ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਹੈ ਕੀ
ਸਮਾਜ ਸ਼ਾਸਤਰੀ Allison Daminger ਨੇ ਦਰਜਨਾਂ ਜੋੜਿਆਂ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕੀਤੀ ਅਤੇ ਦੇਖਿਆ ਕਿ ਘਰ ਚਲਾਉਣ ਵਾਲੀ ਸੋਚ ਚਾਰ ਹਿੱਸਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵੰਡੀ ਹੋਈ ਹੈ। ਤੁਸੀਂ ਕਿਸੇ ਲੋੜ ਨੂੰ ਸਮੱਸਿਆ ਬਣਨ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਭਾਂਪਦੇ ਹੋ (ਡਾਇਪਰ ਮੁੱਕਣ ਵਾਲੇ ਹਨ)। ਫਿਰ ਤੁਸੀਂ ਬਦਲ ਲੱਭਦੇ ਹੋ (ਕਿਹੜੇ, ਕਿੱਥੋਂ, ਕਿੰਨੇ ਦੇ)। ਫਿਰ ਤੁਸੀਂ ਫ਼ੈਸਲਾ ਕਰਦੇ ਹੋ। ਫਿਰ ਤੁਸੀਂ ਨਿਗਰਾਨੀ ਕਰਦੇ ਹੋ ਕਿ ਕੰਮ ਸੱਚਮੁੱਚ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ ਅਤੇ ਚੁੱਪ ਚਾਪ ਰਹਿ ਤਾਂ ਨਹੀਂ ਗਿਆ।
ਇੱਕ ਭਾਂਡਾ ਧੋਣਾ ਇੱਕ ਕੰਮ ਹੈ। ਭਾਂਡਾ ਸਾਫ਼ ਹੋ ਗਿਆ ਤਾਂ ਕੰਮ ਮੁੱਕ ਗਿਆ। ਭਾਂਪਣਾ ਅਤੇ ਨਿਗਰਾਨੀ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਮੁੱਕਦੇ। ਇਹ ਸਾਰਾ ਦਿਨ, ਹਰ ਦਿਨ ਪਿੱਛੇ ਪਿੱਛੇ ਚੱਲਦੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਭਾਰੇ ਉਦੋਂ ਹੁੰਦੇ ਹਨ ਜਦੋਂ ਤੁਸੀਂ ਆਰਾਮ ਕਰਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰ ਰਹੇ ਹੁੰਦੇ ਹੋ।
ਹੁਣ ਉਹ ਹਿੱਸਾ ਜੋ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਹੈਰਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ। Daminger ਨੇ ਦੇਖਿਆ ਕਿ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਜੋੜਿਆਂ ਨੇ ਹੱਥੀਂ ਕੰਮ ਕਾਫ਼ੀ ਠੀਕ ਵੰਡੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਉੱਥੇ ਵੀ ਇਨ੍ਹਾਂ ਚਾਰਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਦੋ ਹਿੱਸੇ ਲਗਭਗ ਹਰ ਵਾਰ ਔਰਤਾਂ ਦੇ ਹਿੱਸੇ ਆਏ: ਭਾਂਪਣਾ ਅਤੇ ਨਿਗਰਾਨੀ। ਫ਼ੈਸਲਾ ਆਮ ਤੌਰ ਤੇ ਸਾਂਝਾ ਸੀ। ਧਿਆਨ ਰੱਖਣਾ ਅਤੇ ਹਿਸਾਬ ਰੱਖਣਾ ਨਹੀਂ। ਯਾਨੀ ਇੱਕ ਜੋੜਾ ਦਿਸਦਾ ਕੰਮ ਅੱਧੋ ਅੱਧ ਵੰਡ ਕੇ ਵੀ ਇੱਕ ਬੰਦੇ ਉੱਤੇ ਉਸ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਤੇ ਬਾਅਦ ਵਾਲਾ ਸਾਰਾ ਭਾਰ ਛੱਡ ਸਕਦਾ ਹੈ।
ਦਿਸਦਾ ਕੁਝ ਨਹੀਂ, ਫਿਰ ਵੀ ਏਨਾ ਥਕਾਊ ਕਿਉਂ
ਬਾਹਰੋਂ ਮਾਨਸਿਕ ਬੋਝ ਕੁਝ ਵੀ ਨਹੀਂ ਲੱਗਦਾ। ਕੋਈ ਨਹੀਂ ਦੇਖਦਾ ਕਿ ਤੁਹਾਨੂੰ ਯਾਦ ਹੈ ਕਿ ਸਕੂਲ ਵਾਲਾ ਫ਼ਾਰਮ ਸ਼ੁੱਕਰਵਾਰ ਤੱਕ ਦੇਣਾ ਹੈ। ਸਿੰਕ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਕੋਈ ਸਬੂਤ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ। ਇਹੀ ਅਣਦਿੱਖਪੁਣਾ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਸਮੱਸਿਆ ਹੈ। ਜੋ ਕੰਮ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਦਿਸਦਾ ਨਹੀਂ, ਉਸ ਲਈ ਕਦਰ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਨੀ ਔਖੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਜਿਸ ਕੰਮ ਵੱਲ ਤੁਸੀਂ ਉਂਗਲ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦੇ, ਉਸ ਲਈ ਮਦਦ ਮੰਗਣੀ ਵੀ ਔਖੀ ਹੈ।
ਇਸ ਦਾ ਅਸਰ ਮਾਪਿਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ। USC ਵਿੱਚ 300 ਤੋਂ ਵੱਧ ਮਾਵਾਂ ਉੱਤੇ ਹੋਏ ਅਧਿਐਨ ਵਿੱਚ ਪਤਾ ਲੱਗਾ ਕਿ ਘਰ ਦਾ ਲਗਭਗ ਤਿੰਨ ਚੌਥਾਈ ਮਾਨਸਿਕ ਕੰਮ ਔਰਤਾਂ ਸੰਭਾਲਦੀਆਂ ਸਨ, ਜੋ ਸਰੀਰਕ ਕੰਮਾਂ ਦੇ ਫ਼ਰਕ ਨਾਲੋਂ ਵੱਡਾ ਫ਼ਰਕ ਸੀ। ਅਤੇ ਹੱਥੀਂ ਕੰਮਾਂ ਨਾਲੋਂ ਇਸੇ ਮਾਨਸਿਕ ਬੋਝ ਦਾ ਸਬੰਧ ਵੱਧ ਤਣਾਅ, ਘੱਟ ਰਿਸ਼ਤਾ-ਸੰਤੁਸ਼ਟੀ ਅਤੇ ਬਰਨਆਊਟ ਨਾਲ ਸੀ। Harvard ਦੇ Radcliffe Institute ਦੇ ਖੋਜੀ ਇਸ ਨੂੰ "mind space" ਅਤੇ "bandwidth" ਦੀ ਖਪਤ ਦੱਸਦੇ ਹਨ, ਯਾਨੀ ਉਹ ਚੀਜ਼ਾਂ ਜੋ ਸਿਰਫ਼ ਕੰਮ ਦੇ ਘੰਟੇ ਗਿਣਿਆਂ ਨਜ਼ਰ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੀਆਂ।
ਇਸ ਦਾ ਮਤਲਬ ਇਹ ਨਹੀਂ ਕਿ ਤੁਹਾਡਾ ਸਾਥੀ ਆਲਸੀ ਹੈ ਜਾਂ ਉਸ ਨੂੰ ਪਰਵਾਹ ਨਹੀਂ। ਅਕਸਰ ਜਿਸ ਉੱਤੇ ਘੱਟ ਬੋਝ ਹੈ ਉਸ ਨੇ ਸੱਚੀਓਂ ਇਹ ਦੇਖਿਆ ਹੀ ਨਹੀਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਮਾਨਸਿਕ ਬੋਝ ਦੀ ਪੂਰੀ ਗੱਲ ਹੀ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਦਿਸਦਾ ਨਹੀਂ। ਇਹੀ ਚੰਗੀ ਖ਼ਬਰ ਵੀ ਹੈ। ਜੋ ਦਿਸਦਾ ਨਹੀਂ, ਉਸ ਨੂੰ ਦਿਖਾਇਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਅਤੇ ਇੱਕ ਵਾਰ ਦੋਵੇਂ ਜਣੇ ਦੇਖ ਲੈਣ, ਤਾਂ ਉਹ ਸੱਚਮੁੱਚ ਵੰਡ ਸਕਦੇ ਹਨ।
ਇਹ ਚੁੱਪ ਚਾਪ ਵਧਦਾ ਕਿਉਂ ਹੈ, ਇਸ ਦੀ ਇੱਕ ਹੋਰ ਵਜ੍ਹਾ ਵੀ ਹੈ। ਘਰਾਂ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਬੰਦਾ ਆਪਣੇ ਆਪ ਹੀ "ਪੱਕਾ ਜ਼ਿੰਮੇਵਾਰ" ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹੀ ਜਿਸ ਵੱਲ ਸਾਰੇ ਦੇਖਦੇ ਹਨ ਜਦੋਂ ਸਕੂਲ ਤੋਂ ਫ਼ੋਨ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਬੱਚੇ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਬੂਟ ਨਹੀਂ ਲੱਭਦੇ, ਜਦੋਂ ਹੁਣੇ ਕੋਈ ਫ਼ੈਸਲਾ ਕਰਨਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਪੱਕੀ ਜ਼ਿੰਮੇਵਾਰੀ ਆਪਣੇ ਆਪ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਨੌਕਰੀ ਹੈ। ਇਸ ਦਾ ਮਤਲਬ ਹੈ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਕਦੇ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵਿਹਲੇ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੇ, ਕਿਉਂਕਿ ਕਿਸੇ ਵੀ ਪਲ ਜਵਾਬ ਤੁਹਾਡੇ ਕੋਲੋਂ ਹੀ ਪੁੱਛਿਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਬੋਝ ਵੰਡਣ ਦਾ ਮਤਲਬ ਸਿਰਫ਼ ਕੰਮ ਵੰਡਣਾ ਨਹੀਂ। ਮਤਲਬ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਘਰ ਸੱਚਮੁੱਚ ਦੋ ਬੰਦਿਆਂ ਉੱਤੇ ਭਰੋਸਾ ਕਰ ਸਕੇ।
ਇਸ ਨੂੰ ਸਾਹਮਣੇ ਲਿਆਉਣਾ
ਗੱਲ ਕੁਝ ਹੋਰ ਕੰਮ ਸੌਂਪਣ ਦੀ ਨਹੀਂ। ਗੱਲ ਹੈ ਧਿਆਨ ਰੱਖਣਾ ਅਤੇ ਯਾਦ ਰੱਖਣਾ ਸੌਂਪਣ ਦੀ, ਯਾਨੀ ਉਹ ਹਿੱਸਾ ਜੋ ਤੁਹਾਡੇ ਸਿਰ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ ਸੱਚੀ ਗੱਲਬਾਤ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਕਿਸੇ ਤਣਾਅ ਭਰੀ ਸ਼ਾਮ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਸੁੱਟਿਆ ਗਿਆ ਤਾਅਨਾ ਨਹੀਂ।
- ਸ਼ਾਂਤ ਪਲ ਚੁਣੋ, ਭੜਕਣ ਵਾਲਾ ਨਹੀਂ। ਇਹ ਗੱਲ ਲੜਾਈ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਜਾਂ ਸਿੰਕ ਅੱਗੇ ਖੜ੍ਹ ਕੇ ਨਾ ਛੇੜੋ। ਕੁਝ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਹੋ, "ਇੱਕ ਗੱਲ ਹੈ ਜੋ ਮੈਂ ਚੁੱਕੀ ਫਿਰਦੀ ਹਾਂ ਅਤੇ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹਾਂ ਅਸੀਂ ਦੋਵੇਂ ਮਿਲ ਕੇ ਦੇਖੀਏ।" ਤੁਸੀਂ ਸ਼ਿਕਾਇਤ ਨਹੀਂ ਲਿਖ ਰਹੇ, ਇੱਕ ਸਾਥੀ ਨੂੰ ਨਾਲ ਸੱਦ ਰਹੇ ਹੋ।
- ਅਣਦਿਸਦੇ ਨੂੰ ਦਿਖਾਓ। ਇੱਕ ਹਫ਼ਤੇ ਲਈ, ਜਿਵੇਂ ਜਿਵੇਂ ਮਾਨਸਿਕ ਕੰਮ ਯਾਦ ਆਉਣ, ਲਿਖਦੇ ਜਾਓ। ਜੋ ਸੁਨੇਹੇ ਤੁਸੀਂ ਭੇਜਦੇ ਹੋ, ਜੋ ਮੁਲਾਕਾਤਾਂ ਤੈਅ ਕਰਦੇ ਹੋ, ਕੀ ਕੀ ਮੁੱਕਣ ਵਾਲਾ ਹੈ ਇਸ ਦਾ ਚਲਦਾ ਹਿਸਾਬ। ਸੂਚੀ ਦੀ ਲੰਬਾਈ ਦੇਖ ਕੇ ਬਹੁਤੇ ਲੋਕ ਦੰਗ ਰਹਿ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਸਾਥੀ ਵੀ ਜਿਸ ਨੂੰ ਪਤਾ ਹੀ ਨਹੀਂ ਸੀ ਕਿ ਇਹ ਸਭ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
- ਟੁਕੜੇ ਨਹੀਂ, ਪੂਰਾ ਕੰਮ ਸੌਂਪੋ। ਇਹੀ ਗੱਲ ਸਭ ਕੁਝ ਬਦਲਦੀ ਹੈ। ਸਾਥੀ ਨੂੰ ਇਹ ਨਾ ਕਹੋ ਕਿ ਬੱਚਿਆਂ ਦੇ ਕੱਪੜਿਆਂ ਵਿੱਚ "ਮਦਦ" ਕਰ ਦੇਵੇ। ਕੱਪੜਿਆਂ ਦਾ ਪੂਰਾ ਕੰਮ ਉਸ ਨੂੰ ਦੇ ਦਿਓ: ਕਿਹੜੇ ਛੋਟੇ ਹੋ ਗਏ ਇਹ ਦੇਖਣਾ, ਸਾਈਜ਼, ਬਜਟ, ਖ਼ਰੀਦਣਾ, ਸਭ ਕੁਝ। ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਸਿਰਫ਼ ਕਰਨਾ ਸੌਂਪਦੇ ਹੋ ਅਤੇ ਫ਼ੈਸਲਾ ਆਪਣੇ ਕੋਲ ਰੱਖਦੇ ਹੋ, ਤਾਂ ਮੈਨੇਜਰ ਹਾਲੇ ਵੀ ਤੁਸੀਂ ਹੀ ਹੋ, ਅਤੇ ਮੈਨੇਜ ਕਰਨਾ ਹੀ ਭਾਰਾ ਹਿੱਸਾ ਹੈ।
- ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਤਰੀਕੇ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿਓ। ਜੇ ਕੰਮ ਤੁਹਾਡੇ ਢੰਗ ਨਾਲ ਨਾ ਹੋਵੇ ਤਾਂ ਤੁਸੀਂ ਉਹ ਵਾਪਸ ਖੋਹ ਲੈਂਦੇ ਹੋ, ਤਾਂ ਉਹ ਚੁੱਪ ਚਾਪ ਫਿਰ ਤੁਹਾਡਾ ਹੀ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਵੱਖਰੇ ਢੰਗ ਨਾਲ ਹੋਣਾ ਹੀ ਸੱਚਮੁੱਚ ਵੰਡਣ ਦੀ ਕੀਮਤ ਹੈ। ਗਿਣਿਆ ਜਾਣ ਲਈ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਤਰੀਕਾ ਤੁਹਾਡੇ ਵਰਗਾ ਹੋਣਾ ਜ਼ਰੂਰੀ ਨਹੀਂ।
- ਤੈਅ ਕਰੋ ਅਤੇ ਫਿਰ ਦੁਬਾਰਾ ਦੇਖੋ। ਪੱਕਾ ਕਰੋ ਕਿ ਕਿਹੜਾ ਕੰਮ ਸੱਚਮੁੱਚ ਕਿਸ ਦਾ ਹੈ, ਫਿਰ ਕੁਝ ਹਫ਼ਤਿਆਂ ਬਾਅਦ ਗੱਲ ਕਰੋ। ਕੁਝ ਕੰਮ ਪਹਿਲੀ ਵਾਰ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਸੰਭਲਣਗੇ। ਇਹ ਆਮ ਹੈ। ਤੁਸੀਂ ਉਹ ਢਾਂਚਾ ਬਦਲ ਰਹੇ ਹੋ ਜਿਸ ਨੂੰ ਜੰਮਣ ਲਈ ਕਈ ਸਾਲ ਮਿਲੇ ਹਨ।
ਜੇ ਇਹ ਬੋਝ ਤੁਸੀਂ ਨਹੀਂ ਚੁੱਕ ਰਹੇ ਸੀ
ਜੇ ਇਹ ਪੜ੍ਹਦਿਆਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਲੱਗ ਰਿਹਾ ਹੈ ਕਿ ਹਲਕੇ ਪਾਸੇ ਵਾਲਾ ਸਾਥੀ ਤੁਸੀਂ ਹੋ, ਤਾਂ ਇਹ ਪਛਾਣ ਹੀ ਸਾਰਾ ਮੋੜ ਹੈ। ਬਚਾਅ ਵਿੱਚ ਨਾ ਪਓ, ਅਤੇ ਇਹ ਵੀ ਨਾ ਉਡੀਕੋ ਕਿ ਕੋਈ ਤੁਹਾਨੂੰ ਸੂਚੀ ਫੜਾਵੇ। ਇੱਕ ਖੇਤਰ ਚੁਣੋ ਅਤੇ ਪੂਰਾ ਆਪਣੇ ਸਿਰ ਲਓ, ਉਹ ਹਿੱਸਾ ਵੀ ਜੋ ਦਿਮਾਗ਼ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਪੁੱਛੋ, "ਮੈਨੂੰ ਕੀ ਨਹੀਂ ਦਿਸ ਰਿਹਾ?" ਅਤੇ ਫਿਰ ਸੱਚਮੁੱਚ ਦੇਖੋ। ਇੱਕ ਖੇਤਰ ਵੀ ਸ਼ੁਰੂ ਤੋਂ ਅਖ਼ੀਰ ਤੱਕ ਆਪਣੇ ਸਿਰ ਲੈਣਾ ਤੁਹਾਡੇ ਸਾਥੀ ਨੂੰ ਉਹ ਚੀਜ਼ ਵਾਪਸ ਦਿੰਦਾ ਹੈ ਜਿਸ ਦੀ ਉਸ ਨੂੰ ਸਖ਼ਤ ਲੋੜ ਹੈ: ਉਸ ਬਾਰੇ ਸੋਚਣਾ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਬੰਦ ਕਰ ਸਕਣਾ।
ਜੇ ਗੱਲ ਵਾਰ ਵਾਰ ਵਾਪਸ ਆਉਂਦੀ ਰਹੇ
ਕੁਝ ਗੱਲਾਂ ਕੁਝ ਇਮਾਨਦਾਰ ਗੱਲਬਾਤਾਂ ਨਾਲ ਸੁਲਝ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਕੁਝ ਦੇ ਹੇਠਾਂ ਪੁਰਾਣੀਆਂ, ਡੂੰਘੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਇਹ ਅਣਕਿਹਾ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਕਿ ਇਹ ਤਾਂ "ਔਰਤਾਂ ਦਾ ਕੰਮ" ਹੈ, ਜਾਂ ਉਹ ਪੁਰਾਣੀਆਂ ਲੀਹਾਂ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਤੁਸੀਂ ਦੋਵੇਂ ਪਲੇ ਹੋ। ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਵਾਰ ਵਾਰ ਉਸੇ ਲੜਾਈ ਤੇ ਪਹੁੰਚਦੇ ਹੋ, ਜਾਂ ਤੁਹਾਡੇ ਵਿੱਚੋਂ ਕੋਈ ਸੱਚਮੁੱਚ ਗਿਲੇ ਜਾਂ ਬਰਨਆਊਟ ਵੱਲ ਖਿਸਕ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਕੋਈ couples ਥੈਰੇਪਿਸਟ ਸਿਰਫ਼ ਕੰਮਾਂ ਦੀ ਸੂਚੀ ਨਹੀਂ, ਸਗੋਂ ਪੂਰਾ ਢਾਂਚਾ ਬਦਲਣ ਵਿੱਚ ਮਦਦ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਇਸ ਗੱਲ ਦਾ ਸੰਕੇਤ ਨਹੀਂ ਕਿ ਰਿਸ਼ਤਾ ਟੁੱਟ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਇਹ ਦੋ ਜਣਿਆਂ ਦਾ ਫ਼ੈਸਲਾ ਹੈ ਕਿ ਇਹ ਸਾਥ ਸੰਭਾਲਣ ਦੇ ਲਾਇਕ ਹੈ।
ਅਤੇ ਜੇ ਤੁਹਾਡਾ ਚੁੱਕਿਆ ਭਾਰ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਭਾਰੀ ਚੀਜ਼ ਵਿੱਚ ਬਦਲ ਗਿਆ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਲਗਾਤਾਰ ਡਰ, ਉਹ ਥਕਾਵਟ ਜੋ ਨੀਂਦ ਨਾਲ ਵੀ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦੀ, ਜਾਂ ਉਹ ਸੁੰਨਪਣ ਜੋ ਹਟਦਾ ਨਹੀਂ, ਤਾਂ ਕਿਰਪਾ ਕਰਕੇ ਡਾਕਟਰ ਜਾਂ ਮਾਨਸਿਕ ਸਿਹਤ ਦੇ ਮਾਹਰ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕਰੋ। ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਤੱਕ ਖਿੱਚੇ ਰਹਿਣਾ ਤੁਹਾਡੀ ਕਮਜ਼ੋਰੀ ਨਹੀਂ, ਅਤੇ ਤੁਹਾਨੂੰ ਦੰਦ ਘੁੱਟ ਕੇ ਇਕੱਲਿਆਂ ਇਹ ਲੰਘਾਉਣ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ।
ਇੱਥੇ ਮਕਸਦ ਕਦੇ ਵੀ ਕੰਮ-ਦਰ-ਕੰਮ ਗਿਣ ਕੇ ਬਿਲਕੁਲ ਬਰਾਬਰ ਹਿਸਾਬ ਬਣਾਉਣਾ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਮਕਸਦ ਹੈ ਇਹ ਸੁਖ ਕਿ ਕੋਈ ਹੋਰ ਵੀ ਤੁਹਾਡੇ ਨਾਲ ਰਾਹ ਵੱਲ ਦੇਖ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਕਿ ਯਾਦ ਰੱਖਣ ਵਾਲੇ ਸਿਰਫ਼ ਤੁਸੀਂ ਨਹੀਂ ਹੋ। ਵੰਡਿਆ ਹੋਇਆ ਬੋਝ ਸਿੱਧੀ ਗੱਲ ਹੈ ਕਿ ਹਲਕਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਇਸ ਲਈ ਵੀ ਹਲਕਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਤੁਹਾਨੂੰ ਆਖ਼ਰ ਉਸ ਨੂੰ ਥੱਲੇ ਰੱਖਣ ਦਾ ਮੌਕਾ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।
ਸਰੋਤ
- American Sociological Review, The Cognitive Dimension of Household Labor (Allison Daminger)
- USC Dornsife, Moms think more about household chores and this cognitive burden hurts their mental health
- Radcliffe Institute, Harvard University, The Unseen Inequity of Cognitive Labor