“ਉਹ ਇੱਕ” ਵਾਲਾ ਭਰਮ: ਟਿਕਾਊ ਪਿਆਰ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਕਿਵੇਂ ਚੱਲਦਾ ਹੈ

ਤੁਸੀਂ ਸ਼ਾਇਦ ਇਸ ਦੀ ਖਿੱਚ ਮਹਿਸੂਸ ਕੀਤੀ ਹੋਵੇਗੀ। ਕਿਤੇ ਨਾ ਕਿਤੇ ਸਹੀ ਬੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਇੱਕ, ਜੋ ਬਿਨਾਂ ਕਿਸੇ ਰਗੜ ਦੇ ਫ਼ਿੱਟ ਬੈਠ ਜਾਵੇਗਾ, ਜੋ ਇਹ ਸਭ ਸੌਖਾ ਕਰ ਦੇਵੇਗਾ। ਤੇ ਇਸੇ ਲਈ ਜਦੋਂ ਪਿਆਰ ਔਖਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਤੁਹਾਡਾ ਤੇ ਕਿਸੇ ਅਜਿਹੇ ਬੰਦੇ ਦਾ ਜਿਸ ਦੀ ਤੁਸੀਂ ਸੱਚਮੁੱਚ ਪਰਵਾਹ ਕਰਦੇ ਹੋ, ਵਾਰ-ਵਾਰ ਉਸੇ ਗੱਲ ਉੱਤੇ ਅੜ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਅੰਦਰੋਂ ਇੱਕ ਛੋਟੀ ਆਵਾਜ਼ ਗ਼ਲਤ ਸਵਾਲ ਪੁੱਛਣ ਲੱਗਦੀ ਹੈ। “ਅਸੀਂ ਇਹ ਕਿਵੇਂ ਠੀਕ ਕਰੀਏ” ਨਹੀਂ, ਸਗੋਂ “ਸ਼ਾਇਦ ਇਹ ਉਹ ਬੰਦਾ ਹੈ ਹੀ ਨਹੀਂ”।

ਖੋਜ ਦੀ ਦੁਨੀਆ ਵਿੱਚ ਇਸ ਆਵਾਜ਼ ਦਾ ਨਾਂ ਹੈ। ਮਨੋਵਿਗਿਆਨੀ ਇਸ ਨੂੰ ਕਿਸਮਤ ਵਾਲਾ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ: ਇਹ ਚੁੱਪ ਧਾਰਨਾ ਕਿ ਦੋ ਬੰਦੇ ਜਾਂ ਤਾਂ ਇੱਕ-ਦੂਜੇ ਲਈ ਬਣੇ ਹਨ ਜਾਂ ਨਹੀਂ, ਤੇ ਸਹੀ ਜੋੜੀ ਵਿੱਚ ਸਭ ਕੁਝ ਬਹੁਤਾ ਕਰਕੇ ਆਪੇ ਚੱਲ ਪੈਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਸੁਣਨ ਵਿੱਚ ਇਹ ਨੁਕਸਾਨ-ਰਹਿਤ ਲੱਗਦਾ ਹੈ। ਪਿਆਰ ਬਾਰੇ ਸਾਡੇ ਸਭ ਤੋਂ ਹਰਮਨ-ਪਿਆਰੇ ਖ਼ਿਆਲਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਹੈ। ਤੇ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਇਹ ਪਿਆਰ ਨੂੰ ਸੌਖਾ ਨਹੀਂ, ਔਖਾ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।

ਇਹ ਰੁਮਾਂਸ ਦੇ ਖ਼ਿਲਾਫ਼ ਦਲੀਲ ਨਹੀਂ। ਇਹ ਉਸ ਦੇ ਇੱਕ ਵੱਖਰੇ, ਵੱਧ ਮਜ਼ਬੂਤ ਰੂਪ ਦੇ ਹੱਕ ਵਿੱਚ ਦਲੀਲ ਹੈ।

ਪਿਆਰ ਉੱਤੇ ਯਕੀਨ ਕਰਨ ਦੇ ਦੋ ਢੰਗ

ਮਨੋਵਿਗਿਆਨੀ C. Raymond Knee ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਸਾਥੀਆਂ ਨੇ ਸਾਲਾਂਬੱਧੀ ਉਹਨਾਂ ਕਹਾਣੀਆਂ ਦਾ ਅਧਿਐਨ ਕੀਤਾ ਜੋ ਲੋਕ ਰਿਸ਼ਤਿਆਂ ਬਾਰੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਲਈ ਫਿਰਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਪਾਇਆ ਕਿ ਇਹ ਕਹਾਣੀਆਂ ਆਮ ਤੌਰ ਉੱਤੇ ਦੋ ਖੇਮਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵੰਡੀਆਂ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ।

ਇੱਕ ਹੈ ਕਿਸਮਤ ਵਾਲਾ ਵਿਸ਼ਵਾਸ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਇਹ ਭਾਰੂ ਹੈ, ਉਹ ਮੇਲ ਨੂੰ ਲੱਭਣ ਵਾਲੀ ਚੀਜ਼ ਸਮਝਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਜੋੜੇ ਬਾਰੇ ਕੋਈ ਪੱਕਾ ਤੱਥ ਹੋਵੇ। ਜਾਂ ਤਾਂ ਤੁਸੀਂ ਫ਼ਿੱਟ ਹੋ, ਜਾਂ ਨਹੀਂ। ਸ਼ੁਰੂਆਤੀ ਰਗੜ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਖ਼ਤਰੇ ਦੀ ਘੰਟੀ ਲੱਗਦੀ ਹੈ, ਇਸ ਗੱਲ ਦਾ ਸਬੂਤ ਕਿ ਸ਼ਾਇਦ ਚੋਣ ਗ਼ਲਤ ਹੋ ਗਈ।

ਦੂਜਾ ਹੈ ਵਿਕਾਸ ਵਾਲਾ ਵਿਸ਼ਵਾਸ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਇਹ ਭਾਰੂ ਹੈ, ਉਹ ਰਿਸ਼ਤੇ ਨੂੰ ਸਮੇਂ ਨਾਲ ਬਣਨ ਵਾਲੀ ਚੀਜ਼ ਸਮਝਦੇ ਹਨ। ਮਸਲੇ ਇਸ ਗੱਲ ਦਾ ਫ਼ੈਸਲਾ ਨਹੀਂ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਇਕੱਠੇ ਹੋਣ ਦੇ ਲਾਇਕ ਹੋ ਜਾਂ ਨਹੀਂ। ਇਹ ਦੋ ਵੱਖਰੇ ਬੰਦਿਆਂ ਦੇ ਇੱਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਸਿੱਖਣ ਦਾ ਆਮ ਕੰਮ ਹਨ।

ਸਾਡੇ ਵਿੱਚੋਂ ਬਹੁਤਿਆਂ ਵਿੱਚ ਦੋਵੇਂ ਥੋੜ੍ਹੇ-ਥੋੜ੍ਹੇ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਪਰ ਤੁਸੀਂ ਕਿਸ ਉੱਤੇ ਟੇਕ ਰੱਖਦੇ ਹੋ, ਖ਼ਾਸ ਕਰਕੇ ਜਦੋਂ ਰਾਹ ਖੜ੍ਹਵਾਂ ਹੋਵੇ, ਇਹੀ ਤੈਅ ਕਰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਅੱਗੇ ਕੀ ਕਰੋਗੇ। Knee ਦੀ ਖੋਜ ਵਿੱਚ ਪਾਇਆ ਗਿਆ ਕਿ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਵਿਕਾਸ ਵਾਲਾ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਪੱਕਾ ਹੈ, ਉਹ ਝਗੜੇ ਦਾ ਸਾਹਮਣਾ ਵੱਧ ਸਰਗਰਮੀ ਨਾਲ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਸਾਥੀ ਦੇ ਕਿਸੇ ਆਦਰਸ਼ ਉੱਤੇ ਪੂਰਾ ਨਾ ਉਤਰਨ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ ਵੱਧ ਵਚਨਬੱਧ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਲਾਜ਼ਮੀ ਨਿਰਾਸ਼ਾਵਾਂ ਨੂੰ ਬਿਹਤਰ ਢੰਗ ਨਾਲ ਝੱਲਦੇ ਹਨ। ਦੂਜੇ ਪਾਸੇ ਕਿਸਮਤ ਵਾਲੇ ਲੋਕ ਔਖੇ ਦੌਰ ਨੂੰ ਬੁਨਿਆਦੀ ਬੇਮੇਲ ਦੀ ਨਿਸ਼ਾਨੀ ਸਮਝਣ ਵਿੱਚ ਛੇਤੀ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਵੱਲ ਵੀ ਛੇਤੀ ਵਧਦੇ ਹਨ।

ਹਮਸਫ਼ਰ ਵਾਲੀ ਕਹਾਣੀ ਦਾ ਫੰਦਾ ਇਹ ਹੈ। ਇਹ ਅਜਿਹਾ ਇਮਤਿਹਾਨ ਰੱਖ ਦਿੰਦੀ ਹੈ ਜੋ ਅਸਲੀ ਪਿਆਰ ਕਦੇ ਪਾਸ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦਾ। ਅਸਲੀ ਪਿਆਰ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਅਜਿਹਾ ਬੰਦਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਜੋ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਚਬਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਪੱਖੇ ਜਾਂ ਏ.ਸੀ. ਬਾਰੇ ਤੁਹਾਡੇ ਨਾਲ ਸਹਿਮਤ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ, ਤੇ ਕਦੇ-ਕਦੇ ਬਿਨਾਂ ਚਾਹੇ ਤੁਹਾਡਾ ਦਿਲ ਦੁਖਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਤੁਹਾਡੀ ਨਿੱਜੀ ਪਰਿਭਾਸ਼ਾ ਵਿੱਚ “ਉਹ ਇੱਕ” ਦਾ ਮਤਲਬ ਹੈ ਕੋਈ ਜੋ ਕਦੇ ਰਗੜ ਪੈਦਾ ਨਾ ਕਰੇ, ਤਾਂ ਆਖ਼ਰ ਤੁਸੀਂ ਇਸੇ ਨਤੀਜੇ ਉੱਤੇ ਪਹੁੰਚੋਗੇ ਕਿ ਹਰ ਬੰਦਾ ਗ਼ਲਤ ਹੈ।

ਲੰਮੇ ਅਧਿਐਨਾਂ ਵਿੱਚ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਕੀ ਮਿਲਿਆ

ਜੇ ਮੇਲ ਹੀ ਭੇਤ ਨਹੀਂ, ਤਾਂ ਭੇਤ ਕੀ ਹੈ?

ਇਸ ਲਈ ਉਹਨਾਂ ਜੋੜਿਆਂ ਵੱਲ ਵੇਖਣਾ ਕੰਮ ਆਉਂਦਾ ਹੈ ਜੋ ਟਿਕ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਖੋਜੀ John Gottman ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਸਾਥੀਆਂ ਨੇ ਦਹਾਕਿਆਂ ਤੱਕ ਲੈਬ ਵਿੱਚ ਅਸਲੀ ਜੋੜਿਆਂ ਨੂੰ ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਵਰਤਦੇ ਵੇਖਿਆ, ਫਿਰ ਸਾਲਾਂ ਤੱਕ ਉਹਨਾਂ ਉੱਤੇ ਨਜ਼ਰ ਰੱਖੀ ਕਿ ਕੌਣ ਨਾਲ ਰਿਹਾ ਤੇ ਕੌਣ ਵੱਖ ਹੋਇਆ। ਉਹਨਾਂ ਰਿਕਾਰਡਿੰਗਾਂ ਤੋਂ ਉਹ ਹੈਰਾਨੀਜਨਕ ਸਹੀ ਢੰਗ ਨਾਲ ਦੱਸ ਸਕਦੇ ਸਨ ਕਿ ਕਿਹੜੇ ਵਿਆਹ ਟਿਕਣਗੇ।

ਜਿਹੜੇ ਜੋੜੇ ਖਿੜੇ ਤੇ ਜਿਹੜੇ ਟੁੱਟ ਗਏ, ਉਹਨਾਂ ਵਿਚਕਾਰ ਫ਼ਰਕ ਇਹ ਨਹੀਂ ਸੀ ਕਿ ਉਹ ਕਿੰਨੇ ਮੇਲ ਖਾਂਦੇ ਲੱਗਦੇ ਸਨ, ਜਾਂ ਕਿੰਨੀ ਘੱਟ ਲੜਾਈ ਕਰਦੇ ਸਨ। ਖਿੜਨ ਵਾਲੇ ਜੋੜੇ ਵੀ ਲੜਦੇ ਸਨ। ਫ਼ਰਕ ਸੀ ਨਿੱਘ ਤੇ ਰਗੜ ਦਾ ਅਨੁਪਾਤ। ਟਿਕਾਊ ਤੇ ਖ਼ੁਸ਼ ਰਿਸ਼ਤਿਆਂ ਵਿੱਚ ਚੰਗੇ ਪਲ ਮਾੜਿਆਂ ਨਾਲੋਂ ਲਗਭਗ ਪੰਜ ਬਨਾਮ ਇੱਕ ਦੇ ਹਿਸਾਬ ਨਾਲ ਵੱਧ ਸਨ, ਬਹਿਸ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਵੀ। ਗੱਲ ਸੁਧਾਰਨ ਦੀ ਇੱਕ ਕੋਸ਼ਿਸ਼। ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਹਾਸਾ। ਬਾਂਹ ਉੱਤੇ ਰੱਖਿਆ ਹੱਥ। ਇੱਕ ਛੋਟਾ ਜਿਹਾ “ਸ਼ਾਇਦ ਤੁਸੀਂ ਠੀਕ ਹੋ”।

Gottman ਨੇ ਦੋ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਾਥੀਆਂ ਬਾਰੇ ਦੱਸਿਆ। ਕੁਝ ਆਪਣੇ ਰਿਸ਼ਤੇ ਵਿੱਚ ਕਦਰ ਕਰਨ ਵਾਲੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਲੱਭਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਉਹ ਬੋਲ ਕੇ ਕਹਿੰਦੇ ਵੀ ਹਨ। ਦੂਜੇ ਗ਼ਲਤੀਆਂ ਲੱਭਦੇ ਹਨ ਤੇ ਇਸ ਦਾ ਹਿਸਾਬ ਰੱਖਦੇ ਹਨ ਕਿ ਸਾਥੀ ਕੀ-ਕੀ ਗ਼ਲਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਪਹਿਲਾ ਗੁੱਟ ਸਦਭਾਵਨਾ ਦਾ ਇੱਕ ਭੰਡਾਰ ਬਣਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ ਜੋ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਔਖੇ ਮੌਸਮਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਕੱਢ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਦੂਜਾ ਉਸ ਭੰਡਾਰ ਨੂੰ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਖ਼ਾਲੀ ਕਰਦਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।

ਧਿਆਨ ਦਿਓ ਕਿ ਇਸ ਵਿੱਚ ਚੁੱਪ-ਚਾਪ ਕਿੰਨੀ ਵੱਡੀ ਗੱਲ ਲੁਕੀ ਹੈ। ਇਸ ਵਿੱਚੋਂ ਕੁਝ ਵੀ ਸੰਪੂਰਨ ਮੇਲ ਲੱਭਣ ਉੱਤੇ ਨਹੀਂ ਟਿਕਿਆ। ਇਹ ਆਦਤਾਂ ਦਾ ਸੈੱਟ ਹੈ। ਅਜਿਹੀਆਂ ਆਦਤਾਂ ਜੋ ਤੁਸੀਂ ਉਸੇ ਬੰਦੇ ਨਾਲ ਸਿੱਖ ਸਕਦੇ ਹੋ ਜਿਸ ਨੂੰ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਪਿਆਰ ਕਰਦੇ ਹੋ।

ਛੋਟੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਹੀ ਵੱਡੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਹਨ

ਇਹ ਮੰਨਣਾ ਸੌਖਾ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਪਿਆਰ ਵੱਡੇ ਇਸ਼ਾਰਿਆਂ ਨਾਲ ਜ਼ਿੰਦਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ: ਅਚਾਨਕ ਸਫ਼ਰ ਦਾ ਤੋਹਫ਼ਾ, ਨਾਟਕੀ ਮਾਫ਼ੀ, ਜਾਂ ਅਜਿਹੀ ਸਾਲਗਿਰ੍ਹਾ ਜਿਸ ਤੋਂ ਬਾਕੀ ਸੜਨ। ਸਬੂਤ ਕਿਤੇ ਵੱਧ ਨਿਮਾਣੀ ਥਾਂ ਵੱਲ ਇਸ਼ਾਰਾ ਕਰਦੇ ਹਨ।

UC Berkeley ਦੇ Greater Good Science Center ਲਈ ਲਿਖੇ ਇੱਕ ਲੇਖ ਵਿੱਚ, ਰਿਸ਼ਤਾ-ਖੋਜੀ Suzann Pileggi Pawelski ਤੇ James Pawelski ਦੱਸਦੇ ਹਨ ਕਿ ਟਿਕਣ ਵਾਲੇ ਜੋੜੇ ਵੱਡੇ ਅਹਿਸਾਸਾਂ ਦੇ ਆਪੇ ਆਉਣ ਦੀ ਉਡੀਕ ਕਰਨ ਦੀ ਥਾਂ ਆਮ ਪਲਾਂ ਦੀ ਸਰਗਰਮੀ ਨਾਲ ਸੰਭਾਲ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਦੱਸੀ ਇੱਕ ਗੱਲ ਏਨੀ ਸਿੱਧੀ ਹੈ ਕਿ ਫਰਿੱਜ ਉੱਤੇ ਚਿਪਕਾਈ ਜਾ ਸਕਦੀ ਹੈ: ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਜੋੜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਦੋਵੇਂ ਬੰਦੇ ਨੇਮ ਨਾਲ ਇੱਕ-ਦੂਜੇ ਦੇ ਕੰਮਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖਦੇ ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਕਦਰ ਜ਼ਾਹਰ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਰਹਿਣ ਦੀ ਸੰਭਾਵਨਾ ਕਿਤੇ ਵੱਧ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।

ਹਮਸਫ਼ਰ ਵਾਲਾ ਭਰਮ ਇਹੀ ਗੱਲ ਉਲਟੀ ਦੱਸਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਮਿਹਨਤ ਸਹੀ ਬੰਦਾ ਲੱਭਣ ਵਿੱਚ ਹੈ, ਤੇ ਇੱਕ ਵਾਰ ਮਿਲ ਗਿਆ ਤਾਂ ਪਿਆਰ ਆਪੇ ਸੰਭਲ ਜਾਵੇਗਾ। ਅਧਿਐਨ ਦੱਸਦੇ ਹਨ ਕਿ ਪਿਆਰ ਹੀ ਮਿਹਨਤ ਹੈ। ਕੋਈ ਉਦਾਸ, ਬੇਰੰਗ ਮਿਹਨਤ ਨਹੀਂ। ਬਹੁਤਾ ਕਰਕੇ ਰੋਜ਼ ਦੀ ਛੋਟੀ ਜਿਹੀ ਮਿਹਨਤ।

ਕੁਝ ਗੱਲਾਂ ਜੋ ਸੱਚਮੁੱਚ ਫ਼ਰਕ ਪਾਉਂਦੀਆਂ ਹਨ:

• ਮੂੰਹ ਉਹਨਾਂ ਵੱਲ ਕਰੋ, ਦੂਜੇ ਪਾਸੇ ਨਹੀਂ। ਜਦੋਂ ਤੁਹਾਡਾ ਸਾਥੀ ਬਾਹਰ ਬੈਠੇ ਅਜੀਬ ਪੰਛੀ ਦੀ ਗੱਲ ਕਰਦਾ ਹੈ ਜਾਂ ਆਪਣੇ ਈਮੇਲ ਵੇਖ ਕੇ ਹਾਉਕਾ ਭਰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਇਹ ਤੁਹਾਡੇ ਧਿਆਨ ਦੀ ਛੋਟੀ ਜਿਹੀ ਮੰਗ ਹੈ। ਨਜ਼ਰ ਚੁੱਕ ਕੇ ਹੁੰਗਾਰਾ ਦੇਣਾ, ਭਾਵੇਂ ਥੋੜ੍ਹਾ ਹੀ, ਸਭ ਤੋਂ ਭਰੋਸੇਯੋਗ ਜਮ੍ਹਾਂ-ਰਾਸ਼ੀ ਹੈ ਜੋ ਤੁਸੀਂ ਪਾ ਸਕਦੇ ਹੋ।
• ਕਦਰ ਵਾਲੀ ਗੱਲ ਬੋਲ ਕੇ ਕਹੋ। “ਮੈਂ ਖ਼ੁਸ਼ਕਿਸਮਤ ਹਾਂ ਜੋ ਇਹ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਹਨ” ਸੋਚ ਮਨ ਵਿੱਚ ਹੀ ਰਹਿ ਜਾਵੇ ਤਾਂ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਕਰਦੀ। ਸ਼ੁਕਰਾਨਾ ਉਦੋਂ ਹੀ ਗਿਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਜਦੋਂ ਦੂਜੇ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚੇ।
• ਸੁਧਾਰ ਨੂੰ ਹੁਨਰ ਸਮਝੋ, ਫ਼ੈਸਲਾ ਨਹੀਂ। ਲੜਾਈ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਜ਼ਰੂਰੀ ਸਵਾਲ ਇਹ ਨਹੀਂ ਕਿ ਸਹੀ ਕੌਣ ਸੀ। ਸਵਾਲ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਕੀ ਤੁਸੀਂ ਨਰਮੀ ਨਾਲ ਦੁਬਾਰਾ ਜੁੜ ਸਕਦੇ ਹੋ। ਚੰਗੀ ਮੁਰੰਮਤ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਜੋੜੇ ਬਿਨਾਂ ਝਗੜੇ ਵਾਲੇ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੇ। ਉਹ ਦੁਬਾਰਾ ਜੁੜਨ ਵਿੱਚ ਮਾਹਰ ਹੁੰਦੇ ਹਨ।
• ਜਿੱਥੇ ਹੋ ਸਕੇ, ਨੀਅਤ ਚੰਗੀ ਮੰਨੋ। ਭੁੱਲਿਆ ਹੋਇਆ ਉਹੀ ਕੰਮ “ਇਹਨਾਂ ਨੂੰ ਪਰਵਾਹ ਨਹੀਂ” ਵੀ ਪੜ੍ਹਿਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ ਤੇ “ਇਹਨਾਂ ਦਾ ਦਿਨ ਬਹੁਤ ਭੈੜਾ ਸੀ” ਵੀ। ਵਿਕਾਸ ਵਾਲੀ ਸੋਚ ਵਾਲੇ ਸਾਥੀ ਆਮ ਤੌਰ ਉੱਤੇ ਖੁੱਲ੍ਹਦਿਲਾ ਅਰਥ ਚੁਣਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਉਹੀ ਅਕਸਰ ਵੱਧ ਸੱਚਾ ਨਿਕਲਦਾ ਹੈ।

ਇਸ ਸਭ ਦਾ ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ ਕੀ ਮਤਲਬ ਹੈ

ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਇਕੱਲੇ ਹੋ, ਤਾਂ ਰਾਹਤ ਵਾਲੀ ਖ਼ਬਰ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਕਿਸੇ ਬੇਦਾਗ਼ ਬੰਦੇ ਦੀ ਭਾਲ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਜੋ ਪਿਆਰ ਨੂੰ ਬਿਨਾਂ ਮਿਹਨਤ ਦੇ ਬਣਾ ਦੇਵੇ। ਤੁਸੀਂ ਅਜਿਹਾ ਕੋਈ ਲੱਭ ਰਹੇ ਹੋ ਜੋ ਮਿਹਰਬਾਨ ਹੋਵੇ, ਤਿਆਰ ਹੋਵੇ, ਤੇ ਮੋਟੇ ਤੌਰ ਉੱਤੇ ਤੁਹਾਡੇ ਵਾਲੇ ਪਾਸੇ ਹੀ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇ, ਕੋਈ ਜਿਸ ਨਾਲ ਤੁਸੀਂ ਕੁਝ ਬਣਾਉਣਾ ਚਾਹੋ। ਮੇਲ ਸੱਚੀ ਚੀਜ਼ ਹੈ, ਪਰ ਇਹ ਸ਼ੁਰੂਆਤੀ ਪੱਤਿਆਂ ਵਰਗਾ ਹੈ, ਗਾਰੰਟੀ ਵਰਗਾ ਨਹੀਂ। ਖੇਡ ਇਸ ਗੱਲ ਵਿੱਚ ਹੈ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਦੋਵੇਂ ਖੇਡਦੇ ਕਿਵੇਂ ਹੋ।

ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਕਿਸੇ ਨਾਲ ਹੋ ਤੇ ਉਹ ਸ਼ੱਕ ਵਾਲੀ ਛੋਟੀ ਆਵਾਜ਼ ਕੰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਘੁਸਰ-ਮੁਸਰ ਕਰਦੀ ਰਹੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਜਾਣ ਲਓ ਕਿ ਸ਼ੱਕ ਆਪਣੇ ਆਪ ਵਿੱਚ ਇਸ ਗੱਲ ਦੀ ਨਿਸ਼ਾਨੀ ਨਹੀਂ ਕਿ ਚੋਣ ਗ਼ਲਤ ਸੀ। ਇਹ ਸਮੇਂ ਨਾਲ ਕਿਸੇ ਅਸਲੀ ਇਨਸਾਨ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਕਰਨ ਦਾ ਆਮ ਹਿੱਸਾ ਹੈ। ਸਿਹਤਮੰਦ ਚਾਲ ਆਮ ਤੌਰ ਉੱਤੇ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਰਿਸ਼ਤੇ ਵੱਲ ਮੁੜੋ ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਸੰਭਾਲ ਕਰੋ, ਨਾ ਕਿ ਇਹ ਹਿਸਾਬ ਲਾਉਂਦੇ ਰਹੋ ਕਿ ਬੰਦਾ ਕਿਸੇ ਕਲਪਿਤ ਸੰਪੂਰਨ ਬੰਦੇ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਉਤਰਦਾ ਹੈ ਜਾਂ ਨਹੀਂ।

ਤੇ ਕਈ ਵਾਰ ਇਮਾਨਦਾਰ ਜਵਾਬ ਵੱਧ ਸਖ਼ਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਰਿਸ਼ਤੇ ਦੀ ਸੰਭਾਲ ਕਰਨਾ ਤੇ ਅਜਿਹਾ ਰਿਸ਼ਤਾ ਝੱਲਦੇ ਰਹਿਣਾ ਜੋ ਤੁਹਾਨੂੰ ਦੁਖੀ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਦੋ ਵੱਖਰੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਹਨ। ਜੇ ਤੁਹਾਨੂੰ ਆਪਣੇ ਸਾਥੀ ਤੋਂ ਡਰ ਲੱਗਦਾ ਹੈ, ਜੇ ਤੁਹਾਨੂੰ ਕਾਬੂ ਕੀਤਾ, ਨੀਵਾਂ ਵਿਖਾਇਆ ਜਾਂ ਅਸੁਰੱਖਿਅਤ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਇਹ ਇਕੱਲਿਆਂ ਹੱਲ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਵਿਕਾਸ ਦਾ ਮਸਲਾ ਨਹੀਂ, ਤੇ ਕਦਰ ਦੀਆਂ ਸੂਚੀਆਂ ਇਸ ਨੂੰ ਠੀਕ ਨਹੀਂ ਕਰਨਗੀਆਂ। ਇਹ ਉਹ ਪਲ ਹੈ ਜਦੋਂ ਅਸਲੀ ਸਹਾਰਾ ਲੈਣਾ ਬਣਦਾ ਹੈ, ਕਿਸੇ ਭਰੋਸੇਯੋਗ ਬੰਦੇ ਤੋਂ, ਕਿਸੇ ਮਾਨਤਾ-ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਪਲ ਜਾਂ ਨਿੱਜੀ ਥੈਰੇਪਿਸਟ ਤੋਂ, ਜਾਂ ਕਿਸੇ ਗੁਪਤ ਹੈਲਪਲਾਈਨ ਤੋਂ। ਰਿਸ਼ਤਾ ਇਸ ਵੇਲੇ ਜੋ ਦੇ ਰਿਹਾ ਹੈ ਉਸ ਤੋਂ ਵੱਧ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਣਾ ਪਿਆਰ ਦੀ ਹਾਰ ਨਹੀਂ। ਇਹ ਸਭ ਤੋਂ ਪਿਆਰ ਭਰਿਆ ਕਦਮ ਵੀ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ।

ਭਰਮ ਇੱਕ ਸੰਪੂਰਨ ਬੰਦੇ ਦਾ ਵਾਅਦਾ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਸੱਚ ਸਾਹਮਣੇ ਹੈ, ਉਹ ਬਿਹਤਰ ਹੈ, ਤੇ ਕਿਤੇ ਵੱਧ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਪਹੁੰਚ ਵਿੱਚ ਹੈ: ਟਿਕਣ ਵਾਲਾ ਪਿਆਰ ਉਹ ਚੀਜ਼ ਹੈ ਜੋ ਦੋ ਆਮ, ਅਧੂਰੇ ਲੋਕ ਜਾਣ-ਬੁੱਝ ਕੇ, ਥੋੜ੍ਹਾ-ਥੋੜ੍ਹਾ ਕਰਕੇ ਬਣਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਉਦੋਂ ਵੀ ਨਰਮ ਰਹਿ ਕੇ ਜਦੋਂ ਨਾ ਰਹਿਣਾ ਸੌਖਾ ਹੁੰਦਾ।

ਸਰੋਤ

• The Gottman Institute, The Magic Relationship Ratio, According to Science
• Oxford Handbook of Close Relationships, Implicit Theories of Relationships: Destiny and Growth Beliefs
• Greater Good Science Center (UC Berkeley), How Science Can Help Your Love to Last