ਝਟਪਟ ਸੁਝਾਅ
- ਆਪਣੇ ਵਾਕ ਵਿੱਚੋਂ "ਹਮੇਸ਼ਾ" ਤੇ "ਕਦੇ ਨਹੀਂ" ਕੱਢ ਦਿਓ।
- "ਤੂੰ ਹੈਂ" ਦੀ ਥਾਂ "ਮੈਨੂੰ ਲੱਗਾ" ਕਹੋ।
- ਇੱਕ ਗੱਲ ਚੁੱਕੋ, ਫਿਰ ਬਦਲਾਅ ਦੀ ਬੇਨਤੀ ਕਰੋ।
ਤੁਸੀਂ ਕਈ ਦਿਨਾਂ ਤੋਂ ਇਹ ਗੱਲ ਅੰਦਰ ਦਬਾਈ ਬੈਠੇ ਹੋ। ਭਾਂਡੇ, ਦੇਰ ਨਾਲ ਆਏ ਸੁਨੇਹੇ, ਉਹ ਫ਼ੈਸਲਾ ਜੋ ਤੁਹਾਨੂੰ ਪੁੱਛੇ ਬਿਨਾਂ ਲੈ ਲਿਆ ਗਿਆ। ਅੱਜ ਰਾਤ ਤੁਸੀਂ ਆਖ਼ਰ ਕੁਝ ਕਹਿੰਦੇ ਹੋ, ਅਤੇ ਤੀਹ ਸਕਿੰਟਾਂ ਵਿੱਚ ਹੀ ਗੱਲ ਬਦਸੂਰਤ ਥਾਂ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਉਹ ਬਚਾਅ ਵਿੱਚ ਆ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਤੁਸੀਂ ਹੋਰ ਤਿੱਖੇ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹੋ, ਅਤੇ ਅਸਲ ਮੁੱਦਾ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਤੁਸੀਂ ਠੀਕ ਕਰਵਾਉਣਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਸੀ, ਗੱਲਬਾਤ ਵਿੱਚ ਆਉਂਦਾ ਹੀ ਨਹੀਂ।
ਇਸ ਨਤੀਜੇ ਦੀ ਵਜ੍ਹਾ ਆਮ ਤੌਰ ਉੱਤੇ ਇਹ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਕੀ ਗੱਲ ਚੁੱਕੀ। ਵਜ੍ਹਾ ਇਹ ਹੁੰਦੀ ਹੈ ਕਿ ਪਹਿਲਾ ਵਾਕ ਕਿਵੇਂ ਡਿੱਗਿਆ।
ਸ਼ਿਕਾਇਤ ਤੇ ਨੁਕਤਾਚੀਨੀ ਵਿੱਚ ਫ਼ਰਕ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਹ ਫ਼ਰਕ ਮਿੱਠਾ ਬੋਲਣ ਜਾਂ ਜ਼ੁਬਾਨ ਦੱਬਣ ਦਾ ਨਹੀਂ। ਸ਼ਿਕਾਇਤ ਉਸ ਗੱਲ ਬਾਰੇ ਹੁੰਦੀ ਹੈ ਜੋ ਹੋਈ। ਨੁਕਤਾਚੀਨੀ ਇਸ ਬਾਰੇ ਹੁੰਦੀ ਹੈ ਕਿ ਬੰਦਾ ਹੈ ਕੌਣ। "ਰਸੋਈ ਫਿਰ ਖਿਲਰੀ ਪਈ ਸੀ ਤੇ ਮੈਨੂੰ ਖਿਝ ਆਈ" ਸ਼ਿਕਾਇਤ ਹੈ। "ਤੂੰ ਬਹੁਤ ਆਲਸੀ ਹੈਂ, ਤੂੰ ਕਦੇ ਸਾਫ਼ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ" ਨੁਕਤਾਚੀਨੀ ਹੈ। ਭਾਂਡੇ ਉਹੀ। ਗੱਲਬਾਤ ਬਿਲਕੁਲ ਵੱਖਰੀ। ਪਹਿਲੀ ਗੱਲ ਸੁਲਝ ਸਕਦੀ ਹੈ। ਦੂਜੀ ਤੋਂ ਬਚਾਅ ਕਰਨਾ ਪੈਂਦਾ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੁਸੀਂ ਹੁਣੇ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਕਿਹਾ ਹੈ ਕਿ ਉਸ ਵਿੱਚ ਹੀ ਕੋਈ ਖ਼ਰਾਬੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ ਸ਼ਾਇਦ ਹੀ ਕੋਈ ਸੋਚਦਾ ਹੈ, *ਗੱਲ ਤਾਂ ਠੀਕ ਹੈ, ਮੈਂ ਸੋਚਦਾ ਹਾਂ।*
"ਤੂੰ" ਸੁਣਦਿਆਂ ਹੀ ਬੱਤੀ ਕਿਉਂ ਬੁਝ ਜਾਂਦੀ ਹੈ
ਗੌਰ ਕਰੋ ਕਿ ਜਦੋਂ ਕੋਈ "ਤੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ" ਜਾਂ "ਤੂੰ ਕਦੇ ਨਹੀਂ" ਨਾਲ ਗੱਲ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰਦਾ ਹੈ ਤਾਂ ਤੁਹਾਡੇ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਕੀ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਕੁਝ ਕੱਸ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਵਾਕ ਪੂਰਾ ਹੋਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਤੁਸੀਂ ਜਵਾਬ ਬਣਾਉਣ ਲੱਗ ਪੈਂਦੇ ਹੋ। ਇਹੀ ਸੁਭਾਵਿਕ ਹੁੰਗਾਰਾ ਪੂਰੀ ਸਮੱਸਿਆ ਹੈ, ਅਤੇ ਸਾਹਮਣੇ ਵਾਲੇ ਵਿੱਚ ਵੀ ਇਹੀ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਰਿਸ਼ਤਿਆਂ ਦੇ ਖੋਜੀ John Gottman ਨੇ ਦਹਾਕਿਆਂ ਤੱਕ ਜੋੜਿਆਂ ਦੀ ਗੱਲਬਾਤ ਵੇਖੀ, ਅਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਧ ਦੁਹਰਾਈ ਜਾਣ ਵਾਲੀ ਖੋਜ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਗੱਲਬਾਤ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਹੈਰਾਨੀਜਨਕ ਹੱਦ ਤੱਕ ਦੱਸ ਦਿੰਦੀ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਖ਼ਤਮ ਕਿਵੇਂ ਹੋਵੇਗੀ। ਕਠੋਰ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਲਗਭਗ ਪੱਕੀ ਕਰ ਦਿੰਦੀ ਹੈ ਕਿ ਅੰਤ ਵੀ ਕਠੋਰ ਹੋਵੇਗਾ। ਉਹ ਸ਼ਖ਼ਸੀਅਤ ਉੱਤੇ ਹਮਲੇ ਨੂੰ "ਨੁਕਤਾਚੀਨੀ" ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਇਸ ਨੂੰ ਉਹਨਾਂ ਚਾਰ ਢਾਂਚਿਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਪਹਿਲਾ ਦੱਸਦੇ ਹਨ ਜੋ ਚੁੱਪ-ਚਾਪ ਰਿਸ਼ਤੇ ਨੂੰ ਖਾ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜਿਵੇਂ Gottman ਦੀ ਟੀਮ ਕਹਿੰਦੀ ਹੈ, ਨੁਕਤਾਚੀਨੀ ਸ਼ਿਕਾਇਤ ਤੋਂ ਵੱਖਰੀ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਸ਼ਿਕਾਇਤ ਕਿਸੇ ਖ਼ਾਸ ਮੁੱਦੇ ਬਾਰੇ ਹੁੰਦੀ ਹੈ ਜਦਕਿ ਨੁਕਤਾਚੀਨੀ ਬੰਦੇ ਉੱਤੇ ਸਿੱਧਾ ਨਿੱਜੀ ਹਮਲਾ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।
ਇੱਥੇ ਹੀ ਜਾਲ ਹੈ। ਨੁਕਤਾਚੀਨੀ ਵੱਧ ਇਮਾਨਦਾਰ ਲੱਗਦੀ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਸੱਟ ਲੱਗੀ ਹੋਵੇ, "ਤੂੰ ਖ਼ੁਦਗ਼ਰਜ਼ ਹੈਂ" ਕਹਿਣਾ "ਮੈਨੂੰ ਨਿਰਾਸ਼ਾ ਹੋਈ" ਨਾਲੋਂ ਵੱਧ ਸੱਚਾ ਲੱਗਦਾ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਸੱਟ ਵੱਡੀ ਹੈ ਤੇ ਮੌਕਾ ਛੋਟਾ। ਪਰ ਗ਼ੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਸ਼ਖ਼ਸੀਅਤ ਉੱਤੇ ਲਾਏ ਫ਼ਤਵੇ ਲਗਭਗ ਕਦੇ ਕੰਮ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੇ। ਉਹ ਸਾਹਮਣੇ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਦੱਸਦੇ ਹਨ *ਤੂੰ ਬੁਰਾ ਹੈਂ* ਨਾ ਕਿ *ਇਹ ਗੱਲ ਠੀਕ ਨਹੀਂ ਬੈਠੀ,* ਅਤੇ ਪਹਿਲੀ ਗੱਲ ਉੱਤੇ ਕੁਝ ਕੀਤਾ ਹੀ ਨਹੀਂ ਜਾ ਸਕਦਾ। "ਤੂੰ ਖ਼ੁਦਗ਼ਰਜ਼ ਹੈਂ" ਨਾਲ ਸਿਵਾਏ ਅਸਹਿਮਤ ਹੋਣ ਦੇ ਕੁਝ ਕੀਤਾ ਨਹੀਂ ਜਾ ਸਕਦਾ।
ਉਸ ਸ਼ਿਕਾਇਤ ਦੀ ਬਣਤ ਜੋ ਸੁਣੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ
ਜਿਹੜੀ ਸ਼ਿਕਾਇਤ ਸਾਹਮਣੇ ਵਾਲਾ ਸੱਚਮੁੱਚ ਲੈ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦੇ ਆਮ ਤੌਰ ਉੱਤੇ ਤਿੰਨ ਸਾਦੇ ਹਿੱਸੇ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਇਹਨਾਂ ਨੂੰ ਕ੍ਰਮ ਵਿੱਚ ਕਹਿਣਾ ਜਾਂ ਕਿਸੇ ਫ਼ਾਰਮ ਵਾਂਗ ਬੋਲਣਾ ਜ਼ਰੂਰੀ ਨਹੀਂ। ਬੱਸ ਇਹ ਤਿੰਨੇ ਗੱਲਾਂ ਅੰਦਰ ਹੋਣੀਆਂ ਚਾਹੀਦੀਆਂ ਹਨ।
- ਖ਼ਾਸ ਗੱਲ। ਅਸਲ ਵਿਹਾਰ ਦਾ ਨਾਂ ਲਓ, ਇੱਕ ਵਾਰ, ਬਿਨਾਂ ਟਿੱਪਣੀ ਦੇ। "ਇਸ ਮਹੀਨੇ ਬਿੱਲ ਨਹੀਂ ਭਰੇ ਗਏ।" ਨਾ ਕਿ "ਤੇਰੇ ਉੱਤੇ ਕਿਸੇ ਗੱਲ ਦਾ ਭਰੋਸਾ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ ਜਾ ਸਕਦਾ।"
- ਉਹ ਤੁਹਾਡੇ ਉੱਤੇ ਕਿਵੇਂ ਪਈ। ਇੱਥੇ "ਮੈਂ" ਆਪਣਾ ਕੰਮ ਕਰਦਾ ਹੈ। "ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਲੇਟ ਫ਼ੀਸ ਦਾ ਨੋਟਿਸ ਵੇਖਿਆ ਤਾਂ ਮੈਨੂੰ ਘਬਰਾਹਟ ਹੋਈ।" ਤੁਸੀਂ ਆਪਣਾ ਤਜਰਬਾ ਦੱਸ ਰਹੇ ਹੋ, ਜਿਸ ਉੱਤੇ ਕੋਈ ਬਹਿਸ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦਾ, ਬਜਾਏ ਇਸ ਦੇ ਕਿ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਨੀਅਤ ਤੈਅ ਕਰੋ, ਜਿਸ ਉੱਤੇ ਉਹ ਲੜਨਗੇ।
- ਤੁਸੀਂ ਇਸ ਦੀ ਥਾਂ ਕੀ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋ। ਇੱਕ ਬੇਨਤੀ, ਜੋ ਸਿਰਫ਼ ਕੁਝ ਰੋਕਣ ਵੱਲ ਨਹੀਂ ਸਗੋਂ ਕਿਸੇ ਪਾਸੇ ਵਧਣ ਵੱਲ ਇਸ਼ਾਰਾ ਕਰੇ। "ਕੀ ਅਸੀਂ ਰਿਮਾਈਂਡਰ ਲਾ ਕੇ ਵੰਡ ਲਈਏ ਕਿ ਕੌਣ ਸੰਭਾਲੇਗਾ?" ਜਿਸ ਸ਼ਿਕਾਇਤ ਨਾਲ ਕੋਈ ਬੇਨਤੀ ਨਹੀਂ ਜੁੜੀ, ਉਹ ਫ਼ਤਵੇ ਵਾਂਗ ਡਿੱਗਦੀ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੁਸੀਂ ਖ਼ਰਾਬੀ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ ਤੇ ਸਾਹਮਣੇ ਵਾਲੇ ਲਈ ਕੋਈ ਰਾਹ ਨਹੀਂ ਛੱਡਿਆ।
ਸੋ "ਤੂੰ ਪੈਸਿਆਂ ਦੇ ਮਾਮਲੇ ਵਿੱਚ ਗ਼ੈਰ-ਜ਼ਿੰਮੇਵਾਰ ਹੈਂ" ਦੀ ਥਾਂ ਗੱਲ ਇੰਝ ਬਣਦੀ ਹੈ: "ਇਸ ਮਹੀਨੇ ਬਿੱਲ ਨਹੀਂ ਭਰੇ ਗਏ, ਤੇ ਨੋਟਿਸ ਆਉਣ ਉੱਤੇ ਮੈਨੂੰ ਘਬਰਾਹਟ ਹੋਈ। ਕੀ ਅਸੀਂ ਕੋਈ ਤਰੀਕਾ ਬਣਾ ਲਈਏ ਤਾਂ ਜੋ ਸਾਰਾ ਭਾਰ ਇੱਕ ਜਣੇ ਉੱਤੇ ਨਾ ਪਵੇ?"
ਗੌਰ ਕਰੋ ਕਿ ਇੱਥੇ ਕੀ ਨਹੀਂ ਹੈ। ਨਾ "ਹਮੇਸ਼ਾ"। ਨਾ "ਕਦੇ ਨਹੀਂ"। ਨਾ ਹੀ ਇਹ ਅੰਦਾਜ਼ਾ ਕਿ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਇੰਝ ਕਿਉਂ ਕੀਤਾ। ਤੁਸੀਂ ਇਹ ਨਹੀਂ ਦਿਖਾ ਰਹੇ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਨਹੀਂ ਹੋ। ਤੁਸੀਂ ਬੱਸ ਪਰੇਸ਼ਾਨੀ ਦਾ ਰੁਖ਼ ਹਾਲਾਤ ਵੱਲ ਕਰ ਰਹੇ ਹੋ, ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਰੂਹ ਵੱਲ ਨਹੀਂ।
"ਮੈਂ" ਵਾਲਾ ਰੂਪ ਸਿਰਫ਼ ਨਰਮ ਨਹੀਂ, ਵੱਧ ਸਹੀ ਵੀ ਹੈ
ਕਈ ਵਾਰ ਲੋਕ "ਮੈਂ-ਵਾਕ ਵਰਤੋ" ਨੂੰ ਸ਼ਿਸ਼ਟਾਚਾਰ ਦੀ ਚਾਲ ਸਮਝ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਕਿਨਾਰੇ ਘਸਾ ਕੇ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਨਾਰਾਜ਼ ਹੋਣ ਤੋਂ ਬਚਾਉਣਾ ਹੋਵੇ। ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਇਹ ਗੱਲ ਕਰਨ ਦਾ ਵੱਧ ਸੱਚਾ ਤਰੀਕਾ ਹੈ।
ਤੁਸੀਂ ਸੱਚਮੁੱਚ ਆਪਣੀਆਂ ਭਾਵਨਾਵਾਂ ਜਾਣਦੇ ਹੋ। ਤੁਸੀਂ ਸਾਹਮਣੇ ਵਾਲੇ ਦੀ ਨੀਅਤ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੇ। ਜਦੋਂ ਤੁਸੀਂ ਕਹਿੰਦੇ ਹੋ "ਤੈਨੂੰ ਮੇਰੀ ਪਰਵਾਹ ਨਹੀਂ", ਤੁਸੀਂ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਅੰਦਰ ਬਾਰੇ ਇੱਕ ਅੰਦਾਜ਼ਾ ਸੱਚ ਵਾਂਗ ਪੇਸ਼ ਕਰ ਰਹੇ ਹੋ, ਅਤੇ ਤੁਸੀਂ ਆਮ ਤੌਰ ਉੱਤੇ ਗ਼ਲਤ ਹੁੰਦੇ ਹੋ, ਜਾਂ ਘੱਟੋ-ਘੱਟ ਅੱਧੀ ਤਸਵੀਰ ਵੇਖ ਰਹੇ ਹੁੰਦੇ ਹੋ। ਜਦੋਂ ਤੁਸੀਂ ਕਹਿੰਦੇ ਹੋ "ਜਦੋਂ ਯੋਜਨਾ ਬਦਲੀ ਤੇ ਕਿਸੇ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਨਹੀਂ ਦੱਸਿਆ, ਮੈਨੂੰ ਲੱਗਾ ਜਿਵੇਂ ਮੈਂ ਮਾਇਨੇ ਨਹੀਂ ਰੱਖਦਾ", ਤਾਂ ਤੁਸੀਂ ਸਿਰਫ਼ ਉਹੀ ਗੱਲ ਦੱਸ ਰਹੇ ਹੋ ਜਿਸ ਉੱਤੇ ਤੁਹਾਡਾ ਸੱਚਾ ਹੱਕ ਹੈ। ਇਸੇ ਲਈ ਇਸ ਨਾਲ ਬਹਿਸ ਕਰਨੀ ਔਖੀ ਹੈ। ਇਹ ਨਰਮ ਦਾਅਵਾ ਨਹੀਂ। ਇਹ ਵੱਧ ਇਮਾਨਦਾਰ ਦਾਅਵਾ ਹੈ।
ਇਹੀ ਉਸ ਗੱਲ ਦਾ ਦਿਲ ਹੈ ਜਿਸ ਨੂੰ ਥੈਰੇਪਿਸਟ ਦਲੇਰ ਪਰ ਸਤਿਕਾਰ ਵਾਲਾ ਸੰਵਾਦ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਯਾਨੀ ਆਪਣੀਆਂ ਲੋੜਾਂ ਤੇ ਭਾਵਨਾਵਾਂ ਸਿੱਧੀਆਂ ਕਹਿਣਾ ਅਤੇ ਨਾਲ ਹੀ ਸਾਹਮਣੇ ਵਾਲੇ ਦਾ ਸਤਿਕਾਰ ਰੱਖਣਾ। Mayo Clinic ਦੀ ਸਲਾਹ ਇਸ ਅਦਲਾ-ਬਦਲੀ ਦੀ ਸਭ ਤੋਂ ਸਾਫ਼ ਨਿੱਕੀ ਮਿਸਾਲ ਦਿੰਦੀ ਹੈ: ਕਹੋ "ਮੈਂ ਸਹਿਮਤ ਨਹੀਂ" ਨਾ ਕਿ "ਤੂੰ ਗ਼ਲਤ ਹੈਂ"। ਪਹਿਲੀ ਤੁਹਾਡੀ ਗੱਲ ਦੱਸਦੀ ਹੈ। ਦੂਜੀ ਉਹਨਾਂ ਉੱਤੇ ਦੋਸ਼ ਲਾਉਂਦੀ ਹੈ। ਅਸਹਿਮਤੀ ਉਹੀ, ਪਰ ਤਪਸ਼ ਬਿਲਕੁਲ ਵੱਖਰੀ। American Psychological Association ਵੀ ਇਸ ਨੂੰ ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵੇਖਦੀ ਹੈ, ਆਪਣੀ ਲੋੜ ਨਿਗਲ ਜਾਣ ਅਤੇ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਕੁਚਲ ਕੇ ਆਪਣੀ ਗੱਲ ਮਨਵਾਉਣ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰਲਾ ਰਾਹ।
ਉਹ ਗਿਲਾ ਜਿਸ ਉੱਤੇ ਵਿਆਜ ਚੜ੍ਹਦਾ ਰਿਹਾ
ਇੱਕ ਖ਼ਾਸ ਕਿਸਮ ਦੀ ਸ਼ਿਕਾਇਤ ਲਗਭਗ ਹਮੇਸ਼ਾ ਨੁਕਤਾਚੀਨੀ ਬਣ ਕੇ ਨਿਕਲਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਸ ਦਾ ਨਾਂ ਲੈਣਾ ਬਣਦਾ ਹੈ ਕਿਉਂਕਿ ਬਹੁਤ ਲੋਕ ਇਸ ਵਿੱਚ ਫਸਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਉਹ ਸ਼ਿਕਾਇਤ ਹੈ ਜੋ ਤੁਸੀਂ ਜੋੜਦੇ ਆ ਰਹੇ ਹੋ।
ਛੋਟੀ ਜਿਹੀ ਗੱਲ ਹੋਈ। ਤੁਸੀਂ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਕਿਹਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਸ ਉੱਤੇ ਰੌਲਾ ਪਾਉਣਾ ਬਹੁਤ ਛੋਟੀ ਗੱਲ ਲੱਗੀ। ਫਿਰ ਉਹੀ ਦੁਬਾਰਾ ਹੋਈ, ਤੇ ਤੁਸੀਂ ਫਿਰ ਚੁੱਪ ਰਹੇ, ਅਤੇ ਹੁਣ ਤੁਹਾਡੇ ਕੋਲ ਇੱਕ ਪੂਰੀ ਫ਼ਾਈਲ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਤੁਸੀਂ ਆਖ਼ਰ ਮੂੰਹ ਖੋਲ੍ਹਦੇ ਹੋ, ਤਾਂ ਤੁਸੀਂ ਅੱਜ ਦੇ ਭਾਂਡਿਆਂ ਦਾ ਜਵਾਬ ਨਹੀਂ ਦੇ ਰਹੇ। ਤੁਸੀਂ ਤਿੰਨ ਹਫ਼ਤਿਆਂ ਦੀ ਨਿਗਲੀ ਹੋਈ ਖਿਝ ਭੁਨਾ ਰਹੇ ਹੋ, ਅਤੇ ਉਹ ਸਾਰੀ ਬੰਦੇ ਉੱਤੇ ਜਾ ਪੈਂਦੀ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਕੋਈ ਇੱਕ ਘਟਨਾ ਇੰਨੀ ਭਾਵਨਾ ਨੂੰ ਜਾਇਜ਼ ਠਹਿਰਾ ਹੀ ਨਹੀਂ ਸਕਦੀ।
ਇਸੇ ਲਈ ਉਸ ਪਲ "ਤੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ" ਤੇ "ਤੂੰ ਕਦੇ ਨਹੀਂ" ਇੰਨੇ ਸੱਚੇ ਲੱਗਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਫ਼ਾਈਲ ਦੇ ਹਿਸਾਬ ਨਾਲ ਸਹੀ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਭਾਵੇਂ ਅੱਜ ਦੀ ਸ਼ਾਮ ਲਈ ਬੇਇਨਸਾਫ਼ੀ ਹੋਵੇ। ਹੱਲ ਇਹ ਨਹੀਂ ਕਿ ਘੱਟ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰੋ। ਹੱਲ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਛੋਟੀ ਗੱਲ ਉਦੋਂ ਹੀ ਚੁੱਕ ਲਵੋ ਜਦੋਂ ਉਹ ਛੋਟੀ ਹੀ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਸ਼ਾਂਤ, ਖ਼ਾਸ ਸ਼ਿਕਾਇਤ ਅਜੇ ਵੀ ਘਟਨਾ ਦੇ ਹਿਸਾਬ ਨਾਲ ਬਣਦੀ ਹੈ। ਵੇਲੇ ਸਿਰ ਕਹੀ ਸ਼ਿਕਾਇਤ ਸ਼ਿਕਾਇਤ ਹੀ ਰਹਿ ਸਕਦੀ ਹੈ। ਮਹੀਨਾ ਸਾਂਭੀ ਹੋਈ ਸ਼ਿਕਾਇਤ ਸ਼ਖ਼ਸੀਅਤ ਦੀ ਸਮੀਖਿਆ ਬਣ ਕੇ ਬਾਹਰ ਆਉਂਦੀ ਹੈ।
ਜੇ ਤੁਹਾਡੇ ਕੋਲ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਭਰੀ ਹੋਈ ਫ਼ਾਈਲ ਹੈ, ਤਾਂ ਇਹ ਵੀ ਕਹਿ ਸਕਦੇ ਹੋ। "ਇਹ ਗੱਲ ਅੱਜ ਦੀ ਰਾਤ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਹੈ, ਤੇ ਪਹਿਲਾਂ ਨਾ ਕਹਿਣਾ ਮੇਰੀ ਗ਼ਲਤੀ ਹੈ। ਕੀ ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਉਹ ਢਾਂਚਾ ਦੱਸਾਂ ਜੋ ਮੈਨੂੰ ਦਿਸ ਰਿਹਾ ਹੈ?" ਇਹ ਵਾਕ ਇਮਾਨਦਾਰ ਕੰਮ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਚੁੱਪ ਵਿੱਚ ਤੁਹਾਡਾ ਹਿੱਸਾ ਮੰਨਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਦੱਸਦਾ ਹੈ ਕਿ ਅੱਗੇ ਜੋ ਆ ਰਿਹਾ ਹੈ ਉਹ ਮਿਲ ਕੇ ਵੇਖਣ ਵਾਲੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਸੁਣਾਈ ਜਾਣ ਵਾਲੀ ਸਜ਼ਾ ਨਹੀਂ।
ਪਰੇਸ਼ਾਨੀ ਵਿੱਚ ਇਹ ਸਭ ਸੱਚਮੁੱਚ ਕਿਵੇਂ ਕਰੀਏ
ਫ਼ਰਕ ਜਾਣਨਾ ਅਤੇ ਉਸੇ ਵੇਲੇ ਉਸ ਉੱਤੇ ਅਮਲ ਕਰਨਾ ਦੋ ਵੱਖਰੇ ਹੁਨਰ ਹਨ। ਕੁਝ ਗੱਲਾਂ ਜੋ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਸੰਭਵ ਬਣਾਉਂਦੀਆਂ ਹਨ:
- ਇੱਕ ਵੇਲੇ ਇੱਕ ਗੱਲ ਚੁੱਕੋ। ਜਦੋਂ ਆਖ਼ਰ ਮੂੰਹ ਖੁੱਲ੍ਹਦਾ ਹੈ ਤਾਂ ਸਭ ਕੁਝ ਉਲੱਦ ਦੇਣ ਦਾ ਮਨ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਰੁਕੋ। ਗਿਲਿਆਂ ਦੀ ਸੂਚੀ ਹਮੇਸ਼ਾ ਬੰਦੇ ਉੱਤੇ ਹਮਲੇ ਵਾਂਗ ਪੜ੍ਹੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਕੋਈ ਇੱਕ ਹੱਲ ਉਸ ਸਾਰੀ ਸੂਚੀ ਦਾ ਜਵਾਬ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦਾ। ਉਹੀ ਚੁਣੋ ਜੋ ਇਸ ਵੇਲੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਧ ਮਾਇਨੇ ਰੱਖਦੀ ਹੈ।
- ਪਹਿਲੇ ਦਸ ਸਕਿੰਟ ਨਰਮ ਰੱਖੋ। ਪੂਰੀ ਗੱਲਬਾਤ ਨਰਮ ਰੱਖਣੀ ਜ਼ਰੂਰੀ ਨਹੀਂ। ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਨਰਮ ਰੱਖਣੀ ਜ਼ਰੂਰੀ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹੀ ਹਿੱਸਾ ਤੈਅ ਕਰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਸਾਹਮਣੇ ਵਾਲਾ ਖੁੱਲ੍ਹਾ ਰਹੇਗਾ ਜਾਂ ਢਾਲ ਚੁੱਕ ਲਵੇਗਾ। ਪਹਿਲਾਂ ਦੱਸੋ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਕੀ ਮਹਿਸੂਸ ਕੀਤਾ ਤੇ ਕੀ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋ, ਫ਼ਤਵੇ ਨਾਲ ਸ਼ੁਰੂ ਨਾ ਕਰੋ।
- ਵੇਲਾ ਵੇਖੋ। ਜਦੋਂ ਤੁਹਾਡੇ ਵਿੱਚੋਂ ਕੋਈ ਭੁੱਖਾ ਹੋਵੇ, ਥੱਕਿਆ ਹੋਵੇ, ਅੱਧਾ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਵਿੱਚ ਹੋਵੇ, ਜਾਂ ਨਸ਼ੇ ਵਿੱਚ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਸ਼ਾਇਦ ਹੀ ਕੋਈ ਜ਼ਰੂਰੀ ਗੱਲ ਸੁਲਝਦੀ ਹੈ। "ਹੁਣ ਠੀਕ ਹੈ, ਜਾਂ ਅੱਜ ਰਾਤ ਕੋਈ ਹੋਰ ਵੇਲਾ ਬਿਹਤਰ ਰਹੇਗਾ?" ਕਮਜ਼ੋਰੀ ਨਹੀਂ ਹੈ। ਇਹੀ ਗੱਲਬਾਤ ਤੇ ਘਾਤ ਵਿੱਚ ਫ਼ਰਕ ਹੈ।
- ਹਰ-ਹਮੇਸ਼ਾ ਵਾਲੇ ਸ਼ਬਦ ਫੜੋ। "ਹਮੇਸ਼ਾ" ਤੇ "ਕਦੇ ਨਹੀਂ" ਉਹ ਭੜਕਾਊ ਸ਼ਬਦ ਹਨ ਜੋ ਸ਼ਿਕਾਇਤ ਨੂੰ ਨੁਕਤਾਚੀਨੀ ਬਣਾ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਜਿਸ ਪਲ ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਇਹ ਸ਼ਬਦ ਵਰਤਦੇ ਸੁਣੋ, ਸਮਝ ਲਓ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਘਟਨਾ ਦੱਸਣੀ ਛੱਡ ਕੇ ਬੰਦੇ ਦਾ ਵਰਣਨ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਏ ਹੋ। ਵਾਪਸ ਉਸ ਖ਼ਾਸ ਗੱਲ ਉੱਤੇ ਆਓ ਜੋ ਸੱਚਮੁੱਚ ਹੋਈ।
- ਘਟਨਾ ਉੱਤੇ ਰਹੋ, ਤਸ਼ਖ਼ੀਸ ਉੱਤੇ ਨਹੀਂ। "ਤੂੰ ਕਾਬੂ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈਂ" ਤਸ਼ਖ਼ੀਸ ਹੈ। "ਜਦੋਂ ਸ਼ਡਿਊਲ ਮੇਰੇ ਬਿਨਾਂ ਤੈਅ ਹੋਇਆ, ਮੈਨੂੰ ਲੱਗਾ ਜਿਵੇਂ ਮੈਨੂੰ ਬਾਹਰ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ" ਉਸ ਥਾਂ ਉੱਤੇ ਟਿਕਿਆ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ ਜਿੱਥੇ ਅਸਲ ਘਟਨਾ ਹੈ। ਤਸ਼ਖ਼ੀਸਾਂ ਲੜਾਈ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ। ਘਟਨਾਵਾਂ ਮੁਰੰਮਤ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ।
ਜਦੋਂ ਸਾਹਮਣੇ ਵਾਲਾ ਫਿਰ ਵੀ ਇਸ ਨੂੰ ਨੁਕਤਾਚੀਨੀ ਸਮਝ ਲਵੇ
ਕਈ ਵਾਰ ਤੁਸੀਂ ਸਭ ਠੀਕ ਕਰਦੇ ਹੋ ਤੇ ਫਿਰ ਵੀ ਉਹ ਸਹਿਮ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਤੁਸੀਂ ਕਿਹਾ "ਮੈਨੂੰ ਸੱਟ ਲੱਗੀ" ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਸੁਣਿਆ "ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਦੁਖਾਇਆ, ਤੂੰ ਬੁਰਾ ਇਨਸਾਨ ਹੈਂ"। ਇੰਝ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਖ਼ਾਸ ਕਰਕੇ ਉਸ ਬੰਦੇ ਨਾਲ ਜੋ ਲਗਾਤਾਰ ਨੁਕਤਾਚੀਨੀ ਸੁਣਦਾ ਆਇਆ ਹੈ, ਜਾਂ ਜਿਸ ਦਾ ਆਪਣਾ ਹਫ਼ਤਾ ਔਖਾ ਲੰਘ ਰਿਹਾ ਹੈ।
ਗੱਲ ਕਿਵੇਂ ਡਿੱਗਦੀ ਹੈ, ਇਹ ਤੁਹਾਡੇ ਵੱਸ ਨਹੀਂ। ਪਰ ਗੱਲ ਵਧਾਉਣ ਤੋਂ ਇਨਕਾਰ ਤੁਹਾਡੇ ਵੱਸ ਹੈ। "ਮੈਂ ਇਹ ਨਹੀਂ ਕਹਿ ਰਿਹਾ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਮਾੜੇ ਸਾਥੀ ਹੋ। ਮੈਂ ਬੱਸ ਦੱਸ ਰਿਹਾ ਹਾਂ ਕਿ ਇਹ ਇੱਕ ਗੱਲ ਚੁਭੀ, ਕਿਉਂਕਿ ਮੈਂ ਚੁੱਪ ਰਹਿਣ ਨਾਲੋਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਦੱਸਣਾ ਚੰਗਾ ਸਮਝਦਾ ਹਾਂ।" ਬੋਲ ਕੇ ਇਹ ਕਹਿ ਦੇਣਾ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਹਮਲਾ ਨਹੀਂ ਕਰ ਰਹੇ, ਗੱਲਬਾਤ ਨੂੰ ਕਿਨਾਰੇ ਤੋਂ ਵਾਪਸ ਖਿੱਚ ਲਿਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਤੁਹਾਡੇ ਸੋਚਣ ਨਾਲੋਂ ਕਿਤੇ ਵੱਧ ਵਾਰ। ਅਤੇ ਜੇ ਉਹ ਮਾਫ਼ੀ ਮੰਗਣ ਜਾਂ ਸੁਧਾਰਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਨ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੂੰ ਕਾਫ਼ੀ ਸਮਝੋ। ਮਕਸਦ ਮੁਰੰਮਤ ਸੀ, ਇਕਬਾਲ ਨਹੀਂ। ਜੋ ਲੋਕ ਬਹਿਸ ਜਿੱਤ ਕੇ ਨੇੜਤਾ ਹਾਰ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਆਮ ਤੌਰ ਉੱਤੇ ਇਸ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ ਸੀ।
ਇੱਥੇ ਅਸਲ ਜਾਲ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਪ੍ਰਤੀਕਿਰਿਆ ਵਿੱਚ ਫਸ ਜਾਓ। ਉਹ ਬਚਾਅ ਵਿੱਚ ਆਉਂਦੇ ਹਨ, ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੀ ਸ਼ਾਂਤ ਸ਼ਿਕਾਇਤ ਛੱਡ ਕੇ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਬਚਾਅ ਉੱਤੇ ਮੁਕੱਦਮਾ ਚਲਾਉਣ ਲੱਗ ਪੈਂਦੇ ਹੋ, ਅਤੇ ਹੁਣ ਤੁਸੀਂ ਇੱਕ ਅਜਿਹੀ ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ ਤਿੰਨ ਪਰਤਾਂ ਡੂੰਘੇ ਹੋ ਜਿਸ ਦਾ ਭਾਂਡਿਆਂ ਨਾਲ ਕੋਈ ਲੈਣਾ-ਦੇਣਾ ਨਹੀਂ। ਜਦੋਂ ਇਹ ਖਿੱਚ ਮਹਿਸੂਸ ਹੋਵੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਨਾਂ ਦਿਓ ਤੇ ਵਾਪਸ ਉਸੇ ਇੱਕ ਗੱਲ ਉੱਤੇ ਆਓ। "ਅਸੀਂ ਇਸ ਬਾਰੇ ਵੀ ਗੱਲ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹਾਂ ਕਿ ਮੈਂ ਕਿਵੇਂ ਕਿਹਾ। ਪਰ ਮੈਂ ਅਸਲ ਮੁੱਦਾ ਵੀ ਸੁਲਝਾਉਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ।" ਬੇਨਤੀ ਨਾਲ ਜੁੜੇ ਰਹੋ। ਬਚਾਅ ਵਾਲੀ ਪ੍ਰਤੀਕਿਰਿਆ ਅਕਸਰ ਇਸ ਗੱਲ ਦੀ ਨਿਸ਼ਾਨੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ ਕਿ ਤੁਹਾਡੀ ਗੱਲ ਪਹੁੰਚ ਗਈ ਹੈ, ਅਤੇ ਬਹੁਤੇ ਲੋਕ ਨਰਮ ਪੈ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਜਦੋਂ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਪੱਕਾ ਯਕੀਨ ਹੋ ਜਾਵੇ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਦੋਸ਼ੀ ਠਹਿਰਾਉਣ ਨਹੀਂ ਆਏ।
ਇਹ ਵੀ ਯਾਦ ਰੱਖੋ ਕਿ ਇਹ ਅਭਿਆਸ ਹੈ, ਸ਼ਖ਼ਸੀਅਤ ਦਾ ਇਮਤਿਹਾਨ ਨਹੀਂ। ਤੁਸੀਂ ਗ਼ਲਤੀਆਂ ਕਰੋਗੇ। ਤੁਸੀਂ ਕਠੋਰ ਗੱਲ ਕਹਿ ਬੈਠੋਗੇ, ਪਛਤਾਓਗੇ, ਅਤੇ ਵਾਪਸ ਆ ਕੇ ਕਹਿਣਾ ਪਵੇਗਾ "ਇਹ ਹਮਲੇ ਵਾਂਗ ਨਿਕਲ ਗਿਆ ਤੇ ਇਹ ਠੀਕ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਮੈਂ ਦੁਬਾਰਾ ਕਹਿੰਦਾ ਹਾਂ"। ਉਹ ਮੁਰੰਮਤ, ਯਾਨੀ ਵਾਪਸ ਆ ਕੇ ਦੁਬਾਰਾ ਕਰਨ ਦੀ ਤਿਆਰੀ, ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਇਦ ਪਹਿਲਾ ਵਾਕ ਸੰਪੂਰਨ ਕਹਿਣ ਨਾਲੋਂ ਵੱਧ ਮਾਇਨੇ ਰੱਖਦੀ ਹੈ।
ਜਦੋਂ ਗੱਲ ਸਿਰਫ਼ ਬੇਢੰਗੇ ਵਾਕ ਦੀ ਨਾ ਹੋਵੇ
ਇਹ ਤਰੀਕਾ ਉਸ ਆਮ ਰਗੜ ਲਈ ਹੈ ਜੋ ਕਿਸੇ ਦੀ ਪਰਵਾਹ ਕਰਨ ਨਾਲ ਆਉਂਦੀ ਹੈ, ਭਾਂਡੇ, ਸ਼ਡਿਊਲ ਤੇ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਲੱਗਣ ਵਾਲੀਆਂ ਛੋਟੀਆਂ ਸੱਟਾਂ। ਇਹ ਮੰਨ ਕੇ ਚੱਲਦਾ ਹੈ ਕਿ ਦੋਵੇਂ ਜਣੇ ਇੱਕ-ਦੂਜੇ ਨਾਲ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਹਨ ਅਤੇ ਹਾਲਾਤ ਬਿਹਤਰ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ।
ਜੇ ਤੁਹਾਡਾ ਹਾਲ ਇਹ ਨਹੀਂ, ਤਾਂ ਕੋਈ ਵੀ ਸੰਵਾਦ ਦਾ ਫ਼ਾਰਮੂਲਾ ਜਵਾਬ ਨਹੀਂ, ਅਤੇ ਇੰਝ ਕਹਿਣਾ ਵੀ ਗ਼ਲਤ ਹੋਵੇਗਾ। ਜਦੋਂ ਕੋਈ ਹਰ ਸ਼ਿਕਾਇਤ ਮੋੜ ਕੇ ਤੁਹਾਡੇ ਉੱਤੇ ਹੀ ਪਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਬੋਲਣ ਦੀ ਸਜ਼ਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਜਾਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਕੁਝ ਵੀ ਕਹਿਣ ਤੋਂ ਡਰਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਮਸਲਾ ਤੁਹਾਡੇ ਸ਼ਬਦਾਂ ਦਾ ਨਹੀਂ ਹੈ। ਜੇ ਕਿਸੇ ਰਿਸ਼ਤੇ ਵਿੱਚ ਤੁਸੀਂ ਕੱਚ ਉੱਤੇ ਤੁਰਦੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹੋ, ਜਾਂ ਗੱਲ ਕਾਬੂ ਕਰਨ ਜਾਂ ਅਸੁਰੱਖਿਆ ਵਾਲੀ ਲੱਗਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਕਿਸੇ ਸਲਾਹਕਾਰ ਜਾਂ ਸਿਖਲਾਈ-ਯਾਫ਼ਤਾ ਮਦਦਗਾਰ ਨਾਲ ਇਹ ਸਾਰੀ ਤਸਵੀਰ ਵੇਖਣੀ ਬਣਦੀ ਹੈ। ਅਤੇ ਜੇ ਉਹੀ ਲੜਾਈਆਂ ਗੇੜੇ ਖਾਂਦੀਆਂ ਰਹਿੰਦੀਆਂ ਹਨ, ਭਾਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਕਿੰਨੀ ਵੀ ਸੰਭਲ ਕੇ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰੋ, ਤਾਂ ਜੋੜਿਆਂ ਦਾ ਥੈਰੇਪਿਸਟ ਨਾਕਾਮੀ ਦੀ ਨਿਸ਼ਾਨੀ ਨਹੀਂ। ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਔਖੀ ਗੱਲ ਕਰਨੀ ਸਿੱਖਦੇ ਹਨ, ਬਿਨਾਂ ਇੱਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਗੁਆਏ।
ਇਸ ਸਭ ਦੇ ਹੇਠਾਂ ਇੱਕ ਚੁੱਪ ਜਿਹਾ ਵਾਅਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਉਹ ਸਾਦਾ ਹੈ। ਤੁਸੀਂ ਕੁਝ ਵੱਖਰਾ ਚਾਹ ਸਕਦੇ ਹੋ ਅਤੇ ਫਿਰ ਵੀ ਇੱਕੋ ਟੀਮ ਵਿੱਚ ਰਹਿ ਸਕਦੇ ਹੋ। ਇਹ ਗੱਲ ਸਾਫ਼ ਕਹਿਣੀ, ਸਾਹਮਣੇ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਦੁਸ਼ਮਣ ਬਣਾਏ ਬਿਨਾਂ, ਸਭ ਤੋਂ ਪਿਆਰ ਭਰੇ ਹੁਨਰਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਹੈ ਜੋ ਤੁਸੀਂ ਸਿੱਖ ਸਕਦੇ ਹੋ।
ਸਰੋਤ
- The Gottman Institute, ਚਾਰ ਘੋੜਸਵਾਰ: ਨੁਕਤਾਚੀਨੀ, ਹਿਕਾਰਤ, ਬਚਾਅ ਅਤੇ ਚੁੱਪ ਦੀ ਦੀਵਾਰ
- The Gottman Institute, ਚਾਰ ਘੋੜਸਵਾਰ: ਇਲਾਜ
- Mayo Clinic, ਦਲੇਰ ਪਰ ਸਤਿਕਾਰ ਵਾਲਾ ਹੋਣਾ: ਤਣਾਅ ਘਟਾਓ, ਬਿਹਤਰ ਗੱਲ ਕਰੋ
- American Psychological Association, ਦਲੇਰੀ (APA Dictionary of Psychology)