ਝਟਪਟ ਸੁਝਾਅ
- ਪੁੱਛੇ ਜਾਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਸੱਚ ਦੱਸ ਦਿਓ।
- ਸ਼ਬਦਾਂ ਨਹੀਂ, ਹਫ਼ਤਿਆਂ ਵਿੱਚ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਕੰਮ ਵੇਖੋ।
- ਵਾਰ-ਵਾਰ ਆਉਂਦੇ ਸਵਾਲ ਦਾ ਬਿਨਾਂ ਬਚਾਅ ਜਵਾਬ ਦਿਓ।
ਭਰੋਸਾ ਉਹਨਾਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਹੈ ਜਿਸ ਦਾ ਪਤਾ ਉਦੋਂ ਤੱਕ ਨਹੀਂ ਲੱਗਦਾ ਜਦੋਂ ਤੱਕ ਉਹ ਟੁੱਟ ਨਾ ਜਾਵੇ। ਤੁਸੀਂ ਮੰਨ ਲੈਂਦੇ ਹੋ ਕਿ ਤੁਹਾਡਾ ਸਾਥੀ ਉੱਥੇ ਹੀ ਹੈ ਜਿੱਥੇ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਕਿਹਾ। ਤੁਸੀਂ ਮੰਨ ਲੈਂਦੇ ਹੋ ਕਿ ਜਿਸ ਦੋਸਤ ਨੇ ਪੈਸੇ ਉਧਾਰ ਲਏ, ਉਹ ਮੋੜ ਦੇਵੇਗਾ। ਤੁਸੀਂ ਬਿਨਾਂ ਸੋਚੇ ਮੰਨਦੇ ਹੋ ਕਿ ਤੁਹਾਡੇ ਨੇੜਲੇ ਲੋਕ ਲਗਭਗ ਉਹੀ ਹਨ ਜੋ ਦਿਸਦੇ ਹਨ। ਫਿਰ ਕੋਈ ਗੱਲ ਇਸ ਮਾਨਤਾ ਨੂੰ ਤੋੜ ਦਿੰਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਅਚਾਨਕ ਤੁਸੀਂ ਪੁਰਾਣੇ ਸੁਨੇਹੇ ਦੁਬਾਰਾ ਪੜ੍ਹ ਰਹੇ ਹੁੰਦੇ ਹੋ, ਆਮ ਸਫ਼ਾਈਆਂ ਉੱਤੇ ਸ਼ੱਕ ਕਰ ਰਹੇ ਹੁੰਦੇ ਹੋ, ਰਾਤਾਂ ਨੂੰ ਜਾਗ ਕੇ ਉਸ ਕਹਾਣੀ ਦਾ ਹਿਸਾਬ ਲਾ ਰਹੇ ਹੁੰਦੇ ਹੋ ਜੋ ਹੁਣ ਮਿਲਦੀ ਨਹੀਂ।
ਇਹ ਕੱਚੀ, ਚੌਕਸ ਹਾਲਤ ਥਕਾ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਹੈ। ਇਹ ਆਮ ਵੀ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਭਰੋਸਾ ਟੁੱਟਦਾ ਹੈ, ਤੁਹਾਡਾ ਦਿਮਾਗ਼ ਰਿਸ਼ਤੇ ਨੂੰ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਸਮਝਣਾ ਬੰਦ ਕਰ ਕੇ ਉਸ ਨੂੰ ਨਿਗਰਾਨੀ ਹੇਠ ਰੱਖਣ ਵਾਲਾ ਖ਼ਤਰਾ ਸਮਝਣ ਲੱਗ ਪੈਂਦਾ ਹੈ। ਤੁਸੀਂ ਵਹਿਮੀ ਜਾਂ ਕਮਜ਼ੋਰ ਨਹੀਂ ਹੋ। ਤੁਸੀਂ ਬਿਲਕੁਲ ਓਵੇਂ ਹੀ ਜਵਾਬ ਦੇ ਰਹੇ ਹੋ ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਵੀ ਇਨਸਾਨ ਦਿੰਦਾ ਹੈ ਜਦੋਂ ਜਿਸ ਚੀਜ਼ ਉੱਤੇ ਉਹ ਟੇਕ ਰੱਖਦਾ ਸੀ, ਉਹ ਭਰੋਸੇਯੋਗ ਨਾ ਨਿਕਲੇ।
ਕੌੜਾ ਸੱਚ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਭਰੋਸਾ ਕਈ ਵਾਰ ਦੁਬਾਰਾ ਬਣ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਨਾ ਤਾਂ ਛੇਤੀ ਅਤੇ ਨਾ ਹੀ ਸਿਰਫ਼ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਚਾਹੁਣ ਨਾਲ। ਉਹ ਇੱਕ ਖ਼ਾਸ ਕਿਸਮ ਦੇ ਕੰਮ ਨਾਲ ਬਣਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਦੋਵੇਂ ਜਣੇ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਸ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ ਜੋ ਆਮ ਤੌਰ ਉੱਤੇ ਦੋਵਾਂ ਦੀ ਮਰਜ਼ੀ ਨਾਲੋਂ ਲੰਮਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਕੋਈ ਵਾਅਦਾ ਨਹੀਂ ਕਿ ਹਰ ਰਿਸ਼ਤਾ ਬਚਾਇਆ ਹੀ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਬਚਾਏ ਜਾਣੇ ਚਾਹੀਦੇ। ਇਹ ਬੱਸ ਇੱਕ ਨਕਸ਼ਾ ਹੈ ਕਿ ਸੱਚੀ ਮੁਰੰਮਤ ਮੰਗਦੀ ਕੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਜੋ ਤੁਸੀਂ ਸਾਫ਼ ਫ਼ੈਸਲਾ ਕਰ ਸਕੋ ਕਿ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਨੀ ਬਣਦੀ ਹੈ ਜਾਂ ਨਹੀਂ, ਅਤੇ ਉਹ ਕੰਮ ਕਰ ਰਹੀ ਹੈ ਜਾਂ ਨਹੀਂ।
ਭਰੋਸਾ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਹੈ ਕੀ
ਇਹ ਸਾਫ਼ ਕਰਨਾ ਕੰਮ ਆਉਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਟੁੱਟਿਆ ਕੀ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਸੇ ਤੋਂ ਪਤਾ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਦੁਬਾਰਾ ਬਣਾਉਣਾ ਕੀ ਹੈ।
ਭਰੋਸਾ ਕੋਈ ਨਿੱਘੀ ਭਾਵਨਾ ਨਹੀਂ। ਉਹ ਇੱਕ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਤੁਸੀਂ ਕਿਸੇ ਉੱਤੇ ਭਰੋਸਾ ਕਰਦੇ ਹੋ, ਤੁਸੀਂ ਚੁੱਪ-ਚਾਪ ਇਹ ਦਾਅ ਲਾ ਰਹੇ ਹੁੰਦੇ ਹੋ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਉਹਨਾਂ ਸਾਹਮਣੇ ਖੁੱਲ੍ਹ ਸਕਦੇ ਹੋ ਅਤੇ ਉਹ ਇਸ ਦਾ ਗ਼ਲਤ ਫ਼ਾਇਦਾ ਨਹੀਂ ਲੈਣਗੇ। ਤੁਸੀਂ ਪਹਿਰਾ ਹਟਾ ਦਿੰਦੇ ਹੋ ਕਿਉਂਕਿ ਉਸ ਬੰਦੇ ਨਾਲ ਤੁਹਾਡਾ ਪਿਛਲਾ ਤਜਰਬਾ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਇਹ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਹੈ। ਭਰੋਸਾ ਟੁੱਟਣਾ ਉਹ ਪਲ ਹੈ ਜਦੋਂ ਉਹ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ ਗ਼ਲਤ ਨਿਕਲਦੀ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਤੁਸੀਂ ਖੁੱਲ੍ਹੇ ਸੀ ਤੇ ਇਸ ਦੀ ਕੀਮਤ ਪਈ। ਉਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਤੁਹਾਡਾ ਮਨ ਸਮਝਦਾਰੀ ਵਾਲਾ ਕੰਮ ਕਰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਉਹ ਦਾਅ ਲਾਉਣਾ ਬੰਦ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਚੌਕਸੀ ਤੁਸੀਂ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਦੇ ਹੋ, ਉਹ ਤੁਹਾਡੇ ਅੰਦਰਲੇ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ ਵਾਲੇ ਢਾਂਚੇ ਦਾ ਇਨਕਾਰ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਹੁਣ ਬਿਨਾਂ ਸਬੂਤ ਕੋਈ ਗਾਰੰਟੀ ਨਹੀਂ ਦੇਵੇਗਾ।
ਇਸ ਨਜ਼ਰੀਏ ਨਾਲ ਇਸ ਵਿੱਚੋਂ ਕੁਝ ਸ਼ਰਮਿੰਦਗੀ ਨਿਕਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਤੁਸੀਂ ਸਿਰਫ਼ ਤੈਅ ਕਰ ਕੇ ਦੁਬਾਰਾ ਭਰੋਸਾ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦੇ, ਓਵੇਂ ਹੀ ਜਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਸਿਰਫ਼ ਤੈਅ ਕਰ ਕੇ ਨਹੀਂ ਮੰਨ ਸਕਦੇ ਕਿ ਉਹ ਸੜਕ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਹੈ ਜੋ ਹੁਣੇ ਤੁਹਾਡੇ ਪੈਰਾਂ ਹੇਠੋਂ ਧਸ ਗਈ ਸੀ। ਉਹ ਯਕੀਨ ਨਵੇਂ, ਵਾਰ-ਵਾਰ ਮਿਲਣ ਵਾਲੇ ਸਬੂਤਾਂ ਨਾਲ ਦੁਬਾਰਾ ਕਮਾਉਣਾ ਪੈਂਦਾ ਹੈ। ਯਾਨੀ ਮੁਰੰਮਤ ਮੁੱਖ ਤੌਰ ਉੱਤੇ ਕੋਈ ਭਾਵਨਾਤਮਕ ਘਟਨਾ ਨਹੀਂ। ਉਹ ਸਬੂਤਾਂ ਦਾ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਇਕੱਠਾ ਹੋਣਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਸਬੂਤ ਇਕੱਠੇ ਹੋਣ ਵਿੱਚ ਸਮਾਂ ਲੱਗਦਾ ਹੈ।
ਸਿਰਫ਼ "ਮੁਆਫ਼ ਕਰਨਾ" ਕਿਉਂ ਕਾਫ਼ੀ ਨਹੀਂ
ਮਾਫ਼ੀ ਮਾਇਨੇ ਰੱਖਦੀ ਹੈ। ਬੱਸ ਸਾਰਾ ਭਾਰ ਇਕੱਲੀ ਨਹੀਂ ਚੁੱਕ ਸਕਦੀ।
ਖੋਜੀਆਂ ਨੇ ਇਸ ਉੱਤੇ ਸਿੱਧਾ ਕੰਮ ਕੀਤਾ ਹੈ। ਇੱਕ ਮਸ਼ਹੂਰ ਤਜਰਬਿਆਂ ਦੀ ਲੜੀ ਵਿੱਚ ਮਨੋਵਿਗਿਆਨੀ Peter Kim ਅਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਸਾਥੀਆਂ ਨੇ ਪਾਇਆ ਕਿ ਮਾਫ਼ੀ ਭਰੋਸਾ ਵਾਪਸ ਲਿਆਉਂਦੀ ਹੈ ਜਾਂ ਨਹੀਂ, ਇਹ ਬਹੁਤ ਹੱਦ ਤੱਕ ਇਸ ਉੱਤੇ ਨਿਰਭਰ ਕਰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਗ਼ਲਤੀ ਕਿਸ ਕਿਸਮ ਦੀ ਸੀ। ਜਦੋਂ ਗੱਲ ਕਾਬਲੀਅਤ ਦੀ ਹੋਵੇ, ਯਾਨੀ ਕੋਈ ਗ਼ਲਤੀ, ਕੋਈ ਚੂਕ, ਕੋਈ ਗ਼ਲਤ ਅੰਦਾਜ਼ਾ, ਤਾਂ ਮਾਫ਼ੀ ਮੰਗਣਾ ਮਦਦ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਸ ਨਾਲ ਪਤਾ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਬੰਦਾ ਸਮਝਦਾ ਹੈ ਕਿ ਕੀ ਗ਼ਲਤ ਹੋਇਆ ਤੇ ਬਿਹਤਰ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਪਰ ਜਦੋਂ ਗੱਲ ਈਮਾਨਦਾਰੀ ਦੀ ਹੋਵੇ, ਯਾਨੀ ਝੂਠ, ਧੋਖਾ, ਜਾਣ-ਬੁੱਝ ਕੇ ਨਿਯਮ ਤੋੜਨਾ, ਤਾਂ ਇਕੱਲੇ ਸ਼ਬਦ ਬਹੁਤ ਘੱਟ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਲੋਕ ਵਾਜਬ ਤੌਰ ਉੱਤੇ ਸ਼ੱਕ ਕਰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਜਿਸ ਨੇ ਇੱਕ ਵਾਰ ਧੋਖਾ ਦੇਣਾ ਚੁਣਿਆ, ਉਹ ਦੁਬਾਰਾ ਵੀ ਚੁਣ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਮਾਫ਼ੀ ਇਸ ਸ਼ੱਕ ਦਾ ਹੱਲ ਨਹੀਂ ਕਰਦੀ।
ਇੱਕ ਹੋਰ ਗੱਲ ਵੀ ਸੋਚਣ ਲਾਇਕ ਹੈ। ਭਰੋਸਾ ਮੁੜ ਬਣਾਉਣ ਉੱਤੇ ਹੋਈ ਸਾਰੀ ਖੋਜ ਵਿੱਚ, ਵਧੀਆ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਮਾਫ਼ੀ ਵੀ ਆਮ ਤੌਰ ਉੱਤੇ ਭਰੋਸੇ ਨੂੰ ਬਿਲਕੁਲ ਪਹਿਲਾਂ ਵਾਲੀ ਥਾਂ ਵਾਪਸ ਨਹੀਂ ਲਿਆਉਂਦੀ। ਇਹ ਨਿਰਾਸ਼ਾਜਨਕ ਲੱਗ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਨੂੰ ਉਲਟੇ ਪਾਸਿਓਂ ਪੜ੍ਹੋ: ਭਰੋਸਾ ਕੋਈ ਸਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਜੋ ਮਾਫ਼ੀ ਮਿਲਦੇ ਹੀ ਵਾਪਸ ਚੱਲ ਪਵੇ। ਉਹ ਇੱਕ ਪੱਧਰ ਹੈ ਜੋ ਸਬੂਤਾਂ ਦੇ ਸਹਾਰੇ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਉੱਪਰ ਚੜ੍ਹਦਾ ਹੈ। ਮਾਫ਼ੀ ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਖੋਲ੍ਹਦੀ ਹੈ। ਉਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਤੁਸੀਂ ਜੋ ਕਰਦੇ ਹੋ, ਉਹੀ ਅੰਦਰ ਲੰਘਦਾ ਹੈ।
ਜੇ ਭਰੋਸਾ ਤੁਸੀਂ ਤੋੜਿਆ ਹੈ
ਇਹ ਬੈਠਕ ਵੱਧ ਔਖੀ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੁਹਾਡਾ ਅੰਦਰਲਾ ਸਭ ਕੁਝ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਇਹ ਬੇਚੈਨੀ ਛੇਤੀ ਮੁੱਕ ਜਾਵੇ। ਕਾਹਲੀ ਕਰਨਾ ਹੀ ਸਭ ਤੋਂ ਆਮ ਤਰੀਕਾ ਹੈ ਜਿਸ ਨਾਲ ਲੋਕ ਗੱਲ ਹੋਰ ਵਿਗਾੜ ਲੈਂਦੇ ਹਨ।
ਕਲੀਨਿਕਲ ਸਲਾਹ ਵਿੱਚ ਸਾਂਝਾ ਧਾਗਾ, ਬੇਵਫ਼ਾਈ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਸੰਭਲਣ ਬਾਰੇ Mayo Clinic ਦੇ ਕੰਮ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ ਜੋੜਿਆਂ ਉੱਤੇ Gottman Institute ਦੀ ਖੋਜ ਤੱਕ, ਇਹੀ ਹੈ ਕਿ ਮੁਰੰਮਤ ਪੂਰੀ ਜ਼ਿੰਮੇਵਾਰੀ ਲੈਣ ਨਾਲ ਸ਼ੁਰੂ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਅੱਧੀ ਨਾਲ ਨਹੀਂ। ਕੁਝ ਗੱਲਾਂ ਜੋ ਸੱਚਮੁੱਚ ਫ਼ਰਕ ਪਾਉਂਦੀਆਂ ਹਨ:
- ਜੋ ਵੀ ਚੱਲ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਉਹ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਬੰਦ ਕਰੋ। ਜੇ ਕੋਈ ਸਬੰਧ ਹੈ, ਕੋਈ ਲੁਕਿਆ ਖਾਤਾ ਹੈ, ਕੋਈ ਚਲਦਾ ਝੂਠ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਰੁਕੇ, ਕੋਈ ਚੁੱਪ ਜਿਹਾ ਪਿਛਲਾ ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਖੁੱਲ੍ਹਾ ਨਾ ਰਹੇ। ਚਲਦੇ ਧੋਖੇ ਉੱਤੇ ਭਰੋਸਾ ਨਹੀਂ ਉੱਗ ਸਕਦਾ।
- ਪੂਰਾ ਭਾਰ ਆਪਣੇ ਸਿਰ ਲਓ। ਜੋ ਕੀਤਾ ਉਹ ਮੰਨੋ, ਬਿਨਾਂ ਛੋਟੀਆਂ ਬਚਾਅ ਵਾਲੀਆਂ ਪੂਛਾਂ ਦੇ, ਜਿਵੇਂ "ਪਰ ਤੂੰ ਵੀ ਤਾਂ ਦੂਰ ਹੋ ਗਈ ਸੀ" ਜਾਂ "ਇਸ ਦਾ ਕੋਈ ਮਤਲਬ ਨਹੀਂ ਸੀ"। ਕਾਰਨ ਬਾਅਦ ਵਿੱਚ ਮਾਇਨੇ ਰੱਖ ਸਕਦੇ ਹਨ। ਪਹਿਲਾਂ ਦੁਖੀ ਇਨਸਾਨ ਨੂੰ ਇਹ ਸੁਣਨਾ ਹੈ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਬਿਲਕੁਲ ਸਮਝਦੇ ਹੋ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਉਹਨਾਂ ਨਾਲ ਕੀ ਕੀਤਾ, ਅਤੇ ਤੁਸੀਂ ਉਹਨਾਂ ਤੋਂ ਆਪਣਾ ਗਿਲਟ ਸੰਭਾਲਣ ਦੀ ਮੰਗ ਨਹੀਂ ਕਰ ਰਹੇ।
- ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਸਵਾਲਾਂ ਨਾਲ ਸਬਰ ਰੱਖੋ। ਇੱਕੋ ਸਵਾਲ ਦਸ ਵਾਰ ਆ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਦੁਹਰਾਉ ਤੁਹਾਨੂੰ ਸਜ਼ਾ ਦੇਣ ਲਈ ਨਹੀਂ। ਇਹ ਜ਼ਖ਼ਮੀ ਨਾੜੀ ਤੰਤਰ ਦਾ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਜਾਂਚਣਾ ਹੈ ਕਿ ਜ਼ਮੀਨ ਪੱਕੀ ਹੈ ਜਾਂ ਨਹੀਂ। ਟਿਕੇ ਹੋਏ, ਇਮਾਨਦਾਰ, ਬਿਨਾਂ ਬਚਾਅ ਵਾਲੇ ਜਵਾਬ ਇਲਾਜ ਦਾ ਹਿੱਸਾ ਹਨ।
- ਸੱਚ ਦੀ ਪੜਤਾਲ ਸੌਖੀ ਬਣਾਓ। ਪਾਰਦਰਸ਼ਤਾ ਮੰਗੇ ਜਾਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਦਿਓ। ਤੁਸੀਂ ਕਿੱਥੇ ਹੋ, ਕਿਸ ਨਾਲ ਹੋ, ਉਸ ਗੱਲ ਦਾ ਕੀ ਹਾਲ ਹੈ ਜਿਸ ਨੇ ਭਰੋਸਾ ਤੋੜਿਆ। ਇਹ ਬੇਚੈਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਨਿਮਾਣਾ ਵੀ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਅਤੇ ਇਹ ਠੀਕ ਵੀ ਹੈ। ਕੁਝ ਸਮੇਂ ਲਈ ਤੁਹਾਡੀ ਇਕਸਾਰਤਾ ਦਿਸਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਸਾਹਮਣੇ ਵਾਲਾ ਹੁਣ ਉਸ ਨੂੰ ਬਿਨਾਂ ਵੇਖੇ ਨਹੀਂ ਮੰਨ ਸਕਦਾ।
ਇੱਕ ਸਾਵਧਾਨੀ। ਸਬੂਤ ਵਜੋਂ ਦਿੱਤੀ ਪਾਰਦਰਸ਼ਤਾ ਮੁਰੰਮਤ ਹੈ। ਬਿਨਾਂ ਕਿਸੇ ਅੰਤ ਦੇ ਮੰਗੀ ਜਾਣ ਵਾਲੀ ਲਗਾਤਾਰ ਨਿਗਰਾਨੀ ਵੱਖਰੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਅਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਇਨਸਾਫ਼ ਨਾਲ ਸੁਲਝਾਉਣ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸਲਾਹਕਾਰ ਤੁਹਾਡੇ ਦੋਵਾਂ ਦੀ ਮਦਦ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ।
ਜੇ ਸੱਟ ਤੁਹਾਨੂੰ ਲੱਗੀ ਹੈ
ਤੁਹਾਡੇ ਭਰੋਸੇ ਲਈ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਕੋਈ ਤੈਅ ਸਮਾਂ-ਸੀਮਾ ਦੇਣੀ ਤੁਹਾਡੇ ਸਿਰ ਨਹੀਂ। ਉਹ ਜਦੋਂ ਆਵੇਗਾ ਤਾਂ ਆਵੇਗਾ, ਅਤੇ ਖੋਜ ਸਾਫ਼ ਕਹਿੰਦੀ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਹੌਲੀ ਹੀ ਆਉਂਦਾ ਹੈ। ਤੁਹਾਨੂੰ ਹੱਕ ਹੈ ਕਿ ਸਾਹਮਣੇ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਭਾਵੇਂ ਲੱਗੇ ਕਿ ਉਹ ਕਾਫ਼ੀ ਮਾਫ਼ੀ ਮੰਗ ਚੁੱਕੇ ਹਨ, ਤੁਹਾਡਾ ਜ਼ਖ਼ਮ ਅਜੇ ਵੀ ਕੱਚਾ ਰਹੇ।
ਦੁਖੀ ਸਾਥੀ ਲਈ Cleveland Clinic ਦੀ ਸਲਾਹ ਉੱਥੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਹੁੰਦੀ ਹੈ ਜਿਸ ਨੂੰ ਲੋਕ ਅਕਸਰ ਛੱਡ ਦਿੰਦੇ ਹਨ: ਇਸ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਲਈ ਵੀ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨਾਲ ਮਿਹਰਬਾਨ ਰਹੋ। ਜਿਸ ਰਿਸ਼ਤੇ ਨੇ ਤੁਹਾਨੂੰ ਜ਼ਖ਼ਮੀ ਕੀਤਾ, ਉਸ ਉੱਤੇ ਕੰਮ ਕਰਨਾ ਚੁਣਨਾ ਸੱਚੀ ਮਿਹਨਤ ਮੰਗਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਤੁਸੀਂ ਇਹ ਬਿਹਤਰ ਕਰੋਗੇ ਜੇ ਨਾਲੋ-ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਇਹ ਤਾਅਨਾ ਨਾ ਦਿੰਦੇ ਰਹੋ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਹਾਲੇ ਤੱਕ "ਭੁੱਲੇ" ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ।
ਇਸ ਪਾਸਿਓਂ ਕੁਝ ਗੱਲਾਂ ਮਦਦ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ:
- ਹੁਣ ਤੁਹਾਨੂੰ ਸੱਚਮੁੱਚ ਕੀ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਾਫ਼ ਸ਼ਬਦਾਂ ਵਿੱਚ ਬੋਲ ਕੇ ਕਹੋ। ਸਾਹਮਣੇ ਵਾਲਾ ਉਸ ਪੈਮਾਨੇ ਉੱਤੇ ਕੰਮ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦਾ ਜੋ ਉਸ ਨੂੰ ਦਿਸਦਾ ਹੀ ਨਹੀਂ। "ਜਦੋਂ ਯੋਜਨਾ ਬਦਲੇ ਤਾਂ ਮੈਨੂੰ ਪਤਾ ਹੋਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ" ਕੰਮ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਗੱਲ ਹੈ। ਚੁੱਪ ਉਮੀਦ ਕਿ ਉਹ ਆਪੇ ਸਮਝ ਜਾਣਗੇ, ਨਹੀਂ।
- ਨਵੀਆਂ ਹੱਦਾਂ ਬੰਨ੍ਹੋ ਜੋ ਤੁਹਾਨੂੰ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਵਾਉਣ, ਅਤੇ ਧਿਆਨ ਰੱਖੋ ਕਿ ਇਹ ਪਹਿਲਾਂ ਨਾਲੋਂ ਵੱਖਰੀਆਂ ਹੋ ਸਕਦੀਆਂ ਹਨ। ਕੁਝ ਬਦਲਿਆ ਹੈ। ਪ੍ਰਬੰਧ ਵੀ ਬਦਲ ਸਕਦਾ ਹੈ।
- ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਪਲ-ਭਰ ਦੇ ਸ਼ਬਦਾਂ ਨਾਲੋਂ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਕੰਮਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖੋ। ਭਰੋਸਾ ਟੁੱਟਣ ਤੋਂ ਤੁਰੰਤ ਬਾਅਦ ਸ਼ਬਦ ਸਸਤੇ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਹਫ਼ਤਿਆਂ ਤੇ ਮਹੀਨਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵਾਅਦੇ ਪੂਰੇ ਕਰਨ ਦਾ ਢਾਂਚਾ ਹੀ ਅਸਲ ਸੰਕੇਤ ਹੈ। ਭਰੋਸਾ ਸਬੂਤਾਂ ਤੋਂ ਪਹੁੰਚਿਆ ਫ਼ੈਸਲਾ ਹੈ, ਕੋਈ ਤੋਹਫ਼ਾ ਨਹੀਂ ਜੋ ਤੁਹਾਨੂੰ ਦੇਣਾ ਹੀ ਪੈਣਾ ਹੈ।
- ਆਪਣੇ ਪੈਰ ਪੱਕੇ ਰੱਖੋ। ਨੀਂਦ, ਉਹ ਲੋਕ ਜੋ ਤੁਹਾਡਾ ਖ਼ਿਆਲ ਰੱਖਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਚੀਜ਼ਾਂ ਜੋ ਤੁਹਾਨੂੰ ਟਿਕਾਉਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਿਚੁੜੇ ਹੋਏ ਹਾਲ ਵਿੱਚੋਂ ਤੁਸੀਂ ਕਿਸੇ ਰਿਸ਼ਤੇ ਨੂੰ ਸਾਫ਼ ਨਹੀਂ ਪਰਖ ਸਕਦੇ।
ਮਾਫ਼ੀ, ਜੇ ਆਉਂਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਕੁਝ ਹੱਦ ਤੱਕ ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੀ ਹੀ ਆਜ਼ਾਦੀ ਲਈ ਦਿੰਦੇ ਹੋ। ਇਸ ਲਈ ਭੁੱਲਣਾ, ਹਰ ਹੱਦ ਹਟਾ ਦੇਣਾ, ਜਾਂ ਇਹ ਦਿਖਾਵਾ ਕਰਨਾ ਕਿ ਜ਼ਖ਼ਮ ਹੋਇਆ ਹੀ ਨਹੀਂ, ਜ਼ਰੂਰੀ ਨਹੀਂ।
ਦੋ ਗੱਲਾਂ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰੱਖਣੀਆਂ ਵੀ ਕੰਮ ਆਉਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਜੋ ਅਕਸਰ ਰਲ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਮਾਫ਼ੀ ਤੁਹਾਡੇ ਅੰਦਰ ਵਾਪਰਦੀ ਹੈ, ਯਾਨੀ ਗਿਲੇ ਦੀ ਪਕੜ ਆਪਣੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਉੱਤੋਂ ਢਿੱਲੀ ਕਰਨਾ। ਸੁਲ੍ਹਾ ਰਿਸ਼ਤੇ ਨੂੰ ਦੁਬਾਰਾ ਬਣਾਉਣਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਸ ਲਈ ਦੋਵਾਂ ਜਣਿਆਂ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਵਿਹਾਰ ਬਦਲਣਾ ਪੈਂਦਾ ਹੈ। ਤੁਸੀਂ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਮਾਫ਼ ਕਰ ਕੇ ਵੀ ਉਸ ਨਾਲ ਦੁਬਾਰਾ ਨਾ ਬਣਾਉਣ ਦਾ ਫ਼ੈਸਲਾ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹੋ। ਤੁਸੀਂ ਮਾਫ਼ੀ ਦੇ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਉਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਵੀ ਦੁਬਾਰਾ ਬਣਾਉਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹੋ, ਅਤੇ ਸਬੂਤ ਆਉਣ ਨਾਲ ਮਾਫ਼ੀ ਪਿੱਛੇ-ਪਿੱਛੇ ਆ ਸਕਦੀ ਹੈ। ਕੋਈ ਵੀ ਕ੍ਰਮ ਗ਼ਲਤ ਨਹੀਂ। ਦਿੱਕਤ ਸਿਰਫ਼ ਉਦੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਹੁੰਦੀ ਹੈ ਜਦੋਂ ਕੋਈ ਤੁਹਾਡੀ ਮਾਫ਼ੀ ਨੂੰ ਮੁਰੰਮਤ ਛੱਡ ਦੇਣ ਦੀ ਆਪਣੇ ਆਪ ਮਿਲੀ ਇਜਾਜ਼ਤ ਸਮਝ ਲਵੇ, ਜਿਵੇਂ ਮਾਫ਼ ਹੋਣਾ ਤੇ ਭਰੋਸੇ ਦੇ ਲਾਇਕ ਹੋਣਾ ਇੱਕੋ ਗੱਲ ਹੋਵੇ। ਇਹ ਇੱਕੋ ਗੱਲ ਨਹੀਂ, ਅਤੇ ਤੁਹਾਨੂੰ ਇੰਝ ਮੰਨਣ ਦਾ ਦਿਖਾਵਾ ਵੀ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ ਪੈਣਾ।
ਰੋਜ਼ ਦੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਵਿੱਚ ਮੁਰੰਮਤ ਦਿਸਦੀ ਕਿਹੋ ਜਿਹੀ ਹੈ
ਵੱਡੇ ਨਾਟਕੀ ਇਸ਼ਾਰੇ ਭੁੱਲ ਜਾਓ। ਦੁਬਾਰਾ ਬਣਿਆ ਭਰੋਸਾ ਛੋਟੇ, ਬੇਰੌਣਕ, ਵਾਰ-ਵਾਰ ਦੁਹਰਾਏ ਜਾਣ ਵਾਲੇ ਪਲਾਂ ਤੋਂ ਬਣਦਾ ਹੈ ਜਿੱਥੇ ਕੋਈ ਓਹੀ ਕਰਦਾ ਹੈ ਜੋ ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ ਸੀ।
Gottman Institute ਜੋੜਿਆਂ ਦੀ ਬਹਾਲੀ ਨੂੰ ਤਿੰਨ ਪੜਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਰੱਖਦਾ ਹੈ: ਪਛਤਾਵਾ, ਸੁਰ ਮਿਲਾਉਣਾ, ਜੁੜਨਾ। ਪਹਿਲਾਂ ਜਿਸ ਨੇ ਨੁਕਸਾਨ ਕੀਤਾ ਉਹ ਪੂਰੀ ਜ਼ਿੰਮੇਵਾਰੀ ਲੈਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਬਿਨਾਂ ਬਚਾਅ ਦੇ ਉਸ ਦਾ ਅਸਰ ਝੱਲਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ ਦੋਵੇਂ ਜਣੇ ਇੱਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਦੁਬਾਰਾ ਸਮਝਣ ਦਾ ਕੰਮ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਟਕਰਾਅ ਦੇ ਹੇਠਾਂ ਪਏ ਡਰ ਤੇ ਲੋੜਾਂ ਨੂੰ, ਅਕਸਰ ਢਾਂਚੇ ਵਾਲੀ ਗੱਲਬਾਤ ਨਾਲ ਜਿੱਥੇ ਦੋਸ਼ ਦੀ ਥਾਂ "ਮੈਨੂੰ ਇਹ ਮਹਿਸੂਸ ਹੋਇਆ" ਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਸੱਚੀ ਨੇੜਤਾ ਸਭ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਵਾਪਸ ਆਉਂਦੀ ਹੈ। ਕ੍ਰਮ ਮਾਇਨੇ ਰੱਖਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਤੱਕ ਜ਼ਖ਼ਮ ਖੁੱਲ੍ਹਾ ਤੇ ਅਣਸੰਭਾਲਿਆ ਹੈ, ਤੁਸੀਂ ਸਿੱਧਾ ਨੇੜਤਾ ਉੱਤੇ ਛਾਲ ਨਹੀਂ ਮਾਰ ਸਕਦੇ।
ਇਸ ਸਭ ਦੇ ਹੇਠਾਂ ਇੱਕ ਸਾਦੀ ਤੇ ਹੌਲੀ ਗੱਲ ਹੈ: ਆਮ ਪਲਾਂ ਵਿੱਚ ਇੱਕ-ਦੂਜੇ ਵੱਲ ਮੁੜਨਾ। ਧਿਆਨ ਦੇ ਛੋਟੇ ਸੱਦੇ ਦਾ ਜਵਾਬ ਦੇਣਾ। ਛੋਟਾ ਵਾਅਦਾ ਪੂਰਾ ਕਰਨਾ। ਉੱਥੇ ਹੋਣਾ ਜਿੱਥੇ ਹੋਣ ਦੀ ਗੱਲ ਕਹੀ ਸੀ। ਇਹਨਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਕੋਈ ਵੀ ਇਕੱਲਾ ਪ੍ਰਭਾਵਸ਼ਾਲੀ ਨਹੀਂ ਲੱਗਦਾ। ਮਹੀਨਿਆਂ ਵਿੱਚ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਕੇ ਇਹੀ ਉਹ ਤਰੀਕਾ ਹਨ ਜਿਸ ਨਾਲ ਕਿਸੇ ਦਾ ਨਾੜੀ ਤੰਤਰ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਦੁਬਾਰਾ ਸਿੱਖਦਾ ਹੈ ਕਿ ਇਹ ਰਿਸ਼ਤਾ ਫਿਰ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਹੈ।
ਇਹ ਰਸਤਾ ਪੱਧਰਾ ਨਹੀਂ ਹੋਵੇਗਾ। ਇੱਕ ਚੰਗਾ ਹਫ਼ਤਾ ਆਵੇਗਾ, ਤੇ ਫਿਰ ਕਿਸੇ ਛੋਟੀ ਜਿਹੀ ਗੱਲ ਉੱਤੇ ਪੁਰਾਣਾ ਡਰ ਵਾਪਸ ਆ ਖੜ੍ਹੇਗਾ। ਇਹ ਪਿੱਛੇ ਹਟਣਾ ਸੰਭਲਣ ਦੀ ਆਮ ਸ਼ਕਲ ਦਾ ਹਿੱਸਾ ਹੈ, ਨਾਕਾਮੀ ਦਾ ਸਬੂਤ ਨਹੀਂ।
ਪਹਿਲੀ ਅਸਲ ਗੱਲਬਾਤ
ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਜੋੜੇ ਇਸ ਲਈ ਅਟਕ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਕਿਉਂਕਿ ਸ਼ੁਰੂਆਤੀ ਗੱਲਬਾਤਾਂ ਅਦਾਲਤ ਬਣ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਇੱਕ ਵਕੀਲ, ਇੱਕ ਮੁਲਜ਼ਮ, ਤੇ ਬਾਅਦ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਵੀ ਵੱਧ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਨਹੀਂ। ਵੱਧ ਕੰਮ ਦੀ ਸ਼ਕਲ ਹੌਲੀ ਤੇ ਛੋਟੀ ਹੈ। ਸ਼ਾਂਤ ਵੇਲਾ ਚੁਣੋ, ਲੜਾਈ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਨਹੀਂ। ਗੱਲ ਸੰਖੇਪ ਰੱਖੋ। ਦੁਖੀ ਇਨਸਾਨ ਅਸਰ ਆਪਣੇ ਤਜਰਬੇ ਦੇ ਸ਼ਬਦਾਂ ਵਿੱਚ ਦੱਸੇ, ਜਿਵੇਂ "ਜਦੋਂ ਮੈਨੂੰ ਪਤਾ ਲੱਗਾ, ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਹੀ ਘਰ ਵਿੱਚ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਨਾ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ", ਨਾ ਕਿ ਦੋਸ਼ਾਂ ਦੀ ਸੂਚੀ ਵਾਂਗ। ਉਸ ਪਲ ਦੂਜੇ ਦਾ ਇੱਕੋ ਕੰਮ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਇਸ ਨੂੰ ਅੰਦਰ ਲਵੇ ਤੇ ਸਹੀ-ਸਹੀ ਦੁਹਰਾ ਕੇ ਦੱਸੇ, ਤਾਂ ਜੋ ਸਾਬਤ ਹੋਵੇ ਕਿ ਉਸ ਨੇ ਸੱਚਮੁੱਚ ਸੁਣਿਆ, ਉਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਹੀ ਕੁਝ ਹੋਰ ਕਹੇ।
ਇਹੀ ਉਹ ਹੁਨਰ ਹੈ ਜਿਸ ਨੂੰ Gottman ਦੇ ਖੋਜੀ ਇੱਕ-ਦੂਜੇ ਤੋਂ ਮੂੰਹ ਮੋੜਨ ਦੀ ਥਾਂ ਇੱਕ-ਦੂਜੇ ਵੱਲ ਮੁੜਨਾ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਸੁਣਨ ਵਿੱਚ ਇਹ ਮਾਮੂਲੀ ਲੱਗਦਾ ਹੈ। ਪਰ ਇਹੀ ਉਸ ਗੱਲਬਾਤ ਤੇ ਉਸ ਗੱਲਬਾਤ ਵਿੱਚ ਫ਼ਰਕ ਹੈ ਜੋ ਤਪਸ਼ ਘਟਾਉਂਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਜੋ ਵਧਾਉਂਦੀ ਹੈ। ਇੱਕ ਗੱਲਬਾਤ ਵਿੱਚ ਸਭ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਸੁਲਝੇਗਾ, ਅਤੇ ਤੁਸੀਂ ਸੁਲਝਾਉਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਵੀ ਨਹੀਂ ਕਰ ਰਹੇ। ਤੁਸੀਂ ਬੱਸ ਇੰਨਾ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਬਣਾਉਣਾ ਹੈ ਕਿ ਅਗਲੀ ਗੱਲਬਾਤ ਹੋ ਸਕੇ।
ਮਦਦ ਕਦੋਂ ਲੈਣੀ ਬਣਦੀ ਹੈ
ਕੁਝ ਮੁਰੰਮਤ ਦਾ ਕੰਮ ਸਿਰਫ਼ ਦੋ ਜਣਿਆਂ ਵਿਚਕਾਰ ਚੁੱਕਣ ਲਈ ਬਹੁਤ ਭਾਰਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਮਦਦ ਮੰਗਣਾ ਇਸ ਗੱਲ ਦੀ ਨਿਸ਼ਾਨੀ ਹੈ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਇਸ ਨੂੰ ਗੰਭੀਰਤਾ ਨਾਲ ਲੈ ਰਹੇ ਹੋ।
ਮਾਹਰ ਦੀ ਮਦਦ ਬਾਰੇ ਸੋਚੋ ਜੇ ਗੱਲ ਵਿੱਚ ਬੇਵਫ਼ਾਈ, ਲਗਾਤਾਰ ਧੋਖਾ, ਜਾਂ ਕੁਝ ਅਜਿਹਾ ਸੀ ਜਿਸ ਨੇ ਤੁਹਾਨੂੰ ਅਸੁਰੱਖਿਅਤ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਵਾਇਆ; ਜੇ ਉਹੀ ਲੜਾਈਆਂ ਬਿਨਾਂ ਕਿਸੇ ਤਰੱਕੀ ਦੇ ਗੇੜੇ ਖਾਂਦੀਆਂ ਰਹਿੰਦੀਆਂ ਹਨ; ਜੇ ਇੱਕ ਜਣਾ ਗੱਲ ਕਰਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ ਤੇ ਦੂਜਾ ਚੁੱਪ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਜਾਂ ਜੇ ਇਹ ਸੱਟ ਤੁਹਾਡੀ ਨੀਂਦ, ਤੁਹਾਡੇ ਕੰਮ ਜਾਂ ਤੁਹਾਡੀ ਆਪਣੀ ਪਛਾਣ ਵਿੱਚ ਰਿਸ ਰਹੀ ਹੈ। ਜੋੜਿਆਂ ਜਾਂ ਰਿਸ਼ਤਿਆਂ ਦੇ ਕੰਮ ਵਿੱਚ ਸਿਖਲਾਈ-ਯਾਫ਼ਤਾ ਥੈਰੇਪਿਸਟ, ਜਿਵੇਂ Gottman ਜਾਂ ਹੋਰ ਸਬੂਤ-ਆਧਾਰਿਤ ਤਰੀਕਿਆਂ ਵਾਲੇ, ਉਹ ਢਾਂਚਾ ਸੰਭਾਲ ਸਕਦੇ ਹਨ ਜੋ ਦੋ ਜ਼ਖ਼ਮੀ ਲੋਕ ਆਮ ਤੌਰ ਉੱਤੇ ਆਪ ਨਹੀਂ ਸੰਭਾਲ ਸਕਦੇ। Mayo Clinic ਖ਼ਾਸ ਤੌਰ ਉੱਤੇ ਬੇਵਫ਼ਾਈ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਸੰਭਲ ਰਹੇ ਜੋੜਿਆਂ ਨੂੰ ਉਸੇ ਖੇਤਰ ਦੇ ਤਜਰਬੇਕਾਰ ਸਲਾਹਕਾਰ ਵੱਲ ਭੇਜਦਾ ਹੈ।
ਅਤੇ ਇਹ ਗੱਲ ਸਾਫ਼ ਸੁਣ ਲਓ। ਜੇ ਭਰੋਸਾ ਟੁੱਟਣ ਦੇ ਨਾਲ ਕੋਈ ਕਾਬੂ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਵਿਹਾਰ, ਧਮਕੀ, ਜਾਂ ਤੁਹਾਡੀ ਸੁਰੱਖਿਆ ਦਾ ਡਰ ਵੀ ਸੀ, ਤਾਂ ਇਹ ਭਰੋਸੇ ਦਾ ਮਸਲਾ ਨਹੀਂ ਜਿਸ ਨੂੰ ਸਬਰ ਤੇ ਪਾਰਦਰਸ਼ਤਾ ਨਾਲ ਸੁਧਾਰਿਆ ਜਾਵੇ। ਇਹ ਸੁਰੱਖਿਆ ਦਾ ਮਾਮਲਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਤੁਸੀਂ ਉਸ ਲਈ ਬਣੀ ਗੁਪਤ ਮਦਦ ਦੇ ਹੱਕਦਾਰ ਹੋ, ਨਾ ਕਿ ਕਿਸੇ ਸਵੈ-ਸਹਾਇਤਾ ਲੇਖ ਦੇ।
ਕੋਈ ਨਿਯਮ ਨਹੀਂ ਕਿ ਹਰ ਟੁੱਟਿਆ ਭਰੋਸਾ ਦੁਬਾਰਾ ਬਣਾਉਣਾ ਹੀ ਪੈਣਾ ਹੈ। ਕਈ ਵਾਰ ਇਮਾਨਦਾਰ ਤੇ ਸਿਹਤਮੰਦ ਕਦਮ ਇਹੀ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਸ ਦਾ ਸੋਗ ਮਨਾ ਕੇ ਉਸ ਨੂੰ ਜਾਣ ਦਿੱਤਾ ਜਾਵੇ। ਪਰ ਜਦੋਂ ਦੋਵੇਂ ਜਣੇ ਸੱਚਮੁੱਚ ਇਹ ਹੌਲੀ, ਬੇਰੌਣਕ ਕੰਮ ਕਰਨ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋਣ, ਤਾਂ ਰਿਸ਼ਤੇ ਵਾਪਸ ਆਉਂਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਕੁਝ ਪਹਿਲਾਂ ਨਾਲੋਂ ਵੀ ਪੱਕੇ ਹੋ ਕੇ ਆਉਂਦੇ ਹਨ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਸ ਵਾਰ ਭਰੋਸਾ ਜਾਣ-ਬੁੱਝ ਕੇ, ਸਭ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ, ਅੱਖਾਂ ਖੋਲ੍ਹ ਕੇ ਬਣਾਇਆ ਗਿਆ ਸੀ।
ਸਰੋਤ
- Mayo Clinic, ਬੇਵਫ਼ਾਈ: ਸਬੰਧ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਆਪਣਾ ਵਿਆਹ ਸੰਭਾਲਣਾ
- Cleveland Clinic, ਕਿਸੇ ਵੀ ਰਿਸ਼ਤੇ ਵਿੱਚ ਭਰੋਸਾ ਦੁਬਾਰਾ ਕਿਵੇਂ ਬਣਾਈਏ
- The Gottman Institute, ਸਬੰਧ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਭਰੋਸਾ ਮੁੜ ਜਿਊਂਦਾ ਕਰਨਾ
- Kim, Ferrin, Cooper & Dirks, ਸ਼ੱਕ ਦਾ ਪਰਛਾਵਾਂ ਹਟਾਉਣਾ: ਕਾਬਲੀਅਤ ਬਨਾਮ ਈਮਾਨਦਾਰੀ ਨਾਲ ਜੁੜੇ ਭਰੋਸੇ ਦੇ ਟੁੱਟਣ ਵਿੱਚ ਮਾਫ਼ੀ ਬਨਾਮ ਇਨਕਾਰ ਦਾ ਅਸਰ (Journal of Applied Psychology)