ਤੁਹਾਡੇ ਕਿਸੇ ਨੇੜਲੇ ਨੇ ਕੁਝ ਅਜਿਹਾ ਕੀਤਾ ਜੋ ਠੀਕ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਵਾਅਦਾ ਤੋੜਿਆ, ਤੁਹਾਡਾ ਸਿਹਰਾ ਖੋਹ ਲਿਆ, ਜਾਂ ਉਹ ਜ਼ਾਲਮ ਗੱਲ ਕਹਿ ਦਿੱਤੀ ਜੋ ਹੁਣ ਵਾਪਸ ਨਹੀਂ ਲਈ ਜਾ ਸਕਦੀ। ਤੁਹਾਡਾ ਦੁਖੀ ਹੋਣਾ ਜਾਇਜ਼ ਸੀ। ਮੁਸ਼ਕਲ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਅੱਗੇ ਕੀ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਹਫ਼ਤਿਆਂ ਅਤੇ ਮਹੀਨਿਆਂ ਵਿੱਚ ਜਦੋਂ ਉਹ ਸੱਟ ਇੱਕ ਘਟਨਾ ਰਹਿਣ ਦੀ ਥਾਂ ਇੱਕ ਐਨਕ ਬਣ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਤੁਸੀਂ ਨਹਾਉਂਦਿਆਂ ਉਹ ਪਲ ਦੁਬਾਰਾ ਚਲਾਉਂਦੇ ਹੋ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਨਾਮ ਸੁਣਦੇ ਹੀ ਤੁਹਾਡਾ ਜਬਾੜਾ ਕੱਸ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਅੱਜ ਦੀ ਕੋਈ ਛੋਟੀ, ਵੱਖਰੀ ਗੱਲ ਵੀ ਪੁਰਾਣੇ ਕਸੂਰ ਦੀ ਫ਼ਾਈਲ ਵਿੱਚ ਲੱਗ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਉਹ ਅਹਿਸਾਸ ਹੁਣ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਜਵਾਬ ਨਹੀਂ ਦੇ ਰਿਹਾ, ਉਹ ਤੁਹਾਡੇ ਅੰਦਰ ਵੱਸ ਗਿਆ ਹੈ।
ਇਹੀ ਗਿਲਾ ਹੈ। ਅਤੇ ਸ਼ੁਰੂ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਖਿੜਕੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ ਜਦੋਂ ਇਹ ਅਜੇ ਇੰਨਾ ਨਰਮ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਇਸ ਉੱਤੇ ਕੰਮ ਕੀਤਾ ਜਾ ਸਕੇ।
ਸ਼ੁਰੂ ਵਿੱਚ ਹੀ ਅਸੀਂ ਇੱਕ ਗੱਲ ਸਾਫ਼ ਕਰਨੀ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਾਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਅੱਗੇ ਦੀ ਹਰ ਗੱਲ ਬਦਲ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਗਿਲਾ ਛੱਡਣਾ ਦੂਜੇ ਬੰਦੇ ਦੇ ਫ਼ਾਇਦੇ ਲਈ ਨਹੀਂ। ਇਹ ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ ਹੈ। ਤੁਸੀਂ ਗਿਲਾ ਛੱਡ ਸਕਦੇ ਹੋ ਅਤੇ ਫਿਰ ਵੀ ਦੂਰੀ ਰੱਖ ਸਕਦੇ ਹੋ, ਫਿਰ ਵੀ ਹੱਦ ਕਾਇਮ ਰੱਖ ਸਕਦੇ ਹੋ, ਅਤੇ ਫਿਰ ਵੀ ਉਸੇ ਗੱਲ ਵਿੱਚ ਉਨ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਦੁਬਾਰਾ ਕਦੇ ਭਰੋਸਾ ਨਾ ਕਰੋ। ਇੱਥੇ ਟੀਚਾ ਭਲਾ ਬਣਨਾ ਨਹੀਂ। ਟੀਚਾ ਉਹ ਭਾਰ ਲਾਹੁਣਾ ਹੈ ਜੋ ਬਹੁਤਾ ਕਰਕੇ ਤੁਹਾਡੇ ਹੀ ਉੱਤੇ ਪੈ ਰਿਹਾ ਹੈ।
ਵਾਜਬ ਅਹਿਸਾਸ ਪੱਥਰ ਕਿਵੇਂ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ
ਗਿਲਾ ਉਹ ਗ਼ੁੱਸਾ ਹੈ ਜਿਸਨੂੰ ਕਿਤੇ ਜਾਣ ਦਾ ਰਾਹ ਨਹੀਂ ਮਿਲਿਆ ਅਤੇ ਬੈਠਣ ਲਈ ਬਹੁਤ ਸਮਾਂ ਮਿਲ ਗਿਆ। ਅਸਲੀ ਗ਼ੁੱਸੇ ਦਾ ਇੱਕ ਕੰਮ ਸੀ: ਉਸਨੇ ਤੁਹਾਨੂੰ ਦੱਸਿਆ ਕਿ ਇੱਕ ਹੱਦ ਪਾਰ ਹੋਈ ਹੈ। ਉਹ ਹਿੱਸਾ ਸਿਹਤਮੰਦ ਹੈ। ਪਰ ਗ਼ੁੱਸਾ ਭੜਕ ਕੇ ਬੁਝਣ ਲਈ ਬਣਿਆ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਸੱਟ ਅਣਕਹੀ ਰਹਿ ਜਾਵੇ, ਬਿਨਾਂ ਮੁਰੰਮਤ ਰਹਿ ਜਾਵੇ, ਜਾਂ ਬੱਸ ਹੱਲ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਮਨ ਉਹੀ ਕਰਦਾ ਹੈ ਜੋ ਮਨ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਚਬਾਉਂਦਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।
ਮਨੋਵਿਗਿਆਨੀ ਇਸ ਚਬਾਉਣ ਨੂੰ ਰੂਮੀਨੇਸ਼ਨ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਇਹੀ ਉਹ ਇੰਜਣ ਹੈ ਜੋ ਇੱਕ ਜ਼ਖ਼ਮ ਨੂੰ ਪੱਕੀ ਸ਼ਿਕਾਇਤ ਵਿੱਚ ਬਦਲ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਤੁਸੀਂ ਕਸੂਰ ਬਾਰੇ ਸੋਚਦੇ ਹੋ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਅਹਿਸਾਸ ਤਿੱਖਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਤੁਸੀਂ ਹੋਰ ਸੋਚਦੇ ਹੋ। ਹਰ ਗੇੜਾ ਇੱਕ ਹੋਰ ਪਰਤ ਚਾੜ੍ਹ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। UC Berkeley ਦਾ Greater Good Science Center ਰੂਮੀਨੇਸ਼ਨ ਨੂੰ ਇੰਝ ਦੱਸਦਾ ਹੈ ਜਿਵੇਂ ਅਸਲੀ ਸੱਟ ਨੂੰ ਘਟਨਾ ਖ਼ਤਮ ਹੋਣ ਤੋਂ ਬਹੁਤ ਬਾਅਦ ਤੱਕ ਜ਼ਿੰਦਾ ਰੱਖਣ ਦਾ ਤਰੀਕਾ, ਉਸਨੂੰ ਵਾਰ ਵਾਰ ਚਲਾਉਂਦੇ ਰਹਿਣਾ ਜਦੋਂ ਤੱਕ ਉਹ ਯਾਦ ਘੱਟ ਅਤੇ ਉਸ ਬੰਦੇ ਬਾਰੇ ਇੱਕ ਪੱਕਾ ਸੱਚ ਵੱਧ ਲੱਗਣ ਲੱਗੇ।
ਇਹੀ ਗੱਲ ਜਲਦੀ ਫੜਨ ਵਾਲੀ ਹੈ। ਕੁਝ ਹਫ਼ਤੇ ਪੁਰਾਣਾ ਗਿਲਾ ਇੱਕ ਅਹਿਸਾਸ ਹੈ ਜੋ ਤੁਸੀਂ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰ ਰਹੇ ਹੋ। ਕੁਝ ਸਾਲ ਪੁਰਾਣਾ ਗਿਲਾ ਇਸ ਗੱਲ ਦਾ ਹਿੱਸਾ ਬਣ ਚੁੱਕਾ ਹੈ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਉਸ ਬੰਦੇ ਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਦੇਖਦੇ ਹੋ, ਸੌ ਛੋਟੇ ਮਤਲਬਾਂ ਵਿੱਚ ਬੁਣਿਆ ਹੋਇਆ। ਸ਼ੁਰੂ ਵਿੱਚ ਸੀਮਿੰਟ ਅਜੇ ਗਿੱਲਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਜੰਮ ਜਾਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਉਸਦੀ ਸ਼ਕਲ ਬਦਲਣੀ ਬਹੁਤ ਔਖੀ ਹੈ।
ਇਹ ਚੁੱਪਚਾਪ ਤੁਹਾਡੇ ਤੋਂ ਕੀ ਵਸੂਲ ਰਿਹਾ ਹੈ
ਗਿਲੇ ਬਾਰੇ ਜੋ ਕਹਾਣੀਆਂ ਅਸੀਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਸੁਣਾਉਂਦੇ ਹਾਂ, ਉਹ ਆਮ ਤੌਰ ਉੱਤੇ ਇਸਨੂੰ ਤਾਕਤ ਵਾਂਗ ਪੇਸ਼ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ। ਮੈਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਜਵਾਬਦੇਹ ਰੱਖ ਰਿਹਾ ਹਾਂ। ਮੈਂ ਭੁੱਲਿਆ ਨਹੀਂ। ਪਰ ਸਰੀਰ ਪਾਲੇ ਹੋਏ ਗਿਲੇ ਨੂੰ ਤਾਕਤ ਵਾਂਗ ਨਹੀਂ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਦਾ। ਉਹ ਇਸਨੂੰ ਹਲਕੇ, ਲਗਾਤਾਰ ਤਣਾਅ ਵਾਂਗ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਦਾ ਹੈ।
Mayo Clinic, ਇਸ ਬਾਰੇ ਆਪਣੀ ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਦੀ ਸੇਧ ਵਿੱਚ, ਸਾਫ਼ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ: ਗਿਲੇ ਅਤੇ ਕੁੜੱਤਣ ਨੂੰ ਫੜੀ ਰੱਖਣ ਦਾ ਮਤਲਬ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ ਹਰ ਨਵੇਂ ਰਿਸ਼ਤੇ ਅਤੇ ਹਰ ਨਵੇਂ ਤਜਰਬੇ ਵਿੱਚ ਗ਼ੁੱਸਾ ਅਤੇ ਬੇਇਨਸਾਫ਼ੀ ਦਾ ਅਹਿਸਾਸ ਨਾਲ ਲੈ ਕੇ ਜਾਣਾ, ਜਦੋਂ ਤੱਕ ਪੁਰਾਣਾ ਵੇਲਾ ਅੱਜ ਨੂੰ ਰੰਗ ਨਾ ਦੇਵੇ। ਮਾਫ਼ੀ ਉੱਤੇ ਕੰਮ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਖੋਜਕਾਰਾਂ ਨੇ ਅਸਲ ਵੇਲੇ ਵਿੱਚ ਦੇਖਿਆ ਹੈ ਕਿ ਕਿਸੇ ਸ਼ਿਕਾਇਤ ਉੱਤੇ ਬੈਠੇ ਰਹਿਣ ਦਾ ਕੀ ਅਸਰ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਕਸੂਰ ਨੂੰ ਸਾਫ਼ ਸਾਫ਼ ਯਾਦ ਕਰੋ ਅਤੇ ਤਣਾਅ ਦੇ ਨਿਸ਼ਾਨ ਚੜ੍ਹ ਜਾਂਦੇ ਹਨ: ਦਿਲ ਦੀ ਧੜਕਣ, ਖ਼ੂਨ ਦਾ ਦਬਾਅ, ਪੱਠਿਆਂ ਦੀ ਕਸਾਵਟ। ਉਸਨੂੰ ਛੱਡਣ ਦੀ ਕਲਪਨਾ ਕਰੋ, ਅਤੇ ਉਹੀ ਨਿਸ਼ਾਨ ਢਿੱਲੇ ਪੈਣ ਲੱਗਦੇ ਹਨ।
ਇਸਦੀ ਇੱਕ ਰਿਸ਼ਤੇ ਵਾਲੀ ਕੀਮਤ ਵੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਉਹ ਚੁਪਕੇ ਨਾਲ ਆਉਂਦੀ ਹੈ। ਗਿਲਾ ਘੱਟ ਹੀ ਸਿਰਫ਼ ਉਸੇ ਗੱਲ ਤੱਕ ਸੀਮਤ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ ਜਿਸ ਨਾਲ ਪੈਦਾ ਹੋਇਆ। ਇਹ ਰਿਸਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਤੁਹਾਡੀ ਆਵਾਜ਼ ਦੀ ਸੁੱਕਤਾ ਵਿੱਚ ਦਿਖਦਾ ਹੈ, ਛੋਟੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਮਾਫ਼ ਕਰਨ ਵਿੱਚ ਲੱਗਦੀ ਦੇਰ ਵਿੱਚ ਦਿਖਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਉਸ ਹਿਸਾਬ ਕਿਤਾਬ ਵਿੱਚ ਜੋ ਸ਼ਾਇਦ ਤੁਹਾਨੂੰ ਪਤਾ ਵੀ ਨਾ ਹੋਵੇ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਰੱਖ ਰਹੇ ਹੋ। ਦੂਜਾ ਬੰਦਾ ਅਕਸਰ ਨਾਮ ਨਹੀਂ ਦੇ ਸਕਦਾ ਕਿ ਕੀ ਬਦਲਿਆ। ਉਸਨੂੰ ਬੱਸ ਠੰਢ ਮਹਿਸੂਸ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।
ਛੱਡਣ ਦਾ ਮਤਲਬ ਕੀ ਨਹੀਂ ਹੈ
ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਇਸ ਕੰਮ ਤੋਂ ਪਿੱਛੇ ਹਟਦੇ ਹਨ ਕਿਉਂਕਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਇਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪੈਰਾਂ ਦੀ ਜੁੱਤੀ ਬਣਨ ਲਈ ਕਹਿ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਇਹ ਇਹ ਨਹੀਂ ਕਹਿ ਰਿਹਾ। ਸਾਫ਼ ਕਰ ਲਈਏ ਕਿ ਗਿਲਾ ਛੱਡਣ ਦਾ ਮਤਲਬ ਕੀ ਹੈ ਅਤੇ ਕੀ ਨਹੀਂ।
- ਇਹ ਭੁੱਲਣਾ ਨਹੀਂ। ਤੁਹਾਨੂੰ ਹੱਕ ਹੈ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਬਿਲਕੁਲ ਯਾਦ ਰੱਖੋ ਕਿ ਕੀ ਹੋਇਆ ਸੀ ਅਤੇ ਉਸ ਤੋਂ ਕੀ ਸਿੱਖਿਆ ਮਿਲੀ।
- ਇਹ ਬਹਾਨਾ ਦੇਣਾ ਨਹੀਂ। ਉਹ ਗੱਲ ਗ਼ਲਤ ਸੀ ਅਤੇ ਗ਼ਲਤ ਰਹਿ ਸਕਦੀ ਹੈ। ਉਸਨੂੰ ਗ਼ਲਤ ਕਹਿਣਾ ਇਸ ਪ੍ਰਕਿਰਿਆ ਦਾ ਹਿੱਸਾ ਹੈ, ਇਸ ਨਾਲ ਧੋਖਾ ਨਹੀਂ।
- ਇਹ ਸੁਲ੍ਹਾ ਨਹੀਂ। ਤੁਸੀਂ ਕੁੜੱਤਣ ਛੱਡ ਸਕਦੇ ਹੋ ਅਤੇ ਫਿਰ ਵੀ ਉਸ ਬੰਦੇ ਨੂੰ ਦੂਰ ਰੱਖ ਸਕਦੇ ਹੋ, ਜਾਂ ਆਪਣੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਤੋਂ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਬਾਹਰ। American Psychological Association ਦੋਵਾਂ ਨੂੰ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਵੱਖ ਰੱਖਦੀ ਹੈ: ਮਾਫ਼ੀ ਅੰਦਰਲੀ ਤਬਦੀਲੀ ਹੈ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਉਸ ਕਸੂਰ ਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਫੜਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਜਦਕਿ ਸੁਲ੍ਹਾ ਰਿਸ਼ਤੇ ਬਾਰੇ ਇੱਕ ਵੱਖਰਾ ਫ਼ੈਸਲਾ ਹੈ। ਤੁਸੀਂ ਪਹਿਲਾ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹੋ ਬਿਨਾਂ ਦੂਜਾ ਕੀਤੇ।
- ਇਹ ਕੋਈ ਇੱਕ ਵੱਡਾ ਬਹਾਦਰੀ ਵਾਲਾ ਪਲ ਨਹੀਂ। ਇਹ ਇੱਕ ਦਿਸ਼ਾ ਹੈ ਜੋ ਤੁਸੀਂ ਵਾਰ ਵਾਰ ਚੁਣਦੇ ਹੋ, ਆਮ ਤੌਰ ਉੱਤੇ ਥੋੜ੍ਹੀ ਥੋੜ੍ਹੀ ਕਰਕੇ, ਅਕਸਰ ਉਦੋਂ ਵੀ ਜਦੋਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਲੱਗਦਾ ਸੀ ਕਿ ਗੱਲ ਮੁੱਕ ਗਈ ਹੈ।
ਜਦੋਂ ਲੋਕ ਸਮਝ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਕਿ ਉਹ ਆਪਣੀਆਂ ਹੱਦਾਂ ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਯਾਦ ਦੋਵੇਂ ਰੱਖ ਸਕਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਵਿਰੋਧ ਆਮ ਤੌਰ ਉੱਤੇ ਨਰਮ ਪੈ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਤੁਹਾਨੂੰ ਹਥਿਆਰ ਸੁੱਟਣ ਲਈ ਨਹੀਂ ਕਿਹਾ ਜਾ ਰਿਹਾ। ਤੁਹਾਨੂੰ ਕੁਝ ਹੇਠਾਂ ਰੱਖਣ ਦਾ ਰਾਹ ਦਿੱਤਾ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹੈ।
ਜਦੋਂ ਤੁਸੀਂ ਤਿਆਰ ਹੋਵੋ, ਇੱਕ ਰਾਹ
ਇਸਦਾ ਕੋਈ ਸਮਾਂ ਸਾਰਣੀ ਨਹੀਂ, ਅਤੇ ਤਿਆਰ ਹੋਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਧੱਕਾ ਲਾਉਣਾ ਅਕਸਰ ਉਲਟਾ ਪੈਂਦਾ ਹੈ। ਪਹਿਲਾਂ ਸੱਟ ਨੂੰ ਉਸਦਾ ਹੱਕ ਦਿਓ। ਜਦੋਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਕੁਝ ਤਿਆਰੀ ਮਹਿਸੂਸ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਕੁਝ ਕਦਮ ਲਗਾਤਾਰ ਮਦਦ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਮਨੋਵਿਗਿਆਨੀ Everett Worthington ਨੇ ਦਹਾਕੇ ਲਾ ਕੇ ਇੱਕ ਮਾਡਲ ਬਣਾਇਆ ਅਤੇ ਪਰਖਿਆ ਜਿਸਨੂੰ ਉਹ REACH ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਸਦਾ ਇੱਕ ਰੂਪ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਧ ਪਰਖੀਆਂ ਪਹੁੰਚਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਹੈ।
- ਸੱਟ ਨੂੰ ਇਮਾਨਦਾਰੀ ਨਾਲ ਨਾਮ ਦਿਓ। ਵਧਾਇਆ ਹੋਇਆ ਰੂਪ ਨਹੀਂ, ਘਟਾਇਆ ਹੋਇਆ ਵੀ ਨਹੀਂ। ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਕੀ ਹੋਇਆ, ਅਤੇ ਉਸਦੀ ਤੁਹਾਨੂੰ ਕੀ ਕੀਮਤ ਪਈ। ਜਿਸ ਚੀਜ਼ ਵੱਲ ਤੁਸੀਂ ਸਿੱਧਾ ਦੇਖੋਗੇ ਹੀ ਨਹੀਂ, ਉਸਨੂੰ ਛੱਡ ਵੀ ਨਹੀਂ ਸਕਦੇ।
- ਪਲ ਭਰ ਲਈ ਉਸ ਬੰਦੇ ਨੂੰ ਪੂਰਾ ਦੇਖਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰੋ। ਇਹ ਸਭ ਤੋਂ ਔਖਾ ਕਦਮ ਹੈ ਅਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਤਾਕਤਵਰ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਬਹਾਨਾ ਦੇਣ ਲਈ ਨਹੀਂ, ਸਗੋਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਬਾਵਾਂ, ਡਰਾਂ ਜਾਂ ਹੱਦਾਂ ਦੀ ਤਸਵੀਰ ਬਣਾਉਣ ਲਈ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਉਹ ਕੰਮ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ। ਜੋ ਲੋਕ ਸਾਨੂੰ ਦੁਖੀ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਆਮ ਤੌਰ ਉੱਤੇ ਆਪਣੇ ਜ਼ਖ਼ਮਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਕੰਮ ਕਰ ਰਹੇ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਸਾਫ਼ ਨੁਕਸਾਨ ਪਹੁੰਚਾਉਣ ਦੀ ਨੀਅਤ ਨਾਲ ਨਹੀਂ। ਇਹ ਦੇਖ ਲੈਣ ਨਾਲ ਉਹ ਕੰਮ ਠੀਕ ਨਹੀਂ ਹੋ ਜਾਂਦਾ। ਬੱਸ ਉਹ ਬੰਦਾ ਤੁਹਾਡੇ ਸਿਰ ਦੇ ਦੈਂਤ ਦੀ ਥਾਂ ਮੁੜ ਇਨਸਾਨ ਜਿੱਡਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
- ਛੱਡਣ ਨੂੰ ਉਹ ਚੀਜ਼ ਸਮਝੋ ਜੋ ਤੁਸੀਂ ਦੇ ਰਹੇ ਹੋ। Worthington ਮਾਫ਼ੀ ਨੂੰ ਕੁਝ ਹੱਦ ਤੱਕ ਇੱਕ ਤੋਹਫ਼ੇ ਵਾਂਗ ਦੇਖਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਉਹ ਵੇਲੇ ਯਾਦ ਕਰਵਾਉਂਦਾ ਹੈ ਜਦੋਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਖ਼ੁਦ ਮਾਫ਼ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ। ਇਹ ਨਵੀਂ ਨਜ਼ਰ ਮਾਇਨੇ ਰੱਖਦੀ ਹੈ: ਤੁਸੀਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤਣ ਨਹੀਂ ਦੇ ਰਹੇ, ਤੁਸੀਂ ਇੱਕ ਪੁਰਾਣੇ ਕਰਜ਼ੇ ਦਾ ਵਿਆਜ ਭਰਨਾ ਬੰਦ ਕਰ ਰਹੇ ਹੋ।
- ਇਹ ਜਾਣ ਬੁੱਝ ਕੇ ਤੈਅ ਕਰੋ। ਇਹ ਚੋਣ ਸੋਚ ਸਮਝ ਕੇ ਕਰੋ, ਲੋੜ ਪਵੇ ਤਾਂ ਲਿਖ ਵੀ ਲਓ। ਜਜ਼ਬਾਤ ਦੀ ਗਰਮੀ ਵਿੱਚ ਲਏ ਫ਼ੈਸਲੇ ਜਜ਼ਬਾਤ ਵਾਪਸ ਆਉਣ ਉੱਤੇ ਉੱਡ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
- ਜਦੋਂ ਗਿਲਾ ਮੁੜ ਗੇੜਾ ਲਾਵੇ ਤਾਂ ਆਪਣੇ ਫ਼ੈਸਲੇ ਨੂੰ ਫੜੀ ਰੱਖੋ। ਉਹ ਮੁੜੇਗਾ ਜ਼ਰੂਰ। Berkeley ਦੀ ਖੋਜ ਇਸ ਬਾਰੇ ਇਮਾਨਦਾਰ ਹੈ: ਪੁਰਾਣੀ ਸ਼ਿਕਾਇਤ ਸਾਲਾਂ ਤੱਕ ਮੁੜ ਸਿਰ ਚੁੱਕ ਸਕਦੀ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਇਹ ਹੋਵੇ, ਤੁਸੀਂ ਸ਼ੁਰੂ ਤੋਂ ਨਹੀਂ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰਦੇ। ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਵਾਉਂਦੇ ਹੋ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਚੁਣ ਲਿਆ ਸੀ, ਅਤੇ ਉਸ ਖ਼ਿਆਲ ਨੂੰ ਖਾਣਾ ਪਾਉਣ ਦੀ ਥਾਂ ਲੰਘ ਜਾਣ ਦਿੰਦੇ ਹੋ।
ਇੱਕ ਹੋਰ ਕੰਮ ਦਾ ਸੰਦ, Stanford ਦੇ ਮਨੋਵਿਗਿਆਨੀ Fred Luskin ਦੇ ਮਾਫ਼ੀ ਉੱਤੇ ਕੰਮ ਵਿੱਚੋਂ: ਜਦੋਂ ਸ਼ਿਕਾਇਤ ਗੇੜੇ ਲਾਉਣ ਲੱਗੇ, ਤਾਂ ਨਰਮੀ ਨਾਲ ਆਪਣਾ ਧਿਆਨ ਕਿਸੇ ਅਜਿਹੀ ਚੰਗੀ ਚੀਜ਼ ਵੱਲ ਮੋੜੋ ਜੋ ਹੁਣੇ ਮੌਜੂਦ ਹੈ। ਛਾਤੀ ਵਿਚਲਾ ਸਾਹ, ਨਾਲ ਬੈਠਾ ਬੰਦਾ, ਇਹ ਆਮ ਜਿਹੀ ਹਕੀਕਤ ਕਿ ਇਹ ਪਲ ਉਹ ਪਲ ਨਹੀਂ ਜਦੋਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਸੱਟ ਲੱਗੀ ਸੀ। ਜਦੋਂ ਤੁਸੀਂ ਰੂਮੀਨੇਸ਼ਨ ਨੂੰ ਸਟੇਜ ਦੇਣੀ ਬੰਦ ਕਰ ਦਿੰਦੇ ਹੋ, ਉਹ ਸੁੰਗੜ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਜਦੋਂ ਇਹ ਹਿੱਲੇ ਹੀ ਨਾ
ਕੁਝ ਗਿਲੇ ਉੱਪਰਲੇ ਕਦਮਾਂ ਨਾਲ ਢਿੱਲੇ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੇ, ਅਤੇ ਇਹ ਤੁਹਾਡੀ ਨਾਕਾਮੀ ਨਹੀਂ, ਸਗੋਂ ਜ਼ਰੂਰੀ ਜਾਣਕਾਰੀ ਹੈ। ਜੇ ਸੱਟ ਵੱਡੀ ਹੈ, ਜੇ ਇਹ ਧੋਖੇ ਜਾਂ ਬਦਸਲੂਕੀ ਨਾਲ ਉਲਝੀ ਹੋਈ ਹੈ, ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਮਹੀਨਿਆਂ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਕਿਸੇ ਢਿੱਲ ਦੇ ਉਹੀ ਦ੍ਰਿਸ਼ ਦੁਹਰਾਉਂਦੇ ਫਸੇ ਹੋਏ ਹੋ, ਤਾਂ ਇਸ ਕੰਮ ਲਈ ਸ਼ਾਇਦ ਸਵੈ ਮਦਦ ਤੋਂ ਵੱਧ ਦੀ ਲੋੜ ਹੈ।
ਜੋ ਥੈਰੇਪਿਸਟ ਰਿਸ਼ਤਿਆਂ ਜਾਂ ਸਦਮੇ ਉੱਤੇ ਕੰਮ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਉਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮਦਦ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਸੂਚੀ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦੀ। ਉਹ ਇਸ ਗੱਲ ਦੇ ਭਾਰ ਨਾਲ ਬੈਠ ਸਕਦੇ ਹਨ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਇਹ ਵੱਖ ਕਰਨ ਵਿੱਚ ਮਦਦ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹਨ ਕਿ ਕੀ ਸੱਚਮੁੱਚ ਛੱਡਣ ਵਾਲਾ ਹੈ ਅਤੇ ਕਿਸ ਲਈ ਸੱਚੀ ਹੱਦ ਜਾਂ ਸੱਚੀ ਗੱਲਬਾਤ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਤੁਹਾਨੂੰ ਮਾਫ਼ੀ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਮਿਟਾਉਣ ਵਿੱਚ ਰਲਗੱਡ ਹੋਣ ਤੋਂ ਬਚਾ ਸਕਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਮਦਦ ਮੰਗਣੀ ਕਮਜ਼ੋਰੀ ਮੰਨਣੀ ਨਹੀਂ। ਕੁਝ ਭਾਰ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਦੀ ਮੌਜੂਦਗੀ ਵਿੱਚ ਹੀ ਹੇਠਾਂ ਰੱਖਣ ਲਈ ਬਣੇ ਹੁੰਦੇ ਹਨ।
ਅਤੇ ਜੇ ਗਿਲਾ ਅਜਿਹੇ ਰਿਸ਼ਤੇ ਦੇ ਨਾਲ ਰਹਿ ਰਿਹਾ ਹੈ ਜਿਸ ਤੋਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਡਰ ਲੱਗਦਾ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਅਸੁਰੱਖਿਅਤ, ਕਾਬੂ ਕੀਤਾ ਹੋਇਆ ਜਾਂ ਨੁਕਸਾਨਿਆ ਹੋਇਆ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਦੇ ਹੋ, ਤਾਂ ਉਹ ਆਪਣੀ ਵੱਖਰੀ ਗੱਲ ਹੈ। ਖ਼ਤਰੇ ਵਿੱਚ ਹੋਣ ਦਾ ਜਵਾਬ ਕਦੇ ਵੀ ਗਿਲਾ ਛੱਡਣਾ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ। ਪਹਿਲਾਂ ਸੁਰੱਖਿਆ ਆਉਂਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਅਜਿਹੇ ਲੋਕ ਮੌਜੂਦ ਹਨ ਜੋ ਇਸ ਬਾਰੇ ਸੋਚਣ ਵਿੱਚ ਤੁਹਾਡੀ ਮਦਦ ਕਰਨ ਲਈ ਸਿਖਲਾਈ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹਨ।
ਇਸ ਸਭ ਵਿੱਚ ਲੁਕੀ ਚੁੱਪ ਆਸ ਸਾਦੀ ਹੈ। ਤੁਹਾਡਾ ਉਹ ਰੂਪ ਜੋ ਪੁਰਾਣੀ ਸ਼ਿਕਾਇਤ ਨਹੀਂ ਚੁੱਕੀ ਫਿਰਦਾ, ਉਹ ਅਜੇ ਵੀ ਅੰਦਰ ਹੈ, ਥੋੜ੍ਹਾ ਹਲਕਾ, ਥੋੜ੍ਹਾ ਨਿੱਘਾ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਵੱਧ ਮੌਜੂਦ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਤੁਹਾਨੂੰ ਦੁਖੀ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ। ਉਸ ਬੰਦੇ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਲੈਣਾ ਬਣਦਾ ਹੈ। ਤੁਹਾਨੂੰ ਇਹ ਸਭ ਅੱਜ ਹੀ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ। ਬੱਸ ਢੇਰ ਵਿੱਚ ਹੋਰ ਪਾਉਣਾ ਬੰਦ ਕਰੋ, ਅਤੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਤਰੀਕਿਆਂ ਨਾਲ ਕੁਝ ਲਾਹੁਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰੋ।
ਸਰੋਤ
- Mayo Clinic, Forgiveness: Letting go of grudges and bitterness
- American Psychological Association, Forgiveness
- Everett Worthington, REACH Forgiveness
- Greater Good in Action, UC Berkeley, Nine Steps to Forgiveness