ਝਟਪਟ ਸੁਝਾਅ
- ਗ਼ਾਇਬ ਹੋਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਕਹੋ "ਮੈਨੂੰ ਥੋੜ੍ਹੀ ਬ੍ਰੇਕ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।"
- ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਟਿਕਣ ਲਈ ਵੀਹ ਮਿੰਟ ਦਿਓ।
- ਜਦੋਂ ਕਿਹਾ ਸੀ, ਓਦੋਂ ਵਾਪਸ ਆਓ।
ਤੁਸੀਂ ਕਿਸੇ ਗੱਲ ਨੂੰ ਨਿਬੇੜਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰ ਰਹੇ ਹੋ। ਤੁਹਾਡੀ ਆਵਾਜ਼ ਕੱਸੀ ਜਾ ਰਹੀ ਹੈ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਮੱਧਮ ਹੋ ਰਹੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਫਿਰ ਉਹ ਬਸ ਚਲੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਨਜ਼ਰਾਂ ਫ਼ਰਸ਼ ਜਾਂ ਫ਼ੋਨ ਵੱਲ ਝੁਕ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਇੱਕ-ਸ਼ਬਦੀ ਜਵਾਬ, ਜਾਂ ਕੁਝ ਵੀ ਨਹੀਂ। ਤੁਸੀਂ ਪੁੱਛਦੇ ਹੋ ਕੀ ਹੋਇਆ ਹੈ ਅਤੇ ਜਵਾਬ ਮਿਲਦਾ ਹੈ ਇੱਕ ਸੁੱਕਾ ਜਿਹਾ "ਕੁਝ ਨਹੀਂ।" ਤੁਸੀਂ ਜਿੰਨਾ ਵੱਧ ਜ਼ੋਰ ਪਾਉਂਦੇ ਹੋ, ਉਹ ਓਨਾ ਹੀ ਦੂਰ ਰੁੜ੍ਹਦੇ ਜਾਪਦੇ ਹਨ, ਜਦ ਤੱਕ ਤੁਸੀਂ ਕਿਸੇ ਅਜਿਹੇ ਬੰਦੇ ਨਾਲ ਗੱਲ ਨਹੀਂ ਕਰ ਰਹੇ ਹੁੰਦੇ ਜੋ ਤੁਹਾਡੇ ਠੀਕ ਸਾਹਮਣੇ ਬੈਠਾ ਹੋਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ ਕਮਰੇ ਵਿੱਚੋਂ ਜਾ ਚੁੱਕਾ ਲੱਗਦਾ ਹੈ।
ਇਸ ਬੰਦ ਹੋ ਜਾਣ ਦਾ ਇੱਕ ਨਾਂ ਹੈ। ਖੋਜੀ ਇਸ ਨੂੰ stonewalling, ਯਾਨੀ ਚੁੱਪ ਦੀ ਕੰਧ ਖੜ੍ਹੀ ਕਰਨਾ ਆਖਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਕਦੇ ਇਸ ਦੇ ਕਿਸੇ ਵੀ ਪਾਸੇ ਰਹੇ ਹੋ, ਤਾਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਪਤਾ ਹੈ ਇਹ ਕਿੰਨਾ ਇਕੱਲਾ ਮਹਿਸੂਸ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਪਿੱਛੇ ਪੈਣ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਸ ਨੂੰ ਵਿੱਚ-ਵਿਚਾਲੇ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਹੈ। ਜੋ ਚੁੱਪ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ, ਉਹ ਵੀ ਆਮ ਤੌਰ 'ਤੇ ਕੁਝ ਨਾ ਕੁਝ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਭਾਵੇਂ ਬਾਹਰੋਂ ਤੁਸੀਂ ਕਦੇ ਅੰਦਾਜ਼ਾ ਨਾ ਲਾ ਸਕੋ ਕਿ ਕੀ।
ਜੋ ਬੇਪਰਵਾਹੀ ਵਾਂਗ ਦਿਸਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਬਹੁਤੀ ਵਾਰ ਉਸ ਦਾ ਬਿਲਕੁਲ ਉਲਟ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਬੰਦ ਹੋਏ ਸਰੀਰ ਦੇ ਅੰਦਰ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਕੀ ਹੋ ਰਿਹਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ
ਰਿਸ਼ਤਿਆਂ ਦੇ ਖੋਜੀ John Gottman ਨੇ ਦਹਾਕਿਆਂ ਤੱਕ ਲੈਬ ਵਿੱਚ ਜੋੜਿਆਂ ਨੂੰ ਲੜਦੇ ਹੋਏ ਦੇਖਿਆ, ਮਸ਼ੀਨਾਂ ਨਾਲ ਜੁੜੇ ਹੋਏ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਦੇਖਿਆ ਕਿ ਕੁਝ ਲੋਕ, ਝਗੜੇ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ, ਬਸ ਜਵਾਬ ਦੇਣਾ ਬੰਦ ਕਰ ਦਿੰਦੇ ਸਨ। ਉਹ ਮੂੰਹ ਫੇਰ ਲੈਂਦੇ, ਹੇਠਾਂ ਦੇਖਣ ਲੱਗ ਪੈਂਦੇ, ਅਕੜ ਜਾਂਦੇ, ਅਤੇ ਉਹ ਸਾਰੇ ਨਿੱਕੇ ਇਸ਼ਾਰੇ ਦੇਣੇ ਬੰਦ ਕਰ ਦਿੰਦੇ ਜੋ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ "ਮੈਂ ਹਾਲੇ ਵੀ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਹਾਂ।" ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਇਸ ਨੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਆਦਤਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਦੱਸਿਆ ਜੋ ਸਮੇਂ ਨਾਲ ਰਿਸ਼ਤੇ ਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਧ ਖੋਖਲਾ ਕਰ ਦਿੰਦੀਆਂ ਹਨ।
ਪਰ ਮਸ਼ੀਨਾਂ ਇੱਕ ਹੋਰ ਹੀ ਕਹਾਣੀ ਦੱਸ ਰਹੀਆਂ ਸਨ। ਜੋ ਲੋਕ ਬਾਹਰੋਂ ਖ਼ਾਲੀ ਹੋ ਗਏ ਸਨ, ਉਹ ਅੰਦਰੋਂ ਅਕਸਰ ਭੜਕੇ ਹੋਏ ਸਨ। ਦਿਲ ਦੀ ਧੜਕਣ ਮਿੰਟ ਵਿੱਚ 100 ਤੋਂ ਪਾਰ ਚੜ੍ਹ ਰਹੀ ਸੀ। ਤਣਾਅ ਵਾਲੇ ਹਾਰਮੋਨਾਂ ਦਾ ਹੜ੍ਹ। ਸਾਰਾ ਲੜੋ-ਜਾਂ-ਭੱਜੋ ਤੰਤਰ ਚਾਲੂ ਹੋ ਗਿਆ ਸੀ। Gottman ਨੇ ਇਸ ਹਾਲਤ ਨੂੰ flooding, ਯਾਨੀ ਅੰਦਰੋਂ ਭਰ ਜਾਣਾ ਆਖਿਆ, ਅਤੇ ਇੱਕ ਵਾਰ ਕੋਈ ਇਸ ਹਾਲਤ ਵਿੱਚ ਆ ਜਾਵੇ ਤਾਂ ਦਿਮਾਗ਼ ਦਾ ਸੋਚਣ ਵਾਲਾ ਹਿੱਸਾ ਪਿੱਛੇ ਹਟ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਖ਼ਤਰੇ ਦਾ ਘੰਟਾ ਵਜਾਉਣ ਵਾਲਾ ਹਿੱਸਾ ਕਮਾਨ ਸੰਭਾਲ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਸੋ ਇਹ ਚੁੱਪ ਕੋਈ ਚਾਲ ਨਹੀਂ ਹੈ। ਇਹ ਬਿਜਲੀ ਦੇ ਫ਼ਿਊਜ਼ ਵਰਗੀ ਗੱਲ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਤੰਤਰ ਵਿੱਚੋਂ ਲੋੜ ਤੋਂ ਵੱਧ ਕਰੰਟ ਲੰਘ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਤਾਰਾਂ ਸੜਨ ਤੋਂ ਬਚਾਉਣ ਲਈ ਕੁਨੈਕਸ਼ਨ ਕੱਟ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਕਾਰਪੈੱਟ ਵੱਲ ਘੂਰ ਰਿਹਾ ਬੰਦਾ ਤੁਹਾਨੂੰ ਅਣਗੌਲਿਆ ਨਹੀਂ ਕਰ ਰਿਹਾ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਹੀ ਅੰਦਰ ਇੱਕ ਕੰਧ ਨਾਲ ਜਾ ਟਕਰਾਇਆ ਹੈ, ਅਤੇ ਜਦੋਂ ਤੰਤਰ ਭਰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਸ਼ਬਦ ਨਹੀਂ ਨਿਕਲਦੇ, ਤਾਂ ਚੁੱਪ ਹੀ ਬਚਦੀ ਹੈ।
ਇਹ ਗੱਲ ਮਾਅਨੇ ਰੱਖਦੀ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਸ ਨਾਲ ਬਦਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਕਿਸ ਚੀਜ਼ ਨਾਲ ਵਾਹ ਪਾ ਰਹੇ ਹੋ। ਤੁਸੀਂ ਕਿਸੇ ਭਰੇ ਹੋਏ ਬੰਦੇ ਨੂੰ ਦਲੀਲਾਂ ਨਾਲ ਬਾਹਰ ਨਹੀਂ ਕੱਢ ਸਕਦੇ, ਜਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਗੱਲਾਂ ਨਾਲ ਛਿੱਕ ਆਉਣ ਤੋਂ ਨਹੀਂ ਰੋਕ ਸਕਦੇ। ਹੁਣ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਨਾੜੀ ਤੰਤਰ ਦੀ ਵਾਰੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਉਹ ਸਵਾਲ ਨਹੀਂ ਸੁਣ ਰਿਹਾ।
ਇਹ ਏਨੀ ਛੇਤੀ ਕਿਉਂ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ
ਮਾਹਰਾਂ ਕੋਲ ਇਸ ਭਰੀ ਹੋਈ ਹਾਲਤ ਲਈ ਇੱਕ ਡਾਕਟਰੀ ਨਾਂ ਹੈ: diffuse physiological arousal, ਯਾਨੀ ਸਾਰੇ ਸਰੀਰ ਦਾ ਇਕੱਠਿਆਂ ਖ਼ਤਰੇ ਦੇ ਮੋਡ ਵਿੱਚ ਚਲੇ ਜਾਣਾ। ਇਹ ਸਾਡੀ ਬਣਤਰ ਦਾ ਬਹੁਤ ਪੁਰਾਣਾ, ਡੂੰਘਾ ਹਿੱਸਾ ਹੈ। ਜੋ ਤੰਤਰ ਇਸ ਨੂੰ ਚਾਲੂ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਰੁਕ ਕੇ ਇਹ ਨਹੀਂ ਪਰਖਦਾ ਕਿ ਖ਼ਤਰਾ ਕੋਈ ਸ਼ੇਰ ਹੈ ਜਾਂ ਰਸੋਈ ਵਿੱਚ ਹੋ ਰਹੀ ਤਲਖ਼ ਗੱਲਬਾਤ। ਉਹ ਬਸ ਚੱਲ ਪੈਂਦਾ ਹੈ।
ਇੱਥੇ ਬੇਇਨਸਾਫ਼ੀ ਵਾਲੀ ਗੱਲ ਹੈ। ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਇੱਕੋ ਰਫ਼ਤਾਰ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਭਰਦੇ। ਕੁਝ ਸਰੀਰ ਦੂਜਿਆਂ ਨਾਲੋਂ ਕਿਤੇ ਛੇਤੀ ਪੂਰੇ ਖ਼ਤਰੇ ਦੇ ਮੋਡ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਇੱਕ ਵਾਰ ਪਹੁੰਚ ਜਾਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਹੇਠਾਂ ਆਉਣ ਵਿੱਚ ਵੀ ਵੱਧ ਸਮਾਂ ਲਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਸੋ ਇੱਕੋ ਝਗੜੇ ਵਿੱਚ ਦੋ ਬੰਦਿਆਂ ਦਾ ਸਰੀਰਕ ਤਜਰਬਾ ਬਿਲਕੁਲ ਵੱਖਰਾ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਇੱਕ ਹਾਲੇ ਵੀ ਸੋਚ ਤੇ ਬੋਲ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਦੂਜਾ ਤਿੰਨ ਵਾਕ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਹੱਦ ਪਾਰ ਕਰ ਚੁੱਕਾ ਹੈ ਅਤੇ ਹੁਣ ਬਸ ਟਿਕੇ ਰਹਿਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਪਹਿਲੇ ਬੰਦੇ ਨੂੰ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਦੂਜਾ ਬਿਨਾਂ ਕਿਸੇ ਵਜ੍ਹਾ ਅਚਾਨਕ ਗ਼ਾਇਬ ਹੋ ਗਿਆ। ਅੰਦਰੋਂ ਦੇਖੀਏ ਤਾਂ ਵਜ੍ਹਾ ਬਹੁਤ ਪੱਕੀ ਸੀ। ਬਸ ਉਹ ਦਿਸਦੀ ਨਹੀਂ ਸੀ।
ਇਹ ਜਾਣ ਲੈਣ ਨਾਲ ਗੱਲ ਦੀ ਨਿੱਜੀ ਚੁਭਣ ਕੁਝ ਘਟ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਇਹ ਬੰਦ ਹੋ ਜਾਣਾ ਅਕਸਰ ਇਸ ਬਾਰੇ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ ਕਿ ਕੋਈ ਕਿੰਨੀ ਪਰਵਾਹ ਕਰਦਾ ਹੈ ਜਾਂ ਕਿੰਨਾ ਸਿਆਣਾ ਹੈ। ਬਹੁਤ ਕੁਝ ਸਰੀਰ ਦੀ ਬਣਤਰ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਸ ਦੀ ਕਿ ਕੋਈ ਖ਼ਾਸ ਸਰੀਰ ਆਪਣੀ ਹੱਦ ਕਿੰਨੀ ਛੇਤੀ ਛੂਹ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਬੰਦ ਹੋ ਜਾਣਾ ਅਤੇ ਜਾਣ-ਬੁੱਝ ਕੇ ਬੋਲਣਾ ਛੱਡ ਦੇਣਾ ਇੱਕੋ ਗੱਲ ਨਹੀਂ
ਇੱਥੇ ਰੁਕਣਾ ਬਣਦਾ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਦੋਵੇਂ ਲਗਾਤਾਰ ਰਲਗੱਡ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਇਸ ਗ਼ਲਤਫ਼ਹਿਮੀ ਨਾਲ ਸੱਚੀ ਸੱਟ ਲੱਗਦੀ ਹੈ।
ਜਾਣ-ਬੁੱਝ ਕੇ ਬੋਲਣਾ ਛੱਡ ਦੇਣਾ ਇੱਕ ਚਾਲ ਹੈ। ਇਹ ਸਜ਼ਾ ਦੇਣ ਲਈ, ਜਿੱਤਣ ਲਈ, ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਤੜਫ਼ਾਉਣ ਲਈ ਜਾਣ-ਬੁੱਝ ਕੇ ਚੁੱਪ ਧਾਰ ਲੈਣਾ ਹੈ। ਇਸ ਪਿੱਛੇ ਇੱਕ ਨਿਸ਼ਾਨਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਨਿਸ਼ਾਨਾ ਹੈ ਸੱਟ ਮਾਰਨਾ।
ਚੁੱਪ ਦੀ ਕੰਧ, ਜਿਸ ਅਰਥ ਵਿੱਚ Gottman ਦਾ ਮਤਲਬ ਸੀ, ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਆਮ ਤੌਰ 'ਤੇ ਕੋਈ ਨਿਸ਼ਾਨਾ ਹੁੰਦਾ ਹੀ ਨਹੀਂ। ਇਹ ਉਹ ਹੈ ਜੋ ਇੱਕ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਬੰਦਾ ਉਦੋਂ ਕਰਦਾ ਹੈ ਜਦੋਂ ਉਸ ਦੀ ਸਹਿਣ-ਸ਼ਕਤੀ ਮੁੱਕ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ Gottman Institute ਸਾਫ਼ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਜਾਣ-ਬੁੱਝ ਕੇ ਬੋਲਣਾ ਛੱਡ ਦੇਣ ਦਾ ਮਕਸਦ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਦੁਖੀ ਕਰਨਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਜਦਕਿ ਚੁੱਪ ਦੀ ਕੰਧ ਭਰ ਜਾਣਾ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਬਚਾਉਣਾ ਹੈ। ਕਮਰੇ ਦੇ ਦੂਜੇ ਸਿਰੇ ਤੋਂ ਦੋਵੇਂ ਇੱਕੋ ਜਿਹੇ ਦਿਸ ਸਕਦੇ ਹਨ। ਅੰਦਰੋਂ ਇਹ ਬਿਲਕੁਲ ਵੱਖਰੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਹਨ।
ਇਹ ਫ਼ਰਕ ਏਨਾ ਕਿਉਂ ਮਾਅਨੇ ਰੱਖਦਾ ਹੈ? ਕਿਉਂਕਿ ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਕਿਸੇ ਭਰੇ ਹੋਏ ਬੰਦੇ ਦੀ ਚੁੱਪ ਨੂੰ ਜਾਣ-ਬੁੱਝ ਕੇ ਕੀਤਾ ਜ਼ੁਲਮ ਸਮਝੋਗੇ, ਤਾਂ ਤੁਸੀਂ ਹੋਰ ਗਰਮੀ ਨਾਲ ਜਵਾਬ ਦਿਓਗੇ, ਅਤੇ ਹੋਰ ਗਰਮੀ ਹੀ ਉਹ ਚੀਜ਼ ਹੈ ਜੋ ਤੰਤਰ ਨੂੰ ਹੋਰ ਭਰ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਅਖ਼ੀਰ ਤੁਸੀਂ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਉਸ ਹਾਲਤ ਦੀ ਸਜ਼ਾ ਦੇ ਰਹੇ ਹੁੰਦੇ ਹੋ ਜੋ ਉਸ ਦੇ ਵੱਸ ਵਿੱਚ ਹੀ ਨਹੀਂ, ਅਤੇ ਤੁਸੀਂ ਦੋਵੇਂ ਹੋਰ ਡੂੰਘੇ ਧਸ ਜਾਂਦੇ ਹੋ। ਇਸ ਨੂੰ ਸਹੀ ਪੜ੍ਹ ਲੈਣਾ ਹੀ ਪਹਿਲੀ ਸੁਲ੍ਹਾ ਹੈ।
(ਇਸ ਦਾ ਮਤਲਬ ਇਹ ਨਹੀਂ ਕਿ ਸਭ ਕੁਝ ਮਾਫ਼ ਹੈ। ਜੇ ਚੁੱਪ ਨੂੰ ਹਥਿਆਰ ਵਾਂਗ ਵਰਤਿਆ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਜਾਣ-ਬੁੱਝ ਕੇ ਅਤੇ ਵਾਰ-ਵਾਰ, ਤਾਂ ਇਹ ਸੱਚੀ ਸਮੱਸਿਆ ਹੈ ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਂ ਲੈਣਾ ਅਤੇ ਜਿਸ ਲਈ ਮਦਦ ਲੈਣੀ ਬਣਦੀ ਹੈ। ਗੱਲ ਹਰ ਪਿੱਛੇ ਹਟਣ ਨੂੰ ਜਾਇਜ਼ ਠਹਿਰਾਉਣ ਦੀ ਨਹੀਂ। ਗੱਲ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਹਰ ਵਾਰ ਸਭ ਤੋਂ ਬੁਰਾ ਮੰਨ ਲੈਣਾ ਛੱਡ ਦੇਈਏ, ਕਿਉਂਕਿ ਸਭ ਤੋਂ ਬੁਰਾ ਆਮ ਤੌਰ 'ਤੇ ਹੋ ਹੀ ਨਹੀਂ ਰਿਹਾ ਹੁੰਦਾ।)
ਉਹ ਪਿੱਛਾ ਜੋ ਗੱਲ ਹੋਰ ਵਿਗਾੜ ਦਿੰਦਾ ਹੈ
ਇੱਕ ਦੁਖਦਾਈ ਹੱਦ ਤੱਕ ਪਹਿਲਾਂ ਤੋਂ ਪਤਾ ਹੋਇਆ ਨਾਚ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇੱਕ ਬੰਦਾ ਗੱਲ ਨਿਬੇੜਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਅੱਗੇ ਵਧਦਾ ਹੈ। ਦੂਜਾ ਦਬਾਅ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਭਰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਪਿੱਛੇ ਹਟ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਪਿੱਛੇ ਹਟਣਾ ਠੁਕਰਾਉਣ ਵਾਂਗ ਪੜ੍ਹਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਸੋ ਪਹਿਲਾ ਹੋਰ ਜ਼ੋਰ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਜਿਸ ਨਾਲ ਦੂਜਾ ਹੋਰ ਭਰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਖੋਜੀ ਇਸ ਨੂੰ demand-withdraw pattern ਆਖਦੇ ਹਨ, ਯਾਨੀ ਮੰਗਣਾ ਤੇ ਪਿੱਛੇ ਹਟਣਾ, ਅਤੇ ਇਹ ਜੋੜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਧ ਪੜ੍ਹੇ ਗਏ ਢੰਗਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਹੈ।
Lauren Papp ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਾਥੀਆਂ ਦੇ ਇੱਕ ਅਧਿਐਨ ਨੇ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਜੋੜਿਆਂ ਨੂੰ ਲੈਬ ਦੀ ਥਾਂ ਘਰ ਵਿੱਚ ਅਸਲੀ ਮਤਭੇਦ ਨਿਬੇੜਦੇ ਦੇਖਿਆ ਗਿਆ, ਪਾਇਆ ਕਿ ਇਸ ਢੰਗ ਦੇ ਦੋਵੇਂ ਰੂਪ, ਯਾਨੀ ਇੱਕ ਸਾਥੀ ਮੰਗ ਕਰੇ ਤੇ ਦੂਜਾ ਪਿੱਛੇ ਹਟੇ, ਵੱਧ ਨਾਂਹ-ਪੱਖੀ ਜਜ਼ਬਾਤ ਅਤੇ ਘੱਟ ਹੱਲ ਨਾਲ ਜੁੜੇ ਹੋਏ ਸਨ। ਇਹ ਭੂਮਿਕਾਵਾਂ ਨਾ ਲਿੰਗ ਨਾਲ ਬੱਝੀਆਂ ਹਨ ਨਾ ਸੁਭਾਅ ਨਾਲ। ਇਹ ਉਹ ਥਾਵਾਂ ਹਨ ਜਿੱਥੇ ਦੋ ਲੋਕ ਆਪਣੇ ਆਪ ਜਾ ਖੜ੍ਹਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਤੁਹਾਡੇ ਵਿੱਚੋਂ ਕੋਈ ਵੀ ਇੱਕ ਵਿਸ਼ੇ 'ਤੇ ਪਿੱਛਾ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਅਗਲੇ 'ਤੇ ਚੁੱਪ ਹੋ ਜਾਣ ਵਾਲਾ।
ਫਸਣ ਵਾਲੀ ਗੱਲ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਹਰ ਬੰਦੇ ਦੀ ਸੁਭਾਵਿਕ ਪ੍ਰਤੀਕਿਰਿਆ ਦੂਜੇ ਦੀ ਹਾਲਤ ਹੋਰ ਵਿਗਾੜ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਹੋਰ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਪਿੱਛੇ ਪੈਣਾ ਦੂਰ ਜਾ ਰਹੇ ਬੰਦੇ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚਣ ਦਾ ਇੱਕੋ-ਇੱਕ ਰਾਹ ਲੱਗਦਾ ਹੈ। ਅਤੇ ਇਹੀ ਉਹ ਚੀਜ਼ ਹੈ ਜੋ ਉਸ ਨੂੰ ਹੋਰ ਦੂਰ ਧੱਕ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।
ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਉਹ ਹੋ ਜੋ ਬੰਦ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ
ਇੱਥੇ ਟੀਚਾ ਇਹ ਨਹੀਂ ਕਿ ਭਰੀ ਹੋਈ ਹਾਲਤ ਵਿੱਚ ਵੀ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਬੋਲਦੇ ਰਹਿਣ ਲਈ ਮਜਬੂਰ ਕਰੋ। ਤੁਸੀਂ ਕਰ ਹੀ ਨਹੀਂ ਸਕਦੇ, ਅਤੇ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਨਾਲ ਗੇੜਾ ਹੋਰ ਕੱਸ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਟੀਚਾ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਗੱਲਬਾਤ ਨੂੰ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਛੱਡੋ ਕਿ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਛੱਡਿਆ ਹੋਇਆ ਨਾ ਮਹਿਸੂਸ ਹੋਵੇ, ਅਤੇ ਫਿਰ ਸੱਚਮੁੱਚ ਵਾਪਸ ਆਓ।
- ਪਹਿਲੇ ਇਸ਼ਾਰੇ ਫੜੋ। ਭਰ ਜਾਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਪਰਛਾਵਾਂ ਪੈਂਦਾ ਹੈ। ਤਪਦਾ ਚਿਹਰਾ, ਕੱਸਿਆ ਜਬਾੜਾ, ਮਨ ਦਾ ਖ਼ਾਲੀ ਹੋ ਜਾਣਾ, ਭੱਜ ਜਾਣ ਜਾਂ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਚੁੱਪ ਕਰਾ ਦੇਣ ਦੀ ਅਚਾਨਕ ਤਾਂਘ। ਜਿੰਨੀ ਛੇਤੀ ਤੁਸੀਂ ਇਹ ਪਛਾਣੋਗੇ, ਓਨੇ ਹੀ ਵੱਧ ਰਾਹ ਤੁਹਾਡੇ ਕੋਲ ਹੋਣਗੇ।
- ਗ਼ਾਇਬ ਹੋਣ ਦੀ ਥਾਂ ਨਾਂ ਲਓ। ਕੁਝ ਸੱਚੇ ਸ਼ਬਦ ਸਭ ਕੁਝ ਬਦਲ ਦਿੰਦੇ ਹਨ: "ਮੇਰਾ ਦਿਮਾਗ਼ ਭਰ ਰਿਹਾ ਹੈ ਤੇ ਮੈਂ ਸਾਫ਼ ਸੋਚ ਨਹੀਂ ਪਾ ਰਿਹਾ। ਮੈਂ ਇਹ ਗੱਲ ਛੱਡ ਨਹੀਂ ਰਿਹਾ। ਮੈਨੂੰ ਥੋੜ੍ਹਾ ਵਕਤ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।" ਇਹ ਇੱਕ ਵਾਕ ਹੀ ਇੱਕ ਵਿਰਾਮ ਅਤੇ ਇੱਕ ਕੰਧ ਵਿਚਲਾ ਫ਼ਰਕ ਹੈ। ਇੱਕ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ ਮੇਰੀ ਉਡੀਕ ਕਰੋ, ਦੂਜਾ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ ਹੁਣ ਤੁਸੀਂ ਇਕੱਲੇ ਹੋ।
- ਸੱਚੀ ਬ੍ਰੇਕ ਲਓ, ਅਤੇ ਏਨੀ ਲੰਮੀ ਕਿ ਕੰਮ ਕਰੇ। ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਪੂਰੀ ਭਰੀ ਹੋਈ ਹਾਲਤ ਤੋਂ ਹੇਠਾਂ ਆਉਣ ਲਈ ਤਕਰੀਬਨ ਵੀਹ ਮਿੰਟ ਲੱਗਦੇ ਹਨ, ਕਈ ਵਾਰ ਵੱਧ। ਦੋ-ਚਾਰ ਡੂੰਘੇ ਸਾਹ ਕਾਫ਼ੀ ਨਹੀਂ। ਤੁਰੋ, ਬਾਹਰ ਬੈਠੋ, ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਕੁਝ ਕਰੋ।
- ਮਨ ਵਿੱਚ ਝਗੜਾ ਦੁਹਰਾਓ ਨਾ। ਇਹ ਉਹ ਗੱਲ ਹੈ ਜੋ ਬਹੁਤਿਆਂ ਤੋਂ ਖੁੰਝ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਬ੍ਰੇਕ ਵਿੱਚ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸਭ ਤੋਂ ਕੌੜੀ ਗੱਲ ਦੁਹਰਾਉਂਦੇ ਰਹੋ ਅਤੇ ਜਵਾਬ ਘੜਦੇ ਰਹੋ, ਤਾਂ ਤੁਹਾਡਾ ਸਰੀਰ ਸਾਰਾ ਸਮਾਂ ਭਰਿਆ ਹੀ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਬ੍ਰੇਕ ਦਾ ਕੋਈ ਫ਼ਾਇਦਾ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ। ਹੁਣ ਲਈ ਬਹਿਸ ਨੂੰ ਜਾਣ ਦਿਓ। ਜਦੋਂ ਦਿਮਾਗ਼ ਟਿਕਾਣੇ ਆ ਜਾਵੇ, ਬਾਅਦ ਵਿੱਚ ਚੁੱਕ ਲੈਣਾ।
- ਵਾਪਸ ਆਓ। ਇਹੀ ਉਹ ਹਿੱਸਾ ਹੈ ਜੋ ਬ੍ਰੇਕ ਨੂੰ ਭਰੋਸੇਯੋਗ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਵੀਹ ਮਿੰਟ ਕਹਿ ਕੇ ਦੋ ਦਿਨ ਗ਼ਾਇਬ ਰਹੋਗੇ, ਤਾਂ ਅਗਲੀ ਵਾਰ ਤੁਹਾਡੀ ਬ੍ਰੇਕ 'ਤੇ ਯਕੀਨ ਨਹੀਂ ਹੋਵੇਗਾ। ਵਾਪਸ ਆਉਣਾ, ਭਾਵੇਂ ਸਿਰਫ਼ ਇਹ ਕਹਿਣ ਲਈ ਕਿ "ਠੀਕ ਹੈ, ਮੈਨੂੰ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਹੁਣ ਮੈਂ ਗੱਲ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹਾਂ," ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਸਿਖਾਉਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਤੁਹਾਡੀ ਚੁੱਪ ਅੰਤ ਨਹੀਂ ਹੈ।
ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਉਹ ਹੋ ਜਿਸ ਅੱਗੇ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਬੂਹਾ ਬੰਦ ਹੁੰਦਾ ਹੈ
ਇਹ ਪਾਸਾ ਸੱਚਮੁੱਚ ਔਖਾ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੁਹਾਡੀ ਹਰ ਸੁਭਾਵਿਕ ਪ੍ਰਤੀਕਿਰਿਆ ਇਸ ਪਲ ਲਈ ਗ਼ਲਤ ਹੈ।
ਜਦੋਂ ਕੋਈ ਆਪਣਾ ਖ਼ਾਲੀ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਮਨ ਕਰਦਾ ਹੈ ਪਿੱਛਾ ਕਰੋ, ਜਵਾਬ ਮੰਗੋ, ਗੱਲ ਏਨੀ ਵਧਾ ਦਿਓ ਕਿ ਉਹ ਆਖ਼ਰ ਬੋਲ ਹੀ ਪਵੇ। ਇੱਕ ਭਰੇ ਹੋਏ ਨਾੜੀ ਤੰਤਰ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਇਹ ਸਭ ਤੋਂ ਮਾੜੀ ਚਾਲ ਹੈ। ਤੁਸੀਂ ਅੱਗ ਉੱਤੇ ਤੇਲ ਪਾ ਰਹੇ ਹੋ ਅਤੇ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਰਹੇ ਹੋ ਕਿ ਇਹ ਫੈਲ ਕਿਉਂ ਰਹੀ ਹੈ।
ਇਸ ਦੀ ਥਾਂ ਕੀ ਕੰਮ ਆਉਂਦਾ ਹੈ:
- ਕਮਰੇ ਦਾ ਤਾਪਮਾਨ ਘਟਾਓ, ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਆਪਣੇ ਆਪ ਤੋਂ। ਤੁਸੀਂ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਭਰੀ ਹੋਈ ਹਾਲਤ ਵਿੱਚੋਂ ਉਦੋਂ ਨਹੀਂ ਕੱਢ ਸਕਦੇ ਜਦੋਂ ਤੁਸੀਂ ਆਪ ਵੀ ਭਰੇ ਹੋਏ ਹੋ। ਆਵਾਜ਼ ਨਰਮ ਕਰੋ। ਮੁੱਠੀ ਢਿੱਲੀ ਛੱਡੋ। ਬੈਠ ਜਾਓ। ਤੁਹਾਡਾ ਠਹਿਰਾਅ ਤੁਹਾਡੇ ਕੋਲ ਸਭ ਤੋਂ ਕੰਮ ਦੀ ਚੀਜ਼ ਹੈ।
- ਉਹ ਰਾਹ ਆਪ ਪੇਸ਼ ਕਰੋ ਜੋ ਤੁਸੀਂ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋ ਕਿ ਉਹ ਲੈਣ। ਕੁਝ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਹੋ, "ਮੈਨੂੰ ਦਿਸ ਰਿਹਾ ਹੈ ਕਿ ਹੁਣ ਇਹ ਬਹੁਤ ਜ਼ਿਆਦਾ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ। ਚਲੋ ਰੁਕ ਜਾਈਏ ਤੇ ਥੋੜ੍ਹੀ ਦੇਰ ਬਾਅਦ ਗੱਲ ਕਰੀਏ।" ਜਦੋਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮੰਗਣ ਲਈ ਸ਼ਬਦ ਨਾ ਲੱਭਣ, ਤਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵੱਲੋਂ ਬ੍ਰੇਕ ਦਾ ਨਾਂ ਲੈ ਦੇਣਾ ਵੱਡੀ ਰਾਹਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
- ਚੁੱਪ ਨੂੰ ਪੂਰੀ ਕਹਾਣੀ ਨਾ ਸਮਝੋ। ਖ਼ਾਲੀ ਥਾਂ ਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਜ਼ਾਲਮ ਮਤਲਬ ਨਾਲ ਭਰ ਲੈਣਾ ਸੌਖਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਥੋੜ੍ਹਾ ਰੁਕੋ। ਭਰੇ ਹੋਏ ਬੰਦੇ ਦੀ ਚੁੱਪ ਘੱਟ ਹੀ ਰਿਸ਼ਤੇ ਬਾਰੇ ਉਹ ਫ਼ੈਸਲਾ ਹੁੰਦੀ ਹੈ ਜੋ ਉਸ ਪਲ ਲੱਗਦੀ ਹੈ।
- ਆਪਣੀ ਸੱਟ ਦੀ ਵੱਖਰੇ ਤੌਰ 'ਤੇ ਸੰਭਾਲ ਕਰੋ। ਬੂਹਾ ਬੰਦ ਹੋਣਾ ਚੁਭਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਉਹ ਦੁੱਖ ਅਸਲੀ ਹੈ ਤੇ ਉਸ ਦਾ ਖ਼ਿਆਲ ਰੱਖਣਾ ਬਣਦਾ ਹੈ। ਬਸ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰੋ ਕਿ ਉਸੇ ਸਾਹ ਵਿੱਚ, ਜਦੋਂ ਉਹ ਸੰਭਲ ਰਹੇ ਹਨ, ਉਸ ਦੁੱਖ ਦੀ ਜ਼ਿੰਮੇਵਾਰੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਸਿਰ ਨਾ ਪਾਓ।
ਵਾਪਸ ਆਉਣਾ ਹੀ ਸਾਰੀ ਗੱਲ ਕਿਉਂ ਹੈ
ਬ੍ਰੇਕ ਤਾਂ ਹੀ ਕੰਮ ਕਰਦੀ ਹੈ ਜੇ ਉਹ ਕਾਮਾ ਹੋਵੇ, ਪੂਰਨ ਵਿਰਾਮ ਨਹੀਂ। ਸੁਲ੍ਹਾ ਛੱਡ ਕੇ ਜਾਣ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਹੈ। ਉਹ ਵਾਪਸ ਆਉਣ ਵਿੱਚ ਹੈ, ਨਰਮ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਅਤੇ ਕਿਸੇ ਵੱਧ ਠਰੰਮੇ ਵਾਲੀ ਥਾਂ ਤੋਂ ਗੱਲ ਦੁਬਾਰਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰਨ ਦੀ ਨੀਅਤ ਨਾਲ।
ਸਮੇਂ ਨਾਲ, ਜੋ ਜੋੜੇ ਇਸ ਵਿੱਚ ਮਾਹਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਇੱਕ ਸਾਂਝਾ ਵਾਅਦਾ ਬਣਾ ਲੈਂਦੇ ਹਨ: ਜਦੋਂ ਸਾਡੇ ਵਿੱਚੋਂ ਕੋਈ ਭਰ ਜਾਵੇ, ਅਸੀਂ ਰੁਕ ਜਾਂਦੇ ਹਾਂ, ਅਸੀਂ ਇਸ ਲਈ ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਸਜ਼ਾ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦੇ, ਅਤੇ ਅਸੀਂ ਵਾਪਸ ਆਉਂਦੇ ਹਾਂ। ਇਹੀ ਵਾਅਦਾ ਇੱਕ ਭਰੇ ਹੋਏ ਪਲ ਨੂੰ ਉਸ ਆਦਤ ਵਿੱਚ ਬਦਲਣ ਤੋਂ ਰੋਕਦਾ ਹੈ ਜੋ ਚੁੱਪ-ਚਾਪ ਰਿਸ਼ਤੇ ਨੂੰ ਖੋਖਲਾ ਕਰ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।
ਇੱਥੇ ਇੱਕ ਫ਼ਿਕਰ ਉੱਠਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਵਾਜਬ ਉੱਠਦਾ ਹੈ। "ਜੇ ਅਸੀਂ ਬ੍ਰੇਕਾਂ ਲੈਂਦੇ ਹੀ ਰਹੇ, ਤਾਂ ਕੀ ਅਸੀਂ ਅਸਲੀ ਗੱਲ ਤੋਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਭੱਜਦੇ ਨਹੀਂ ਰਹਾਂਗੇ?" ਡਰ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਬ੍ਰੇਕ ਪੱਕਾ ਬਚਣ ਦਾ ਰਾਹ ਬਣ ਜਾਵੇਗੀ ਅਤੇ ਮਸਲੇ ਨੂੰ ਕਦੇ ਹੱਥ ਹੀ ਨਹੀਂ ਪਵੇਗਾ। ਇਹ ਹੁੰਦਾ ਜ਼ਰੂਰ ਹੈ, ਪਰ ਸਿਰਫ਼ ਉਦੋਂ ਜਦੋਂ ਬ੍ਰੇਕ ਵਿੱਚ ਵਾਪਸ ਆਉਣਾ ਸ਼ਾਮਲ ਨਾ ਹੋਵੇ। ਬ੍ਰੇਕ ਭੱਜਣਾ ਹੈ ਜਦੋਂ ਉਸ ਦਾ ਕੋਈ ਅੰਤ ਨਾ ਹੋਵੇ। ਉਹ ਸੁਲ੍ਹਾ ਹੈ ਜਦੋਂ ਉਸ ਦਾ ਇੱਕ ਵੇਲਾ ਤੈਅ ਹੋਵੇ ਅਤੇ ਕੋਈ ਸੱਚਮੁੱਚ ਬੂਹਾ ਲੰਘ ਕੇ ਵਾਪਸ ਆਵੇ। ਫ਼ਰਕ ਵਿਰਾਮ ਦਾ ਨਹੀਂ। ਫ਼ਰਕ ਉਸ ਵਾਅਦੇ ਦਾ ਹੈ ਜੋ ਵਿਰਾਮ ਨਾਲ ਜੁੜਿਆ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਸ ਦਾ ਕਿ ਉਹ ਵਾਅਦਾ ਏਨੀ ਵਾਰ ਨਿਭਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਦੂਜਾ ਬੰਦਾ ਉਸ 'ਤੇ ਭਰੋਸਾ ਕਰਨਾ ਸਿੱਖ ਲਵੇ।
ਇਹ ਯਾਦ ਰੱਖਣਾ ਵੀ ਕੰਮ ਆਉਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਸ ਪਲ ਤੁਸੀਂ ਜੋ ਠੀਕ ਕਰਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰ ਰਹੇ ਹੋ, ਉਹ ਜਿੰਨਾ ਵੱਡਾ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਓਨਾ ਹੈ ਨਹੀਂ। ਬ੍ਰੇਕ ਨੂੰ ਕੰਮ ਕਰਵਾਉਣ ਲਈ ਤੁਹਾਨੂੰ ਸਾਰਾ ਮਤਭੇਦ ਹੱਲ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ ਪੈਂਦਾ। ਤੁਹਾਨੂੰ ਸਿਰਫ਼ ਦੋ ਸਰੀਰਾਂ ਨੂੰ ਏਨਾ ਕੁ ਸ਼ਾਂਤ ਕਰਨਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਥੋੜ੍ਹੀ ਜਿਹੀ ਸਦਭਾਵਨਾ ਨਾਲ ਇੱਕੋ ਕਮਰੇ ਵਿੱਚ ਬੈਠ ਸਕਣ। ਅਸਲੀ ਮਸਲਾ, ਭਾਂਡੇ ਹੋਣ ਜਾਂ ਪੈਸਾ ਜਾਂ ਸਹੁਰੇ ਪਰਿਵਾਰ ਜਾਂ ਜੋ ਕੁਝ ਵੀ ਇਸ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਬਣਿਆ, ਲਗਭਗ ਹਮੇਸ਼ਾ ਓਦੋਂ ਸੌਖਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਜਦੋਂ ਕੋਈ ਵੀ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਨਾ ਹੋਵੇ। ਪਹਿਲਾਂ ਠਹਿਰਾਅ, ਫਿਰ ਗੱਲ। ਉਲਟੇ ਕ੍ਰਮ ਵਿੱਚ, ਦੋਵੇਂ ਹੀ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦੇ।
ਹੋਰ ਮਦਦ ਕਦੋਂ ਲੈਣੀ ਹੈ
ਕਦੇ-ਕਦੇ ਕੰਧ ਏਨੀ ਉੱਚੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ ਕਿ ਆਪਣੇ ਆਪ ਟੱਪੀ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦੀ, ਅਤੇ ਇਹ ਕਿਸੇ ਦੀ ਵੀ ਹਾਰ ਨਹੀਂ ਹੈ। ਜੇ ਉਹੀ ਬੰਦ ਹੋਣ ਦਾ ਗੇੜਾ ਤੁਹਾਡੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ਾਂ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ ਦੁਹਰਾਉਂਦਾ ਰਹੇ, ਜੇ ਚੁੱਪ ਨੂੰ ਕਾਬੂ ਕਰਨ ਜਾਂ ਸਜ਼ਾ ਦੇਣ ਲਈ ਵਰਤਿਆ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇ, ਜਾਂ ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ ਹੀ ਘਰ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਛੋਟਾ, ਘਬਰਾਇਆ ਜਾਂ ਅਸੁਰੱਖਿਅਤ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਏ ਹੋ, ਤਾਂ ਇਹ ਮਦਦ ਵੱਲ ਹੱਥ ਵਧਾਉਣ ਦੇ ਇਸ਼ਾਰੇ ਹਨ। ਜੋੜਿਆਂ ਦਾ ਥੈਰੇਪਿਸਟ ਤੁਹਾਨੂੰ ਵਿਰਾਮ-ਅਤੇ-ਵਾਪਸੀ ਵਾਲੀ ਆਦਤ ਬਣਾਉਣ ਅਤੇ ਭਰ ਜਾਣ ਦੇ ਹੇਠਾਂ ਪਈ ਗੱਲ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚਣ ਵਿੱਚ ਮਦਦ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਤੁਹਾਨੂੰ ਆਪਣੀ ਸੁਰੱਖਿਆ ਦਾ ਰਤਾ ਵੀ ਡਰ ਹੈ, ਤਾਂ ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਇਕੱਲਿਆਂ ਤੇ ਨਿੱਜੀ ਤੌਰ 'ਤੇ ਕਿਸੇ ਮਾਹਰ ਜਾਂ ਘਰੇਲੂ ਹਿੰਸਾ ਦੀ ਮਦਦ ਵਾਲੀ ਸੰਸਥਾ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕਰੋ।
ਦਬਾਅ ਹੇਠ ਚੁੱਪ ਹੋ ਜਾਣਾ ਇਨਸਾਨੀ ਗੱਲ ਹੈ। ਸਾਡੇ ਵਿੱਚੋਂ ਬਹੁਤੇ ਇਹ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਔਖੇ ਪਲ ਵਿੱਚ ਜੋ ਬੂਹਾ ਭੜਾਕ ਨਾਲ ਬੰਦ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਲਗਭਗ ਹਮੇਸ਼ਾ ਦੁਬਾਰਾ ਖੁੱਲ੍ਹ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਹੌਲੀ ਜਿਹੇ, ਦੋਵਾਂ ਪਾਸਿਓਂ, ਜਦੋਂ ਉਸ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਖੜ੍ਹੇ ਸਰੀਰਾਂ ਨੂੰ ਟਿਕਣ ਦਾ ਮੌਕਾ ਮਿਲ ਜਾਵੇ।
ਸਰੋਤ
- The Gottman Institute, The Four Horsemen: Stonewalling
- The Gottman Institute, Stonewalling vs. The Silent Treatment: Are They the Same?
- Papp, Kouros & Cummings, Demand-Withdraw Patterns in Marital Conflict in the Home (Personal Relationships)
- Psychology Today, What Is Stonewalling and Why Does It Damage Relationships?