ਝਟਪਟ ਸੁਝਾਅ
- ਰਲ ਕੇ ਮੰਨੋ ਕਿ ਇਹ ਝਗੜਾ ਲਗਾਤਾਰ ਰਹਿਣ ਵਾਲਾ ਹੈ।
- ਮਨਾਉਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਪੁੱਛੋ ਕਿ ਇਹ ਕਿਉਂ ਮਾਇਨੇ ਰੱਖਦਾ ਹੈ।
- ਪਹਿਲਾਂ ਇੱਕ ਸੱਚੀ ਗੱਲ ਮੰਨ ਲਵੋ।
ਬਹੁਤੇ ਜੋੜਿਆਂ ਦਾ ਇੱਕ ਝਗੜਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਜੋ ਉਹ ਸੌ ਵਾਰ ਕਰ ਚੁੱਕੇ ਹਨ। ਹਰ ਵਾਰ ਇਹ ਵੱਖਰੇ ਕੱਪੜੇ ਪਾ ਕੇ ਆਉਂਦਾ ਹੈ। ਇੱਕ ਹਫ਼ਤੇ ਇਹ ਭਾਂਡਿਆਂ ਬਾਰੇ ਹੈ, ਅਗਲੇ ਹਫ਼ਤੇ ਕਿਸੇ ਅਣਪੜ੍ਹੇ ਸੁਨੇਹੇ ਬਾਰੇ, ਅਗਲੇ ਹਫ਼ਤੇ ਇਸ ਬਾਰੇ ਕਿ ਸ਼ਨਿੱਚਰਵਾਰ ਕਿਵੇਂ ਲੰਘਾਇਆ। ਪਰ ਹੇਠਾਂ ਇਹ ਉਹੀ ਬਹਿਸ ਹੈ, ਅਤੇ ਤੁਹਾਨੂੰ ਦੋਵਾਂ ਨੂੰ ਸ਼ੁਰੂ ਹੁੰਦਿਆਂ ਹੀ ਪਤਾ ਲੱਗ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਪਹਿਲਾ ਵਾਕ ਪੂਰਾ ਹੋਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਉਹੀ ਪੁਰਾਣਾ ਜਾਣਿਆ-ਪਛਾਣਿਆ ਡਰ ਆ ਬੈਠਦਾ ਹੈ।
ਜੇ ਇਹ ਤੁਹਾਡੀ ਗੱਲ ਲੱਗਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਸ਼ੁਰੂ ਵਿੱਚ ਹੀ ਇੱਕ ਗੱਲ ਸੁਣ ਲਵੋ: ਬਹੁਤ ਸੰਭਾਵਨਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਖ਼ਾਸ ਝਗੜਾ ਕਦੇ ਹੱਲ ਨਹੀਂ ਹੋਵੇਗਾ। ਇਸ ਲਈ ਨਹੀਂ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਗ਼ਲਤ ਬੰਦੇ ਨਾਲ ਹੋ। ਇਸ ਲਈ ਵੀ ਨਹੀਂ ਕਿ ਤੁਹਾਡੇ ਵਿੱਚੋਂ ਕੋਈ ਅੜੀਅਲ ਹੈ। ਸਗੋਂ ਇਸ ਲਈ ਕਿ ਕੁਝ ਅਸਹਿਮਤੀਆਂ ਹੱਲ ਹੋਣ ਲਈ ਬਣੀਆਂ ਹੀ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀਆਂ। ਉਹ ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਤੱਕ, ਨਰਮੀ ਨਾਲ ਸੰਭਾਲਣ ਲਈ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ।
ਇਹ ਗੱਲ ਰਿਸ਼ਤਿਆਂ ਦੇ ਖੋਜਕਾਰ John Gottman ਤੋਂ ਆਉਂਦੀ ਹੈ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਦਹਾਕਿਆਂ ਤੱਕ ਲੈਬ ਵਿੱਚ ਅਸਲੀ ਜੋੜਿਆਂ ਨੂੰ ਲੜਦਿਆਂ ਦੇਖਿਆ ਅਤੇ ਦੇਖਿਆ ਕਿ ਕਿਹੜੇ ਟਿਕਦੇ ਹਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਧ ਦੁਹਰਾਈ ਜਾਣ ਵਾਲੀ ਲੱਭਤ ਹੈਰਾਨ ਕਰ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਗੱਲਾਂ ਉੱਤੇ ਜੋੜੇ ਲੜਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਲਗਭਗ 69 ਫ਼ੀਸਦੀ ਉਹ ਹਨ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਉਹ ਲਗਾਤਾਰ ਸਮੱਸਿਆਵਾਂ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਯਾਨੀ ਉਹ ਜੋ ਕਦੇ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਖ਼ਤਮ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀਆਂ। ਸਿਰਫ਼ ਛੋਟਾ ਹਿੱਸਾ ਹੀ ਸੱਚਮੁੱਚ ਹੱਲ ਹੋਣ ਵਾਲਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਸਾਡੇ ਵਿੱਚੋਂ ਬਹੁਤਿਆਂ ਨੂੰ ਇਹ ਕਦੇ ਦੱਸਿਆ ਹੀ ਨਹੀਂ ਗਿਆ, ਸੋ ਅਸੀਂ ਹਰ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਆਉਣ ਵਾਲੇ ਝਗੜੇ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਨਾਕਾਮੀ ਸਮਝ ਲੈਂਦੇ ਹਾਂ। ਇਹ ਨਾਕਾਮੀ ਨਹੀਂ ਹੈ। ਇਹ ਦੋ ਬੰਦਿਆਂ ਦੇ ਇੱਕੋ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਸਾਂਝੀ ਕਰਨ ਦਾ ਹਿਸਾਬ ਹੈ।
ਦੋ ਬਿਲਕੁਲ ਵੱਖਰੀਆਂ ਕਿਸਮਾਂ ਦੀਆਂ ਮੁਸ਼ਕਲਾਂ
ਕਿਸੇ ਫਸੀ ਹੋਈ ਬਹਿਸ ਵਿੱਚੋਂ ਨਿਕਲਣ ਦਾ ਪਹਿਲਾ ਕਦਮ ਇਹ ਸਮਝਣਾ ਹੈ ਕਿ ਇਹ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਕਿਹੋ ਜਿਹੀ ਬਹਿਸ ਹੈ। ਦੋ ਕਿਸਮਾਂ ਹਨ, ਅਤੇ ਉਹ ਤੁਹਾਡੇ ਤੋਂ ਬਿਲਕੁਲ ਵੱਖਰੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਮੰਗਦੀਆਂ ਹਨ।
ਹੱਲ ਹੋਣ ਵਾਲੀ ਸਮੱਸਿਆ ਕਿਸੇ ਹਾਲਾਤ ਬਾਰੇ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਦੀ ਇੱਕ ਸ਼ਕਲ ਹੁੰਦੀ ਹੈ ਜੋ ਦੋਵਾਂ ਨੂੰ ਦਿਸਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਅੰਦਰ ਕਿਤੇ ਇੱਕ ਚੱਲਣ ਵਾਲਾ ਜਵਾਬ ਪਿਆ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਦੰਦਾਂ ਦੇ ਡਾਕਟਰ ਦੀ ਮੁਲਾਕਾਤ ਕੌਣ ਤੈਅ ਕਰੇਗਾ। ਦਸ ਵਜੇ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਟੀਵੀ ਕਿੰਨਾ ਉੱਚਾ ਚੱਲੇਗਾ। ਤੁਹਾਡੀ ਮਾਂ ਤਿੰਨ ਰਾਤਾਂ ਰਹੇਗੀ ਜਾਂ ਪੰਜ। ਇਹ ਸਮੱਸਿਆਵਾਂ ਉਸ ਵੇਲੇ ਗਰਮ ਲੱਗ ਸਕਦੀਆਂ ਹਨ, ਪਰ ਗਰਮੀ ਉੱਪਰ-ਉੱਪਰ ਹੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਜਿਸ ਯੋਜਨਾ ਨਾਲ ਦੋਵੇਂ ਰਹਿ ਸਕਦੇ ਹੋ, ਉਹ ਲੱਭਦਿਆਂ ਹੀ ਮਸਲਾ ਘੱਟ-ਵੱਧ ਹੱਲ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਗੱਲ ਦੁਬਾਰਾ ਉੱਠ ਸਕਦੀ ਹੈ, ਪਰ ਹਰ ਵਾਰ ਉਹੀ ਪੁਰਾਣਾ ਜ਼ਖ਼ਮ ਨਹੀਂ ਖੁੱਲ੍ਹਦਾ।
ਲਗਾਤਾਰ ਸਮੱਸਿਆ ਜੜ੍ਹੋਂ ਹੀ ਵੱਖਰੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਇਹ ਇਸ ਵਿੱਚੋਂ ਉੱਗਦੀ ਹੈ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਦੋਵੇਂ ਕੌਣ ਹੋ: ਸੁਭਾਅ ਦੇ ਪੱਕੇ ਫ਼ਰਕ, ਮਿਜ਼ਾਜ ਦੇ ਫ਼ਰਕ, ਅਤੇ ਇਸ ਦੇ ਫ਼ਰਕ ਕਿ ਹਰ ਇੱਕ ਨੂੰ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਅਤੇ ਘਰ ਵਰਗਾ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਨ ਲਈ ਕੀ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਇੱਕ ਨੂੰ ਬਿਨਾਂ ਯੋਜਨਾ ਦੀ ਮੌਜ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਯੋਜਨਾ। ਇੱਕ ਮਿਲਣਸਾਰ ਅਤੇ ਗਰਮਜੋਸ਼ ਹੈ, ਦੂਜਾ ਚੁੱਪ ਵਿੱਚ ਦੁਬਾਰਾ ਭਰਦਾ ਹੈ। ਇੱਕ ਹੁਣ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਮਾਣਨ ਲਈ ਖ਼ਰਚ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਦੂਜਾ ਬਾਅਦ ਵਿੱਚ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਨ ਲਈ ਬਚਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਕੋਈ ਵੀ ਨੁਕਸ ਨਹੀਂ ਹੈ। ਇਹ ਦੋ ਨਸ ਪ੍ਰਬੰਧਾਂ ਵਿਚਾਲੇ ਅਸਲੀ, ਟਿਕਾਊ ਫ਼ਰਕ ਹਨ, ਅਤੇ ਕਿੰਨੀ ਵੀ ਬਹਿਸ ਇਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਘਸਾ ਨਹੀਂ ਸਕਦੀ। ਤੁਸੀਂ ਤੀਹ ਸਾਲ ਖ਼ਰਚ ਬਾਰੇ ਗੱਲ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹੋ ਅਤੇ ਫਿਰ ਵੀ ਤੁਸੀਂ ਜੜ੍ਹੋਂ ਇੱਕ ਖ਼ਰਚ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਅਤੇ ਇੱਕ ਬਚਤ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੀ ਰਹੋਗੇ।
Gottman ਦੀ ਖੋਜ ਵਿੱਚ ਪਾਇਆ ਗਿਆ ਕਿ ਇਹ ਲਗਾਤਾਰ ਮਸਲੇ ਹਰ ਜੋੜੇ ਵਿੱਚ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਖ਼ੁਸ਼ ਜੋੜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵੀ। ਜੋ ਜੋੜੇ ਵਧਦੇ-ਫੁੱਲਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਜੋ ਨਹੀਂ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚਾਲੇ ਫ਼ਰਕ ਇਹ ਨਹੀਂ ਕਿ ਇਹ ਸਮੱਸਿਆਵਾਂ ਹਨ ਜਾਂ ਨਹੀਂ। ਸਭ ਕੋਲ ਹਨ। ਫ਼ਰਕ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਇਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਚੁੱਕਦੇ ਕਿਵੇਂ ਹਨ।
"ਜਿੱਤਣ" ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਗੱਲ ਹੋਰ ਵਿਗਾੜ ਕਿਉਂ ਦਿੰਦੀ ਹੈ
ਜਦੋਂ ਤੁਸੀਂ ਲਗਾਤਾਰ ਸਮੱਸਿਆ ਨੂੰ ਹੱਲ ਹੋਣ ਵਾਲੀ ਸਮਝ ਲੈਂਦੇ ਹੋ, ਤਾਂ ਤੁਸੀਂ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਉਸ ਮੰਜ਼ਲ ਵੱਲ ਹੱਥ ਵਧਾਉਂਦੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹੋ ਜੋ ਹੈ ਹੀ ਨਹੀਂ। ਹਰ ਗੱਲਬਾਤ ਆਖ਼ਰੀ ਫ਼ੈਸਲਾ ਕਰਨ ਦੀ ਇੱਕ ਹੋਰ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਬਣ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਸਾਥੀ ਤੋਂ ਇਹ ਮੰਨਵਾਉਣ ਦੀ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਸਹੀ ਸੀ ਅਤੇ ਉਹ ਬਦਲੇ। ਅਤੇ ਕਿਉਂਕਿ ਫ਼ਰਕ ਅਸਲੀ ਹੈ ਅਤੇ ਕਿਤੇ ਨਹੀਂ ਜਾ ਰਿਹਾ, ਹਰ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਨਾਕਾਮ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ। ਉਹ ਨਾਕਾਮੀ ਚੁੱਭਦੀ ਹੈ, ਸੋ ਅਗਲੀ ਵਾਰ ਤੁਸੀਂ ਥੋੜ੍ਹੇ ਹੋਰ ਸਖ਼ਤ, ਥੋੜ੍ਹੇ ਹੋਰ ਬਸਤਰਬੰਦ ਹੋ ਕੇ ਆਉਂਦੇ ਹੋ।
ਇਸ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਸਖ਼ਤ ਹੋਣ ਦਾ Gottman ਦੇ ਕੰਮ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਨਾਂ ਹੈ: ਜਾਮ ਹੋ ਜਾਣਾ। ਜਾਮ ਹੋਏ ਝਗੜੇ ਦਾ ਆਪਣਾ ਅਹਿਸਾਸ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਤੁਸੀਂ ਬੋਲਦੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹੋ ਅਤੇ ਕਿਤੇ ਨਹੀਂ ਪਹੁੰਚਦੇ। ਤੁਹਾਨੂੰ ਉਸੇ ਬੰਦੇ ਤੋਂ ਠੁਕਰਾਏ ਜਾਣ ਵਰਗਾ ਲੱਗਣ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਜਿਸ ਨੂੰ ਤੁਸੀਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਧ ਪਿਆਰ ਕਰਦੇ ਹੋ। ਵਿਸ਼ਾ ਵਿਸ਼ਾ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦਾ, ਇੱਕ ਦੁਖਦੀ ਰਗ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਏਨਾ ਭਾਰੀ ਕਿ ਛੇੜਨ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਤੁਸੀਂ ਤਿਆਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹੋ। ਸਮੇਂ ਨਾਲ ਨਿੱਘ ਨਿਕਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਤੁਸੀਂ ਇਸ ਵਿੱਚ ਹਾਸਾ ਲਿਆਉਣਾ ਛੱਡ ਦਿੰਦੇ ਹੋ, ਜਾਣਨ ਦੀ ਦਿਲਚਸਪੀ ਛੱਡ ਦਿੰਦੇ ਹੋ, ਅਤੇ ਦੋਵੇਂ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਕੋਨੇ ਵਿੱਚ ਹੋਰ ਡੂੰਘੇ ਧਸ ਜਾਂਦੇ ਹੋ। ਲੰਮਾ ਸਮਾਂ ਇੰਝ ਛੱਡ ਦਿਓ ਤਾਂ ਇਹ ਜਾਮ ਸਿਰਫ਼ ਇੱਕ ਮੁੱਦਾ ਖ਼ਰਾਬ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ। ਇਹ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਸਾਰਾ ਰਿਸ਼ਤਾ ਠੰਢਾ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਦੋਵੇਂ ਚੁੱਪ-ਚਾਪ ਸਮਝੇ ਜਾਣ ਦੀ ਆਸ ਛੱਡ ਦਿੰਦੇ ਹਨ।
ਬਚਣ ਦਾ ਰਾਹ ਕੋਈ ਬਿਹਤਰ ਹੱਲ ਨਹੀਂ ਹੈ। ਇਹ ਇੱਕ ਬਿਹਤਰ ਗੱਲਬਾਤ ਹੈ। Gottman ਇਸ ਮਕਸਦ ਨੂੰ "ਜਾਮ ਤੋਂ ਸੰਵਾਦ ਵੱਲ" ਜਾਣਾ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਉਸ ਸੰਵਾਦ ਦਾ ਟੀਚਾ ਹੈਰਾਨੀਜਨਕ ਹੱਦ ਤੱਕ ਛੋਟਾ ਹੈ। ਤੁਸੀਂ ਸਹਿਮਤ ਹੋਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਨਹੀਂ ਕਰ ਰਹੇ। ਤੁਸੀਂ ਬੱਸ ਇਸ ਗੱਲ ਬਾਰੇ ਇੱਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਦੁਖਾਏ ਬਿਨਾਂ ਗੱਲ ਕਰਨੀ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋ, ਅਤੇ ਇਹ ਸਮਝਣਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋ ਕਿ ਸਾਹਮਣੇ ਵਾਲੇ ਲਈ ਇਸ ਦਾ ਸੱਚਮੁੱਚ ਕੀ ਮਤਲਬ ਹੈ।
ਹੇਠਾਂ ਆਮ ਕਰਕੇ ਕੀ ਹੁੰਦਾ ਹੈ
ਖ਼ਰਚ ਵਾਲੀ ਬਹਿਸ ਘੱਟ ਹੀ ਪੈਸੇ ਬਾਰੇ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਦੇਰੀ ਵਾਲੀ ਬਹਿਸ ਘੱਟ ਹੀ ਘੜੀ ਬਾਰੇ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਲਗਾਤਾਰ ਝਗੜੇ ਆਮ ਕਰਕੇ ਕਿਸੇ ਨਾਜ਼ੁਕ ਚੀਜ਼ ਉੱਤੇ ਬੈਠੇ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਕੋਈ ਆਸ, ਕੋਈ ਡਰ, ਜਾਂ ਕੋਈ ਲੋੜ ਜੋ ਇੱਕ ਲਈ ਬਹੁਤ ਡੂੰਘੇ ਮਾਇਨੇ ਰੱਖਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਜੋ ਦੂਜੇ ਨੇ ਹਾਲੇ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇਖੀ ਨਹੀਂ।
Psychology Today ਵਿੱਚ ਇਸ ਖੋਜ ਬਾਰੇ ਲਿਖਦਿਆਂ ਇੱਕ ਲੇਖਕ ਨੇ ਸਿੱਧੀ ਗੱਲ ਕਹੀ: ਜੋੜੇ ਦਿਸਦੀ ਚੀਜ਼ ਉੱਤੇ ਲੜਦੇ ਹਨ, ਘਰ ਦੇ ਕੰਮ ਜਾਂ ਕੈਲੰਡਰ, ਪਰ ਇਹ ਉੱਪਰਲੇ ਵਿਸ਼ੇ ਆਮ ਕਰਕੇ ਹੇਠਾਂ ਪਈ ਕਿਸੇ ਡੂੰਘੀ ਲੋੜ ਨੂੰ ਢਕ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਇੱਕ ਨੂੰ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਉਸ ਦੀ ਆਜ਼ਾਦੀ ਦਬਾਈ ਜਾ ਰਹੀ ਹੈ। ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਉਹ ਇਕੱਲਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਉਸ ਦੀ ਕੋਈ ਕਦਰ ਨਾ ਹੋਵੇ। ਜਦੋਂ ਤੁਸੀਂ ਸਿਰਫ਼ ਉੱਪਰਲੀ ਗੱਲ ਉੱਤੇ ਲੜਦੇ ਹੋ, ਤੁਸੀਂ ਇੱਕ-ਦੂਜੇ ਤੋਂ ਖੁੰਝਦੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹੋ, ਕਿਉਂਕਿ ਅਸਲੀ ਗੱਲ ਕਦੇ ਮੇਜ਼ ਉੱਤੇ ਆਈ ਹੀ ਨਹੀਂ।
ਸੋ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਆਉਣ ਵਾਲੇ ਝਗੜੇ ਵਿੱਚ ਵੱਧ ਕੰਮ ਦਾ ਸਵਾਲ "ਇਸ ਨੂੰ ਨਿਬੇੜੀਏ ਕਿਵੇਂ" ਨਹੀਂ ਹੈ। ਉਹ ਇਸ ਤੋਂ ਹੌਲਾ ਹੈ। ਇਹ ਗੱਲ ਤੈਨੂੰ ਏਨੀ ਕਿਉਂ ਚੁੱਭਦੀ ਹੈ? ਤੈਨੂੰ ਡਰ ਕੀ ਹੈ ਕਿ ਜੇ ਉਲਟਾ ਹੋ ਗਿਆ ਤਾਂ ਕੀ ਹੋਵੇਗਾ? ਬਚਪਨ ਵਿੱਚ ਇਸ ਨੇ ਤੈਨੂੰ ਕੀ ਯਾਦ ਕਰਾਇਆ? ਬਚਤ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਦੇ ਹੇਠਾਂ ਅਕਸਰ ਉਹ ਬੱਚਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਜਿਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਘਰ ਨੂੰ ਪੈਸੇ ਲਈ ਭੱਜਦਿਆਂ ਦੇਖਿਆ। ਖ਼ਰਚ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਦੇ ਹੇਠਾਂ ਅਕਸਰ ਉਹ ਬੰਦਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਜਿਸ ਨੇ ਸਿੱਖਿਆ ਕਿ ਖ਼ੁਸ਼ੀ ਨਾਜ਼ੁਕ ਹੁੰਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਜਦੋਂ ਹੈ ਓਦੋਂ ਹੀ ਲੈ ਲੈਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਕੋਈ ਵੀ ਗ਼ਲਤ ਨਹੀਂ। ਇਹ ਦੋ ਸਮਝਦਾਰ ਬੰਦੇ ਹਨ ਜੋ ਦੋ ਅਸਲੀ ਚੀਜ਼ਾਂ ਦੀ ਰਾਖੀ ਕਰ ਰਹੇ ਹਨ।
ਜੋ ਝਗੜਾ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਹੋਣਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਸੰਭਾਲੀਏ
ਤੁਸੀਂ ਲਗਾਤਾਰ ਸਮੱਸਿਆ ਨੂੰ ਗ਼ਾਇਬ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦੇ। ਪਰ ਤੁਸੀਂ ਇਸ ਨਾਲ ਰਹਿਣਾ ਕਿਤੇ ਘੱਟ ਦੁਖਦਾਈ ਬਣਾ ਸਕਦੇ ਹੋ। ਕੁਝ ਗੱਲਾਂ ਸੱਚਮੁੱਚ ਮਦਦ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ।
- ਇਸ ਨੂੰ ਜੋ ਹੈ ਉਹੀ ਕਹੋ, ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ, ਰਲ ਕੇ। ਬੱਸ ਇਹ ਕਹਿ ਦੇਣ ਵਿੱਚ ਹੀ ਰਾਹਤ ਹੈ: "ਮੈਨੂੰ ਨਹੀਂ ਲੱਗਦਾ ਕਿ ਇਹ ਹੱਲ ਹੋਵੇਗੀ, ਅਤੇ ਮੈਨੂੰ ਨਹੀਂ ਲੱਗਦਾ ਕਿ ਹੋਣੀ ਵੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।" ਕਿਸੇ ਝਗੜੇ ਨੂੰ ਲਗਾਤਾਰ ਕਹਿ ਦੇਣਾ ਉਸ ਵਿੱਚੋਂ ਬਹੁਤੀ ਘਬਰਾਹਟ ਕੱਢ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਤੁਸੀਂ ਹਰ ਦੌਰ ਨੂੰ ਸੰਕਟ ਸਮਝਣਾ ਛੱਡ ਕੇ ਜਾਣਿਆ-ਪਛਾਣਿਆ ਮੌਸਮ ਸਮਝਣ ਲੱਗ ਪੈਂਦੇ ਹੋ।
- ਮਨਾਉਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਜਾਣਨ ਦੀ ਦਿਲਚਸਪੀ ਲਵੋ। ਅਗਲੀ ਵਾਰ ਜਦੋਂ ਗੱਲ ਉੱਠੇ, ਤਾਂ ਮਨਾਉਣ ਦੀ ਖਿੱਚ ਰੋਕੋ। ਇੱਕ ਸੱਚਾ ਸਵਾਲ ਪੁੱਛੋ ਕਿ ਇਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਏਨਾ ਕਿਉਂ ਮਾਇਨੇ ਰੱਖਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਆਪਣਾ ਜਵਾਬ ਤਿਆਰ ਕਰਨ ਦੀ ਥਾਂ ਸੱਚਮੁੱਚ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਜਵਾਬ ਸੁਣੋ। ਤੁਸੀਂ ਕੋਈ ਕੇਸ ਨਹੀਂ ਬਣਾ ਰਹੇ, ਤੁਸੀਂ ਉਸ ਬੰਦੇ ਬਾਰੇ ਜਾਣ ਰਹੇ ਹੋ ਜਿਸ ਨੂੰ ਤੁਸੀਂ ਪਿਆਰ ਕਰਦੇ ਹੋ।
- ਪਹਿਲਾਂ ਆਪਣਾ ਸਰੀਰ ਸ਼ਾਂਤ ਕਰੋ। ਇਹ ਗੱਲਬਾਤਾਂ ਨਸ ਪ੍ਰਬੰਧ ਨੂੰ ਛੇਤੀ ਭੜਕਾ ਦਿੰਦੀਆਂ ਹਨ। ਜੇ ਦਿਲ ਧੜਕ ਰਿਹਾ ਹੈ ਅਤੇ ਸੋਚ ਤੰਗ ਅਤੇ ਕੌੜੀ ਹੋ ਗਈ ਹੈ, ਤਾਂ ਤੁਹਾਡਾ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਰੂਪ ਤੁਹਾਡੇ ਕੋਲ ਨਹੀਂ ਰਿਹਾ, ਅਤੇ ਉੱਥੋਂ ਕੋਈ ਚੰਗਾ ਫ਼ੈਸਲਾ ਨਹੀਂ ਨਿਕਲਦਾ। ਇਹ ਕਹਿਣਾ ਬਿਲਕੁਲ ਠੀਕ ਹੈ: "ਮੈਂ ਇਸ ਉੱਤੇ ਗੱਲ ਜਾਰੀ ਰੱਖਣੀ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ, ਬੱਸ ਮੈਨੂੰ ਵੀਹ ਮਿੰਟ ਟਿਕਣ ਲਈ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ।" ਫਿਰ ਸੱਚਮੁੱਚ ਟਿਕੋ, ਅਤੇ ਵਾਪਸ ਆਓ।
- ਛੋਟੀ ਸਾਂਝੀ ਥਾਂ ਲੱਭੋ। ਤੁਹਾਨੂੰ ਪੂਰੀ ਸਹਿਮਤੀ ਨਹੀਂ ਚਾਹੀਦੀ। ਤੁਹਾਨੂੰ ਇੱਕ ਚੱਲਣ ਵਾਲਾ ਵਿਚਕਾਰਲਾ ਰਾਹ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਜੋ ਉਸ ਚੀਜ਼ ਦੀ ਇੱਜ਼ਤ ਕਰੇ ਜੋ ਹਰ ਇੱਕ ਛੱਡ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ। ਤੈਅ ਕਰੋ ਕਿ ਉਹ ਇੱਕ ਗੱਲ ਕਿਹੜੀ ਹੈ ਜਿਸ ਉੱਤੇ ਤੁਸੀਂ ਸੱਚਮੁੱਚ ਝੁਕ ਨਹੀਂ ਸਕਦੇ, ਦੱਸੋ ਕਿ ਕਿੱਥੇ ਗੁੰਜਾਇਸ਼ ਹੈ, ਅਤੇ ਉਸ ਦੁਆਲੇ ਇੱਕ ਆਰਜ਼ੀ ਪ੍ਰਬੰਧ ਬਣਾਓ। ਫਿਰ ਉਸ ਉੱਤੇ ਦੁਬਾਰਾ ਨਜ਼ਰ ਮਾਰੋ। ਲਗਾਤਾਰ ਸਮੱਸਿਆਵਾਂ ਸਾਰੀ ਉਮਰ ਦੁਬਾਰਾ ਤੈਅ ਹੁੰਦੀਆਂ ਰਹਿੰਦੀਆਂ ਹਨ, ਇੱਕੋ ਵਾਰ ਹੱਲ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀਆਂ।
- ਮਾਹੌਲ ਵਿੱਚ ਪਿਆਰ ਬਣਿਆ ਰਹਿਣ ਦਿਓ। ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਨਿੱਘ ਸਾਰੀ ਗੱਲਬਾਤ ਬਦਲ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਬਾਂਹ ਉੱਤੇ ਰੱਖਿਆ ਹੱਥ, ਇਸ ਗੱਲ ਉੱਤੇ ਸਾਂਝਾ ਹਾਸਾ ਕਿ ਇਹ ਝਗੜਾ ਕਿੰਨਾ ਪਹਿਲਾਂ ਤੋਂ ਪਤਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਜਾਂ ਇਹ ਯਾਦ ਕਰਾਉਣਾ ਕਿ ਅਸਹਿਮਤ ਹੁੰਦਿਆਂ ਵੀ ਤੁਸੀਂ ਇੱਕੋ ਟੀਮ ਵਿੱਚ ਹੋ। ਜੋ ਜੋੜੇ ਇਹ ਮਸਲੇ ਵਧੀਆ ਸੰਭਾਲਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਉਹ ਹਨ ਜੋ ਔਖੀ ਗੱਲ ਕਰਦਿਆਂ ਵੀ ਨਰਮੀ ਨਹੀਂ ਗੁਆਉਂਦੇ।
ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਥੋੜ੍ਹਾ ਹਿੱਲਣ ਦਿਓ
ਇੱਕ ਹੋਰ ਗੱਲ ਹੈ ਜੋ ਚੁੱਪ-ਚਾਪ ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਸੰਭਾਲੀ ਰੱਖਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ Gottman ਉਸ ਨੂੰ ਸਿੱਧਾ ਨਾਂ ਦਿੰਦੇ ਹਨ: ਅਸਰ ਕਬੂਲ ਕਰਨਾ। ਇਸ ਦਾ ਮਤਲਬ ਹੈ ਸਾਥੀ ਦੇ ਨਜ਼ਰੀਏ ਲਈ ਸੱਚਮੁੱਚ ਖੁੱਲ੍ਹੇ ਰਹਿਣਾ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਗੱਲ ਨਾਲ ਥੋੜ੍ਹਾ ਬਦਲਣ ਲਈ ਤਿਆਰ ਰਹਿਣਾ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਮੁੱਦਿਆਂ ਉੱਤੇ ਵੀ ਜਿੱਥੇ ਤੁਸੀਂ ਕਦੇ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਹਿਮਤ ਨਹੀਂ ਹੋਵੋਗੇ। ਇਹ ਉਹ ਫ਼ਰਕ ਹੈ ਜੋ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਗੱਲ ਵਿੱਚੋਂ ਨੁਕਸ ਲੱਭਣ ਲਈ ਸੁਣਨ ਅਤੇ ਉਸ ਵਿੱਚੋਂ ਕੁਝ ਸੱਚਮੁੱਚ ਲੈਣ ਲਈ ਸੁਣਨ ਵਿਚਾਲੇ ਹੈ।
ਇਹ ਸੁਣਨ ਵਿੱਚ ਨਰਮ ਲੱਗਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਹ ਬਿਲਕੁਲ ਵੀ ਨਾਟਕੀ ਨਹੀਂ ਹੈ। ਪਰ ਸਾਰਾ ਭਾਰ ਇਸੇ ਉੱਤੇ ਟਿਕਿਆ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਤੁਸੀਂ ਸਾਥੀ ਦੇ ਨਜ਼ਰੀਏ ਨੂੰ ਥੋੜ੍ਹਾ ਵੀ ਆਪਣੇ ਉੱਤੇ ਅਸਰ ਪਾਉਣ ਦਿੰਦੇ ਹੋ, ਤਾਂ ਉਸ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਆਉਣ ਵਾਲੇ ਝਗੜੇ ਦਾ ਪੂਰਾ ਲਹਿਜਾ ਬਦਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਲੱਗਣਾ ਬੰਦ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਕੰਧ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕਰ ਰਹੇ ਹਨ, ਜਿਸ ਦਾ ਮਤਲਬ ਹੈ ਕਿ ਸੁਣੇ ਜਾਣ ਲਈ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਵਾਜ਼ ਉੱਚੀ ਨਹੀਂ ਕਰਨੀ ਪੈਂਦੀ, ਜਿਸ ਦਾ ਮਤਲਬ ਹੈ ਕਿ ਤੁਹਾਨੂੰ ਬਚਾਅ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ ਪੈਂਦਾ। ਝਗੜਾ ਛੋਟਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਤੁਸੀਂ ਹਾਲੇ ਵੀ ਇੱਕ ਬਚਤ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਅਤੇ ਇੱਕ ਖ਼ਰਚ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੋ। ਬੱਸ ਹੁਣ ਤੁਸੀਂ ਦੋ ਅਜਿਹੇ ਬੰਦੇ ਹੋ ਜੋ ਇੱਕ-ਦੂਜੇ ਦੇ ਸੱਚ ਲਈ ਥਾਂ ਬਣਾ ਰਹੇ ਹਨ, ਨਾ ਕਿ ਦੋ ਬੰਦੇ ਜੋ ਦੂਜੇ ਦੇ ਹਾਰ ਮੰਨਣ ਦੀ ਉਡੀਕ ਕਰ ਰਹੇ ਹਨ।
ਅਸਰ ਕਬੂਲ ਕਰਨਾ ਇੱਕ ਅਭਿਆਸ ਵੀ ਹੈ ਜੋ ਬਣਾਇਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਅਗਲੀ ਵਾਰ ਜਦੋਂ ਉਹੀ ਪੁਰਾਣੀ ਬਹਿਸ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਸਾਥੀ ਦੀ ਗੱਲ ਵਿੱਚੋਂ ਉਹ ਇੱਕ ਚੀਜ਼ ਲੱਭੋ ਜਿਸ ਨਾਲ ਤੁਸੀਂ ਸੱਚਮੁੱਚ ਸਹਿਮਤ ਹੋ ਸਕਦੇ ਹੋ, ਅਤੇ ਬਾਕੀ ਕੁਝ ਵੀ ਕਹਿਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਉਹ ਕਹੋ। "ਤੂੰ ਸਹੀ ਹੈਂ, ਮੈਂ ਇਸ ਗੱਲ ਉੱਤੇ ਰੁੱਖਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹਾਂ।" "ਇਹ ਠੀਕ ਕਿਹਾ, ਮੈਂ ਦੂਰ-ਦੂਰ ਰਿਹਾ ਹਾਂ।" ਪਹਿਲਾਂ ਦਿੱਤੀ ਇੱਕ ਛੋਟੀ ਜਿਹੀ ਹਾਮੀ ਸਾਰੀ ਗੱਲਬਾਤ ਨੂੰ ਇੰਝ ਨਰਮ ਕਰ ਦਿੰਦੀ ਹੈ ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਚਲਾਕ ਦਲੀਲ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦੀ।
ਇਸ ਦਾ ਮਤਲਬ ਇਹ ਨਹੀਂ ਕਿ ਹਰ ਫ਼ਰਕ ਨਿਭਾਇਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਨਾ ਹੀ ਇਹ ਕਿ ਤੁਹਾਨੂੰ ਬੁਰਾ ਸਲੂਕ ਸਹਿਣਾ ਪਵੇਗਾ। ਨਫ਼ਰਤ, ਕਾਬੂ ਪਾਉਣਾ ਅਤੇ ਬੇਰਹਿਮੀ ਸੰਭਾਲਣ ਵਾਲੀਆਂ ਲਗਾਤਾਰ ਸਮੱਸਿਆਵਾਂ ਨਹੀਂ ਹਨ। ਇਹ ਮਦਦ ਲੈਣ ਜਾਂ ਰਿਸ਼ਤੇ ਬਾਰੇ ਦੁਬਾਰਾ ਸੋਚਣ ਦੀਆਂ ਵਜ੍ਹਾ ਹਨ। ਇੱਥੇ ਦਿੱਤਾ ਢਾਂਚਾ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੋ ਬੰਦਿਆਂ ਲਈ ਹੈ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਨੀਅਤ ਸਾਫ਼ ਹੈ ਅਤੇ ਜੋ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਇੱਕੋ ਈਮਾਨਦਾਰ ਫ਼ਰਕ ਉੱਤੇ ਅਟਕ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਮਦਦ ਲੈਣੀ ਕਦੋਂ ਬਣਦੀ ਹੈ
ਕਦੇ-ਕਦੇ ਕੋਈ ਝਗੜਾ ਏਨਾ ਲੰਮਾ ਜਾਮ ਰਿਹਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਆਪ ਸੱਚੀ ਗੱਲਬਾਤ ਤੱਕ ਵਾਪਸ ਨਹੀਂ ਪਹੁੰਚ ਸਕਦੇ। ਵਿਸ਼ਾ ਏਨਾ ਭਾਰੀ ਹੋ ਚੁੱਕਾ ਹੈ, ਹਰ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਉਸੇ ਕੰਧ ਨਾਲ ਟਕਰਾ ਕੇ ਮੁੱਕਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਤੁਹਾਨੂੰ ਲੱਗਣ ਲੱਗ ਪਿਆ ਹੈ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਉਦਾਸ ਕਮਰੇ ਸਾਥੀ ਬਣ ਗਏ ਹੋ। ਇਹ ਰਿਸ਼ਤੇ ਬਾਰੇ ਕੋਈ ਫ਼ੈਸਲਾ ਨਹੀਂ ਹੈ। ਇਹ ਨਿਸ਼ਾਨੀ ਹੈ ਕਿ ਮੁੱਦਾ ਉਸ ਹੱਦ ਤੋਂ ਅੱਗੇ ਸਖ਼ਤ ਹੋ ਚੁੱਕਾ ਹੈ ਜਿੱਥੇ ਤੁਸੀਂ ਦੋਵੇਂ ਬਿਨਾਂ ਕਿਸੇ ਹੱਥ ਦੇ ਇਸ ਨੂੰ ਨਰਮ ਕਰ ਸਕੋ।
ਇੱਕ ਚੰਗਾ ਜੋੜਿਆਂ ਦਾ ਥੈਰੇਪਿਸਟ ਬਿਲਕੁਲ ਇਹੀ ਕੰਮ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਫਸੇ ਹੋਏ ਮੁੱਦੇ ਵਿੱਚੋਂ ਚੁਭਣ ਕੱਢ ਕੇ ਤੁਹਾਨੂੰ ਦੁਬਾਰਾ ਗੱਲ ਕਰਨ ਯੋਗ ਬਣਾਉਣਾ। ਜੇ ਤੁਹਾਡਾ ਆਪਣਾ ਮੂਡ ਵੀ ਝਗੜੇ ਨੂੰ ਔਖਾ ਬਣਾ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਚਿੰਤਾ, ਉਦਾਸੀ, ਜਾਂ ਪੁਰਾਣੇ ਜ਼ਖ਼ਮ ਚੁੱਕੀ ਫਿਰਦੇ ਹੋ ਜੋ ਇਨ੍ਹਾਂ ਪਲਾਂ ਵਿੱਚ ਭੜਕ ਪੈਂਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਆਪਣੇ ਤੌਰ ਉੱਤੇ ਕਿਸੇ ਡਾਕਟਰ ਜਾਂ ਥੈਰੇਪਿਸਟ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕਰਨੀ ਵੀ ਬਣਦੀ ਹੈ। ਅਤੇ ਜੇ ਕੋਈ ਰਿਸ਼ਤਾ ਤੁਹਾਨੂੰ ਕਦੇ ਡਰਿਆ ਹੋਇਆ ਜਾਂ ਅਸੁਰੱਖਿਅਤ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਇਹ ਆਮ ਝਗੜੇ ਤੋਂ ਕਿਤੇ ਅੱਗੇ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਅਤੇ ਕਿਸੇ ਮਾਹਰ ਜਾਂ ਮਦਦ ਲਾਈਨ ਨਾਲ ਸੰਪਰਕ ਕਰਨਾ ਆਪਣੇ ਨਾਲ ਕੀਤੀ ਨੇਕੀ ਹੈ।
ਜੋ ਜੋੜੇ ਲੰਮਾ ਸਫ਼ਰ ਤੈਅ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਉਹ ਨਹੀਂ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਬਿਨਾਂ ਕਿਸੇ ਖਿਚਾਅ ਵਾਲਾ ਸਾਥੀ ਮਿਲ ਗਿਆ। ਉਹ ਉਹ ਹਨ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਹਰ ਦਹਾਕੇ ਉਸੇ ਪੁਰਾਣੀ ਗੱਲ ਉੱਤੇ ਥੋੜ੍ਹੀ ਹੋਰ ਨਰਮੀ ਨਾਲ ਬਹਿਸ ਕਰਨੀ ਸਿੱਖ ਲਈ। ਤੁਸੀਂ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹੋ ਅਤੇ ਫਿਰ ਵੀ ਇੱਕ ਅਜਿਹਾ ਝਗੜਾ ਰੱਖ ਸਕਦੇ ਹੋ ਜੋ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਮੁੱਕਦਾ। ਜੋ ਲੋਕ ਇੱਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਬਹੁਤਿਆਂ ਕੋਲ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਸਰੋਤ
- The Gottman Institute, Managing Conflict: Solvable vs. Perpetual Problems
- The Gottman Institute, Managing Conflict: Recognizing Gridlock
- Psychology Today, Why 69 Percent of Couples' Conflict Will Never Go Away