ਇੱਕੋ ਬਹਿਸ ਦੇ ਚੱਕਰ ਨੂੰ ਤੋੜਨਾ

ਤੁਹਾਨੂੰ ਲਗਭਗ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਪਤਾ ਲੱਗ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਹੁਣ ਕੀ ਹੋਣ ਵਾਲਾ ਹੈ। ਇੱਕ ਖ਼ਾਸ ਲਹਿਜਾ, ਇੱਕ ਖ਼ਾਸ ਵਿਸ਼ਾ, ਤੇ ਤੁਹਾਨੂੰ ਦੋਵਾਂ ਨੂੰ ਪਤਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਅਗਲੇ ਦਸ ਮਿੰਟ ਕਿਵੇਂ ਲੰਘਣਗੇ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੁਸੀਂ ਇਹ ਪਹਿਲਾਂ ਵੀ ਕੀਤਾ ਹੈ। ਸ਼ਾਇਦ ਸੌ ਵਾਰ। ਓਹੀ ਸ਼ਬਦ, ਓਹੀ ਸੱਟ, ਤੇ ਬਾਅਦ ਵਿੱਚ ਓਹੀ ਚੁੱਪ। ਹੁਣ ਤੱਕ ਤਾਂ ਤੁਸੀਂ ਦੋਵੇਂ ਕਿਰਦਾਰ ਆਪ ਹੀ ਨਿਭਾ ਸਕਦੇ ਹੋ।

ਜੇ ਗੱਲ ਤੁਹਾਡੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਇੱਕ ਸਾਹ ਲਓ। ਲੰਮੇ ਪਿਆਰ ਵਿੱਚ ਇਹ ਸਭ ਤੋਂ ਆਮ ਗੱਲਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਹੈ। ਇਸ ਦਾ ਮਤਲਬ ਇਹ ਨਹੀਂ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਗ਼ਲਤ ਚੋਣ ਕੀਤੀ, ਤੇ ਨਾ ਹੀ ਇਹ ਕਿ ਤੁਹਾਡੇ ਵਿੱਚੋਂ ਕੋਈ ਇੱਕ ਮੁਸ਼ਕਲ ਹੈ। ਇਸ ਦਾ ਮਤਲਬ ਹੈ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਉਸ ਕਿਸਮ ਦੇ ਮਤਭੇਦ ਤੇ ਆ ਪਹੁੰਚੇ ਹੋ ਜਿਸ ਨਾਲ ਦੋ ਖ਼ਾਸ ਬੰਦਿਆਂ ਨੇ, ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਖ਼ਾਸ ਅਤੀਤ ਨਾਲ, ਟਕਰਾਉਣਾ ਹੀ ਸੀ।

ਬਹੁਤੇ ਝਗੜੇ ਹੱਲ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੇ, ਤੇ ਇਹ ਆਮ ਗੱਲ ਹੈ

ਰਿਸ਼ਤਿਆਂ ਦੇ ਖੋਜਕਾਰ John Gottman ਨੇ ਦਹਾਕਿਆਂ ਤੱਕ ਲੈਬ ਵਿੱਚ ਜੋੜਿਆਂ ਨੂੰ ਲੜਦੇ ਵੇਖਿਆ, ਤੇ ਫਿਰ ਸਾਲਾਂ ਤੱਕ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਪਿੱਛਾ ਕੀਤਾ ਇਹ ਵੇਖਣ ਲਈ ਕਿ ਕਿਹੜੇ ਰਿਸ਼ਤੇ ਟਿਕਦੇ ਹਨ। ਇੱਕ ਨਤੀਜੇ ਨੇ ਤਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਹੈਰਾਨ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਗੱਲਾਂ ਤੇ ਜੋੜੇ ਲੜਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਲਗਭਗ 69 ਫ਼ੀਸਦੀ ਓਹੀ ਹਨ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਉਹ ਸਦੀਵੀ ਮਸਲੇ ਕਹਿੰਦੇ ਸਨ। ਇਹ ਹੱਲ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੇ। ਇਹ ਸੁਭਾਅ ਦੇ ਸੱਚੇ ਫ਼ਰਕਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਜਾਂ ਇਸ ਵਿੱਚੋਂ ਨਿਕਲਦੇ ਹਨ ਕਿ ਹਰ ਬੰਦੇ ਨੂੰ ਠੀਕ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਨ ਲਈ ਕੀ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਇਹ ਸਾਰੀ ਉਮਰ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਸਾਹਮਣੇ ਆਉਂਦੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ।

ਸੋ ਝਗੜੇ ਨੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਲਈ ਹੱਲ ਕਰ ਲੈਣ ਦਾ ਟੀਚਾ ਕਦੇ ਵਾਜਬ ਸੀ ਹੀ ਨਹੀਂ। ਖ਼ੁਸ਼ ਜੋੜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵੀ ਇਹ ਅੜਿੱਕੇ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਫ਼ਰਕ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਇਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਕੀ ਕਰਦੇ ਹਨ।

Gottman ਨੇ ਪਾਇਆ ਕਿ ਜੋ ਜੋੜੇ ਨੇੜੇ ਰਹੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਹੋਣ ਵਾਲੇ ਝਗੜੇ ਮੁਕਾਏ ਨਹੀਂ ਸਨ। ਉਹ ਓਹੀ ਸਨ ਜੋ ਨਾਜ਼ੁਕ ਵਿਸ਼ੇ ਤੇ ਵੀ ਥੋੜ੍ਹਾ ਨਿੱਘ ਬਚਾ ਕੇ ਗੱਲ ਕਰ ਸਕਦੇ ਸਨ, ਥੋੜ੍ਹਾ ਹਾਸਾ ਬਚਾ ਕੇ, ਤੇ ਇਹ ਅਹਿਸਾਸ ਬਚਾ ਕੇ ਕਿ ਮਤਭੇਦ ਹੋਣ ਤੇ ਵੀ ਅਸੀਂ ਇੱਕੋ ਪਾਸੇ ਹਾਂ। ਜਦੋਂ ਜੋੜਾ ਇਹ ਗੁਆ ਬੈਠਦਾ ਹੈ ਤੇ ਗੱਲਬਾਤ ਪੱਥਰ ਬਣ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਮਸਲਾ ਓਹੀ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਜਿਸ ਨੂੰ ਉਹ ਗਤੀਰੋਧ ਕਹਿੰਦੇ ਸਨ। ਗਤੀਰੋਧ ਓਹੀ ਝਗੜਾ ਹੈ, ਪਰ ਹੁਣ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਬੰਦ ਕਰ ਕੇ। ਹਰ ਗੇੜ ਤੁਹਾਨੂੰ ਇੱਕ-ਦੂਜੇ ਤੋਂ ਥੋੜ੍ਹਾ ਹੋਰ ਦੂਰ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।

ਜੋ ਬਦਲਾਅ ਮਦਦ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਛੋਟਾ ਹੈ ਪਰ ਸਭ ਕੁਝ ਬਦਲ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਤੁਸੀਂ ਬਹਿਸ ਜਿੱਤਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਛੱਡ ਕੇ ਬਹਿਸ ਦੌਰਾਨ ਜੁੜੇ ਰਹਿਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੰਦੇ ਹੋ।

ਤੁਸੀਂ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਕਿਸ ਗੱਲ ਤੇ ਲੜ ਰਹੇ ਹੋ

ਇੱਕ ਸਵਾਲ ਹੈ ਜਿਸ ਨਾਲ ਬੈਠਣਾ ਬਣਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਸਿੰਕ ਵਿੱਚ ਪਏ ਭਾਂਡਿਆਂ ਵਾਲਾ ਝਗੜਾ ਚਾਲੀਵੀਂ ਵਾਰ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਕੀ ਉਹ ਸੱਚਮੁੱਚ ਭਾਂਡਿਆਂ ਬਾਰੇ ਹੁੰਦਾ ਹੈ?

ਆਮ ਤੌਰ ਤੇ ਨਹੀਂ। ਉੱਪਰਲਾ ਵਿਸ਼ਾ ਸੱਚਾ ਹੈ, ਪਰ ਉਸ ਹੇਠਾਂ ਕੁਝ ਵੱਧ ਨਾਜ਼ੁਕ ਪਿਆ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਇੱਕ ਜਣਾ ਸੁਣਦਾ ਹੈ, ਕੀ ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਲਈ ਮਾਅਨੇ ਰੱਖਦਾ ਹਾਂ। ਦੂਜਾ ਸੁਣਦਾ ਹੈ, ਕੀ ਮੈਂ ਕਦੇ ਕਾਫ਼ੀ ਚੰਗਾ ਹਾਂ ਵੀ। ਭਾਂਡੇ ਤਾਂ ਬੱਸ ਉਹ ਮੈਦਾਨ ਹਨ ਜਿੱਥੇ ਇਹ ਪੁਰਾਣੇ, ਡੂੰਘੇ ਸਵਾਲ ਲੜਨ ਨਿਕਲ ਆਏ।

ਇਸੇ ਕਰਕੇ ਝਗੜਾ ਦੁਹਰਾਉਂਦਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਭਾਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਕੰਮਾਂ ਦੀ ਵੰਡ ਕਿੰਨੀ ਵਾਰ ਵੀ ਤੈਅ ਕਰ ਲਓ। ਤੁਸੀਂ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਗ਼ਲਤ ਪਰਤ ਹੱਲ ਕਰ ਰਹੇ ਹੋ। ਵੰਡ ਭਾਂਡਿਆਂ ਦਾ ਮਸਲਾ ਸੰਭਾਲ ਲੈਂਦੀ ਹੈ। ਉਹ ਇਸ ਅਹਿਸਾਸ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਛੂਹਦੀ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਇਹ ਸਭ ਇਕੱਲੇ ਚੁੱਕ ਰਹੇ ਹੋ, ਜਾਂ ਇਸ ਅਹਿਸਾਸ ਨੂੰ ਕਿ ਤੁਹਾਡੇ ਆਪਣੇ ਹੀ ਘਰ ਵਿੱਚ ਤੁਹਾਡੀ ਨੁਕਤਾਚੀਨੀ ਹੋ ਰਹੀ ਹੈ।

ਸੋ ਅਗਲੇ ਗੇੜ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਵਿਸ਼ੇ ਦੇ ਹੇਠਲੀ ਪਰਤ ਬਾਰੇ ਉਤਸੁਕ ਹੋਵੋ। ਤੁਸੀਂ ਇਹ ਇਕੱਲੇ ਵੀ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹੋ, ਬੱਸ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਪੁੱਛ ਕੇ: ਮੈਨੂੰ ਇੱਥੇ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਕੀ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ? ਇੱਜ਼ਤ। ਤਸੱਲੀ। ਇਹ ਅਹਿਸਾਸ ਕਿ ਅਸੀਂ ਇੱਕ ਟੀਮ ਹਾਂ। ਇਹ ਕਿ ਧੋਣ ਵਾਲੇ ਕੱਪੜੇ ਵੇਖਣ ਵਾਲਾ ਮੈਂ ਹੀ ਇਕੱਲਾ ਵੱਡਾ ਨਾ ਹੋਵਾਂ। ਇਸ ਨੂੰ ਨਾਂ ਦੇਣਾ, ਭਾਵੇਂ ਮਨ ਹੀ ਮਨ, ਬਦਲ ਦਿੰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਗੱਲਬਾਤ ਵਿੱਚ ਕਿਵੇਂ ਵੜਦੇ ਹੋ।

ਤੁਹਾਡੇ ਸਰੀਰ ਦਾ ਸਾਥ ਵੀ ਜ਼ਰੂਰੀ ਹੈ

ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਪਟੜੀ ਤੋਂ ਲਹਿ ਜਾਣ ਦਾ ਇੱਕ ਸਰੀਰਕ ਕਾਰਨ ਵੀ ਹੈ, ਤੇ ਇਹ ਜਾਣਨਾ ਬਣਦਾ ਹੈ ਕਿਉਂਕਿ ਇਸ ਦਾ ਇਰਾਦੇ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਕੋਈ ਵਾਸਤਾ ਨਹੀਂ।

ਜਦੋਂ ਝਗੜਾ ਗਰਮ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਤੁਹਾਡਾ ਨਰਵਸ ਸਿਸਟਮ ਅਲਾਰਮ ਵਿੱਚ ਚਲਾ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ। Gottman ਇਸ ਨੂੰ ਫ਼ਲੱਡਿੰਗ ਕਹਿੰਦੇ ਸਨ। ਦਿਲ ਦੀ ਧੜਕਣ ਵਧਦੀ ਹੈ, ਸਾਹ ਤੇਜ਼ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਸਰੀਰ ਇੰਝ ਤਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਜਿਵੇਂ ਸਾਹਮਣੇ ਕੋਈ ਖ਼ਤਰਾ ਹੋਵੇ। ਉਸ ਹਾਲਤ ਵਿੱਚ ਤੁਸੀਂ ਸੱਚਮੁੱਚ ਆਪਣੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਹਿੱਸਿਆਂ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚ ਗੁਆ ਬੈਠਦੇ ਹੋ ਜੋ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣਦੇ ਹਨ, ਖੁੱਲ੍ਹੇ ਦਿਲ ਵਾਲੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਸਹੀ ਸ਼ਬਦ ਲੱਭਦੇ ਹਨ। ਤੁਸੀਂ ਜਾਣ-ਬੁੱਝ ਕੇ ਅੜੀਅਲ ਨਹੀਂ ਹੋ ਰਹੇ। ਤੁਹਾਨੂੰ ਅਗਵਾ ਕਰ ਲਿਆ ਗਿਆ ਹੈ।

ਜਦੋਂ ਤੁਹਾਡੇ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਜਾਂ ਦੋਵੇਂ ਇਸ ਹਾਲਤ ਵਿੱਚ ਹੋਣ, ਤਾਂ ਕੋਈ ਵੀ ਚੰਗਾ ਫ਼ੈਸਲਾ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ। ਸੋ ਗਰਮ ਝਗੜੇ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਕੰਮ ਦੀ ਚਾਲ ਅਕਸਰ ਇਹੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ ਕਿ ਉਸ ਨੂੰ ਰੋਕ ਦਿਓ।

• ਫਟਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਦੱਸ ਦਿਓ। ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਇੱਕ ਸਾਦਾ ਇਸ਼ਾਰਾ ਤੈਅ ਕਰ ਲਓ, ਕੋਈ ਸ਼ਬਦ ਜਾਂ ਹੱਥ ਖੜ੍ਹਾ ਕਰਨਾ, ਜਿਸ ਦਾ ਮਤਲਬ ਹੋਵੇ ਮੈਂ ਭਰ ਗਿਆ ਹਾਂ, ਮੈਨੂੰ ਬ੍ਰੇਕ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਨਾਲ ਕੋਈ ਸ਼ਰਮ ਨਾ ਜੁੜੇ, ਤੇ ਕੋਈ ਦੋਸ਼ੀ ਨਾ ਬਣੇ।
• ਸੱਚਮੁੱਚ ਵਕਤ ਲਓ। ਭਰੇ ਹੋਏ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਹੇਠਾਂ ਆਉਣ ਵਿੱਚ ਆਮ ਤੌਰ ਤੇ ਲਗਭਗ 20 ਮਿੰਟ ਲੱਗਦੇ ਹਨ। ਘੱਟੋ-ਘੱਟ ਏਨਾ ਲਓ। ਫਿਰ ਸੱਚਮੁੱਚ ਸ਼ਾਂਤ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਕੁਝ ਕਰੋ, ਸੈਰ, ਸੰਗੀਤ, ਨਹਾਉਣਾ, ਕੁਝ ਵੀ ਜੋ ਝਗੜਾ ਨਾ ਹੋਵੇ।
• ਬ੍ਰੇਕ ਦੌਰਾਨ ਦਲੀਲਾਂ ਦੀ ਤਿਆਰੀ ਨਾ ਕਰੋ। ਇੱਥੇ ਹੀ ਬਹੁਤੇ ਲੋਕ ਗ਼ਲਤੀ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਜੇ ਤੁਸੀਂ 20 ਮਿੰਟ ਆਪਣਾ ਕੇਸ ਬਣਾਉਣ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸਭ ਤੋਂ ਬੁਰੀ ਗੱਲ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਚਲਾਉਣ ਵਿੱਚ ਲਾ ਦਿਓਗੇ, ਤਾਂ ਸਰੀਰ ਅਲਾਰਮ ਵਿੱਚ ਹੀ ਰਹੇਗਾ ਤੇ ਤੁਸੀਂ ਹੋਰ ਗਰਮ ਹੋ ਕੇ ਵਾਪਸ ਆਓਗੇ। ਬ੍ਰੇਕ ਉਦੋਂ ਹੀ ਕੰਮ ਕਰਦੀ ਹੈ ਜਦੋਂ ਤੁਸੀਂ ਸੱਚਮੁੱਚ ਥੋੜ੍ਹੀ ਦੇਰ ਲਈ ਗੱਲ ਛੱਡ ਦਿਓ।
• ਵਾਪਸ ਆਉਣ ਦਾ ਵਾਅਦਾ ਕਰੋ। ਬ੍ਰੇਕ ਗੱਲਬਾਤ ਤੋਂ ਭੱਜਣ ਦਾ ਰਾਹ ਨਹੀਂ। ਕੋਈ ਵਕਤ ਤੈਅ ਕਰੋ ਜਦੋਂ ਤੁਸੀਂ ਇਹ ਦੁਬਾਰਾ ਚੁੱਕੋਗੇ, ਭਾਵੇਂ ਸਿਰਫ਼ "ਖਾਣੇ ਤੋਂ ਬਾਅਦ," ਤਾਂ ਜੋ ਦੂਜਾ ਬੰਦਾ ਲਟਕਦਾ ਨਾ ਰਹੇ।

ਗੱਲ ਦੁਬਾਰਾ ਕਿਵੇਂ ਛੇੜੀਏ, ਬਿਨਾਂ ਜੰਗ ਦੁਬਾਰਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤੇ

ਜਦੋਂ ਦੋਵੇਂ ਸ਼ਾਂਤ ਹੋ ਜਾਓ, ਤਾਂ ਦੁਬਾਰਾ ਗੱਲ ਕਰਨ ਦਾ ਮਕਸਦ ਕੋਈ ਫ਼ੈਸਲਾ ਸੁਣਾਉਣਾ ਨਹੀਂ। ਮਕਸਦ ਸਮਝਣਾ ਹੈ। ਦੋ ਗੱਲਾਂ ਇਸ ਦੀ ਸੰਭਾਵਨਾ ਬਹੁਤ ਵਧਾ ਦਿੰਦੀਆਂ ਹਨ।

ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਨਰਮ ਰੱਖੋ

ਗੱਲਬਾਤ ਜਿਵੇਂ ਸ਼ੁਰੂ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਉਸ ਤੋਂ ਬਹੁਤ ਹੱਦ ਤੱਕ ਪਤਾ ਲੱਗ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਕਿਵੇਂ ਮੁੱਕੇਗੀ। ਜੋ ਸ਼ਿਕਾਇਤ ਤੁਹਾਡੇ ਅਹਿਸਾਸ ਤੇ ਤੁਹਾਡੀ ਲੋੜ ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਉਸ ਸ਼ਿਕਾਇਤ ਨਾਲੋਂ ਬਿਲਕੁਲ ਵੱਖਰੀ ਬੈਠਦੀ ਹੈ ਜੋ ਦੂਜੇ ਬੰਦੇ ਦੀ ਖ਼ਰਾਬੀ ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। "ਇਸ ਹਫ਼ਤੇ ਬੱਚਿਆਂ ਨੂੰ ਸੁਆਉਣ ਵੇਲੇ ਮੈਂ ਇਕੱਲਾ ਮਹਿਸੂਸ ਕੀਤਾ, ਥੋੜ੍ਹਾ ਸਾਥ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ" ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਖੋਲ੍ਹਦਾ ਹੈ। "ਤੂੰ ਬੱਚਿਆਂ ਵਿੱਚ ਕਦੇ ਹੱਥ ਨਹੀਂ ਵਟਾਉਂਦਾ" ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਭੇੜ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਮਸਲਾ ਓਹੀ। ਰਾਤ ਬਿਲਕੁਲ ਵੱਖਰੀ।

ਕੇਸ ਬਣਾਉਣ ਦੀ ਥਾਂ ਉਤਸੁਕ ਹੋਵੋ

ਜਦੋਂ ਤੁਸੀਂ ਝਗੜੇ ਤੇ ਦੁਬਾਰਾ ਆਓ, ਤਾਂ ਇਹ ਸਾਬਤ ਕਰਨ ਦੀ ਖਿੱਚ ਰੋਕੋ ਕਿ ਸਹੀ ਕੌਣ ਹੈ। ਇਹ ਸਮਝਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰੋ ਕਿ ਇਹ ਗੱਲ ਹਰ ਇੱਕ ਨੂੰ ਏਨੀ ਜ਼ੋਰ ਦੀ ਕਿਉਂ ਲੱਗਦੀ ਹੈ। ਪੁੱਛੋ ਕਿ ਉਹ ਕੀ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ, ਕਿਸ ਗੱਲ ਤੋਂ ਡਰ ਰਹੇ ਸਨ, ਉਸ ਪਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਕੀ ਚਾਹੀਦਾ ਸੀ। ਫਿਰ ਆਪਣੀ ਦੱਸੋ। ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਸਮਝਣ ਲਈ ਉਸ ਨਾਲ ਸਹਿਮਤ ਹੋਣਾ ਜ਼ਰੂਰੀ ਨਹੀਂ। ਤੇ ਸਮਝੇ ਜਾਣਾ ਹੀ ਬਹੁਤਾ ਕਰਕੇ ਓਹੀ ਹੈ ਜਿਸ ਲਈ ਲੋਕ ਸੱਚਮੁੱਚ ਲੜ ਰਹੇ ਹੁੰਦੇ ਹਨ।

American Psychological Association ਸਾਫ਼ ਕਹਿੰਦੀ ਹੈ: ਜੋ ਜੋੜੇ ਵਧੀਆ ਚੱਲਦੇ ਹਨ ਉਹ ਬਿਨਾਂ ਝਗੜੇ ਵਾਲੇ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੇ, ਸਗੋਂ ਉਹ ਹੁੰਦੇ ਹਨ ਜੋ ਝਗੜੇ ਨੂੰ ਸੁਣ ਕੇ ਤੇ ਦੂਜੇ ਦਾ ਪਾਸਾ ਸਮਝਣ ਦੀ ਇਮਾਨਦਾਰ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਨਾਲ ਸੰਭਾਲਦੇ ਹਨ, ਨਾ ਕਿ ਚੀਕ-ਚਿਹਾੜੇ, ਨਫ਼ਰਤ ਜਾਂ ਚੁੱਪ ਨਾਲ। ਭਾਸ਼ਾ ਦਾ ਇੱਕ ਛੋਟਾ ਬਦਲਾਅ ਸੋਚ ਨਾਲੋਂ ਵੱਧ ਮਦਦ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਮਸਲੇ ਨੂੰ "ਸਾਡਾ" ਕਹੋ, ਉਹ ਜਿਸ ਦਾ ਤੁਸੀਂ ਦੋਵੇਂ ਇਕੱਠੇ ਸਾਹਮਣਾ ਕਰ ਰਹੇ ਹੋ, ਨਾ ਕਿ ਉਹ ਜੋ ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਨਾਲ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ।

ਜਦੋਂ ਸੁਲ੍ਹਾ ਹੱਲ ਨਾਲੋਂ ਵੱਧ ਮਾਅਨੇ ਰੱਖਦੀ ਹੈ

ਤੁਹਾਥੋਂ ਫਿਰ ਵੀ ਗ਼ਲਤੀਆਂ ਹੋਣਗੀਆਂ। ਹਰ ਕੋਈ ਕਦੇ ਨਾ ਕਦੇ ਖਿਝ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਿੱਖੀ ਗੱਲ ਕਹਿ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਜਾਂ ਓਦੋਂ ਉੱਠ ਕੇ ਤੁਰ ਪੈਂਦਾ ਹੈ ਜਦੋਂ ਨਹੀਂ ਤੁਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ। ਟਿਕੇ ਹੋਏ ਜੋੜਿਆਂ ਦੀ ਖ਼ਾਸੀਅਤ ਇਹ ਨਹੀਂ ਕਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਕਦੇ ਦਰਾੜ ਨਹੀਂ ਪੈਂਦੀ। ਖ਼ਾਸੀਅਤ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਬਾਅਦ ਵਿੱਚ ਉਸ ਨੂੰ ਭਰ ਲੈਂਦੇ ਹਨ।

ਸੁਲ੍ਹਾ ਛੋਟੀ ਵੀ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ। "ਮੈਂ ਪਹਿਲਾਂ ਸਖ਼ਤ ਬੋਲ ਗਿਆ, ਮਾਫ਼ ਕਰੀਂ।" ਮੋਢੇ ਤੇ ਰੱਖਿਆ ਹੱਥ। ਕੋਈ ਫਿੱਕਾ ਜਿਹਾ ਮਜ਼ਾਕ ਜਿਸ ਨਾਲ ਦੋਵਾਂ ਦਾ ਸਾਹ ਸੌਖਾ ਹੋ ਜਾਵੇ। ਇਹ ਨਿੱਕੇ-ਨਿੱਕੇ ਇਸ਼ਾਰੇ ਹੀ ਇੱਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਦੱਸਦੇ ਹਨ ਕਿ ਝਗੜਾ ਭਾਵੇਂ ਬਦਸੂਰਤ ਹੋ ਗਿਆ, ਬੰਧਨ ਹਾਲੇ ਵੀ ਸਾਬਤ ਹੈ। ਜੋ ਜੋੜੇ ਇਹ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਧਮਾਕੇ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਇੱਕ-ਦੂਜੇ ਵੱਲ ਹੱਥ ਵਧਾ ਸਕਦੇ ਹਨ, ਓਹੀ ਟਿਕਦੇ ਹਨ। ਖ਼ਤਰਾ ਝਗੜਾ ਨਹੀਂ। ਖ਼ਤਰਾ ਠੰਢੇ ਪੈ ਜਾਣਾ ਤੇ ਵਾਪਸ ਨਾ ਆਉਣਾ ਹੈ।

ਸੋ ਜੇ ਇਸ ਸਭ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਗੱਲ ਲੈਣੀ ਹੋਵੇ: ਟੀਚਾ ਇਹ ਰੱਖੋ ਕਿ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਹੋਣ ਵਾਲੇ ਝਗੜੇ ਨਰਮੀ ਨਾਲ ਮੁੱਕਣ, ਨਾ ਕਿ ਇਹ ਕਿ ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਲਈ ਮੁੱਕ ਜਾਣ। ਦੁਹਰਾਉਣ ਵਾਲਾ ਹਿੱਸਾ ਸ਼ਾਇਦ ਕਦੇ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਾ ਜਾਵੇ। ਬੇਰਹਿਮੀ, ਨਫ਼ਰਤ, ਤੇ ਬਾਅਦ ਵਾਲੀ ਬਰਫ਼ੀਲੀ ਦੂਰੀ, ਇਹ ਜ਼ਰੂਰ ਜਾ ਸਕਦੀਆਂ ਹਨ।

ਮਦਦ ਕਦੋਂ ਲੈਣੀ ਹੈ

ਕਈ ਵਾਰ ਇਹ ਚੱਕਰ ਏਨਾ ਪੱਕਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਇਕੱਲੇ ਨਹੀਂ ਟੁੱਟਦਾ, ਤੇ ਇਹ ਕੋਈ ਹਾਰ ਨਹੀਂ। ਜੇ ਤੁਹਾਡੇ ਝਗੜੇ ਅਕਸਰ ਨਫ਼ਰਤ ਜਾਂ ਗਾਲ਼ੀ-ਗਲੋਚ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਸੱਚੀ ਗੱਲਬਾਤ ਕਰਨੀ ਛੱਡ ਦਿੱਤੀ ਹੈ, ਜੇ ਇੱਕੋ ਕਮਰੇ ਵਿੱਚ ਹੋਣ ਤੋਂ ਵੀ ਡਰ ਲੱਗਦਾ ਹੈ, ਜਾਂ ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਉੱਪਰ ਦੱਸੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਕਰਦੇ ਰਹੇ ਹੋ ਤੇ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਬਦਲਿਆ, ਤਾਂ ਜੋੜਿਆਂ ਦਾ ਥੈਰੇਪਿਸਟ ਤੁਹਾਨੂੰ ਉਹ ਪੈਟਰਨ ਵਿਖਾ ਸਕਦਾ ਹੈ ਜਿਸ ਦੇ ਤੁਸੀਂ ਦੋਵੇਂ ਏਨੇ ਨੇੜੇ ਹੋ ਕਿ ਵੇਖ ਹੀ ਨਹੀਂ ਸਕਦੇ। ਗੱਲਾਂ ਪੱਥਰ ਬਣਨ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਛੇਤੀ ਮਦਦ ਲੈਣੀ ਸੰਕਟ ਦੀ ਉਡੀਕ ਕਰਨ ਨਾਲੋਂ ਕਿਤੇ ਵਧੀਆ ਕੰਮ ਕਰਦੀ ਹੈ।

ਤੇ ਜੇ ਕਦੇ ਝਗੜਾ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਲੱਗਣਾ ਬੰਦ ਹੋ ਜਾਵੇ, ਜੇ ਧਮਕੀ, ਕਾਬੂ, ਜਾਂ ਕਿਸੇ ਵੀ ਕਿਸਮ ਦਾ ਸਰੀਰਕ ਜਾਂ ਭਾਵਨਾਤਮਕ ਸ਼ੋਸ਼ਣ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਇਹ ਵੱਖਰੀ ਗੱਲ ਹੈ ਤੇ ਇਸ ਲਈ ਖ਼ਾਸ ਤੌਰ ਤੇ ਬਣੀ ਮਦਦ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਮਦਦ ਮੰਗਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਇਹ ਤੈਅ ਕਰਨ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ ਕਿ ਇਹ "ਗਿਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ" ਜਾਂ ਨਹੀਂ। ਹੱਥ ਵਧਾਉਣ ਦੀ ਹਮੇਸ਼ਾ ਇਜਾਜ਼ਤ ਹੈ, ਤੇ ਤੁਹਾਨੂੰ ਇਹ ਇਕੱਲੇ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ ਪੈਣਾ।

ਸਰੋਤ

• The Gottman Institute, Managing Conflict: Solvable vs. Perpetual Problems
• The Gottman Institute, Does Flooding Play a Role in Your Perpetual Conflict?
• American Psychological Association, Happy couples: How to keep your relationship healthy