ਝਟਪਟ ਸੁਝਾਅ
- ਉਹ ਸੁਨੇਹਾ ਭੇਜ ਦਿਓ ਜੋ ਭੇਜਦੇ-ਭੇਜਦੇ ਰੁਕ ਜਾਂਦੇ ਹੋ।
- ਕੋਈ ਇੱਕ ਛੋਟੀ ਸਾਂਝੀ ਰੀਤ ਵਾਪਸ ਲਿਆਓ।
- ਇੱਕ ਸੱਚਾ ਸਵਾਲ ਪੁੱਛੋ, ਫਿਰ ਸੁਣੋ।
ਕੋਈ ਦੂਰ ਹੋਣ ਦਾ ਫ਼ੈਸਲਾ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ। ਕੋਈ ਅਜਿਹੀ ਸਵੇਰ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ ਜਦੋਂ ਤੁਸੀਂ ਜਾਗ ਕੇ ਚੁਣਦੇ ਹੋ ਕਿ ਹੁਣ ਕਮਰਾ-ਸਾਥੀ ਵਾਂਗ ਰਹਿਣਾ ਹੈ, ਜਾਂ ਕਿ ਜਿਸ ਦੋਸਤ ਨੂੰ ਤੁਸੀਂ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਫ਼ੋਨ ਕਰਦੇ ਸੀ ਉਸ ਨੂੰ ਹੁਣ ਸਿਰਫ਼ ਜਨਮਦਿਨ ਉੱਤੇ ਸੁਨੇਹਾ ਭੇਜਣਾ ਹੈ। ਇਹ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਦੇ ਰੁੱਝੇ ਹਿੱਸਿਆਂ ਦੇ ਹੇਠਾਂ-ਹੇਠਾਂ ਵਾਪਰਦਾ ਹੈ। ਕੁਝ ਖੁੰਝੇ ਹੋਏ ਹਾਲ-ਚਾਲ। ਕੁਝ ਰਾਤਾਂ ਜਦੋਂ ਦੋਵੇਂ ਬੱਸ ਫ਼ੋਨ ਸਕ੍ਰੋਲ ਕਰਦੇ ਰਹੇ। ਮਹੀਨਿਆਂ ਤੱਕ ਨੇੜਤਾ ਦੀ ਥਾਂ ਸ਼ਿਸ਼ਟਾਚਾਰ। ਫਿਰ ਇੱਕ ਦਿਨ ਤੁਸੀਂ ਮੇਜ਼ ਦੇ ਪਾਰ ਵੇਖਦੇ ਹੋ, ਜਾਂ ਫ਼ੋਨ ਵਿੱਚ ਉਸ ਨਾਂ ਵੱਲ ਜਿਸ ਨੂੰ ਸਾਲ ਤੋਂ ਨਹੀਂ ਛੂਹਿਆ, ਅਤੇ ਤੁਹਾਨੂੰ ਉਹ ਪਾੜਾ ਮਹਿਸੂਸ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਇਸ ਵੇਲੇ ਉਹ ਪਾੜਾ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰ ਰਹੇ ਹੋ, ਤਾਂ ਪਹਿਲੀ ਗੱਲ ਇਹ ਹੈ: ਦੂਰੀ ਕੋਈ ਫ਼ੈਸਲਾ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ। ਉਹ ਸਿਰਫ਼ ਇਸ ਗੱਲ ਦਾ ਵਰਣਨ ਹੈ ਕਿ ਹਾਲਾਤ ਇਸ ਵੇਲੇ ਕਿੱਥੇ ਹਨ, ਇਹ ਸਜ਼ਾ ਨਹੀਂ ਕਿ ਹਮੇਸ਼ਾ ਇੱਥੇ ਹੀ ਰਹਿਣੇ ਹਨ। ਜਿਸ ਹੌਲੀ ਪ੍ਰਕਿਰਿਆ ਨੇ ਤੁਹਾਨੂੰ ਵੱਖ ਕੀਤਾ, ਉਹੀ ਉਲਟੇ ਪਾਸੇ ਵੀ ਚਲਾਈ ਜਾ ਸਕਦੀ ਹੈ। ਬੱਸ ਇਹ ਜਾਣ-ਬੁੱਝ ਕੇ ਕਰਨੀ ਪੈਂਦੀ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਅੱਜ ਦੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਵਿੱਚ ਕੁਝ ਵੀ ਇਹ ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ ਆਪੇ ਨਹੀਂ ਕਰੇਗਾ।
ਇਹ ਲੇਖ ਇਸ ਬਾਰੇ ਹੈ ਕਿ ਸ਼ੁਰੂ ਕਿਵੇਂ ਕਰਨਾ ਹੈ।
ਜਦੋਂ ਕੋਈ ਲੜ ਵੀ ਨਹੀਂ ਰਿਹਾ, ਤਾਂ ਨੇੜਤਾ ਕਿਉਂ ਮੱਧਮ ਪੈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ
ਦੂਰੀ ਇਸੇ ਲਈ ਇੰਨੀ ਉਲਝਾਊ ਲੱਗਦੀ ਹੈ ਕਿਉਂਕਿ ਆਮ ਤੌਰ ਉੱਤੇ ਕੁਝ ਨਾਟਕੀ ਵਾਪਰਿਆ ਹੀ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ। ਨਾ ਕੋਈ ਧੋਖਾ, ਨਾ ਕੋਈ ਧਮਾਕਾ, ਨਾ ਕੋਈ ਸਾਫ਼ ਕਾਰਨ। ਸੋ ਤੁਸੀਂ ਕਾਰਨ ਲੱਭਦੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹੋ ਤੇ ਮਿਲਦਾ ਨਹੀਂ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਸੌਖਿਆਂ ਹੀ ਲੱਗਣ ਲੱਗ ਪੈਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਸਮੱਸਿਆ ਰਿਸ਼ਤਾ ਹੀ ਹੈ, ਜਾਂ ਤੁਸੀਂ, ਜਾਂ ਉਹ।
ਬਹੁਤੀ ਵਾਰ ਅਸਲ ਦੋਸ਼ੀ ਬਹੁਤ ਹੀ ਸਾਦਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਜੁੜਾਅ ਧਿਆਨ ਦੇ ਛੋਟੇ, ਵਾਰ-ਵਾਰ ਦੁਹਰਾਏ ਜਾਣ ਵਾਲੇ ਪਲਾਂ ਤੋਂ ਬਣਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਜਦੋਂ ਉਹ ਪਲ ਰੁਕ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਜੁੜਾਅ ਚੁੱਪ-ਚਾਪ ਭੁੱਖਾ ਮਰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਮਨੋਵਿਗਿਆਨੀ John Gottman ਨੇ ਦਹਾਕਿਆਂ ਤੱਕ ਇੱਕ ਖੋਜ ਅਪਾਰਟਮੈਂਟ ਵਿੱਚ ਜੋੜਿਆਂ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਅਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਧ ਹਵਾਲੇ ਵਾਲੀ ਖੋਜ ਉਸ ਚੀਜ਼ ਬਾਰੇ ਹੈ ਜਿਸ ਨੂੰ ਉਹ ਜੁੜਾਅ ਲਈ "ਬਿਡ" ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਬਿਡ ਦੂਜੇ ਬੰਦੇ ਵੱਲ ਕੀਤਾ ਕੋਈ ਵੀ ਛੋਟਾ ਕਦਮ ਹੈ। ਮੌਸਮ ਬਾਰੇ ਇੱਕ ਟਿੱਪਣੀ। ਹਸਾਉਣ ਵਾਲੀ ਵੀਡੀਓ ਵਿਖਾਉਣ ਲਈ ਫ਼ੋਨ ਅੱਗੇ ਕਰਨਾ। ਇੱਕ ਹਉਕਾ ਜੋ ਦਰਅਸਲ ਪੁੱਛ ਰਿਹਾ ਹੈ ਕਿ ਤੁਹਾਡਾ ਦਿਨ ਕਿਵੇਂ ਲੰਘਿਆ। ਹਰ ਬਿਡ ਇੱਕ ਨਿੱਕਾ ਸਵਾਲ ਹੈ: ਕੀ ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਲਈ ਉੱਥੇ ਹੈਂ? ਤੁਸੀਂ ਜਾਂ ਤਾਂ ਉਸ ਵੱਲ ਮੁੜਦੇ ਹੋ, ਥੋੜ੍ਹੇ ਨਿੱਘ ਜਾਂ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਜਵਾਬ ਦੇ ਕੇ, ਜਾਂ ਮੂੰਹ ਮੋੜ ਲੈਂਦੇ ਹੋ, ਅਣਸੁਣਿਆ ਕਰ ਕੇ ਜਾਂ ਟਾਲ ਕੇ।
ਹੈਰਾਨ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹਿੱਸਾ ਇਹ ਹੈ। Gottman ਦੀ ਖੋਜ ਵਿੱਚ, ਜਿਹੜੇ ਜੋੜੇ ਸਾਲਾਂ ਬਾਅਦ ਵੀ ਇਕੱਠੇ ਤੇ ਖ਼ੁਸ਼ ਸਨ, ਉਹ ਇੱਕ-ਦੂਜੇ ਦੀਆਂ ਬਿਡਾਂ ਵੱਲ ਲਗਭਗ 86 ਫ਼ੀਸਦੀ ਵਾਰ ਮੁੜਦੇ ਸਨ। ਜਿਹੜੇ ਵੱਖ ਹੋ ਗਏ, ਉਹ ਸਿਰਫ਼ ਇੱਕ ਤਿਹਾਈ ਵਾਰ। ਫ਼ਰਕ ਵੱਡੇ ਰੋਮਾਂਸ ਦਾ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਫ਼ਰਕ ਇਹ ਸੀ ਕਿ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਛੋਟੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਵੱਲ ਧਿਆਨ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਹਾਜ਼ਰ ਹੋਏ।
ਦੂਰੀ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਇਹੀ ਹੈ। ਕੋਈ ਅਚਾਨਕ ਟੁੱਟ ਨਹੀਂ, ਸਗੋਂ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਨਿੱਕੇ ਮੋੜੇ ਹੋਏ ਮੂੰਹ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਉਸ ਵੇਲੇ ਕਿਸੇ ਨੇ ਗਿਣਿਆ ਨਹੀਂ। ਰੋਟੀ ਵੇਲੇ ਫ਼ੋਨ। "ਬਾਅਦ ਵਿੱਚ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ" ਜੋ ਕਦੇ ਬਾਅਦ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਆਇਆ। ਹਵਾ ਵਿੱਚ ਭੇਜੀਆਂ ਬਿਡਾਂ ਜੋ ਕਿਸੇ ਨੇ ਫੜੀਆਂ ਹੀ ਨਹੀਂ। ਇੰਨੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਇਕੱਠੀਆਂ ਹੋ ਜਾਣ ਤਾਂ ਇੱਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਦੋ ਜੀਅ ਸਮਾਨਾਂਤਰ ਜ਼ਿੰਦਗੀਆਂ ਜੀਣ ਲੱਗ ਪੈਂਦੇ ਹਨ, ਤਕਨੀਕੀ ਤੌਰ ਉੱਤੇ ਨੇੜੇ, ਪਰ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਇਕੱਲੇ।
ਹੌਸਲਾ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਦੂਜਾ ਪਾਸਾ: ਜੇ ਪਾੜਾ ਖੁੰਝੇ ਹੋਏ ਛੋਟੇ ਪਲਾਂ ਤੋਂ ਬਣਿਆ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਫੜੇ ਹੋਏ ਛੋਟੇ ਪਲਾਂ ਨਾਲ ਭਰ ਵੀ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਤੁਹਾਨੂੰ ਕਿਸੇ ਨਾਟਕੀ ਮਿਲਾਪ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ। ਤੁਹਾਨੂੰ ਇੱਕ ਵੱਖਰਾ ਢਾਂਚਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਅੱਜ ਤੋਂ।
ਉਹ ਆਮ ਤਾਕਤਾਂ ਜੋ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਵੱਖ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ
ਇਹ ਸਾਫ਼ ਕਰਨਾ ਕੰਮ ਆਉਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਤੁਹਾਡਾ ਮੁਕਾਬਲਾ ਕਿਸ ਨਾਲ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਦੂਰੀ ਆਮ ਤੌਰ ਉੱਤੇ ਕਿਸੇ ਦੀ ਗ਼ਲਤੀ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ। ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਨੇੜਤਾ ਦੇ ਖ਼ਿਲਾਫ਼ ਗੋਠਦੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਚੁੱਪ-ਚਾਪ ਕਰਦੀ ਹੈ।
ਸੋਚੋ ਕਿ ਇੱਕ ਆਮ ਹਫ਼ਤਾ ਕਿਸ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਕੰਮ ਜੋ ਸ਼ਾਮ ਤੱਕ ਖਿੱਚਿਆ ਆਉਂਦਾ ਹੈ। ਬੱਚੇ, ਜਾਂ ਬਜ਼ੁਰਗ ਮਾਪੇ, ਜਾਂ ਦੋਵੇਂ ਇਕੱਠੇ। ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਚਲਾਉਣ ਦੇ ਸੌ ਪ੍ਰਬੰਧ, ਅਪੌਇੰਟਮੈਂਟਾਂ, ਕੱਪੜੇ, ਬਿੱਲ, ਜੋ ਉਹਨਾਂ ਗੱਲਾਂ ਨੂੰ ਧੱਕ ਦਿੰਦੇ ਹਨ ਜੋ ਸਖ਼ਤੀ ਨਾਲ ਜ਼ਰੂਰੀ ਨਹੀਂ। ਸਕਰੀਨਾਂ ਜੋ ਹਮੇਸ਼ਾ ਹੱਥ ਦੀ ਪਹੁੰਚ ਵਿੱਚ ਹਨ ਅਤੇ ਨਾਲ ਬੈਠੇ ਇਨਸਾਨ ਨਾਲੋਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਥੋੜ੍ਹੀਆਂ ਸੌਖੀਆਂ ਹਨ। ਇਹਨਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਕੋਈ ਵੀ ਤੁਹਾਡੇ ਰਿਸ਼ਤੇ ਦਾ ਦੁਸ਼ਮਣ ਨਹੀਂ। ਬੱਸ ਇਹ ਉਸ ਨਾਲੋਂ ਉੱਚੀ ਬੋਲਦੀਆਂ ਹਨ, ਅਤੇ ਉੱਚੀ ਬੋਲਣ ਵਾਲਾ ਆਮ ਤੌਰ ਉੱਤੇ ਜਿੱਤ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਦੇ ਪੜਾਅ ਵੀ ਇਹੀ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਨਵੇਂ ਮਾਪੇ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਥੱਕੇ ਹੋਏ ਹਨ ਤੇ ਊਰਜਾ ਦਾ ਹਰ ਕਿਣਕਾ ਗਿਣ ਕੇ ਵਰਤ ਰਹੇ ਹਨ। ਪੁਰਾਣੇ ਦੋਸਤ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਕਿਉਂਕਿ ਕੋਈ ਸ਼ਹਿਰ ਬਦਲ ਗਿਆ, ਜਾਂ ਬੱਚੇ ਹੋ ਗਏ, ਜਾਂ ਨੌਕਰੀ ਬਦਲ ਗਈ, ਅਤੇ ਜੋ ਸੌਖੀ ਲੈਅ ਤੁਹਾਨੂੰ ਜੋੜੀ ਰੱਖਦੀ ਸੀ ਉਹ ਟੁੱਟੀ ਤੇ ਦੁਬਾਰਾ ਨਹੀਂ ਬਣੀ। ਲੰਮੇ ਵਿਆਹੁਤਾ ਰਿਸ਼ਤੇ ਉਦੋਂ ਦੂਰ ਹੁੰਦੇ ਹਨ ਜਦੋਂ ਬੱਚੇ ਘਰੋਂ ਨਿਕਲ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਜਿਹੜਾ ਸਾਂਝਾ ਪ੍ਰੋਜੈਕਟ ਤੁਹਾਡੇ ਦਿਨ ਸਜਾਉਂਦਾ ਸੀ ਉਹ ਪੂਰਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਤੁਸੀਂ ਇੱਕ-ਦੂਜੇ ਵੱਲ ਵੇਖ ਕੇ ਸੋਚਦੇ ਹੋ ਕਿ ਹੁਣ ਗੱਲ ਕਿਸ ਬਾਰੇ ਕਰੀਏ।
ਇਸ ਤਾਕਤ ਨੂੰ ਆਮ ਸਮਝ ਲੈਣ ਨਾਲ ਇਸ ਦੀ ਚੁਭਣ ਘਟ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਤੁਸੀਂ ਲਾਪਰਵਾਹ ਨਹੀਂ ਸੀ ਅਤੇ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਤੁਹਾਨੂੰ ਪਿਆਰ ਕਰਨਾ ਨਹੀਂ ਛੱਡਿਆ। ਤੁਸੀਂ ਦੋਵੇਂ ਰੁੱਝ ਗਏ, ਅਤੇ ਰੁੱਝੇ ਹੋਣਾ ਜੁੜਾਅ ਨੂੰ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਖਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਜਿਸ ਬਾਰੇ ਕੋਈ ਪਹਿਲਾਂ ਨਹੀਂ ਦੱਸਦਾ। ਇਹ ਨਜ਼ਰੀਆ ਇਸ ਲਈ ਮਾਇਨੇ ਰੱਖਦਾ ਹੈ ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਤੁਹਾਡੇ ਮਨ ਦੀ ਗੱਲਬਾਤ ਨੂੰ "ਸਾਡੇ ਵਿੱਚ ਕੀ ਗ਼ਲਤ ਹੋ ਗਿਆ" ਤੋਂ ਬਦਲ ਕੇ "ਅਸੀਂ ਬਾਕੀ ਸਭ ਕੁਝ ਤੋਂ ਕੀ ਬਚਾਉਣਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਾਂ" ਬਣਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਦੂਜੇ ਸਵਾਲ ਉੱਤੇ ਤੁਸੀਂ ਕੁਝ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹੋ।
ਇੰਨਾ ਛੋਟਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰੋ ਕਿ ਮਾਇਨੇ ਵਾਲਾ ਵੀ ਨਾ ਲੱਗੇ
ਜਦੋਂ ਲੋਕ ਦੁਬਾਰਾ ਜੁੜਨ ਦਾ ਫ਼ੈਸਲਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਉਹ ਅਕਸਰ ਵੱਡਾ ਕਦਮ ਚੁੱਕਦੇ ਹਨ। ਡੂੰਘੀ ਗੱਲਬਾਤ। ਬਾਹਰ ਦਾ ਵੀਕੈਂਡ। ਲੰਮੀ ਚਿੱਠੀ ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਸਭ ਕੁਝ ਗਿਣਾਇਆ ਜਾਵੇ ਕਿ ਕੀ ਗ਼ਲਤ ਹੋਇਆ। ਕਈ ਵਾਰ ਇਹ ਮਦਦ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਪਰ ਬਹੁਤੀ ਵਾਰ ਇਹ ਆਪਣੇ ਹੀ ਭਾਰ ਹੇਠ ਬਹਿ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਕਿਉਂਕਿ ਦੋ ਦੂਰ ਹੋਏ ਲੋਕਾਂ ਕੋਲ ਅਜੇ ਭਾਰੀ ਗੱਲਬਾਤ ਲਈ ਪੱਕੀ ਜ਼ਮੀਨ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ, ਅਤੇ ਇੱਕੋ ਵੱਡੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਮਹੀਨਿਆਂ ਦੀ ਗ਼ੈਰਹਾਜ਼ਰੀ ਵੀ ਨਹੀਂ ਮਿਟਾ ਸਕਦੀ।
ਉਲਟੇ ਪਾਸੇ ਜਾਓ। ਇੰਨਾ ਛੋਟਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰੋ ਕਿ ਲੱਗੇ ਹੀ ਨਾ ਕਿ ਇਹ ਕੁਝ ਗਿਣਿਆ ਜਾਵੇਗਾ।
- ਉਹ ਸੁਨੇਹਾ ਭੇਜ ਦਿਓ ਜੋ ਤੁਸੀਂ ਹਰ ਵਾਰ ਭੇਜਦੇ-ਭੇਜਦੇ ਰੁਕ ਜਾਂਦੇ ਹੋ। ਕੋਈ ਵੱਡਾ ਭਾਸ਼ਣ ਨਹੀਂ। ਬੱਸ "ਅੱਜ ਤੇਰਾ ਖ਼ਿਆਲ ਆਇਆ" ਜਾਂ "ਇਹ ਵੇਖ ਕੇ ਹਾਸਾ ਆਇਆ, ਤੇਰੀ ਯਾਦ ਆਈ"। ਘੱਟ ਦਾਅ, ਕੋਈ ਮਕਸਦ ਨਹੀਂ।
- ਕੋਈ ਇੱਕ ਨਿੱਕੀ ਰੀਤ ਵਾਪਸ ਲਿਆਓ। ਸਵੇਰ ਦੀ ਸਾਂਝੀ ਚਾਹ। ਰੋਟੀ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਦੀ ਸੈਰ। ਐਤਵਾਰ ਵਾਲਾ ਫ਼ੋਨ। ਰੀਤਾਂ ਚੁੱਪ-ਚਾਪ ਕੰਮ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਇਸ ਗੱਲ ਉੱਤੇ ਨਹੀਂ ਟਿਕੀਆਂ ਹੁੰਦੀਆਂ ਕਿ ਉਸ ਪਲ ਕਿਸੇ ਦਾ ਮਨ ਹੈ ਜਾਂ ਨਹੀਂ।
- ਦਿਨ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਬਿਡ ਫੜੋ। ਬੱਸ ਧਿਆਨ ਦਿਓ ਜਦੋਂ ਸਾਹਮਣੇ ਵਾਲਾ ਤੁਹਾਡੇ ਵੱਲ ਛੋਟਾ ਜਿਹਾ ਕਦਮ ਵਧਾਵੇ, ਤੇ ਉਸ ਵੱਲ ਮੁੜੋ। ਨਜ਼ਰ ਚੁੱਕੋ। ਫ਼ੋਨ ਹੇਠਾਂ ਰੱਖੋ। ਅਗਲਾ ਸਵਾਲ ਪੁੱਛੋ। ਦਿਨ ਦੀ ਇੱਕ ਬਿਡ ਤੁਹਾਡੀ ਸੋਚ ਨਾਲੋਂ ਛੇਤੀ ਜੁੜਦੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
- ਕੋਈ ਖ਼ਾਸ ਗੱਲ ਦੀ ਕਦਰ ਕਰੋ। "ਤੂੰ ਬਹੁਤ ਵਧੀਆ ਹੈਂ" ਨਹੀਂ, ਜੋ ਤਿਲਕ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਕੁਝ ਠੋਸ: "ਮੈਂ ਵੇਖਿਆ ਤੂੰ ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਨਾਲ ਉਹ ਫ਼ੋਨ ਬਹੁਤ ਸਬਰ ਨਾਲ ਸੰਭਾਲਿਆ"। ਖ਼ਾਸ ਗੱਲ ਹੀ ਪਹੁੰਚਦੀ ਹੈ।
ਛੋਟਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰਨ ਦਾ ਮਕਸਦ ਨਿਮਰਤਾ ਨਹੀਂ। ਇਹ ਭੌਤਿਕ ਸੱਚਾਈ ਹੈ। ਨੇੜਤਾ ਇੱਕ ਆਦਤ ਹੈ, ਅਤੇ ਆਦਤਾਂ ਦੁਹਰਾਉ ਨਾਲ ਬਣਦੀਆਂ ਹਨ, ਤੀਬਰਤਾ ਨਾਲ ਨਹੀਂ। ਰੋਜ਼ ਦੋ ਮਿੰਟ ਦਾ ਸੱਚਾ ਹਾਲ-ਚਾਲ ਕੁਝ ਮਹੀਨਿਆਂ ਬਾਅਦ ਆਉਣ ਵਾਲੀ ਇੱਕ ਵੱਡੀ ਭਾਵੁਕ ਸ਼ਾਮ ਨਾਲੋਂ ਵੱਧ ਕਰੇਗਾ। ਤੁਸੀਂ ਅੱਜ ਰਾਤ ਸਭ ਕੁਝ ਠੀਕ ਕਰਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਨਹੀਂ ਕਰ ਰਹੇ। ਤੁਸੀਂ ਬੱਸ ਢਲਾਣ ਦੀ ਦਿਸ਼ਾ ਬਦਲ ਰਹੇ ਹੋ।
ਯਕੀਨ ਦੀ ਥਾਂ ਉਤਸੁਕਤਾ ਰੱਖੋ
ਇੱਕ ਜਾਲ ਲਗਭਗ ਹਰ ਉਸ ਬੰਦੇ ਨੂੰ ਫੜ ਲੈਂਦਾ ਹੈ ਜੋ ਕਿਸੇ ਪੁਰਾਣੇ ਨੇੜਲੇ ਤੋਂ ਦੂਰ ਹੋ ਗਿਆ ਹੋਵੇ। ਤੁਸੀਂ ਮੰਨ ਲੈਂਦੇ ਹੋ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਅਜੇ ਵੀ ਜਾਣਦੇ ਹੋ। ਤੁਹਾਡੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਉਹ ਤਸਵੀਰ ਹੈ ਜੋ ਉਸ ਵੇਲੇ ਦੀ ਹੈ ਜਦੋਂ ਤੁਸੀਂ ਸੱਚਮੁੱਚ ਇੱਕ ਸੁਰ ਵਿੱਚ ਸੀ, ਅਤੇ ਤੁਸੀਂ ਸਾਹਮਣੇ ਬੈਠੇ ਅਸਲ ਇਨਸਾਨ ਦੀ ਥਾਂ ਉਸ ਤਸਵੀਰ ਨਾਲ ਵਰਤਦੇ ਹੋ।
ਪਰ ਜਿੰਨਾ ਸਮਾਂ ਤੁਸੀਂ ਧਿਆਨ ਨਹੀਂ ਦੇ ਰਹੇ, ਓਨੇ ਵਿੱਚ ਲੋਕ ਬਦਲ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਨਵੀਆਂ ਚਿੰਤਾਵਾਂ, ਨਵੀਆਂ ਦਿਲਚਸਪੀਆਂ, ਨਵੇਂ ਵਿਚਾਰ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਦਾ ਨਵਾਂ ਤਰੀਕਾ। ਹੁਣ ਤੁਹਾਡੇ ਸਾਹਮਣੇ ਬੈਠਾ ਇਨਸਾਨ ਬਿਲਕੁਲ ਉਹੀ ਨਹੀਂ ਜਿਸ ਤੋਂ ਤੁਸੀਂ ਦੂਰ ਹੋਏ ਸੀ। ਇਹ ਨੁਕਸਾਨ ਵਾਂਗ ਲੱਗ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਇੱਕ ਮੌਕਾ ਵੀ ਹੈ।
ਉਹਨਾਂ ਨਾਲ ਇੰਝ ਵਰਤੋ ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਦੁਬਾਰਾ ਜਾਣਨ ਲਾਇਕ ਹੋਣ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਹਨ। ਸੱਚੇ ਸਵਾਲ ਪੁੱਛੋ ਅਤੇ ਜਵਾਬ ਦੀ ਸੱਚਮੁੱਚ ਉਡੀਕ ਕਰੋ। ਅੱਜਕੱਲ੍ਹ ਮਨ ਵਿੱਚ ਕੀ ਚੱਲ ਰਿਹਾ ਹੈ? ਹੁਣ ਤੈਨੂੰ ਕਿਸ ਚੀਜ਼ ਦਾ ਸ਼ੌਕ ਹੈ ਜੋ ਮੈਨੂੰ ਪਤਾ ਹੀ ਨਹੀਂ? ਇਸ ਸਾਲ ਸਭ ਤੋਂ ਔਖਾ ਕੀ ਰਿਹਾ? ਉਤਸੁਕਤਾ ਦੋ ਕੰਮ ਇਕੱਠੇ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਇਹ ਤੁਹਾਨੂੰ ਸਹੀ ਜਾਣਕਾਰੀ ਦਿੰਦੀ ਹੈ ਕਿ ਇਹ ਇਨਸਾਨ ਹੁਣ ਕੌਣ ਬਣ ਚੁੱਕਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਇੱਕ ਸਾਫ਼ ਸੰਕੇਤ ਭੇਜਦੀ ਹੈ: ਤੂੰ ਇੰਨਾ ਮਾਇਨੇ ਰੱਖਦਾ ਹੈਂ ਕਿ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਜਾਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ, ਅੱਜ ਵਾਲੇ ਤੈਨੂੰ, ਯਾਦ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਨਹੀਂ।
ਇਸ ਦਾ ਇੱਕ ਚੁੱਪ ਰੂਪ ਵੀ ਹੈ ਜੋ ਉਦੋਂ ਵੀ ਚੱਲਦਾ ਹੈ ਜਦੋਂ ਸ਼ਬਦ ਵਾਧੂ ਲੱਗਣ। ਇਕੱਠੇ ਕੁਝ ਕਰੋ ਜੋ ਤੁਸੀਂ ਪਹਿਲਾਂ ਕਰਦੇ ਸੀ, ਜਾਂ ਕੁਝ ਅਜਿਹਾ ਜੋ ਦੋਵਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਕਿਸੇ ਨੇ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ। ਸਾਂਝਾ ਕੰਮ ਬਹੁਤ ਸਾਰਾ ਉਹ ਭਾਰ ਚੁੱਕ ਲੈਂਦਾ ਹੈ ਜੋ ਗੱਲਬਾਤ ਨਹੀਂ ਚੁੱਕ ਸਕਦੀ। ਖਾਣਾ ਬਣਾਓ, ਗੱਡੀ ਲੈ ਕੇ ਨਿਕਲੋ, ਕੋਈ ਕੰਮ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰੋ, ਕਿਤੇ ਜਾਓ। ਲੋਕ ਅਕਸਰ ਵੇਖਦੇ ਹਨ ਕਿ ਜਿਹੜੀ ਗੱਲ ਉਹ ਜ਼ੋਰ ਲਾ ਕੇ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕੇ, ਉਹ ਹੱਥ ਰੁੱਝਦਿਆਂ ਹੀ ਆਪਣੇ ਆਪ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਇੱਕ-ਦੂਜੇ ਵੱਲ ਟਿਕਟਿਕੀ ਲਾ ਕੇ ਬੈਠਣ ਦਾ ਦਬਾਅ ਹਟ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਤੁਸੀਂ ਇੱਕ ਟੀਮ ਹੋਣ ਦਾ ਸਾਦਾ ਤਜਰਬਾ ਦੁਬਾਰਾ ਬਣਾ ਰਹੇ ਹੋ, ਅਤੇ ਨੇੜਤਾ ਉਸੇ ਤਜਰਬੇ ਤੋਂ ਬਣਦੀ ਹੈ।
ਜਦੋਂ ਵੱਡੀ ਗੱਲਬਾਤ ਸੱਚਮੁੱਚ ਜ਼ਰੂਰੀ ਹੋਵੇ
ਕਈ ਵਾਰ ਛੋਟੇ ਪਲ ਕਾਫ਼ੀ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੇ, ਕਿਉਂਕਿ ਵਿਚਕਾਰ ਕੋਈ ਖ਼ਾਸ ਗੱਲ ਬੈਠੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਕੋਈ ਪੁਰਾਣੀ ਸੱਟ ਜਿਸ ਦਾ ਕਦੇ ਨਾਂ ਨਹੀਂ ਲਿਆ ਗਿਆ। ਕੋਈ ਗਿਲਾ ਜੋ ਪਿਛੋਕੜ ਵਿੱਚ ਚੁੱਪ-ਚਾਪ ਚੱਲ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਕੋਈ ਸੱਚਾ ਮਤਭੇਦ ਜਿਸ ਤੋਂ ਤੁਸੀਂ ਬਚਦੇ ਰਹੇ ਕਿਉਂਕਿ ਉਸ ਦਾ ਨਾਂ ਲੈਣਾ ਜੋਖ਼ਮ ਲੱਗਦਾ ਸੀ। ਬਚਣਾ ਥੋੜ੍ਹੇ ਸਮੇਂ ਲਈ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਲੱਗਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਆਮ ਤੌਰ ਉੱਤੇ ਇਹੀ ਸਮੇਂ ਨਾਲ ਪਾੜਾ ਚੌੜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਜੇ ਕੋਈ ਗੱਲਬਾਤ ਹੈ ਜਿਸ ਤੋਂ ਤੁਸੀਂ ਬਚਦੇ ਆ ਰਹੇ ਹੋ, ਤਾਂ ਕੁਝ ਗੱਲਾਂ ਉਸ ਨੂੰ ਸੌਖਾ ਬਣਾ ਦਿੰਦੀਆਂ ਹਨ।
ਅਜਿਹਾ ਵੇਲਾ ਚੁਣੋ ਜਦੋਂ ਦੋਵੇਂ ਵਾਜਬ ਤੌਰ ਉੱਤੇ ਸ਼ਾਂਤ ਹੋਵੋ ਤੇ ਕਿਤੇ ਭੱਜਣ ਦੀ ਕਾਹਲੀ ਨਾ ਹੋਵੇ। ਦੋਸ਼ਾਂ ਦੀ ਥਾਂ ਆਪਣੇ ਤਜਰਬੇ ਦੀ ਭਾਸ਼ਾ ਵਿੱਚ ਬੋਲੋ। "ਮੈਨੂੰ ਅੱਜਕੱਲ੍ਹ ਤੇਰੇ ਤੋਂ ਦੂਰੀ ਮਹਿਸੂਸ ਹੁੰਦੀ ਹੈ ਤੇ ਤੇਰੀ ਯਾਦ ਆਉਂਦੀ ਹੈ" ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਖੋਲ੍ਹਦਾ ਹੈ। "ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਲਈ ਕਦੇ ਵੇਲਾ ਨਹੀਂ ਕੱਢਦਾ" ਉਸ ਨੂੰ ਬੰਦ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਪਹਿਲੀ ਗੱਲ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਅੰਦਰ ਸੱਦਦੀ ਹੈ। ਦੂਜੀ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਬਚਾਅ ਵਿੱਚ ਪਾ ਦਿੰਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਬਚਾਅ ਵਿੱਚ ਖੜ੍ਹੇ ਲੋਕ ਦੁਬਾਰਾ ਨਹੀਂ ਜੁੜਦੇ।
ਫਿਰ ਔਖਾ ਅੱਧ ਕਰੋ: ਜੋ ਜਵਾਬ ਆਵੇ ਉਸ ਨੂੰ ਸੁਣੋ, ਬਿਨਾਂ ਕਾਹਲੀ ਵਿੱਚ ਠੀਕ ਕਰਨ ਜਾਂ ਆਪਣਾ ਬਚਾਅ ਕਰਨ ਦੇ। ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ ਤੁਹਾਨੂੰ ਪਤਾ ਲੱਗੇ ਕਿ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਇਹ ਦੂਰੀ ਮਹਿਸੂਸ ਹੋਈ ਸੀ, ਸ਼ਾਇਦ ਤੁਹਾਡੇ ਨਾਲੋਂ ਵੀ ਪਹਿਲਾਂ। ਇਹ ਇਲਜ਼ਾਮ ਨਹੀਂ। ਇਹ ਉਹੀ ਗੱਲ ਹੈ ਜੋ ਤੁਸੀਂ ਦੋਵੇਂ ਕਹਿਣ ਦੀ ਉਡੀਕ ਕਰ ਰਹੇ ਸੀ। ਅਕਸਰ ਇੱਕ-ਦੂਜੇ ਦੀ ਯਾਦ ਆਉਣ ਬਾਰੇ ਇਮਾਨਦਾਰ ਹੋ ਜਾਣਾ ਹੀ ਦੁਬਾਰਾ ਜੁੜਨਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਗੱਲਬਾਤ ਨੇੜਤਾ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਦੀ ਰੁਕਾਵਟ ਨਹੀਂ। ਉਹੀ ਨੇੜਤਾ ਹੈ, ਪਹੁੰਚਦੀ ਹੋਈ।
ਇਹ ਮਿਹਨਤ ਕਿਉਂ ਬਣਦੀ ਹੈ
ਦੂਰੀ ਨੂੰ ਓਵੇਂ ਹੀ ਚੱਲਣ ਦੇਣਾ ਸੌਖਾ ਹੈ। ਦੁਬਾਰਾ ਹੱਥ ਵਧਾਉਣ ਲਈ ਹਿੰਮਤ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਰਿਸ਼ਤਾ ਇਸ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਵੀ ਕਿਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਚੱਲ ਹੀ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਪਰ ਨੇੜਲੇ ਰਿਸ਼ਤੇ ਸਿਹਤਮੰਦ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹਾਈ ਸਜਾਵਟ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੇ। ਉਹ ਉਸ ਦੀ ਨੀਂਹ ਦਾ ਹਿੱਸਾ ਹਨ।
ਇੱਥੇ ਸਬੂਤਾਂ ਨੂੰ ਟਾਲਣਾ ਔਖਾ ਹੈ। CDC ਮੁਤਾਬਕ, ਮਜ਼ਬੂਤ ਸਮਾਜਿਕ ਜੁੜਾਅ ਗੰਭੀਰ ਬਿਮਾਰੀਆਂ ਦੇ ਘੱਟ ਖ਼ਤਰੇ ਨਾਲ ਜੁੜਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਦਿਲ ਦੀ ਬਿਮਾਰੀ, ਸਟ੍ਰੋਕ ਅਤੇ ਉਦਾਸੀ ਸ਼ਾਮਲ ਹਨ, ਅਤੇ ਮਜ਼ਬੂਤ ਰਿਸ਼ਤਿਆਂ ਵਾਲੇ ਲੋਕ ਆਮ ਤੌਰ ਉੱਤੇ ਲੰਮੀ, ਸਿਹਤਮੰਦ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਜੀਉਂਦੇ ਹਨ। ਜੁੜਾਅ ਸਿਰਫ਼ ਕਵਿਤਾ ਵਾਲੇ ਦਿਲ ਲਈ ਚੰਗਾ ਨਹੀਂ। ਇਹ ਅਸਲੀ ਦਿਲ ਲਈ ਵੀ ਚੰਗਾ ਹੈ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਲੋਕਾਂ ਨਾਲ ਤੁਸੀਂ ਨੇੜਤਾ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਦੇ ਹੋ, ਉਹ ਤੁਹਾਡੀ ਸਿਹਤ ਤੇ ਤੁਹਾਡੇ ਟਿਕਾਅ ਲਈ ਸੱਚਾ ਕੰਮ ਕਰ ਰਹੇ ਹਨ, ਅਕਸਰ ਦੋਵਾਂ ਦੇ ਜਾਣੇ ਬਿਨਾਂ।
ਇਸੇ ਲਈ ਦੂਰੀ ਨੂੰ ਪੱਕੀ ਹੋਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਰੋਕਣਾ ਬਣਦਾ ਹੈ। ਜਿਹੜੇ ਰਿਸ਼ਤਿਆਂ ਦੇ ਗੁਆਚਣ ਦਾ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਧ ਸੋਗ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਬਹੁਤੇ ਲੜਾਈ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਮੁੱਕੇ। ਉਹ ਚੁੱਪ ਨਾਲ ਮੁੱਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਨਿੱਕੇ-ਨਿੱਕੇ ਮੋੜੇ ਹੋਏ ਮੂੰਹਾਂ ਨਾਲ ਜੋ ਕਿਸੇ ਨੇ ਜਾਣ-ਬੁੱਝ ਕੇ ਨਹੀਂ ਕੀਤੇ ਤੇ ਕਿਸੇ ਨੇ ਰੋਕੇ ਵੀ ਨਹੀਂ।
ਹੋਰ ਮਦਦ ਕਦੋਂ ਲੈਣੀ ਹੈ
ਬਹੁਤੀ ਆਮ ਦੂਰੀ ਆਮ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਨਾਲ ਹੀ ਸੁਧਰ ਜਾਂਦੀ ਹੈ: ਛੋਟੇ ਪਲ, ਇਮਾਨਦਾਰ ਸ਼ਬਦ, ਅਤੇ ਇੱਕ-ਦੂਜੇ ਤੇ ਆਪਣੇ ਨਾਲ ਥੋੜ੍ਹਾ ਸਬਰ। ਕੁਝ ਹਾਲਾਤ ਇਸ ਤੋਂ ਵੱਧ ਮੰਗਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਇਹ ਪਛਾਣ ਲੈਣਾ ਤਾਕਤ ਹੈ, ਨਾਕਾਮੀ ਨਹੀਂ।
ਜੇ ਉਹੀ ਦੁਖਦਾਈ ਗੱਲਬਾਤ ਬਿਨਾਂ ਕਿਸੇ ਹਿਲਜੁਲ ਦੇ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਹੁੰਦੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਜੋੜਿਆਂ ਦਾ ਥੈਰੇਪਿਸਟ ਉਸ ਦੇ ਹੇਠਾਂ ਵਾਲਾ ਢਾਂਚਾ ਲੱਭਣ ਅਤੇ ਕੁਝ ਨਵਾਂ ਅਜ਼ਮਾਉਣ ਵਿੱਚ ਮਦਦ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਤੁਹਾਡੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਹਿਕਾਰਤ, ਚੁੱਪ ਦੀ ਦੀਵਾਰ, ਜਾਂ ਇਸ ਇਨਸਾਨ ਕੋਲ ਲਗਾਤਾਰ ਛੋਟਾ ਮਹਿਸੂਸ ਹੋਣ ਨਾਲ ਟਕਰਾ ਰਹੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਇਹ ਗੰਭੀਰਤਾ ਨਾਲ ਲੈਣ ਵਾਲੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਹਨ, ਅਤੇ ਕੋਈ ਮਾਹਰ ਤੁਹਾਨੂੰ ਸਮਝਣ ਵਿੱਚ ਮਦਦ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ ਕਿ ਕੀ ਸੁਧਰ ਸਕਦਾ ਹੈ ਤੇ ਕੀ ਨਹੀਂ। ਅਤੇ ਜੇ ਜੋ ਦੂਰੀ ਤੁਸੀਂ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰ ਰਹੇ ਹੋ ਉਹ ਇੱਕ ਵੱਡੇ ਭਾਰੀਪਣ ਦਾ ਹਿੱਸਾ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਬਹੁਤੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਫਿੱਕੀਆਂ ਤੇ ਦੂਰ ਲੱਗਦੀਆਂ ਹਨ ਅਤੇ ਦੁਬਾਰਾ ਜੁੜਨ ਦੀ ਊਰਜਾ ਹੀ ਨਹੀਂ ਜੁਟਦੀ, ਤਾਂ ਇਹ ਰਿਸ਼ਤੇ ਦੀ ਸਮੱਸਿਆ ਦੀ ਥਾਂ ਉਦਾਸੀ ਦੀ ਨਿਸ਼ਾਨੀ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਸ ਬਾਰੇ ਕਿਸੇ ਡਾਕਟਰ ਜਾਂ ਥੈਰੇਪਿਸਟ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕਰਨੀ ਬਣਦੀ ਹੈ, ਸਿਰਫ਼ ਰਿਸ਼ਤੇ ਬਾਰੇ ਨਹੀਂ, ਤੁਹਾਡੇ ਬਾਰੇ।
ਕਿਸੇ ਵੱਲ ਦੁਬਾਰਾ ਹੱਥ ਵਧਾਉਣਾ ਚੁੱਪ-ਚਾਪ ਹਿੰਮਤ ਵਾਲਾ ਕੰਮ ਹੈ। ਉਹ ਹੱਥ ਫੜਨਗੇ ਜਾਂ ਨਹੀਂ, ਇਹ ਤੁਹਾਡੇ ਵੱਸ ਨਹੀਂ। ਪਰ ਬਿਡ ਤੁਸੀਂ ਅੱਜ ਭੇਜ ਸਕਦੇ ਹੋ, ਤੇ ਵੇਖ ਸਕਦੇ ਹੋ ਕਿ ਕੌਣ ਉਸ ਵੱਲ ਮੁੜਦਾ ਹੈ। ਅਕਸਰ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਲਈ ਇੰਨਾ ਹੀ ਕਾਫ਼ੀ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਸਰੋਤ
- The Gottman Institute, ਆਪਣਾ ਰਿਸ਼ਤਾ ਸੁਧਾਰਨਾ ਹੈ? ਧਿਆਨ ਦੇ ਛੋਟੇ ਸੱਦਿਆਂ ਵੱਲ ਵੱਧ ਗੌਰ ਕਰੋ
- Psych Central, ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਦੁਬਾਰਾ ਕਿਵੇਂ ਜੁੜੀਏ: ਰਿਸ਼ਤਿਆਂ ਲਈ 8 ਸੁਝਾਅ
- Centers for Disease Control and Prevention, ਸਮਾਜਿਕ ਜੁੜਾਅ ਬਾਰੇ