ਉੱਪਰੀ ਗੱਲਾਂ ਤੋਂ ਅਸਲੀ ਗੱਲਾਂ ਤੱਕ: ਆਪਣੇ ਪਿਆਰਿਆਂ ਨਾਲ ਡੂੰਘੇ ਉੱਤਰਨਾ

ਕਿਸੇ ਅਜਿਹੇ ਜੀਅ ਨਾਲ ਰਾਤ ਦੇ ਖਾਣੇ ਦੀ ਕਲਪਨਾ ਕਰੋ ਜਿਸ ਨੂੰ ਤੁਸੀਂ ਸਾਰੀ ਉਮਰ ਤੋਂ ਜਾਣਦੇ ਹੋ। ਮਾਂ ਜਾਂ ਪਿਓ, ਜੀਵਨ ਸਾਥੀ, ਕੋਈ ਪੁਰਾਣਾ ਦੋਸਤ। ਖਾਣਾ ਸੁਆਦ ਹੈ, ਗੱਲਬਾਤ ਸੌਖੀ ਤੁਰ ਰਹੀ ਹੈ, ਤੇ ਦੂਜੇ ਘੰਟੇ ਦੇ ਆਸ-ਪਾਸ ਤੁਹਾਨੂੰ ਅਹਿਸਾਸ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਮੌਸਮ, ਟ੍ਰੈਫ਼ਿਕ, ਖ਼ਬਰਾਂ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਕੰਮ ਤੇ ਆਪਣੇ ਕੰਮ ਬਾਰੇ ਗੱਲ ਕਰ ਲਈ ਹੈ, ਪਰ ਉਸ ਬਾਰੇ ਬਿਲਕੁਲ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਜੋ ਸੱਚੀਂ ਮਾਇਨੇ ਰੱਖਦਾ ਸੀ। ਘਰ ਮੁੜਦੇ ਹੋ ਤਾਂ ਢਿੱਡ ਭਰਿਆ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਤੇ ਅੰਦਰੋਂ ਥੋੜ੍ਹਾ ਖ਼ਾਲੀਪਣ। ਤਿੰਨ ਘੰਟੇ ਇਕੱਠੇ ਬੈਠੇ ਰਹੇ, ਪਰ ਸੱਚਮੁੱਚ ਕਦੇ ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚੇ ਹੀ ਨਹੀਂ।

ਇਹ ਪਾੜਾ ਓਨਾ ਘੱਟ ਨਹੀਂ ਜਿੰਨਾ ਲੋਕ ਮੰਨਦੇ ਨੇ। ਅਸੀਂ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਦਿਲੋਂ ਪਿਆਰ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹਾਂ ਤੇ ਫਿਰ ਵੀ ਆਪਣੀਆਂ ਬਹੁਤੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਖੋਖਲੇ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਹੀ ਰੱਖ ਸਕਦੇ ਹਾਂ, ਕੁਝ ਆਦਤ ਕਰਕੇ, ਕੁਝ ਡਰ ਕਰਕੇ, ਤੇ ਕੁਝ ਇਸ ਲਈ ਕਿ ਸਾਨੂੰ ਕਦੇ ਕਿਸੇ ਨੇ ਡੂੰਘੇ ਉੱਤਰਨਾ ਸਿਖਾਇਆ ਹੀ ਨਹੀਂ। ਚੰਗੀ ਗੱਲ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਉੱਪਰੀ ਗੱਲਾਂ ਤੋਂ ਅਸਲੀ ਗੱਲਾਂ ਤੱਕ ਜਾਣਾ ਕੋਈ ਜਮਾਂਦਰੂ ਗੁਣ ਨਹੀਂ ਜੋ ਕੁਝ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਹੀ ਮਿਲਦਾ ਹੋਵੇ। ਇਹ ਇੱਕ ਤਰਤੀਬ ਦੇ ਹਿਸਾਬ ਨਾਲ ਚੱਲਦਾ ਹੈ ਜਿਸ ਨੂੰ ਖੋਜੀ ਦਹਾਕਿਆਂ ਤੋਂ ਪੜ੍ਹ ਰਹੇ ਨੇ, ਤੇ ਜਦੋਂ ਇਹ ਤਰਤੀਬ ਦਿੱਸ ਪਵੇ, ਤੁਸੀਂ ਇਸ ਨੂੰ ਜਾਣ-ਬੁੱਝ ਕੇ ਵਰਤ ਸਕਦੇ ਹੋ।

ਅਸੀਂ ਉੱਪਰ-ਉੱਪਰ ਹੀ ਕਿਉਂ ਅਟਕ ਜਾਂਦੇ ਹਾਂ

ਹਲਕੀ-ਫੁਲਕੀ ਗੱਲਬਾਤ ਦਾ ਨਾਂ ਭਾਵੇਂ ਬਦਨਾਮ ਹੋਵੇ, ਪਰ ਇਹ ਇੱਕ ਅਸਲੀ ਕੰਮ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਇਹ ਵਾਰਮ-ਅੱਪ ਹੈ। ਇਹ ਦੱਸਦੀ ਹੈ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਦੋਸਤਾਨਾ ਹੋ, ਇਹ ਦੋ ਜੀਆਂ ਨੂੰ ਇੱਕ ਲੈਅ ਵਿੱਚ ਲੈ ਆਉਂਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਇਸ ਵਿੱਚ ਖ਼ਤਰਾ ਘੱਟ ਹੈ, ਮੌਸਮ ਦੀ ਗੱਲ ਕਰਕੇ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਸੱਟ ਨਹੀਂ ਲੱਗਦੀ। ਦਿੱਕਤ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਰਿਸ਼ਤੇ ਇਸ ਤੋਂ ਅੱਗੇ ਕਦੇ ਵਧਦੇ ਹੀ ਨਹੀਂ। ਵਾਰਮ-ਅੱਪ ਹੀ ਪੂਰੀ ਖੇਡ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।

ਜਿਹੜੇ ਮਨੋਵਿਗਿਆਨੀ ਇਹ ਪੜ੍ਹਦੇ ਨੇ ਕਿ ਲੋਕ ਨੇੜੇ ਕਿਵੇਂ ਹੁੰਦੇ ਨੇ, ਉਹ ਦੱਸਦੇ ਨੇ ਕਿ ਇਹ ਦੋ ਲਕੀਰਾਂ ਉੱਤੇ ਇਕੱਠਾ ਚੱਲਦਾ ਹੈ। ਇੱਕ ਹੈ ਚੌੜਾਈ, ਯਾਨੀ ਤੁਸੀਂ ਕਿਸੇ ਨਾਲ ਕਿੰਨੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਵਿਸ਼ਿਆਂ ਉੱਤੇ ਗੱਲ ਕਰਦੇ ਹੋ। ਦੂਜੀ ਹੈ ਡੂੰਘਾਈ, ਯਾਨੀ ਕਿਸੇ ਵੀ ਵਿਸ਼ੇ ਵਿੱਚ ਤੁਸੀਂ ਸਤ੍ਹਾ ਤੋਂ ਕਿੰਨਾ ਹੇਠਾਂ ਜਾਂਦੇ ਹੋ। ਕਿਸੇ ਸਹਿਕਰਮੀ ਨਾਲ ਚੌੜਾਈ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ, ਪ੍ਰੋਜੈਕਟ, ਵੀਕਐਂਡ ਦੇ ਪਲਾਨ, ਗਲੀ ਵਿੱਚ ਖੁੱਲ੍ਹੀ ਨਵੀਂ ਦੁਕਾਨ, ਪਰ ਡੂੰਘਾਈ ਬਹੁਤ ਘੱਟ। ਰਿਸ਼ਤਾ ਉਦੋਂ ਗਹਿਰਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਜਦੋਂ ਗੱਲਬਾਤ ਸਿਰਫ਼ ਫੈਲਣੀ ਬੰਦ ਹੋ ਕੇ ਹੇਠਾਂ ਉੱਤਰਨ ਲੱਗਦੀ ਹੈ: ਤੁਸੀਂ ਕੀ ਕੀਤਾ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ ਤੁਹਾਨੂੰ ਕਿੱਦਾਂ ਲੱਗਿਆ ਤੱਕ, ਆਪਣੀ ਰਾਏ ਤੋਂ ਆਪਣੇ ਡਰਾਂ ਤੱਕ, ਦਿਨ ਦੀਆਂ ਘਟਨਾਵਾਂ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ ਇਸ ਤੱਕ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਤੋਂ ਸੱਚਮੁੱਚ ਕੀ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋ। ਇਸ ਢਾਂਚੇ ਨੂੰ ਸੋਸ਼ਲ ਪੈਨੀਟ੍ਰੇਸ਼ਨ ਥਿਊਰੀ ਕਹਿੰਦੇ ਨੇ ਤੇ ਇਹ 1970 ਦੇ ਦਹਾਕੇ ਤੋਂ ਰਿਸ਼ਤਿਆਂ ਦੀ ਖੋਜ ਦੀ ਰੀੜ੍ਹ ਰਹੀ ਹੈ, ਤੇ ਇਸ ਦਾ ਮੂਲ ਖ਼ਿਆਲ ਸਿੱਧਾ ਹੈ। ਨੇੜਤਾ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਤੇ ਇਕੱਠਿਆਂ ਡੂੰਘੇ ਉੱਤਰਨ ਨਾਲ ਬਣਦੀ ਹੈ।

“ਇਕੱਠਿਆਂ” ਵਾਲਾ ਹਿੱਸਾ ਡੂੰਘਾਈ ਜਿੰਨਾ ਹੀ ਜ਼ਰੂਰੀ ਹੈ। ਸਿਹਤਮੰਦ ਖੁੱਲ੍ਹਣਾ ਦੋਵਾਂ ਪਾਸਿਓਂ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਇੱਕ ਜਣਾ ਕੋਈ ਥੋੜ੍ਹੀ ਨਾਜ਼ੁਕ ਗੱਲ ਦੱਸਦਾ ਹੈ, ਦੂਜਾ ਬਦਲੇ ਵਿੱਚ ਆਪਣੀ ਕੋਈ ਗੱਲ ਰੱਖਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਭਰੋਸਾ ਇੱਕ-ਇੱਕ ਪੌੜੀ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਇਹ ਇੱਕਪਾਸੜ ਹੋ ਜਾਵੇ, ਯਾਨੀ ਇੱਕ ਜਣਾ ਦਿਲ ਖੋਲ੍ਹੀ ਜਾਵੇ ਤੇ ਦੂਜਾ ਟਾਲੀ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਇਸ ਨਾਲ ਨੇੜਤਾ ਨਹੀਂ ਬਣਦੀ। ਬੇਚੈਨੀ ਬਣਦੀ ਹੈ।

ਸੋ ਜੇ ਤੁਹਾਡੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਸਤ੍ਹਾ ਉੱਤੇ ਹੀ ਅਟਕੀਆਂ ਲੱਗਦੀਆਂ ਨੇ, ਤਾਂ ਆਮ ਤੌਰ ਉੱਤੇ ਇਹ ਇਸ ਕਰਕੇ ਨਹੀਂ ਕਿ ਤੁਹਾਨੂੰ ਪਰਵਾਹ ਨਹੀਂ। ਇਹ ਇਸ ਕਰਕੇ ਹੈ ਕਿ ਕਿਸੇ ਨੇ ਪਹਿਲ ਕਰਨ ਦਾ ਛੋਟਾ ਜਿਹਾ ਜੋਖਮ ਨਹੀਂ ਲਿਆ।

ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਤੁਹਾਨੂੰ ਉੱਪਰ ਕੀ ਰੋਕ ਰਿਹਾ ਹੈ

ਡਰ ਨੂੰ ਇਮਾਨਦਾਰੀ ਨਾਲ ਨਾਂ ਦੇਣਾ ਮਦਦ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਗੱਲ ਲਗਭਗ ਹਮੇਸ਼ਾ ਕਿਸੇ ਨਾ ਕਿਸੇ ਡਰ ਦੀ ਹੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਕੁਝ ਆਮ ਡਰ ਇਹ ਨੇ:

ਪਹਿਲਾ, ਇਹ ਫ਼ਿਕਰ ਕਿ ਤੁਸੀਂ “ਬਹੁਤ ਜ਼ਿਆਦਾ” ਹੋ ਜਾਓਗੇ। ਕਿ ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਦੱਸ ਦਿੱਤਾ ਕਿ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਕੀ ਚੱਲ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਤੁਸੀਂ ਦੂਜੇ ਉੱਤੇ ਬੋਝ ਬਣ ਜਾਓਗੇ, ਜਾਂ ਲੋੜਵੰਦ ਲੱਗੋਗੇ, ਜਾਂ ਮਾਹੌਲ ਅਜੀਬ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ। ਇਹ ਡਰ ਬਹੁਤਿਆਂ ਦੇ ਅੰਦਰ ਕਿਸੇ ਨਾ ਕਿਸੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਬਹੁਤੀ ਵਾਰ ਇਹ ਗ਼ਲਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਜਿਸ ਗੱਲ ਬਾਰੇ ਤੁਸੀਂ ਡਰਦੇ ਹੋ ਕਿ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰ ਦੇਵੇਗੀ, ਉਹੀ ਅਕਸਰ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਨੇੜੇ ਲੈ ਆਉਂਦੀ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਦੱਸਦੀ ਹੈ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਉਹਨਾਂ ਉੱਤੇ ਭਰੋਸਾ ਕਰਦੇ ਹੋ।

ਦੂਜਾ, ਇਹ ਡਰ ਕਿ ਦਿੱਸ ਪਏ ਤੇ ਫਿਰ ਪਸੰਦ ਨਾ ਕੀਤੇ ਜਾਓ। ਜਿੰਨਾ ਚਿਰ ਰਿਸ਼ਤਾ ਸਤ੍ਹਾ ਉੱਤੇ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਕੋਈ ਤੁਹਾਡੇ ਅਸਲੀ ਰੂਪ ਨੂੰ ਠੁਕਰਾ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਅਸਲੀ ਤੁਸੀਂ ਕਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆਏ ਹੀ ਨਹੀਂ। ਖੋਖਲੇ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਰਹਿਣਾ ਬਚਾਅ ਵਰਗਾ ਲੱਗ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਪਰ ਇਹ ਉਹ ਬਚਾਅ ਹੈ ਜੋ ਤੁਹਾਨੂੰ ਥੋੜ੍ਹਾ ਇਕੱਲਾ ਵੀ ਰੱਖਦਾ ਹੈ।

ਤੇ ਤੀਜਾ, ਸਿੱਧੀ-ਸਾਦੀ ਆਦਤ। ਕੁਝ ਪਰਿਵਾਰਾਂ ਤੇ ਕੁਝ ਦੋਸਤੀਆਂ ਵਿੱਚ ਇਹ ਪੱਠਾ ਕਦੇ ਬਣਿਆ ਹੀ ਨਹੀਂ। ਤੁਸੀਂ ਕੰਮ-ਕਾਜ, ਹੋਰ ਲੋਕਾਂ ਤੇ ਖ਼ਬਰਾਂ ਦੀ ਗੱਲ ਕਰਦੇ ਹੋ ਕਿਉਂਕਿ ਰਿਸ਼ਤਾ ਸਾਲਾਂ ਤੋਂ ਇਸੇ ਲੀਹ ਉੱਤੇ ਤੁਰਿਆ ਹੈ। ਲੀਹ ਬਦਲੀ ਜਾ ਸਕਦੀ ਹੈ, ਪਰ ਤਾਂ ਹੀ ਜਦੋਂ ਕੋਈ ਜਾਣ-ਬੁੱਝ ਕੇ ਗੱਡੀ ਮੋੜੇ।

ਇਹਨਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਕੋਈ ਵੀ ਤੁਹਾਡੇ ਸੁਭਾਅ ਦਾ ਨੁਕਸ ਨਹੀਂ। ਇਹ ਬਚਾਅ ਦੀਆਂ ਆਦਤਾਂ ਨੇ ਜੋ ਕਦੇ ਨਾ ਕਦੇ ਠੀਕ ਸਨ। ਕੰਮ ਇਹ ਨਹੀਂ ਕਿ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਸ਼ਰਮਿੰਦਾ ਕਰੋ। ਕੰਮ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਇਸ ਆਦਤ ਨੂੰ ਪਛਾਣੋ ਤੇ ਕਦੇ-ਕਦੇ ਉਸ ਤੋਂ ਇੱਕ ਕਦਮ ਅੱਗੇ ਜਾਣ ਦੀ ਚੋਣ ਕਰੋ।

ਨੇੜਤਾ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਕਿਸ ਚੀਜ਼ ਨਾਲ ਬਣਦੀ ਹੈ

ਰਿਸ਼ਤਿਆਂ ਦੇ ਵਿਗਿਆਨ ਦੀ ਸਭ ਤੋਂ ਚੁੱਪਚਾਪ ਉਮੀਦ ਭਰੀ ਖੋਜ ਇਹ ਹੈ। 1990 ਦੇ ਦਹਾਕੇ ਵਿੱਚ ਮਨੋਵਿਗਿਆਨੀ Arthur Aron ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਸਾਥੀਆਂ ਨੇ ਅਜਨਬੀਆਂ ਦੇ ਜੋੜੇ ਲੈਬ ਵਿੱਚ ਬਿਠਾਏ ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਤੋਂ 36 ਸਵਾਲ ਪੁੱਛਣ ਲਈ ਕਿਹਾ ਜੋ ਹਲਕੇ ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋ ਕੇ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਹੋਰ ਨਿੱਜੀ ਹੁੰਦੇ ਗਏ। ਸ਼ੁਰੂ ਵਾਲੇ ਸੌਖੇ ਸਨ (“ਕੀ ਤੁਸੀਂ ਮਸ਼ਹੂਰ ਹੋਣਾ ਚਾਹੋਗੇ? ਕਿਸ ਤਰ੍ਹਾਂ?”)। ਬਾਅਦ ਵਾਲੇ ਡੂੰਘੇ ਉੱਤਰਦੇ ਸਨ (“ਤੁਸੀਂ ਆਖ਼ਰੀ ਵਾਰ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਕਦੋਂ ਰੋਏ ਸੀ?”)। ਜਿਹੜੇ ਜੋੜਿਆਂ ਨੇ ਓਨਾ ਹੀ ਸਮਾਂ ਹਲਕੀ ਗੱਲਬਾਤ ਵਿੱਚ ਲਾਇਆ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਮੁਕਾਬਲੇ ਡੂੰਘੇ ਸਵਾਲਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਲੰਘਣ ਵਾਲੇ ਲੋਕ ਬਹੁਤ ਜ਼ਿਆਦਾ ਨੇੜਤਾ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਉੱਠੇ। ਇਸੇ ਖੋਜ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਜੋੜੇ ਨੇ ਅੱਗੇ ਜਾ ਕੇ ਵਿਆਹ ਕਰਵਾ ਲਿਆ।

ਤੁਹਾਨੂੰ 36 ਸਵਾਲਾਂ ਦੀ ਸੂਚੀ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ, ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਸੌਖੀ ਲੱਭ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ਤੇ ਸੱਚਮੁੱਚ ਮਜ਼ੇਦਾਰ ਵੀ ਹੈ। ਇਸ ਅਧਿਐਨ ਦੇ ਹੇਠਲਾ ਸਬਕ ਹੀ ਸਾਂਭਣ ਵਾਲੀ ਗੱਲ ਹੈ। ਨੇੜਤਾ ਵੱਡੇ-ਵੱਡੇ ਇਸ਼ਾਰਿਆਂ ਜਾਂ ਸਾਲਾਂ ਦੇ ਸਾਥ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਬਣੀ ਸੀ। ਉਹ ਵਧਦੀ ਹੋਈ, ਦੋਵਾਂ ਪਾਸਿਓਂ ਦੀ ਇਮਾਨਦਾਰੀ ਨਾਲ ਬਣੀ ਸੀ, ਦੋ ਜੀਅ ਵਾਰੀ-ਵਾਰੀ ਆਰਾਮ ਦੇ ਘੇਰੇ ਤੋਂ ਥੋੜ੍ਹਾ ਅੱਗੇ ਜਾ ਰਹੇ ਸਨ, ਲਗਭਗ ਇੱਕੋ ਰਫ਼ਤਾਰ ਨਾਲ। ਤਰਤੀਬ ਵੀ ਮਾਇਨੇ ਰੱਖਦੀ ਸੀ: ਗੱਲ ਸੌਖੇ ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਈ ਤੇ ਉਸਾਰੀ ਗਈ। ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਪਹਿਲੇ ਪੰਜ ਮਿੰਟਾਂ ਵਿੱਚ ਦਿਲ ਖੋਲ੍ਹਣ ਲਈ ਨਹੀਂ ਕਿਹਾ ਗਿਆ।

ਬੱਸ ਇਹੀ ਪੂਰੀ ਵਿਧੀ ਹੈ। ਆਮ ਨਾਲੋਂ ਥੋੜ੍ਹਾ ਡੂੰਘੇ ਜਾਓ। ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਤੁਹਾਡੇ ਬਰਾਬਰ ਆਉਣ ਦਿਓ। ਕਾਹਲੀ ਨਾ ਕਰੋ।

ਗੱਲਬਾਤ ਨੂੰ ਇੱਕ ਪਰਤ ਹੇਠਾਂ ਕਿਵੇਂ ਲਿਜਾਈਏ

ਅਸਲੀ ਗੱਲ ਐਲਾਨ ਕਰਕੇ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੀ। ਉਹ ਆਮ ਤੌਰ ਉੱਤੇ ਇੱਕ ਥੋੜ੍ਹੇ ਹਿੰਮਤੀ ਸਵਾਲ ਨਾਲ ਸ਼ੁਰੂ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਜਾਂ ਇੱਕ ਅਜਿਹੇ ਜਵਾਬ ਨਾਲ ਜੋ ਮੌਕੇ ਦੀ ਲੋੜ ਤੋਂ ਥੋੜ੍ਹਾ ਵੱਧ ਇਮਾਨਦਾਰ ਹੋਵੇ। ਕੁਝ ਰਾਹ:

• “ਦਿਨ ਕਿੱਦਾਂ ਲੰਘਿਆ” ਦੀ ਥਾਂ ਕੋਈ ਧਾਰ ਵਾਲਾ ਸਵਾਲ ਪੁੱਛੋ। “ਅੱਜ ਦਾ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹਿੱਸਾ ਕੀ ਸੀ?” ਜਾਂ “ਅੱਜਕੱਲ੍ਹ ਕਿਹੜੀ ਗੱਲ ਮਨ ਉੱਤੇ ਭਾਰੀ ਹੈ?” ਇੱਕ ਅਸਲੀ ਜਵਾਬ ਮੰਗਦਾ ਹੈ, ਸਿਰਫ਼ ਆਦਤਨ ਹੁੰਗਾਰਾ ਨਹੀਂ। ਸਵਾਲ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਸੱਚ ਕਹਿਣ ਦੀ ਇਜਾਜ਼ਤ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
• ਪਹਿਲ ਆਪ ਕਰੋ, ਤੇ ਥੋੜ੍ਹਾ ਨਾਜ਼ੁਕ ਹੋਵੋ। ਜੇ ਤੁਹਾਨੂੰ ਡੂੰਘਾਈ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ ਤਾਂ ਪਹਿਲਾ ਸਿੱਕਾ ਆਮ ਤੌਰ ਉੱਤੇ ਤੁਹਾਨੂੰ ਹੀ ਖ਼ਰਚਣਾ ਪੈਂਦਾ ਹੈ। “ਸੱਚ ਦੱਸਾਂ ਤਾਂ ਇਸ ਮਹੀਨੇ ਮੈਂ ਕਾਫ਼ੀ ਇਕੱਲਾ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹਾਂ” ਕਹਿਣਾ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਮਿਲਣ ਲਈ ਕੁਝ ਅਸਲੀ ਦੇ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਲੋਕ ਆਮ ਤੌਰ ਉੱਤੇ ਉਸੇ ਪੱਧਰ ਉੱਤੇ ਆ ਜਾਂਦੇ ਨੇ ਜੋ ਤੁਸੀਂ ਤੈਅ ਕਰਦੇ ਹੋ।
• ਸਿਰਫ਼ ਘਟਨਾ ਨਹੀਂ, ਅਹਿਸਾਸ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਜਾਓ। ਜਦੋਂ ਕੋਈ ਦੱਸੇ ਕਿ ਕੀ ਹੋਇਆ, ਤਾਂ ਪੁੱਛੋ ਕਿ ਉਸ ਨੂੰ ਕਿੱਦਾਂ ਲੱਗਿਆ। “ਉਸ ਵੇਲੇ ਤੈਨੂੰ ਕਿੱਦਾਂ ਮਹਿਸੂਸ ਹੋਇਆ?” ਜਾਂ “ਮਨ ਵਿੱਚ ਕੀ ਚੱਲ ਰਿਹਾ ਸੀ?” ਇੱਕ ਰਿਪੋਰਟ ਨੂੰ ਗੱਲਬਾਤ ਬਣਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਬਹੁਤੇ ਲੋਕ ਉਡੀਕਦੇ ਹੀ ਰਹਿੰਦੇ ਨੇ ਕਿ ਕੋਈ ਪੁੱਛੇ।
• ਦੂਜਾ ਸਵਾਲ ਵੀ ਪੁੱਛੋ। ਪਹਿਲਾ ਜਵਾਬ ਲਗਭਗ ਹਮੇਸ਼ਾ ਸਲੀਕੇ ਵਾਲਾ, ਰਟਿਆ ਹੋਇਆ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਅਸਲੀ ਜਵਾਬ ਇੱਕ ਸਵਾਲ ਹੋਰ ਅੰਦਰ ਵੱਸਦਾ ਹੈ। “ਤੂੰ ਕਿਹਾ ਸਭ ਠੀਕ ਹੈ, ਪਰ ਸੱਚੀਂ ਤੂੰ ਇਸ ਸਭ ਨਾਲ ਕਿਵੇਂ ਨਿਭ ਰਿਹਾ ਹੈਂ?” ਇੱਥੇ ਹੀ ਬਹੁਤ ਸਾਰੀ ਨੇੜਤਾ ਲੁਕੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।
• ਆਪਣੇ ਹੁੰਗਾਰੇ ਨਾਲ ਸੱਚ ਬੋਲਣਾ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਬਣਾਓ। ਜੇ ਕੋਈ ਤੁਹਾਨੂੰ ਕੋਈ ਨਾਜ਼ੁਕ ਗੱਲ ਦੱਸੇ ਤੇ ਤੁਸੀਂ ਵਿਸ਼ਾ ਬਦਲ ਦਿਓ, ਹੱਲ ਸੁਝਾਉਣ ਲੱਗ ਪਵੋ, ਜਾਂ ਆਪਣੀ ਵੱਡੀ ਕਹਾਣੀ ਸੁਣਾ ਦਿਓ, ਤਾਂ ਉਹ ਸਿੱਖ ਲੈਂਦੇ ਨੇ ਕਿ ਦੁਬਾਰਾ ਉੱਥੇ ਨਹੀਂ ਜਾਣਾ। ਸਭ ਤੋਂ ਜੋੜਨ ਵਾਲਾ ਹੁੰਗਾਰਾ ਅਕਸਰ ਸਭ ਤੋਂ ਸਾਦਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ: “ਇਹ ਤਾਂ ਔਖਾ ਲੱਗਦਾ ਹੈ। ਹੋਰ ਦੱਸ।”

ਇਸ ਵਿੱਚੋਂ ਕਿਸੇ ਲਈ ਵੀ ਭਾਰੀ ਮਾਹੌਲ ਜਾਂ ਖ਼ਾਸ ਮੌਕੇ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ। ਕਈ ਸਭ ਤੋਂ ਡੂੰਘੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਗੱਡੀ ਵਿੱਚ, ਸੈਰ ਕਰਦਿਆਂ, ਭਾਂਡੇ ਮਾਂਜਦਿਆਂ ਹੁੰਦੀਆਂ ਨੇ, ਯਾਨੀ ਉੱਥੇ ਜਿੱਥੇ ਅੱਖ ਮਿਲਾਉਣੀ ਜ਼ਰੂਰੀ ਨਹੀਂ ਤੇ ਕੁਝ ਸਾਬਤ ਕਰਨ ਦਾ ਦਬਾਅ ਨਹੀਂ। ਨਾਲ-ਨਾਲ ਬੈਠਣਾ ਕਦੇ-ਕਦੇ ਆਹਮੋ-ਸਾਹਮਣੇ ਨਾਲੋਂ ਸੌਖਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।

ਜਦੋਂ ਕੋਈ ਤੁਹਾਡੇ ਅੱਗੇ ਦਿਲ ਖੋਲ੍ਹਦਾ ਹੈ

ਡੂੰਘੇ ਉੱਤਰਨਾ ਦੋਵਾਂ ਪਾਸਿਓਂ ਦਾ ਰਾਹ ਹੈ, ਤੇ ਅੱਧਾ ਹਿੱਸਾ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਜਦੋਂ ਦੂਜਾ ਜੋਖਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ ਤਾਂ ਤੁਸੀਂ ਕੀ ਕਰਦੇ ਹੋ। ਇੱਥੇ ਹੀ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਭਲੇ ਲੋਕ ਅਣਜਾਣੇ ਵਿੱਚ ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਬੰਦ ਕਰ ਦਿੰਦੇ ਨੇ। ਕੋਈ ਦੱਸਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਔਖੇ ਵੇਲੇ ਵਿੱਚੋਂ ਲੰਘ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਤੇ ਮਦਦ ਕਰਨ ਦੀ ਤੜਪ ਜਾਗ ਪੈਂਦੀ ਹੈ, ਸੋ ਤੁਸੀਂ ਕੋਈ ਹੱਲ, ਕੋਈ ਚੰਗਾ ਪੱਖ, ਜਾਂ ਆਪਣੀ ਕੋਈ ਮਿਲਦੀ-ਜੁਲਦੀ ਕਹਾਣੀ ਸੁਣਾਉਣ ਲੱਗ ਪੈਂਦੇ ਹੋ। ਤੁਹਾਨੂੰ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਇਹ ਪਰਵਾਹ ਹੈ। ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਅਕਸਰ ਇਹ ਵਿੱਚੋਂ ਟੋਕੇ ਜਾਣ ਵਰਗਾ ਲੱਗਦਾ ਹੈ।

ਜਦੋਂ ਕੋਈ ਕੋਈ ਨਾਜ਼ੁਕ ਗੱਲ ਸਾਂਝੀ ਕਰੇ, ਤਾਂ ਸਭ ਤੋਂ ਜੋੜਨ ਵਾਲਾ ਕੰਮ ਅਕਸਰ ਸਭ ਤੋਂ ਘੱਟ ਸਰਗਰਮ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਗੱਲ ਨੂੰ ਟਿਕਣ ਦਿਓ। ਠੀਕ ਕਰਨ ਦੀ ਕਾਹਲੀ ਨਾ ਕਰੋ। ਲੋਕ ਨੇੜਤਾ ਕਿਵੇਂ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਦੇ ਨੇ, ਇਸ ਬਾਰੇ ਖੋਜ ਓਧਰ ਹੀ ਇਸ਼ਾਰਾ ਕਰਦੀ ਹੈ ਜੋ ਵਧੀਆ ਸੁਣਨ ਵਾਲੇ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਜਾਣਦੇ ਨੇ: ਲੋਕ ਸਲਾਹ ਮਿਲਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਸਮਝੇ ਜਾਣਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਨੇ।

ਕੁਝ ਗੱਲਾਂ ਜੋ ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਖੁੱਲ੍ਹਾ ਰੱਖਦੀਆਂ ਨੇ:

• ਜਵਾਬ ਦੇਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਜੋ ਸੁਣਿਆ ਉਹ ਦੁਹਰਾਓ। “ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਤੂੰ ਇਹ ਭਾਰ ਕਾਫ਼ੀ ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਇਕੱਲਾ ਚੁੱਕ ਰਿਹਾ ਹੈਂ” ਕਹਿਣਾ ਦੱਸਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਗੱਲ ਤੁਹਾਡੇ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚੀ। American Psychological Association ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸੁਣਨ ਵੱਲ ਇਸ਼ਾਰਾ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਯਾਨੀ ਆਪਣੇ ਸਾਥੀ ਦੇ ਨਜ਼ਰੀਏ ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਜਜ਼ਬਾਤਾਂ ਨੂੰ ਅੰਦਰ ਲੈਣਾ, ਤੇ ਇਸ ਨੂੰ ਟਿਕਣ ਵਾਲੇ ਰਿਸ਼ਤਿਆਂ ਦੀ ਇੱਕ ਨਿਸ਼ਾਨੀ ਦੱਸਦੀ ਹੈ।
• ਠੀਕ ਕਰਨ ਦੀ ਖਿੱਚ ਰੋਕੋ। ਜਦੋਂ ਤੱਕ ਉਹ ਸਲਾਹ ਨਾ ਮੰਗਣ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਸ਼ਾਇਦ ਇੱਕ ਗਵਾਹ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਸਲਾਹਕਾਰ ਨਹੀਂ। “ਇਹ ਸੱਚੀਂ ਔਖਾ ਲੱਗਦਾ ਹੈ” ਦਸ ਸੁਝਾਵਾਂ ਨਾਲੋਂ ਵੱਧ ਕਰਦਾ ਹੈ।
• ਗੱਲ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਬਾਰੇ ਨਾ ਬਣਾਓ। ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ “ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਵੀ ਇੱਦਾਂ ਹੁੰਦਾ ਹੈ” ਜੋੜ ਬਣਾ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਜੇ ਹਰ ਗੱਲ ਤੁਹਾਡੀ ਕਹਾਣੀ ਬਣ ਜਾਵੇ ਤਾਂ ਦੂਜਾ ਚੁੱਪਚਾਪ ਸਿੱਖ ਲੈਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਥਾਂ ਉਸ ਦੀ ਨਹੀਂ ਹੈ।
• ਗੱਲ ਭਾਰੀ ਹੋਵੇ ਤਾਂ ਵੀ ਨਿੱਘੇ ਰਹੋ। ਤੁਹਾਡਾ ਸ਼ਾਂਤ, ਬਿਨਾਂ ਕਾਹਲੀ ਦਾ ਧਿਆਨ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਦੱਸਦਾ ਹੈ ਕਿ ਇਹ ਰਿਸ਼ਤਾ ਅਸਲੀ ਗੱਲਾਂ ਦਾ ਭਾਰ ਝੱਲ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਇਹੀ ਤਾਂ ਸਾਰੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਤੁਸੀਂ ਸਾਬਤ ਕਰ ਰਹੇ ਹੋ ਕਿ ਡੂੰਘਾ ਪਾਣੀ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਹੈ।

ਤੁਸੀਂ ਕਿਸੇ ਦੀ ਇਮਾਨਦਾਰੀ ਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਸੰਭਾਲਦੇ ਹੋ, ਇਹੀ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਸਿਖਾਉਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਤੁਹਾਡੇ ਕੋਲ ਹੋਰ ਲੈ ਕੇ ਆਉਣਾ ਹੈ ਜਾਂ ਨਹੀਂ। ਇਹ ਹਿੱਸਾ ਠੀਕ ਕਰ ਲਓ ਤਾਂ ਲੋਕ ਸਾਰੀ ਉਮਰ ਤੁਹਾਡੇ ਅੱਗੇ ਦਿਲ ਖੋਲ੍ਹਦੇ ਰਹਿਣਗੇ।

ਖ਼ੁਸ਼ਖ਼ਬਰੀ ਨੂੰ ਨਾ ਟਾਲੋ

ਅਸਲੀ ਗੱਲਬਾਤ ਦਾ ਇੱਕ ਹੋਰ ਚੁੱਪ ਜਿਹਾ ਰੂਪ ਹੈ ਜਿਸ ਵੱਲ ਧਿਆਨ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦਾ, ਤੇ ਸ਼ਾਇਦ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰਨ ਲਈ ਇਹ ਸਭ ਤੋਂ ਸੌਖੀ ਥਾਂ ਹੈ। ਅਸੀਂ ਸੋਚਦੇ ਹਾਂ ਕਿ ਨੇੜਤਾ ਔਖੇ ਪਲਾਂ ਵਿੱਚ ਬਣਦੀ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਅਸੀਂ ਕਿਸੇ ਦੁਖੀ ਜਾਂ ਡਰੇ ਹੋਏ ਜੀਅ ਨੂੰ ਦਿਲਾਸਾ ਦਿੰਦੇ ਹਾਂ। ਇਹ ਸੱਚ ਹੈ। ਪਰ ਮਨੋਵਿਗਿਆਨੀ Shelly Gable ਦੀ ਖੋਜ ਨੇ ਦੱਸਿਆ ਕਿ ਜਦੋਂ ਕੋਈ ਖ਼ੁਸ਼ਖ਼ਬਰੀ ਸੁਣਾਉਂਦਾ ਹੈ ਤਾਂ ਤੁਹਾਡਾ ਹੁੰਗਾਰਾ ਰਿਸ਼ਤੇ ਦੀ ਸਿਹਤ ਲਈ ਓਨਾ ਹੀ ਮਾਇਨੇ ਰੱਖਦਾ ਹੈ, ਕਦੇ-ਕਦੇ ਉਸ ਤੋਂ ਵੀ ਵੱਧ।

ਜਦੋਂ ਤੁਹਾਡਾ ਸਾਥੀ ਜਾਂ ਦੋਸਤ ਦੱਸਦਾ ਹੈ ਕਿ ਕੁਝ ਚੰਗਾ ਹੋਇਆ, ਤਾਂ ਤੁਹਾਡੇ ਕੋਲ ਜਵਾਬ ਦੇ ਚਾਰ ਰਾਹ ਨੇ। ਤੁਸੀਂ ਸੱਚੀਂ ਖ਼ੁਸ਼ ਤੇ ਉਤਸੁਕ ਹੋ ਸਕਦੇ ਹੋ (“ਵਾਹ, ਕਮਾਲ ਹੈ, ਸਾਰੀ ਗੱਲ ਦੱਸ”)। ਤੁਸੀਂ ਠੰਢਾ ਹੁੰਗਾਰਾ ਦੇ ਸਕਦੇ ਹੋ (“ਓ ਅੱਛਾ, ਵਧੀਆ”)। ਤੁਸੀਂ ਖ਼ੁਸ਼ੀ ਵਿੱਚ ਨੁਕਸ ਲੱਭ ਸਕਦੇ ਹੋ (“ਹੁਣ ਤਾਂ ਤੇਰਾ ਕੰਮ ਹੋਰ ਵਧ ਜਾਊ”)। ਜਾਂ ਤੁਸੀਂ ਸਿਰ ਵੀ ਨਾ ਚੁੱਕੋ। ਸਿਰਫ਼ ਪਹਿਲਾ, ਯਾਨੀ ਨਿੱਘਾ ਤੇ ਦਿਲਚਸਪੀ ਵਾਲਾ, ਹੀ ਰਿਸ਼ਤਾ ਮਜ਼ਬੂਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। Gable ਦੇ ਅਧਿਐਨਾਂ ਵਿੱਚ ਜਿਹੜੇ ਜੋੜੇ ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਦੀਆਂ ਜਿੱਤਾਂ ਭਰੋਸੇ ਨਾਲ ਮਨਾਉਂਦੇ ਸਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਵੱਧ ਨੇੜਤਾ ਤੇ ਸੰਤੁਸ਼ਟੀ ਦੱਸੀ, ਤੇ ਅਗਲੇ ਮਹੀਨਿਆਂ ਵਿੱਚ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਵੱਖ ਹੋਣ ਦੀ ਸੰਭਾਵਨਾ ਘੱਟ ਸੀ। ਕਿਸੇ ਦੀ ਖ਼ੁਸ਼ੀ ਵਿੱਚ ਹਾਜ਼ਰ ਹੋਣਾ ਨੇੜੇ ਆਉਣ ਦੇ ਸਭ ਤੋਂ ਘੱਟ ਕਦਰੇ ਗਏ ਤਰੀਕਿਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਨਿਕਲਦਾ ਹੈ।

ਸੋ ਜੇ ਅੱਜ ਕੋਈ ਵੱਡੀ, ਨਾਜ਼ੁਕ ਗੱਲਬਾਤ ਬਹੁਤ ਭਾਰੀ ਲੱਗਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਇੱਥੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰੋ। ਅਗਲੀ ਵਾਰ ਜਦੋਂ ਕੋਈ ਆਪਣਾ ਤੁਹਾਨੂੰ ਕੋਈ ਛੋਟੀ ਚੰਗੀ ਗੱਲ ਦੱਸੇ, ਤਾਂ ਫ਼ੋਨ ਪਾਸੇ ਰੱਖੋ ਤੇ ਉਸ ਬਾਰੇ ਇੱਕ ਅਸਲੀ ਸਵਾਲ ਪੁੱਛੋ। ਇਹ ਵੀ ਅਸਲੀ ਗੱਲਬਾਤ ਹੀ ਹੈ।

ਜਦੋਂ ਗੱਲ ਖੁੱਲ੍ਹਦੀ ਹੀ ਨਹੀਂ

ਡੂੰਘੇ ਉੱਤਰਨ ਲਈ ਦੋ ਜਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਨੇ, ਤੇ ਕਦੇ-ਕਦੇ ਦੂਜਾ ਤਿਆਰ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ, ਜਾਂ ਯੋਗ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ। ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਹੱਥ ਵਧਾਉਂਦੇ ਹੋ ਤੇ ਹਰ ਵਾਰ ਗੱਲ ਟਾਲ ਦਿੱਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਇਸ ਨੂੰ ਧੱਕੇ ਨਾਲ ਬਦਲਣ ਦੀ ਥਾਂ ਸਤਿਕਾਰ ਦੇਣਾ ਬਿਹਤਰ ਹੈ। ਕੁਝ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਬਹੁਤ ਪਹਿਲਾਂ ਸਿੱਖ ਲਿਆ ਸੀ ਕਿ ਖੁੱਲ੍ਹਣਾ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਨਹੀਂ, ਤੇ ਉਹ ਸਿੱਖਿਆ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਹੀ ਬਦਲਦੀ ਹੈ। ਤੁਸੀਂ ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਖੁੱਲ੍ਹਾ ਰੱਖ ਸਕਦੇ ਹੋ, ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਧੱਕਾ ਦੇ ਕੇ ਅੰਦਰ ਲੰਘਾਏ ਬਿਨਾਂ।

ਆਪਣੇ ਆਪ ਨਾਲ ਵੀ ਇਮਾਨਦਾਰ ਹੋਣਾ ਬਣਦਾ ਹੈ ਕਿ ਖੋਖਲਾ ਪਾਣੀ ਤੁਹਾਨੂੰ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਕਿਉਂ ਲੱਗਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਜਾਣੇ ਜਾਣ ਦੇ ਖ਼ਿਆਲ ਨਾਲ ਹੀ ਛਾਤੀ ਭਿੱਚ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਭਰੋਸੇ ਵਾਲੇ ਲੋਕਾਂ ਤੋਂ ਵੀ ਨੇੜਤਾ ਤੋਂ ਪਾਸਾ ਵੱਟਦੇ ਹੋ, ਜੇ ਪੁਰਾਣੀਆਂ ਸੱਟਾਂ ਕਰਕੇ ਦਿਲ ਖੋਲ੍ਹਣਾ ਸੱਚੀਂ ਖ਼ਤਰਨਾਕ ਲੱਗਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਇਹ ਨਾਜ਼ੁਕ ਗੱਲਾਂ ਨੇ, ਤੇ ਬਿਲਕੁਲ ਉਹੀ ਨੇ ਜੋ ਕਿਸੇ ਥੈਰੇਪਿਸਟ ਜਾਂ ਸਲਾਹਕਾਰ ਕੋਲ ਲੈ ਕੇ ਜਾਣੀਆਂ ਚਾਹੀਦੀਆਂ ਨੇ। ਜੁੜਾਅ ਚਾਹੁਣਾ ਤੇ ਨਾਲ ਹੀ ਉਸ ਤੋਂ ਡਰਨਾ ਸਭ ਤੋਂ ਮਨੁੱਖੀ ਗੁੰਝਲਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਹੈ, ਤੇ ਇੱਕ ਚੰਗਾ ਮਾਹਰ ਇਸ ਨੂੰ ਖੋਲ੍ਹਣ ਵਿੱਚ ਤੁਹਾਡੀ ਮਦਦ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ।

ਬਹੁਤੇ ਰਿਸ਼ਤਿਆਂ ਨੂੰ ਠੀਕ ਕਰਨ ਦੀ ਓਨੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ ਜਿੰਨੀ ਡੂੰਘੇ ਕਰਨ ਦੀ। ਅਗਲੀ ਅਸਲੀ ਗੱਲਬਾਤ ਆਮ ਤੌਰ ਉੱਤੇ ਇੱਕ ਇਮਾਨਦਾਰ ਵਾਕ ਦੀ ਦੂਰੀ ਉੱਤੇ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਬੱਸ ਤੁਹਾਨੂੰ ਉਹ ਬਣਨਾ ਪੈਣਾ ਹੈ ਜੋ ਪਹਿਲਾਂ ਕਹੇ।

ਸਰੋਤ

• American Psychological Association, Happy couples: How to keep your relationship healthy
• Greater Good in Action (UC Berkeley), 36 Questions for Increasing Closeness
• Greater Good in Action (UC Berkeley), Capitalizing on Positive Events
• EBSCO Research Starters, Self-disclosure