ਝਟਪਟ ਸੁਝਾਅ
- ਪੁੱਛੋ ਕਿ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਕਿਸ ਗੱਲ ਨਾਲ ਪਿਆਰ ਮਹਿਸੂਸ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
- ਵੇਖੋ ਕਿ ਕਿਹੜੀ ਗੱਲ ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਚਿਹਰਾ ਖਿੜਾ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।
- ਪਿਆਰ ਦੇ ਕਈ ਰੂਪ ਚੱਲਦੇ ਰੱਖੋ।
ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਜੋੜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਇਸ ਗੱਲਬਾਤ ਦਾ ਕੋਈ ਨਾ ਕੋਈ ਰੂਪ ਹੋ ਚੁੱਕਾ ਹੈ। ਇੱਕ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ, “ਮੇਰੀ ਲਵ ਲੈਂਗੂਏਜ ਇਕੱਠੇ ਸਮਾਂ ਬਿਤਾਉਣਾ ਹੈ, ਤੇ ਤੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਫ਼ੋਨ ਉੱਤੇ ਹੁੰਦਾ ਹੈਂ।” ਦੂਜਾ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ, “ਪਰ ਮੈਂ ਸਾਰਾ ਦਿਨ ਤੇਰੇ ਕੰਮ ਹੀ ਕਰਦਾ ਹਾਂ। ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਗੱਡੀ ਵਿੱਚ ਤੇਲ ਪਵਾਇਆ। ਬੀਮੇ ਵਾਲਾ ਉਹ ਫ਼ੋਨ ਵੀ ਮੈਂ ਕੀਤਾ ਜਿਸ ਤੋਂ ਤੂੰ ਘਬਰਾ ਰਹੀ ਸੀ।” ਦੋਵੇਂ ਸੱਚ ਬੋਲ ਰਹੇ ਹਨ। ਦੋਵਾਂ ਨੂੰ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ ਨਹੀਂ ਜਾ ਰਿਹਾ। ਤੇ ਇਹਨਾਂ ਸ਼ਬਦਾਂ ਦੇ ਹੇਠਾਂ ਕਿਤੇ ਇੱਕ ਅਸਲੀ ਸਵਾਲ ਹੈ ਜਿਸ ਦਾ ਜਵਾਬ ਲਵ ਲੈਂਗੂਏਜ ਦੇਣਾ ਚਾਹੁੰਦੀਆਂ ਸਨ: ਮੈਂ ਇਸ ਬੰਦੇ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਪਿਆਰ ਇਸ ਢੰਗ ਨਾਲ ਕਿਵੇਂ ਵਿਖਾਵਾਂ ਕਿ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਸੱਚਮੁੱਚ ਮਹਿਸੂਸ ਹੋਵੇ?
ਇਹ ਸਵਾਲ ਚੰਗਾ ਹੈ। ਇਸ ਨੂੰ ਗੰਭੀਰਤਾ ਨਾਲ ਲੈਣਾ ਬਣਦਾ ਹੈ। ਪਰ ਜਿਸ ਢਾਂਚੇ ਵੱਲ ਬਹੁਤੇ ਲੋਕ ਜਵਾਬ ਲਈ ਹੱਥ ਵਧਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਆਪਣੀ ਮਸ਼ਹੂਰੀ ਦੇ ਹਿਸਾਬ ਨਾਲ ਕਾਫ਼ੀ ਕਮਜ਼ੋਰ ਨਿਕਲਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਇਸ ਦੀ ਵਜ੍ਹਾ ਜਾਣਨ ਨਾਲ ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਕਰਨ ਵਿੱਚ ਬਿਹਤਰ ਹੁੰਦੇ ਹੋ, ਮਾੜੇ ਨਹੀਂ।
ਪੰਜ ਲਵ ਲੈਂਗੂਏਜ 1992 ਦੀ ਇੱਕ ਕਿਤਾਬ ਤੋਂ ਆਈਆਂ, ਜੋ Gary Chapman ਨੇ ਲਿਖੀ, ਜੋ ਇੱਕ ਪਾਦਰੀ ਤੇ ਵਿਆਹ-ਸਲਾਹਕਾਰ ਸਨ। ਵਿਚਾਰ ਸਾਦਾ ਵੀ ਹੈ ਤੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਚਿਪਕ ਵੀ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਇਸੇ ਲਈ ਇਹ ਕਰੋੜਾਂ ਪਾਠਕਾਂ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚਿਆ। Chapman ਦਾ ਕਹਿਣਾ ਸੀ ਕਿ ਲੋਕ ਮੁੱਖ ਤੌਰ ਉੱਤੇ ਪੰਜਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਕਿਸੇ ਇੱਕ ਢੰਗ ਨਾਲ ਪਿਆਰ ਦਿੰਦੇ ਤੇ ਲੈਂਦੇ ਹਨ: ਹੌਸਲਾ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਸ਼ਬਦ, ਇਕੱਠੇ ਬਿਤਾਇਆ ਸਮਾਂ, ਸੇਵਾ ਵਾਲੇ ਕੰਮ, ਛੋਹ, ਤੇ ਤੋਹਫ਼ੇ ਮਿਲਣਾ। ਸੋਚ ਇਹ ਸੀ ਕਿ ਸਾਥੀ ਦੀ ਮੁੱਖ ਭਾਸ਼ਾ ਲੱਭੋ, ਉਹੀ ਬੋਲੋ, ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਮਹਿਸੂਸ ਹੋਵੇਗਾ। ਗ਼ਲਤ ਭਾਸ਼ਾ ਬੋਲੋ ਤਾਂ ਸੁਨੇਹਾ ਰਾਹ ਵਿੱਚ ਹੀ ਗੁਆਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਇਹ ਕੰਮ ਦੀ ਕਹਾਣੀ ਹੈ। ਇਸ ਨੇ ਇੱਕ ਪੂਰੀ ਪੀੜ੍ਹੀ ਦੇ ਜੋੜਿਆਂ ਨੂੰ ਇਲਜ਼ਾਮਾਂ ਦੀ ਥਾਂ ਲੋੜਾਂ ਬਾਰੇ ਸ਼ਾਂਤੀ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕਰਨ ਦਾ ਢੰਗ ਦਿੱਤਾ। ਮੁਸ਼ਕਲ ਉਦੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਹੁੰਦੀ ਹੈ ਜਦੋਂ ਤੁਸੀਂ ਇਸ ਕਹਾਣੀ ਨੂੰ ਸਬੂਤਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲਾ ਕੇ ਵੇਖਦੇ ਹੋ।
ਖੋਜ ਵਿੱਚ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਕੀ ਮਿਲਿਆ
2024 ਵਿੱਚ, University of Toronto ਦੀ Emily Impett ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਹੇਠ ਰਿਸ਼ਤਿਆਂ ਦੇ ਵਿਗਿਆਨੀਆਂ ਦੀ ਇੱਕ ਟੀਮ ਨੇ, Haeyoung Gideon Park ਤੇ Amy Muise ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਲਵ ਲੈਂਗੂਏਜ ਬਾਰੇ ਪਹਿਲਾਂ ਹੋਏ ਅਧਿਐਨਾਂ ਦੀ ਪੜਚੋਲ ਕੀਤੀ ਤੇ ਆਪਣੀ ਰਾਏ Current Directions in Psychological Science ਰਸਾਲੇ ਵਿੱਚ ਛਾਪੀ। ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਉਹ ਤਿੰਨ ਦਾਅਵੇ ਵੇਖੇ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਸਾਰਾ ਢਾਂਚਾ ਖੜ੍ਹਾ ਹੈ। ਤਿੰਨਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਕੋਈ ਵੀ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਟਿਕਿਆ ਨਹੀਂ।
ਪਹਿਲਾ ਦਾਅਵਾ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਹਰ ਬੰਦੇ ਦੀ ਇੱਕ ਮੁੱਖ ਲਵ ਲੈਂਗੂਏਜ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਖੋਜੀ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਪੰਜਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਚੁਣਨ ਲਈ ਮਜਬੂਰ ਕਰਨ ਦੀ ਥਾਂ ਹਰ ਇੱਕ ਨੂੰ ਵੱਖਰੇ ਤੌਰ ਉੱਤੇ ਨੰਬਰ ਦੇਣ ਲਈ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਦਿਲਚਸਪ ਗੱਲ ਸਾਹਮਣੇ ਆਉਂਦੀ ਹੈ। ਲੋਕ ਪੰਜਾਂ ਨੂੰ ਹੀ ਜ਼ਰੂਰੀ ਦੱਸਦੇ ਹਨ। ਲਗਭਗ ਕੋਈ ਵੀ ਨਹੀਂ ਚਾਹੁੰਦਾ ਕਿ ਸਿਰਫ਼ ਸ਼ਬਦ ਮਿਲਣ ਤੇ ਸਮਾਂ ਨਾ ਮਿਲੇ, ਜਾਂ ਸਿਰਫ਼ ਛੋਹ ਮਿਲੇ ਤੇ ਘਰ ਦੇ ਕੰਮਾਂ ਵਿੱਚ ਮਦਦ ਨਾ ਮਿਲੇ। ਸਾਨੂੰ ਸਾਰਾ ਸੈੱਟ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜਿਸ ਸਵਾਲਨਾਮੇ ਨੇ ਇਸ ਵਿਚਾਰ ਨੂੰ ਮਸ਼ਹੂਰ ਕੀਤਾ, ਉਹ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਇੱਕ ਚੀਜ਼ ਨੂੰ ਦੂਜੀ ਉੱਤੇ ਚੁਣਵਾ ਕੇ ਚੱਲਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਇੱਕ ਅਜਿਹੀ “ਮੁੱਖ” ਪਸੰਦ ਬਣ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ਜੋ ਚੋਣ ਦੀ ਮਜਬੂਰੀ ਹਟਾਉਣ ਉੱਤੇ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਹੈ ਹੀ ਨਹੀਂ।
ਦੂਜਾ ਦਾਅਵਾ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਭਾਸ਼ਾਵਾਂ ਠੀਕ ਪੰਜ ਹੀ ਹਨ। ਜਦੋਂ ਵਿਗਿਆਨੀ ਅੰਕੜੇ ਪਰਖਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਇਹ ਸ਼੍ਰੇਣੀਆਂ ਸਾਫ਼-ਸਾਫ਼ ਪੰਜਾਂ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਵੰਡੀਆਂ ਜਾਂਦੀਆਂ। ਵੱਖ-ਵੱਖ ਅਧਿਐਨ ਤਿੰਨ ਜਾਂ ਚਾਰ ਉੱਤੇ ਪਹੁੰਚਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਉਹ ਗੱਲਾਂ ਛੱਡ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਜੋ ਸਾਫ਼ ਤੌਰ ਉੱਤੇ ਮਾਇਨੇ ਰੱਖਦੀਆਂ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਸਿਰਫ਼ ਸੁਣਿਆ ਜਾਣਾ, ਜਾਂ ਇੱਜ਼ਤ ਮਹਿਸੂਸ ਹੋਣਾ। ਪੰਜ ਇੱਕ ਯਾਦ ਰਹਿਣ ਵਾਲਾ ਅੰਕ ਹੈ। ਇਹ ਕੋਈ ਖੋਜ ਦਾ ਨਤੀਜਾ ਨਹੀਂ।
ਤੀਜਾ ਦਾਅਵਾ ਅਮਲੀ ਹੈ, ਤੇ ਇਸੇ ਕਰਕੇ ਲੋਕ ਉਹ ਸਵਾਲਨਾਮਾ ਭਰਦੇ ਹਨ: ਕਿ ਜੋੜੇ ਉਦੋਂ ਵੱਧ ਖ਼ੁਸ਼ ਹੁੰਦੇ ਹਨ ਜਦੋਂ ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਭਾਸ਼ਾਵਾਂ “ਮਿਲਦੀਆਂ” ਹੋਣ, ਜਾਂ ਜਦੋਂ ਇੱਕ ਬੰਦਾ ਦੂਜੇ ਦੀ ਭਾਸ਼ਾ ਬੋਲਣੀ ਸਿੱਖ ਲਵੇ। ਇੱਥੇ ਸਬੂਤ ਪਤਲੇ ਤੇ ਰਲੇ-ਮਿਲੇ ਹਨ। ਕਈ ਅਧਿਐਨਾਂ ਵਿੱਚ ਪਾਇਆ ਗਿਆ ਕਿ ਮਿਲਦੀਆਂ ਭਾਸ਼ਾਵਾਂ ਵਾਲੇ ਜੋੜੇ ਬਾਕੀਆਂ ਨਾਲੋਂ ਵੱਧ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਨਹੀਂ ਸਨ। ਕੁਝ ਅਧਿਐਨ ਉਲਟ ਪਾਸੇ ਇਸ਼ਾਰਾ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਇਮਾਨਦਾਰ ਨਿਚੋੜ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਅਸਰ ਛੋਟਾ ਤੇ ਭਰੋਸੇਯੋਗ ਨਹੀਂ, ਜੋ ਕਿ ਉਸ ਵਿਚਾਰ ਤੋਂ ਉਮੀਦ ਨਹੀਂ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਜਿਸ ਨੂੰ ਖ਼ੁਸ਼ ਰਿਸ਼ਤੇ ਦੀ ਚਾਬੀ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੋਵੇ। Impett ਦੇ ਸ਼ਬਦਾਂ ਵਿੱਚ, ਲੋਕ ਰਿਸ਼ਤਿਆਂ ਵਿੱਚ ਬੁਨਿਆਦੀ ਤੌਰ ਉੱਤੇ ਉਦੋਂ ਵੱਧ ਖ਼ੁਸ਼ ਹੁੰਦੇ ਹਨ ਜਦੋਂ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਦੇ ਇਹਨਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਕੋਈ ਵੀ ਰੂਪ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।
ਇਹ ਆਖ਼ਰੀ ਗੱਲ ਹੀ ਫੜਨ ਵਾਲੀ ਹੈ। ਇਹ ਚੁੱਪ-ਚਾਪ ਸਭ ਕੁਝ ਨਵੇਂ ਸਿਰਿਓਂ ਟਿਕਾ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਜੇ ਇਹਨਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਕੋਈ ਵੀ ਮਿਲਣਾ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਖ਼ੁਸ਼ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਮਕਸਦ ਕਦੇ ਵੀ ਇੱਕ ਸਹੀ ਰਸਤਾ ਲੱਭ ਕੇ ਸਭ ਕੁਝ ਉਸੇ ਵਿੱਚ ਪਾ ਦੇਣਾ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਮਕਸਦ ਹੈ ਕਈ ਢੰਗਾਂ ਨਾਲ ਹਾਜ਼ਰ ਰਹਿਣਾ, ਤੇ ਵੇਖਦੇ ਰਹਿਣਾ ਕਿ ਗੱਲ ਪਹੁੰਚ ਰਹੀ ਹੈ ਜਾਂ ਨਹੀਂ।
ਇੱਕ ਬਿਹਤਰ ਮਿਸਾਲ: ਭਾਸ਼ਾ ਨਹੀਂ, ਖ਼ੁਰਾਕ
Toronto ਦੇ ਖੋਜੀ ਇੱਕ ਵੱਖਰੀ ਤਸਵੀਰ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਉਹ ਵੱਧ ਦਿਆਲੂ ਹੈ। ਪਿਆਰ ਨੂੰ ਅਜਿਹੀ ਭਾਸ਼ਾ ਸਮਝਣ ਦੀ ਥਾਂ ਜੋ ਜਾਂ ਤਾਂ ਆਉਂਦੀ ਹੈ ਜਾਂ ਨਹੀਂ, ਉਸ ਨੂੰ ਸੰਤੁਲਿਤ ਖ਼ੁਰਾਕ ਵਾਂਗ ਸੋਚੋ।
ਤੁਹਾਡਾ ਸਰੀਰ ਸਿਰਫ਼ ਇੱਕ ਤੱਤ ਉੱਤੇ ਨਹੀਂ ਚੱਲਦਾ। ਤੁਹਾਨੂੰ ਪ੍ਰੋਟੀਨ, ਸਬਜ਼ੀਆਂ, ਚਿਕਨਾਈ ਤੇ ਪਾਣੀ, ਸਭ ਕੁਝ ਕਿਸੇ ਮੋਟੇ ਸੰਤੁਲਨ ਵਿੱਚ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਤੁਸੀਂ ਕੁਝ ਸਮਾਂ ਇੱਕੋ ਚੀਜ਼ ਉੱਤੇ ਕੱਟ ਸਕਦੇ ਹੋ। ਪਰ ਖਿੜ ਨਹੀਂ ਸਕਦੇ। ਰਿਸ਼ਤੇ ਵੀ ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਚੱਲਦੇ ਹਨ। ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਲਾਡ ਵੀ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਕਦਰ ਵੀ, ਸਮਾਂ ਵੀ, ਅਮਲੀ ਮਦਦ ਵੀ, ਤੇ ਇਹ ਅਹਿਸਾਸ ਵੀ ਕਿ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਸਮਝਿਆ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਇਹਨਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਿਰਫ਼ ਇੱਕ ਤੇ ਬਾਕੀ ਸਭ ਗ਼ੈਰ-ਹਾਜ਼ਰ ਨਹੀਂ। Impett ਦੇ ਦੱਸੇ ਮੁਤਾਬਕ, ਖ਼ੁਰਾਕ ਵਾਲੀ ਸੋਚ “ਪਿਆਰ ਦੇ ਸਾਰੇ ਰੂਪ ਮੇਜ਼ ਉੱਤੇ ਰੱਖਦੀ ਹੈ ਤੇ ਸਾਥੀਆਂ ਨੂੰ ਸੱਦਾ ਦਿੰਦੀ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਦੱਸਣ ਕਿ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਵੇਲਿਆਂ ਉੱਤੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਕੀ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।”
ਇਹ ਗੱਲ ਇੱਕ ਅਸਲੀ ਵਜ੍ਹਾ ਕਰਕੇ ਮਾਇਨੇ ਰੱਖਦੀ ਹੈ। ਭਾਸ਼ਾ ਵਾਲੀ ਮਿਸਾਲ ਬਹਾਨਾ ਬਣ ਸਕਦੀ ਹੈ। “ਇਹ ਮੇਰੀ ਭਾਸ਼ਾ ਨਹੀਂ” ਉਸ ਚੀਜ਼ ਤੋਂ ਬਚਣ ਦੀ ਵਜ੍ਹਾ ਬਣ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ਜੋ ਤੁਹਾਡਾ ਸਾਥੀ ਮੰਗ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਖ਼ੁਰਾਕ ਵਾਲੀ ਮਿਸਾਲ ਇਹ ਰਾਹ ਬੰਦ ਕਰ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਤੁਸੀਂ ਸਿਰਫ਼ ਉਹੀ ਪਕਵਾਨ ਨਹੀਂ ਪਰੋਸ ਸਕਦੇ ਜੋ ਤੁਹਾਨੂੰ ਬਣਾਉਣੇ ਪਸੰਦ ਹਨ। ਲੰਮਾ ਸਮਾਂ ਬਿਨਾਂ ਲਾਡ ਦੇ ਲੰਘੇ ਤਾਂ ਨਿਸ਼ਾਨ ਪੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਬੰਦੇ ਉੱਤੇ ਵੀ ਜਿਸ ਦੀ “ਭਾਸ਼ਾ” ਕਥਿਤ ਤੌਰ ਉੱਤੇ ਸੇਵਾ ਵਾਲੇ ਕੰਮ ਹਨ। ਲੰਮਾ ਸਮਾਂ ਬਿਨਾਂ ਕਦਰ ਦੇ ਲੰਘੇ ਤਾਂ ਉਹ ਬੰਦਾ ਵੀ ਘਸ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਜੋ ਕਸਮ ਖਾਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਸ ਨੂੰ ਸਿਰਫ਼ ਇਕੱਠਾ ਸਮਾਂ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਇਸ ਨਾਲ ਇਹ ਦਬਾਅ ਵੀ ਹਟ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਤੁਹਾਨੂੰ ਕੋਈ ਕੋਡ ਤੋੜਨਾ ਪੈਣਾ ਹੈ। ਤੁਹਾਨੂੰ ਆਪਣੇ ਬੰਦੇ ਦੀ ਤਸ਼ਖ਼ੀਸ ਕਰਕੇ ਫਿਰ ਇੱਕ ਤੰਗ ਜਿਹਾ ਵਤੀਰਾ ਪੂਰੀ ਸਫ਼ਾਈ ਨਾਲ ਨਿਭਾਉਣ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ। ਤੁਹਾਨੂੰ ਬਸ ਕੁਝ ਚੀਜ਼ਾਂ ਚੱਲਦੀਆਂ ਰੱਖਣੀਆਂ ਹਨ।
ਇਸ ਸਾਰੇ ਦੇ ਹੇਠਾਂ ਕੀ ਹੈ
ਸ਼੍ਰੇਣੀਆਂ ਪਾਸੇ ਕਰ ਦਿਓ ਤਾਂ ਇੱਕ ਗੱਲ ਬਚਦੀ ਹੈ ਜਿਸ ਪਿੱਛੇ ਪੱਕੇ ਸਬੂਤ ਹਨ, ਤੇ ਜੋ ਦਹਾਕਿਆਂ ਦੀ ਰਿਸ਼ਤਾ-ਖੋਜ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਸਾਦੇ ਨਾਂ ਹੇਠ ਚੱਲਦੀ ਆਈ ਹੈ। ਮਨੋਵਿਗਿਆਨੀ ਇਸ ਨੂੰ ਹੁੰਗਾਰਾ ਦੇਣਾ (responsiveness) ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ।
ਹੁੰਗਾਰਾ ਉਹ ਅਹਿਸਾਸ ਹੈ ਕਿ ਸਾਹਮਣੇ ਵਾਲਾ ਤੁਹਾਨੂੰ ਸਮਝਦਾ ਹੈ। ਕਿ ਉਹ ਜਾਣਦਾ ਹੈ ਤੁਹਾਨੂੰ ਸੱਚਮੁੱਚ ਕੀ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦੀ ਪਰਵਾਹ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਉਸ ਬਾਰੇ ਕੁਝ ਕਰਦਾ ਵੀ ਹੈ। Berkeley ਦਾ Greater Good Science Center, ਲਵ ਲੈਂਗੂਏਜ ਉੱਤੇ ਹੋਈ ਖੋਜ ਦਾ ਨਿਚੋੜ ਕੱਢਦਿਆਂ, ਇਸੇ ਵੱਲ ਇਸ਼ਾਰਾ ਕਰਦਾ ਹੈ: ਬੰਦੇ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਾਉਣ ਵਾਲੀ ਗੱਲ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਉਸ ਨੂੰ ਇਸ ਢੰਗ ਨਾਲ ਹੁੰਗਾਰਾ ਮਿਲੇ ਜੋ ਉਸ ਦੀਆਂ ਅਸਲੀ ਲੋੜਾਂ ਪੂਰੀਆਂ ਕਰੇ, ਤਾਂ ਜੋ ਉਸ ਨੂੰ ਲੱਗੇ ਕਿ ਉਸ ਨੂੰ ਸਮਝਿਆ, ਮੰਨਿਆ ਤੇ ਸੰਭਾਲਿਆ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਤਰਤੀਬ ਵੱਲ ਧਿਆਨ ਦਿਓ। ਸਮਝਣਾ ਪਹਿਲਾਂ ਆਉਂਦਾ ਹੈ। ਕੰਮ ਉਦੋਂ ਹੀ ਪਿਆਰ ਗਿਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਜਦੋਂ ਉਹ ਉਸ ਵੱਲ ਸੇਧਿਆ ਹੋਵੇ ਜੋ ਇਸ ਬੰਦੇ ਨੂੰ ਸੱਚਮੁੱਚ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਨਾ ਕਿ ਉਸ ਵੱਲ ਜੋ ਤੁਸੀਂ ਮੰਨ ਲਿਆ ਹੈ ਜਾਂ ਜੋ ਤੁਹਾਨੂੰ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਥਾਂ ਹੁੰਦਿਆਂ ਚਾਹੀਦਾ ਹੁੰਦਾ।
ਲਵ ਲੈਂਗੂਏਜ ਵਾਲੇ ਅਧਿਐਨਾਂ ਵਿੱਚ ਲੁਕੀ ਛੋਟੀ ਜਿਹੀ ਚੰਗੀ ਖ਼ਬਰ ਵੀ ਇਹੀ ਹੈ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਕੁਝ ਅਧਿਐਨਾਂ ਨੇ ਵੇਖਿਆ ਕਿ ਸਾਥੀ ਦੀਆਂ ਪਸੰਦਾਂ ਜਾਣਨ ਨਾਲ ਸੰਤੁਸ਼ਟੀ ਵਧਦੀ ਹੈ ਜਾਂ ਨਹੀਂ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਇਸ ਵਿੱਚ ਜੋੜ ਮਿਲਿਆ। ਇਸ ਕਰਕੇ ਨਹੀਂ ਕਿ ਸ਼੍ਰੇਣੀਆਂ ਸੱਚੀਆਂ ਹਨ, ਸਗੋਂ ਇਸ ਕਰਕੇ ਕਿ ਜਾਣਨ ਜੋਗਾ ਧਿਆਨ ਦੇਣਾ ਹੀ ਉਹ ਗੱਲ ਹੈ ਜੋ ਮਦਦ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਲਵ ਲੈਂਗੂਏਜ ਹਮੇਸ਼ਾ ਹੁੰਗਾਰੇ ਵੱਲ ਇੱਕ ਬੇਢੰਗਾ ਇਸ਼ਾਰਾ ਹੀ ਸਨ। ਇਸ਼ਾਰਾ ਮਰਜ਼ੀ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ। ਜਿਸ ਵੱਲ ਇਹ ਇਸ਼ਾਰਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਨਹੀਂ।
ਹੁੰਗਾਰੇ ਦੀ ਕਮੀ ਕਰਕੇ ਹੀ ਗੱਡੀ ਤੇ ਬੀਮੇ ਵਾਲਾ ਸਾਥੀ ਤੇ ਸਮਾਂ ਮੰਗਣ ਵਾਲੀ ਸਾਥਣ, ਦੋਵੇਂ ਅਣਦੇਖੇ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ। ਗੱਲ ਸੇਵਾ ਬਨਾਮ ਸਮਾਂ ਦੀ ਸੀ ਹੀ ਨਹੀਂ। ਇੱਕ ਕਹਿ ਰਿਹਾ ਸੀ “ਮੈਨੂੰ ਲੱਗਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਮੈਂ ਪਹਿਲ ਹਾਂ” ਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਸੁਣਿਆ ਨਹੀਂ ਜਾ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਦੂਜਾ ਕਹਿ ਰਿਹਾ ਸੀ “ਮੈਂ ਲਗਾਤਾਰ ਤੇਰੇ ਲਈ ਹਾਜ਼ਰ ਹਾਂ ਤੇ ਇਹ ਪਹੁੰਚ ਨਹੀਂ ਰਿਹਾ” ਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਵੀ ਸੁਣਿਆ ਨਹੀਂ ਜਾ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਹੱਲ ਸਹੀ ਸ਼੍ਰੇਣੀ ਚੁਣਨਾ ਨਹੀਂ। ਹੱਲ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਦੋਵੇਂ ਸੱਚਮੁੱਚ ਸੁਣਨ ਕਿ ਦੂਜਾ ਕੀ ਮੰਗ ਰਿਹਾ ਹੈ ਤੇ ਉਸੇ ਦਾ ਜਵਾਬ ਦੇਣ।
ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਸੱਚਮੁੱਚ ਪਿਆਰ ਮਹਿਸੂਸ ਕਿਵੇਂ ਕਰਾਈਏ
ਇੱਥੇ ਗੱਲ ਅਮਲੀ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਹੁੰਗਾਰਾ ਦੇਣਾ ਜਾਣ-ਬੁੱਝ ਕੇ ਸਿੱਖਿਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਕੁਝ ਗੱਲਾਂ ਜੋ ਆਮ ਕਰਕੇ ਕੰਮ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ:
- ਪੁੱਛੋ, ਤੇ ਜੋ ਉਹ ਦੱਸਣ ਉਸ ਉੱਤੇ ਯਕੀਨ ਕਰੋ। “ਮੇਰੇ ਵੱਲੋਂ ਕਿਹੜੀ ਗੱਲ ਤੁਹਾਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਧ ਪਿਆਰ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਾਉਂਦੀ ਹੈ?” ਕਿਸੇ ਵੀ ਸਵਾਲਨਾਮੇ ਨਾਲੋਂ ਬਿਹਤਰ ਸਵਾਲ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਇਸ ਬੰਦੇ ਬਾਰੇ ਹੈ, ਕਿਸੇ ਸ਼੍ਰੇਣੀ ਬਾਰੇ ਨਹੀਂ। ਇਹ ਸਾਲਾਂ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਤੋਂ ਵੱਧ ਵਾਰ ਪੁੱਛੋ। ਜਵਾਬ ਬਦਲਦਾ ਹੈ। ਨੀਂਦ ਤੋਂ ਸੱਖਣੇ ਨਵੇਂ ਮਾਪਿਆਂ ਨੂੰ ਉਹ ਨਹੀਂ ਚਾਹੀਦਾ ਜੋ ਸ਼ੁਰੂ ਵਿੱਚ ਚਾਹੀਦਾ ਸੀ।
- ਵੇਖੋ ਕਿ ਕੀ ਪਹੁੰਚਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਛੋਟੇ ਪਲ ਵੇਖੋ ਜਦੋਂ ਤੁਹਾਡਾ ਬੰਦਾ ਨਰਮ ਪੈਂਦਾ ਹੈ, ਖਿੜ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਨੇੜੇ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਹੀ ਅਸਲੀ ਜਾਣਕਾਰੀ ਹੈ। ਜੇ ਹਰ ਵਾਰ ਰੋਟੀ ਵੇਲੇ ਫ਼ੋਨ ਪਾਸੇ ਰੱਖਣ ਉੱਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਸਾਹ ਸੌਖਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਤੁਸੀਂ ਕਿਸੇ ਲੇਬਲ ਨਾਲੋਂ ਵੱਧ ਭਰੋਸੇਯੋਗ ਚੀਜ਼ ਸਿੱਖ ਲਈ। ਜੇ ਬੈਗ ਵਿੱਚ ਰੱਖੀ ਇੱਕ ਪਰਚੀ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਪੂਰੀ ਸਵੇਰ ਬਣਾ ਦਿੰਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਇਸ਼ਾਰਾ ਸਮਝ ਲਓ।
- ਜਿਹੜੇ ਢੰਗ ਤੁਹਾਨੂੰ ਓਪਰੇ ਲੱਗਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਵਿੱਚ ਕੰਜੂਸੀ ਛੱਡੋ। ਸਾਡੇ ਵਿੱਚੋਂ ਬਹੁਤੇ ਉਹੀ ਢੰਗ ਵਰਤਦੇ ਹਨ ਜੋ ਸੌਖੇ ਆਉਂਦੇ ਹਨ ਤੇ ਬਾਕੀਆਂ ਨੂੰ ਚੁੱਪ-ਚਾਪ ਛੱਡ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਜੇ ਮੂੰਹੋਂ ਪਿਆਰ ਭਰੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਕਹਿਣਾ ਔਖਾ ਲੱਗਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਆਮ ਕਰਕੇ ਇਹੀ ਉਹ ਚੀਜ਼ ਹੁੰਦੀ ਹੈ ਜਿਸ ਦਾ ਅਭਿਆਸ ਕਰਨਾ ਬਣਦਾ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਸ਼ਾਇਦ ਇਹੀ ਤੁਹਾਡੇ ਸਾਥੀ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਮਿਲ ਰਹੀ।
- ਮੌਕੇ ਮੁਤਾਬਕ ਚੱਲੋ, ਕਿਤਾਬ ਮੁਤਾਬਕ ਨਹੀਂ। ਸੱਚੀ ਤਕਲੀਫ਼ ਵਿੱਚ ਬੈਠੇ ਬੰਦੇ ਨੂੰ ਆਮ ਤੌਰ ਉੱਤੇ ਪਹਿਲਾਂ ਦਿਲਾਸਾ ਤੇ ਸਾਥ ਚਾਹੀਦਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਮਸਲਾ ਹੱਲ ਕਰਨਾ ਜਾਂ ਤੋਹਫ਼ਾ ਦੇਣਾ। ਹਾਲਾਤ ਪੜ੍ਹੋ। ਹੁੰਗਾਰਾ ਜਿੰਨਾ ਗੱਲ ਦਾ ਹੈ, ਓਨਾ ਹੀ ਵੇਲੇ ਦਾ ਵੀ।
- ਆਪਣੀ ਲੋੜ ਦੱਸੋ, ਪਰ ਇਸ ਨੂੰ ਇਮਤਿਹਾਨ ਨਾ ਬਣਾਓ। ਇਸ਼ਾਰੇ ਕਰਕੇ ਫਿਰ ਇਸ ਗੱਲ ਦਾ ਗਿਲਾ ਕਰਨਾ ਕਿ ਸਾਹਮਣੇ ਵਾਲੇ ਨੇ ਮਨ ਨਹੀਂ ਪੜ੍ਹਿਆ, ਹੌਲੀ ਜ਼ਹਿਰ ਹੈ। “ਮੈਨੂੰ ਲੱਗ ਰਿਹਾ ਹੈ ਕਿ ਅਸੀਂ ਦੂਰ ਹੋ ਗਏ ਹਾਂ, ਕੀ ਇਸ ਹਫ਼ਤੇ ਇੱਕ ਰਾਤ ਬਿਨਾਂ ਸਕਰੀਨਾਂ ਦੇ ਕੱਢ ਸਕਦੇ ਹਾਂ” ਕਹਿਣ ਨਾਲ ਤੁਹਾਡੇ ਸਾਥੀ ਨੂੰ ਸੱਚਮੁੱਚ ਪੂਰਾ ਉਤਰਨ ਦਾ ਮੌਕਾ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਲੋਕ ਆਮ ਤੌਰ ਉੱਤੇ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਬਸ ਪਤਾ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ ਕਿਵੇਂ, ਤੇ ਸਾਫ਼ ਮੰਗ ਇੱਕ ਤੋਹਫ਼ਾ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।
ਧਿਆਨ ਦਿਓ ਕਿ ਇਸ ਵਿੱਚੋਂ ਕਿਸੇ ਲਈ ਵੀ ਤੁਹਾਨੂੰ ਆਪਣੇ ਸਾਥੀ ਦੀ ਹਰ ਲੋੜ ਦਾ ਇਕੱਲਾ ਸਹਾਰਾ ਬਣਨ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ। ਦੋਸਤ, ਪਰਿਵਾਰ ਤੇ ਤੁਹਾਡਾ ਆਪਣਾ ਟਿਕਾਅ, ਸਭ ਇਸੇ ਖ਼ੁਰਾਕ ਦਾ ਹਿੱਸਾ ਹਨ। ਪਿਆਰ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਨ ਦਾ ਸਾਰਾ ਭਾਰ ਇੱਕ ਬੰਦੇ ਉੱਤੇ ਪਾ ਦੇਣਾ ਬਹੁਤ ਭਾਰੀ ਹੈ, ਤੇ ਗੱਲ ਇਹ ਹੈ ਵੀ ਨਹੀਂ।
ਜਦੋਂ ਤੁਸੀਂ ਤੇ ਤੁਹਾਡਾ ਸਾਥੀ ਸੱਚਮੁੱਚ ਵੱਖਰੇ ਹੋ
ਉਸ ਹਾਲਤ ਦਾ ਨਾਂ ਲੈਣਾ ਵੀ ਬਣਦਾ ਹੈ ਜਿਸ ਲਈ ਲਵ ਲੈਂਗੂਏਜ ਬਣੀਆਂ ਸਨ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਸੱਚੀ ਹੈ। ਕਈ ਵਾਰ ਦੋ ਬੰਦੇ ਸੱਚਮੁੱਚ ਵੱਖਰੇ ਸੁਭਾਵਕ ਢੰਗਾਂ ਨਾਲ ਪਿਆਰ ਜ਼ਾਹਰ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਇੱਕ ਪਰਚੀਆਂ ਛੱਡਦਾ ਹੈ ਤੇ ਦਿਨ ਵਿੱਚ ਵੀਹ ਵਾਰ “ਪਿਆਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ” ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਦੂਜਾ ਤੁਹਾਡਾ ਸਾਈਕਲ ਠੀਕ ਕਰਕੇ ਤੇ ਤੁਹਾਡੇ ਨਵੇਂ ਫ਼ੋਨ ਦੀ ਕਿਤਾਬ ਪੜ੍ਹ ਕੇ ਵਿਖਾਉਂਦਾ ਹੈ ਤਾਂ ਜੋ ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਾ ਪੜ੍ਹਨੀ ਪਵੇ। ਦੋਵਾਂ ਨੂੰ ਚੁੱਪ-ਚਾਪ ਲੱਗ ਸਕਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹਨਾਂ ਨਾਲ ਘੱਟ ਹੋ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਤੇ ਦੋਵੇਂ ਮਨ ਹੀ ਮਨ ਸੋਚ ਸਕਦੇ ਹਨ ਕਿ ਦੂਜਾ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਹੀ ਨਹੀਂ ਕਰ ਰਿਹਾ।
ਪੁਰਾਣੀ ਸਲਾਹ ਇਹ ਸੀ ਕਿ ਦੂਜੇ ਦੀ ਭਾਸ਼ਾ ਸਿੱਖੋ ਤੇ ਉਹੀ ਵੱਧ ਦਿਓ। ਇਹ ਗ਼ਲਤ ਨਹੀਂ, ਪਰ ਅਧੂਰੀ ਹੈ, ਤੇ ਇਹ ਹਿਸਾਬ ਰੱਖਣ ਵਿੱਚ ਬਦਲ ਸਕਦੀ ਹੈ। ਵੱਧ ਟਿਕਾਊ ਚਾਲ ਦੋ-ਪਾਸੜ ਹੈ। ਤੁਸੀਂ ਉਸ ਪਾਸੇ ਹੱਥ ਵਧਾਓ ਜੋ ਤੁਹਾਡੇ ਸਾਥੀ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਤੁਹਾਡਾ ਸਾਥੀ ਉਸ ਪਾਸੇ ਜੋ ਤੁਹਾਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਤੁਸੀਂ ਦੋਵੇਂ ਉਸ ਪਿਆਰ ਨੂੰ ਪਛਾਣਨ ਵਿੱਚ ਥੋੜ੍ਹੇ ਬਿਹਤਰ ਹੁੰਦੇ ਜਾਂਦੇ ਹੋ ਜੋ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਮੌਜੂਦ ਹੈ, ਬਸ ਉਸ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਜਿਸ ਨੂੰ ਪੜ੍ਹਨਾ ਤੁਹਾਨੂੰ ਸਿਖਾਇਆ ਨਹੀਂ ਗਿਆ ਸੀ। ਪਰਚੀਆਂ ਪਿਆਰ ਹਨ। ਠੀਕ ਕੀਤਾ ਸਾਈਕਲ ਵੀ ਪਿਆਰ ਹੈ। ਲੰਮੇ ਰਿਸ਼ਤਿਆਂ ਦੀ ਬਹੁਤੀ ਪੀੜ ਇਸੇ ਗੱਲੋਂ ਆਉਂਦੀ ਹੈ ਕਿ ਪਿਆਰ ਅਜਿਹੀ ਬੋਲੀ ਵਿੱਚ ਦਿੱਤਾ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਜੋ ਦੂਜੇ ਨੇ ਕਦੇ ਪੜ੍ਹਨੀ ਸਿੱਖੀ ਹੀ ਨਹੀਂ। ਤੁਸੀਂ ਉਹ ਪੜ੍ਹਨੀ ਸਿੱਖ ਸਕਦੇ ਹੋ। ਤੇ ਤੁਸੀਂ ਸਾਫ਼ ਸ਼ਬਦਾਂ ਵਿੱਚ ਆਪਣੀ ਬੋਲੀ ਦੇ ਕੁਝ ਲਫ਼ਜ਼ ਮੰਗ ਵੀ ਸਕਦੇ ਹੋ।
ਇਹ ਦੋਹਰੀ ਹਿਲਜੁਲ, ਉਹਨਾਂ ਵੱਲ ਵਧਣਾ ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਮਦਦ ਕਰਨਾ ਕਿ ਉਹ ਤੁਹਾਨੂੰ ਵੇਖ ਸਕਣ, ਉਹ ਕੰਮ ਹੈ ਜੋ ਕੋਈ ਸਵਾਲਨਾਮਾ ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦਾ। ਸਾਲਾਂ ਵਿੱਚ ਇਹੀ ਦੋ ਵੱਖਰੇ ਬੰਦਿਆਂ ਨੂੰ ਇੱਕ ਟੀਮ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਵਾਰੀ-ਵਾਰੀ ਨਿਰਾਸ਼ ਹੋਣ ਵਾਲੇ ਦੋ ਲੋਕ ਨਹੀਂ।
ਜਦੋਂ ਪਾੜਾ ਕਿਸੇ ਮਿਸਾਲ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਹੋਵੇ
ਕਈ ਵਾਰ ਮਸਲਾ ਇਹ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਗ਼ਲਤ ਭਾਸ਼ਾ ਬੋਲ ਰਹੇ ਹੋ। ਮਸਲਾ ਇਹ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਜੁੜਾਅ ਪਤਲਾ ਪੈ ਗਿਆ ਹੈ, ਉਹੀ ਲੜਾਈ ਘੁੰਮ-ਫਿਰ ਕੇ ਆਉਂਦੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ, ਜਾਂ ਤੁਹਾਡੇ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਜਾਂ ਦੋਵਾਂ ਨੇ ਇੱਕ-ਦੂਜੇ ਵੱਲ ਹੱਥ ਵਧਾਉਣਾ ਹੀ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ ਹੈ। ਇਹ ਆਮ ਹੈ, ਇਨਸਾਨੀ ਹੈ, ਤੇ ਇਸ ਨੂੰ ਟਾਲਣ ਦੀ ਥਾਂ ਗੰਭੀਰਤਾ ਨਾਲ ਲੈਣਾ ਬਣਦਾ ਹੈ।
ਕਪਲ ਥੈਰੇਪਿਸਟ ਕੋਲ ਜਾਣਾ ਹਾਰ ਦੀ ਨਿਸ਼ਾਨੀ ਨਹੀਂ। ਇਹ ਉਸ ਦੇ ਨੇੜੇ ਹੈ ਜੋ ਖਿਡਾਰੀ ਲਈ ਚੰਗਾ ਕੋਚ ਹੁੰਦਾ ਹੈ: ਹਾਲਾਤ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਖੜ੍ਹਾ ਕੋਈ ਬੰਦਾ ਜੋ ਉਹ ਢਾਂਚਾ ਵੇਖ ਸਕੇ ਜਿਸ ਦੇ ਤੁਸੀਂ ਦੋਵੇਂ ਬਹੁਤ ਨੇੜੇ ਹੋ। ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਇਹ ਸਭ ਜ਼ਿਆਦਾਤਰ ਇਕੱਲੇ ਚੁੱਕ ਰਹੇ ਹੋ, ਤੇ ਲਗਾਤਾਰ ਉਦਾਸ, ਚਿੰਤਤ ਜਾਂ ਨਿਰਾਸ਼ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਦੇ ਹੋ, ਤਾਂ ਆਪਣੇ ਡਾਕਟਰ ਜਾਂ ਥੈਰੇਪਿਸਟ ਨਾਲ ਵੀ ਗੱਲ ਕਰਨੀ ਬਣਦੀ ਹੈ। ਤੇ ਜੇ ਕਿਸੇ ਰਿਸ਼ਤੇ ਵਿੱਚ ਤੁਹਾਨੂੰ ਡਰ, ਕਾਬੂ ਜਾਂ ਅਸੁਰੱਖਿਆ ਮਹਿਸੂਸ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਇਹ ਲਵ ਲੈਂਗੂਏਜ ਦਾ ਫ਼ਰਕ ਨਹੀਂ। ਇਹ ਵੱਖਰੀ ਤੇ ਵੱਧ ਜ਼ਰੂਰੀ ਗੱਲਬਾਤ ਹੈ, ਤੇ ਉਹ ਕਰਨ ਲਈ ਤੁਹਾਨੂੰ ਸਹਾਰਾ ਮਿਲਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਲਵ ਲੈਂਗੂਏਜ ਦਾ ਕੰਮ ਦਾ ਹਿੱਸਾ ਕਦੇ ਵੀ ਉਹ ਪੰਜ ਸੋਹਣੇ ਡੱਬੇ ਨਹੀਂ ਸਨ। ਉਹ ਸੀ ਰੁਕ ਕੇ ਇਹ ਪੁੱਛਣ ਦੀ ਆਦਤ ਕਿ ਸਾਹਮਣੇ ਬੈਠੇ ਬੰਦੇ ਨੂੰ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਕਿਸ ਗੱਲ ਨਾਲ ਸੰਭਾਲਿਆ ਹੋਇਆ ਮਹਿਸੂਸ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਫਿਰ ਉਹੀ ਜਾਣ-ਬੁੱਝ ਕੇ ਕਰਨਾ। ਆਦਤ ਰੱਖ ਲਓ ਤੇ ਫ਼ਾਰਮੂਲਾ ਛੱਡ ਦਿਓ। ਧਿਆਨ ਦਿਓ, ਪੁੱਛੋ, ਪਿਆਰ ਦੇ ਕਈ ਰੂਪ ਚੱਲਦੇ ਰੱਖੋ, ਤੇ ਜੋ ਸੁਣੋ ਉਸ ਦਾ ਜਵਾਬ ਦਿਓ। ਸਾਰਾ ਹੁਨਰ ਇਹੀ ਹੈ। ਇਹ ਕਿਸੇ ਸਵਾਲਨਾਮੇ ਨਾਲੋਂ ਸੌਖਾ ਹੈ ਤੇ ਕਿਤੇ ਵੱਧ ਪਹੁੰਚ ਵਿੱਚ।
ਸਰੋਤ
- University of Toronto, Little evidence linking five 'love languages' to healthy relationships, researchers say
- Impett, Park & Muise, Popular Psychology Through a Scientific Lens: Evaluating Love Languages From a Relationship Science Perspective (Current Directions in Psychological Science, 2024)
- Greater Good Science Center, UC Berkeley, Is There Science Behind the Five Love Languages?