ਸੁਨੇਹਾ ਆਉਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਤੁਸੀਂ ਦੋ ਵਾਰ ਪੜ੍ਹਦੇ ਹੋ। "ਤੂੰ ਬਹੁਤ ਵਧੀਆ ਹੈਂ, ਪਰ ਮੈਨੂੰ ਉਹ ਖਿੱਚ ਮਹਿਸੂਸ ਨਹੀਂ ਹੋ ਰਹੀ।" ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ ਗੱਲ ਇਸ ਤੋਂ ਵੀ ਨਰਮ ਹੋਵੇ। ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ ਕੁਝ ਵੀ ਨਾ ਆਵੇ, ਬੱਸ ਇੱਕ ਗੱਲਬਾਤ ਜੋ ਮੰਗਲਵਾਰ ਨਿੱਘੀ ਸੀ ਤੇ ਸ਼ੁੱਕਰਵਾਰ ਤੱਕ ਚੁੱਪ ਹੋ ਗਈ। ਜੋ ਵੀ ਹੋਵੇ, ਛਾਤੀ ਵਿੱਚ ਕੁਝ ਡਿੱਗ ਪੈਂਦਾ ਹੈ। ਤੁਸੀਂ ਪੁਰਾਣੇ ਸੁਨੇਹੇ ਦੁਬਾਰਾ ਪੜ੍ਹਨ ਲੱਗਦੇ ਹੋ ਕਿ ਗੱਲ ਕਿੱਥੇ ਵਿਗੜੀ। ਇੱਕ ਪਲ ਲਈ ਤੁਸੀਂ ਸੋਚਦੇ ਹੋ ਕਿ ਕੀ ਤੁਹਾਡੇ ਵਿੱਚ ਹੀ ਕੋਈ ਬੁਨਿਆਦੀ ਨੁਕਸ ਹੈ।
ਜੇ ਇਹ ਪ੍ਰਤੀਕਿਰਿਆ ਉਸ ਬੰਦੇ ਲਈ ਬਹੁਤ ਵੱਡੀ ਲੱਗਦੀ ਹੈ ਜਿਸਨੂੰ ਤੁਸੀਂ ਤਿੰਨ ਹਫ਼ਤਿਆਂ ਤੋਂ ਜਾਣਦੇ ਸੀ, ਤਾਂ ਤੁਸੀਂ ਨਾਟਕ ਨਹੀਂ ਕਰ ਰਹੇ। ਤੁਹਾਡਾ ਦਿਮਾਗ਼ ਠੀਕ ਉਹੀ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ ਜਿਸ ਲਈ ਉਹ ਬਣਿਆ ਹੈ। ਦਿੱਕਤ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਇਹ ਅਜਿਹੇ ਮਾਹੌਲ ਵਿੱਚ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ ਜਿਸ ਲਈ ਉਹ ਕਦੇ ਬਣਿਆ ਹੀ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਜਿੱਥੇ ਅਜਨਬੀ ਅੱਧੇ ਸਕਿੰਟ ਵਿੱਚ ਤੁਹਾਡਾ ਚਿਹਰਾ ਸਵਾਈਪ ਕਰ ਦਿੰਦੇ ਹਨ ਤੇ ਕੋਈ ਡੇਟ ਬਿਨਾਂ ਸਫ਼ਾਈ ਦੇ ਗ਼ਾਇਬ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ।
ਪਹਿਲਾਂ ਇਹ ਸਮਝਦੇ ਹਾਂ ਕਿ ਇਹ ਏਨਾ ਕਿਉਂ ਲੱਗਦਾ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਇੱਕ ਵਾਰ ਇਹ ਸਮਝ ਆ ਜਾਵੇ ਤਾਂ ਸੰਭਲਣ ਦਾ ਤਰੀਕਾ ਵੀ ਸਾਫ਼ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਠੁਕਰਾਏ ਜਾਣਾ ਸੱਚੀਂ ਦਰਦ ਵਾਂਗ ਦਰਜ ਹੁੰਦਾ ਹੈ
ਇਹ ਕੋਈ ਮੁਹਾਵਰਾ ਨਹੀਂ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਖੋਜੀਆਂ ਨੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਬ੍ਰੇਨ ਸਕੈਨਰ ਵਿੱਚ ਪਾ ਕੇ ਇੱਕ ਸਾਦੀ ਗੇਂਦ ਸੁੱਟਣ ਵਾਲੀ ਖੇਡ ਖਿਡਾਈ ਜੋ ਜਾਣ-ਬੁੱਝ ਕੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਅਚਾਨਕ ਬਾਹਰ ਕਰਨ ਲਈ ਬਣਾਈ ਗਈ ਸੀ, ਤਾਂ ਜਿਹੜੇ ਹਿੱਸੇ ਜਗੇ ਉਹ ਓਹੀ ਸਨ ਜੋ ਸਰੀਰਕ ਦਰਦ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਮਲ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਖ਼ਾਸ ਕਰ ਕੇ anterior cingulate cortex। Naomi Eisenberger ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਸਾਥੀਆਂ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਵਾਲੀ ਤੇ Science ਵਿੱਚ ਛਪੀ ਉਸ ਖੋਜ ਨੇ ਖੋਜ ਦੀ ਇੱਕ ਪੂਰੀ ਲੜੀ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤੀ ਜੋ ਦੱਸਦੀ ਹੈ ਕਿ ਦਿਮਾਗ਼ ਸਮਾਜੀ ਜ਼ਖ਼ਮ ਨੂੰ ਉਸੇ ਸਰਕਟ ਰਾਹੀਂ ਸਮਝਦਾ ਹੈ ਜਿਸ ਰਾਹੀਂ ਉਹ ਠੋਕਰ ਲੱਗੇ ਅੰਗੂਠੇ ਜਾਂ ਸੜੇ ਹੋਏ ਹੱਥ ਨੂੰ ਸਮਝਦਾ ਹੈ।
ਇਸ ਸਾਂਝ ਦੀ ਇੱਕ ਵਜ੍ਹਾ ਹੈ, ਤੇ ਉਹ ਬੇਰਹਿਮੀ ਨਹੀਂ ਹੈ। ਮਨੁੱਖੀ ਇਤਿਹਾਸ ਦੇ ਬਹੁਤੇ ਹਿੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਟੋਲੇ ਤੋਂ ਕੱਟਿਆ ਜਾਣਾ ਸੱਚੀਂ ਖ਼ਤਰਨਾਕ ਸੀ। ਸ਼ਾਮਲ ਹੋਣ ਦਾ ਮਤਲਬ ਸੀ ਖਾਣਾ, ਸੁਰੱਖਿਆ ਤੇ ਜ਼ਿੰਦਗੀ। ਸੋ ਤੁਹਾਡੇ ਨਾੜੀ-ਤੰਤਰ ਨੇ ਠੁਕਰਾਏ ਜਾਣ ਨੂੰ ਐਮਰਜੈਂਸੀ ਮੰਨਣਾ ਤੇ ਏਨਾ ਦੁਖਾਉਣਾ ਸਿੱਖ ਲਿਆ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਧਿਆਨ ਦਿਓ। ਕਿਸੇ ਡੇਟ ਦੇ ਬੇਨਤੀਜਾ ਰਹਿਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਦੀ ਪੀੜ ਇੱਕ ਪੁਰਾਣਾ ਅਲਾਰਮ ਹੈ ਜੋ ਆਪਣਾ ਕੰਮ ਥੋੜ੍ਹਾ ਵੱਧ ਹੀ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ।
ਇਹ ਜਾਣਨ ਦਾ ਇੱਕ ਫ਼ਾਇਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਦਰਦ ਨੂੰ "ਸਬੂਤ ਕਿ ਮੈਂ ਪਿਆਰ ਦੇ ਲਾਇਕ ਨਹੀਂ" ਵਾਲੇ ਖਾਨੇ ਵਿੱਚੋਂ ਕੱਢ ਕੇ "ਮੇਰਾ ਸਰੀਰ ਉਹੀ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ ਜੋ ਸਰੀਰ ਕਰਦੇ ਹਨ" ਵਾਲੇ ਖਾਨੇ ਵਿੱਚ ਪਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਤੁਸੀਂ ਚੁਭਣ ਵੀ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹੋ ਤੇ ਜਾਣ ਵੀ ਸਕਦੇ ਹੋ ਕਿ ਇਹ ਕੋਈ ਫ਼ੈਸਲਾ ਨਹੀਂ ਹੈ।
ਕੁਝ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਇਹ ਦੁੱਗਣਾ ਕਿਉਂ ਲੱਗਦਾ ਹੈ
ਇੱਕੋ ਠੁਕਰਾਹਟ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਮੁਸ਼ਕਲ ਨਾਲ ਛੂੰਹਦੀ ਹੈ ਤੇ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਢਾਹ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਇਸਦਾ ਕੁਝ ਹਿੱਸਾ ਬਣਤਰ ਦਾ ਹੈ। ਕੁਝ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਉਹ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਜਿਸਨੂੰ ਮਾਹਰ rejection sensitivity ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਜਿੱਥੇ ਦਿਮਾਗ਼ ਦਾ ਅਲਾਰਮ ਬਹੁਤ ਤੇਜ਼ ਚੱਲਦਾ ਹੈ ਤੇ ਉਹਨੂੰ ਸ਼ਾਂਤ ਕਰਨ ਵਾਲੀਆਂ ਬ੍ਰੇਕਾਂ ਓਨੀ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਹੀਂ ਲੱਗਦੀਆਂ। Cleveland Clinic ਇਸਦੇ ਇੱਕ ਰੂਪ ਨੂੰ, ਜੋ ADHD ਵਾਲੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਆਮ ਹੈ, ਇੱਕ ਅਜਿਹੇ ਵੌਲਿਊਮ ਨੌਬ ਵਾਂਗ ਦੱਸਦਾ ਹੈ ਜੋ ਦੁਖਦਾਈ ਹੱਦ ਤੱਕ ਉੱਚੇ ਉੱਤੇ ਅਟਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਇਹ ਭਾਵਨਾਤਮਕ ਪ੍ਰਤੀਕਿਰਿਆ ਸੱਚੀ ਹੈ, ਤੇਜ਼ ਹੈ, ਤੇ ਸੁਭਾਅ ਦਾ ਨੁਕਸ ਨਹੀਂ ਹੈ।
ਜੇ ਤੁਹਾਨੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਲੱਗਦਾ ਰਿਹਾ ਹੈ ਕਿ ਠੁਕਰਾਹਟ ਤੁਹਾਨੂੰ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਨਾਲੋਂ ਵੱਧ ਤਿੱਖੀ ਲੱਗਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਇਹਦਾ ਨਾਂ ਲੈਣਾ ਬਣਦਾ ਹੈ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਦੋਸ਼ ਦੇਣਾ ਨਹੀਂ। ਇਸਦਾ ਮਤਲਬ ਇਹ ਨਹੀਂ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਟੁੱਟੇ ਹੋਏ ਹੋ ਜਾਂ ਬਹੁਤ ਜ਼ਿਆਦਾ ਹੋ। ਇਸਦਾ ਮਤਲਬ ਹੈ ਕਿ ਤੁਹਾਡਾ ਅਲਾਰਮ ਉੱਚਾ ਹੈ, ਤੇ ਉਹਨੂੰ ਹੇਠਾਂ ਲਿਆਉਣ ਲਈ ਤੁਹਾਨੂੰ ਔਸਤ ਬੰਦੇ ਨਾਲੋਂ ਕੁਝ ਵੱਧ ਸੰਦ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਸੰਦ ਮੌਜੂਦ ਹਨ, ਤੇ ਤੁਸੀਂ ਸਿੱਖ ਸਕਦੇ ਹੋ।
ਪਹਿਲੇ ਔਖੇ ਘੰਟਿਆਂ ਵਿੱਚ ਕੀ ਕੰਮ ਆਉਂਦਾ ਹੈ
ਠੁਕਰਾਹਟ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਦਾ ਮਕਸਦ ਠੀਕ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਨਾ ਨਹੀਂ ਹੈ। ਮਕਸਦ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਪਲ ਤੁਹਾਡੀ ਪੂਰੀ ਕੀਮਤ ਬਾਰੇ ਕਹਾਣੀ ਨਾ ਬਣ ਜਾਵੇ। ਕੁਝ ਗੱਲਾਂ ਜੋ ਸੱਚੀਂ ਮਦਦ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ:
- ਜਜ਼ਬੇ ਨੂੰ ਹੋਣ ਦਿਓ, ਪਰ ਉਹਨੂੰ ਖੁਆਓ ਨਾ। ਜੋ ਮਹਿਸੂਸ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਉਹਦਾ ਸਾਫ਼ ਨਾਂ ਲਓ। "ਇਹ ਦੁਖਿਆ। ਮੈਂ ਨਿਰਾਸ਼ ਹਾਂ।" ਕਿਸੇ ਜਜ਼ਬੇ ਦਾ ਨਾਂ ਲੈਣ ਨਾਲ ਉਹਦੀ ਕੁਝ ਗਰਮੀ ਨਿਕਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਧੱਕ ਕੇ ਪਰ੍ਹੇ ਕਰਨ ਨਾਲ ਆਮ ਤੌਰ ਉੱਤੇ ਉਲਟਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
- ਆਪਣੇ ਖ਼ਿਲਾਫ਼ ਸਬੂਤ ਲੱਭਣ ਨਾ ਤੁਰ ਪਓ। ਹਰ ਸੁਨੇਹਾ ਦੁਬਾਰਾ ਪੜ੍ਹ ਕੇ ਉਹ ਘਾਤਕ ਨੁਕਸ ਲੱਭਣ ਦੀ ਖਿੱਚ ਮਸਲਾ ਹੱਲ ਕਰਨ ਵਰਗੀ ਲੱਗਦੀ ਹੈ। ਪਰ ਹੈ ਨਹੀਂ। ਇਹ ਗੇੜੇ ਕੱਢਣਾ ਹੈ, ਤੇ ਜਿਸ ਮਸਲੇ ਨੂੰ ਤੁਸੀਂ ਹੱਲ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦੇ, ਉਹਦੇ ਦੁਆਲੇ ਜਿੰਨਾ ਘੁੰਮੋਗੇ, ਲੀਹ ਓਨੀ ਡੂੰਘੀ ਹੁੰਦੀ ਜਾਵੇਗੀ।
- ਝਟਪਟ ਬਣਦੀ ਕਹਾਣੀ ਨੂੰ ਰੋਕੋ। ਖਿੱਚ ਦੋ ਬੰਦਿਆਂ ਵਿਚਾਲੇ, ਉਸੇ ਪਲ ਦੀ ਕੈਮਿਸਟਰੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਇੱਕ ਜਣੇ ਨੂੰ ਉਹ ਮਹਿਸੂਸ ਨਾ ਹੋਣਾ ਤੁਹਾਨੂੰ ਸਿਰਫ਼ ਤੁਹਾਡੇ ਦੋਵਾਂ ਦੇ ਮੇਲ ਬਾਰੇ ਦੱਸਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਇਹ ਨਹੀਂ ਦੱਸਦਾ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਬਦਸੂਰਤ ਹੋ, ਪਿਆਰ ਦੇ ਲਾਇਕ ਨਹੀਂ, ਜਾਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਇਕੱਲੇ ਰਹੋਗੇ, ਭਾਵੇਂ ਤੁਹਾਡਾ ਦਿਮਾਗ਼ ਇਹ ਤਿੰਨੇ ਮੁਫ਼ਤ ਪੇਸ਼ ਕਰ ਦੇਵੇਗਾ।
- ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਹਿਲਾਓ, ਥੋੜ੍ਹਾ ਹੀ ਸਹੀ। ਇੱਕ ਸੈਰ, ਇੱਕ ਨਹਾਉਣਾ, ਏਨਾ ਉੱਚਾ ਗਾਣਾ ਕਿ ਗੇੜਾ ਟੁੱਟ ਜਾਵੇ। ਜਦੋਂ ਤੁਹਾਡਾ ਸਿਸਟਮ ਹਾਲੇ ਅਲਾਰਮ ਵਿੱਚ ਹੈ ਤਾਂ ਤੁਸੀਂ ਸੋਚ ਕੇ ਸ਼ਾਂਤ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦੇ, ਪਰ ਕੰਮ ਕਰ ਕੇ ਉਸ ਪਾਸੇ ਵਧ ਸਕਦੇ ਹੋ।
ਆਪਣੇ ਆਪ ਨਾਲ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਗੱਲ ਕਰੋ ਜਿਵੇਂ ਕਿਸੇ ਪਿਆਰੇ ਨਾਲ
ਇਹ ਉਹ ਹਿੱਸਾ ਹੈ ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਬਹੁਤੇ ਲੋਕ ਉਲਟਾ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਜਦੋਂ ਦੁਖੀ ਹੁੰਦੇ ਹਾਂ, ਅਸੀਂ ਆਪਣੇ ਉੱਤੇ ਹੋਰ ਬੋਝ ਲੱਦ ਦਿੰਦੇ ਹਾਂ। "ਮੈਂ ਬਹੁਤ ਲੋੜਵੰਦ ਹਾਂ। ਮੈਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਇਹੀ ਕਰਦਾ ਹਾਂ। ਹੋਣਾ ਵੀ ਇਹੀ ਸੀ।" ਸਾਨੂੰ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਇਹ ਸਖ਼ਤੀ ਸਾਨੂੰ ਇਮਾਨਦਾਰ ਰੱਖ ਰਹੀ ਹੈ। ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਇਹ ਸਾਨੂੰ ਬੱਸ ਲਹੂ-ਲੁਹਾਨ ਰੱਖਦੀ ਹੈ।
ਮਨੋਵਿਗਿਆਨੀ Kristin Neff ਨੇ ਦਹਾਕਿਆਂ ਤੱਕ ਇਸਦਾ ਬਦਲ ਖੋਜਿਆ ਹੈ, ਜਿਸਨੂੰ ਉਹ self-compassion ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਖੋਜ ਦੇ ਨਤੀਜੇ ਲਗਾਤਾਰ ਇੱਕੋ ਜਿਹੇ ਹਨ: ਜੋ ਲੋਕ ਆਪਣੀਆਂ ਠੋਕਰਾਂ ਉੱਤੇ ਆਪਣੇ ਨਾਲ ਨਰਮੀ ਵਰਤਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਬਿਹਤਰ ਸੰਭਲਦੇ ਹਨ ਤੇ ਦੁਬਾਰਾ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਨ ਲਈ ਘੱਟ ਨਹੀਂ, ਵੱਧ ਤਿਆਰ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਇਹਨੂੰ ਤਿੰਨ ਹਿੱਸਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵੰਡਦੇ ਹਨ ਜੋ ਔਖੇ ਪਲ ਵਿੱਚ ਯਾਦ ਰੱਖਣੇ ਸੌਖੇ ਹਨ। ਆਪਣੇ ਨਾਲ ਉਹੀ ਨਰਮੀ ਵਰਤੋ ਜੋ ਕਿਸੇ ਦੋਸਤ ਨਾਲ ਵਰਤਦੇ। ਯਾਦ ਰੱਖੋ ਕਿ ਠੁਕਰਾਏ ਜਾਣਾ ਇਨਸਾਨ ਹੋਣ ਦਾ ਹਿੱਸਾ ਹੈ, ਸਿਰਫ਼ ਤੁਹਾਡੇ ਨਾਲ ਹੋਣ ਵਾਲੀ ਗੱਲ ਨਹੀਂ। ਤੇ ਦੁਖਦਾਈ ਜਜ਼ਬੇ ਨੂੰ ਟਿਕੀ ਹੋਈ ਨਜ਼ਰ ਨਾਲ ਦੇਖੋ, ਨਾ ਉਹਦੇ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬੋ ਤੇ ਨਾ ਹੀ ਇਹ ਦਿਖਾਵਾ ਕਰੋ ਕਿ ਕੁਝ ਹੋਇਆ ਹੀ ਨਹੀਂ।
ਇੱਕ ਝਟਪਟ ਪਰਖ ਜੋ ਓਸੇ ਵੇਲੇ ਕੰਮ ਕਰਦੀ ਹੈ: ਸੋਚੋ ਕਿ ਤੁਹਾਡੇ ਕਿਸੇ ਚੰਗੇ ਦੋਸਤ ਨੂੰ ਹੁਣੇ ਉਹੀ ਸੁਨੇਹਾ ਆਇਆ ਜੋ ਤੁਹਾਨੂੰ ਆਇਆ। ਤੁਸੀਂ ਉਹਨੂੰ ਇਹ ਨਹੀਂ ਕਹੋਗੇ ਕਿ ਉਹ ਬੁਨਿਆਦੀ ਤੌਰ ਉੱਤੇ ਪਿਆਰ ਦੇ ਲਾਇਕ ਨਹੀਂ। ਤੁਸੀਂ ਕਹੋਗੇ ਕਿ ਇਹ ਚੁੱਭਦਾ ਹੈ, ਕਿ ਸਾਹਮਣੇ ਵਾਲੇ ਦਾ ਨੁਕਸਾਨ ਸੱਚਾ ਹੈ, ਤੇ ਕਿ ਸਹੀ ਬੰਦੇ ਨੂੰ ਮਨਾਉਣਾ ਨਹੀਂ ਪੈਂਦਾ। ਇਹੀ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਕਹੋ। ਇਹ ਕੋਈ ਚਾਲ ਨਹੀਂ। ਇਹ ਬੱਸ ਉਹ ਸੱਚਾਈ ਹੈ ਜੋ ਤੁਸੀਂ ਆਮ ਤੌਰ ਉੱਤੇ ਸਿਰਫ਼ ਦੂਜਿਆਂ ਲਈ ਰੱਖਦੇ ਹੋ।
ਜੁੜੇ ਰਹੋ, ਤੇ ਖੇਡ ਵਿੱਚ ਰਹੋ
ਠੁਕਰਾਏ ਜਾਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਪਹਿਲੀ ਖਿੱਚ ਅੰਦਰ ਸਿਮਟ ਕੇ ਚੁੱਪ ਹੋ ਜਾਣ ਦੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਸਮਝ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਇੱਕ ਰਾਤ ਲਈ ਠੀਕ ਵੀ ਹੈ। ਪਰ ਸਮਾਜੀ ਦਰਦ ਤੋਂ ਸੰਭਲਣ ਬਾਰੇ ਖੋਜ ਉਲਟ ਪਾਸੇ ਇਸ਼ਾਰਾ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਦੂਜੇ ਲੋਕਾਂ ਨਾਲ ਮਜ਼ਬੂਤ, ਨਿੱਘੇ ਰਿਸ਼ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਸਭ ਤੋਂ ਭਰੋਸੇਯੋਗ ਚੀਜ਼ਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਹਨ ਜੋ ਸਾਨੂੰ ਸੱਟ ਜਜ਼ਬ ਕਰ ਕੇ ਵਾਪਸ ਖੜ੍ਹੇ ਹੋਣ ਵਿੱਚ ਮਦਦ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ। ਸੋ ਦੋਸਤ ਨੂੰ ਮੈਸੇਜ ਕਰੋ। ਕੋਈ ਪਲਾਨ ਬਣਾਓ। ਜੋ ਲੋਕ ਤੁਹਾਨੂੰ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਪਿਆਰ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਤੁਹਾਡੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਾਉਣ ਦਿਓ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਕਿਤੇ ਦੇ ਹੋ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੁਸੀਂ ਹੋ।
ਫਿਰ, ਜਦੋਂ ਤਿਆਰ ਹੋਵੋ, ਦੁਬਾਰਾ ਬਾਹਰ ਨਿਕਲੋ। ਕੁਝ ਸਾਬਤ ਕਰਨ ਲਈ ਨਹੀਂ, ਤੇ ਉਸੇ ਰਾਤ ਵੀ ਨਹੀਂ। ਸਾਦੇ ਸ਼ਬਦਾਂ ਵਿੱਚ, ਡੇਟਿੰਗ ਮੇਲ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਦੀ ਖੇਡ ਹੈ। ਬਹੁਤੇ ਮੇਲ ਨਹੀਂ ਬਣਨਗੇ, ਦੋਵਾਂ ਲਈ, ਤੇ ਇਹੀ ਬਣਤਰ ਹੈ, ਕੋਈ ਖ਼ਰਾਬੀ ਨਹੀਂ। ਹਰ ਉਹ ਬੰਦਾ ਜੋ ਸਹੀ ਨਹੀਂ, ਉਹ ਜਾਣਕਾਰੀ ਹੈ, ਕੋਈ ਫ਼ੈਸਲਾ ਨਹੀਂ। ਜੋ ਲੋਕ ਇਸ ਵਿੱਚ ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਤੱਕ ਵਧੀਆ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਉਹ ਨਹੀਂ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਕਦੇ ਠੁਕਰਾਇਆ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦਾ। ਉਹ ਉਹ ਹਨ ਜੋ ਇਹਨੂੰ ਦੁੱਖ ਦੇਣ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਆਪਣੇ ਨਾਲ ਢੰਗ ਦਾ ਸਲੂਕ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਫਿਰ ਵੀ ਖੁੱਲ੍ਹੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ।
ਜਦੋਂ ਇਹ ਸਿਰਫ਼ ਇੱਕ ਔਖਾ ਦੌਰ ਨਾ ਹੋਵੇ
ਇੱਕ ਆਮ ਨਿਰਾਸ਼ਾ ਦੀ ਚੁਭਣ ਤੇ ਕਿਸੇ ਵੱਧ ਭਾਰੀ ਚੀਜ਼ ਵਿਚਾਲੇ ਇੱਕ ਲਕੀਰ ਹੈ, ਤੇ ਉਹਦੇ ਵੱਲ ਧਿਆਨ ਰੱਖਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਠੁਕਰਾਹਟ ਹਰ ਵਾਰ ਤੁਹਾਨੂੰ ਕਈ ਦਿਨਾਂ ਦੇ ਗੇੜੇ ਵਿੱਚ ਸੁੱਟ ਦਿੰਦੀ ਹੈ, ਜੇ ਉਹਦੇ ਡਰ ਕਰ ਕੇ ਤੁਸੀਂ ਡੇਟਿੰਗ ਜਾਂ ਲੋਕਾਂ ਤੋਂ ਹੀ ਭੱਜਣ ਲੱਗੇ ਹੋ, ਜੇ ਤੁਹਾਨੂੰ ਲੱਗਣ ਲੱਗਾ ਹੈ ਕਿ ਤੁਹਾਡੀ ਕੋਈ ਕੀਮਤ ਨਹੀਂ ਜਾਂ ਹਾਲਾਤ ਕਦੇ ਬਿਹਤਰ ਨਹੀਂ ਹੋਣਗੇ, ਤਾਂ ਇਹ ਇੱਛਾ-ਸ਼ਕਤੀ ਦਾ ਮਸਲਾ ਨਹੀਂ ਤੇ ਨਾ ਹੀ ਇਕੱਲੇ ਝੱਲਣ ਵਾਲੀ ਗੱਲ ਹੈ। ਇੱਕ ਥੈਰੇਪਿਸਟ ਤੁਹਾਨੂੰ ਇਸ ਸੰਵੇਦਨਸ਼ੀਲ ਅਲਾਰਮ ਨਾਲ ਕੰਮ ਕਰਨਾ ਤੇ ਉਹਦੇ ਹੇਠਾਂ ਪਈਆਂ ਪੁਰਾਣੀਆਂ ਕਹਾਣੀਆਂ ਸੁਲਝਾਉਣਾ ਸਿਖਾ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਮਦਦ ਲੈਣਾ ਹਾਰ ਮੰਨਣਾ ਨਹੀਂ ਹੈ। ਇਹ ਉਹੀ ਗੱਲ ਹੈ ਜਿਵੇਂ ਨਾ ਮੁੱਕਣ ਵਾਲੇ ਦਰਦ ਲਈ ਡਾਕਟਰ ਕੋਲ ਜਾਣਾ। ਤੁਹਾਨੂੰ ਇਹ ਚਾਹੁਣ ਦਾ ਹੱਕ ਹੈ ਕਿ ਦਰਦ ਬੰਦ ਹੋਵੇ, ਤੇ ਕਿਸੇ ਤੋਂ ਮਦਦ ਮੰਗਣ ਦਾ ਵੀ।
ਡੇਟਿੰਗ ਵਿੱਚ ਠੁਕਰਾਏ ਜਾਣਾ ਉਹਨਾਂ ਕੁਝ ਦੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਹੈ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਲਗਭਗ ਹਰ ਕੋਈ ਲੰਘਦਾ ਹੈ ਤੇ ਜਿਸ ਬਾਰੇ ਲਗਭਗ ਕੋਈ ਇਮਾਨਦਾਰੀ ਨਾਲ ਗੱਲ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ। ਇਹ ਚੁੱਭੇਗਾ। ਪਰ ਇਹਨੂੰ ਤੁਹਾਡੀ ਪਛਾਣ ਬਣਨ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ, ਤੇ ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ ਹਾਲੇ ਕੀ ਮੁਮਕਿਨ ਹੈ, ਇਸ ਉੱਤੇ ਆਖ਼ਰੀ ਫ਼ੈਸਲਾ ਇਹਦਾ ਨਹੀਂ ਹੈ।
ਸਰੋਤ
- PubMed (Science), Does rejection hurt? An fMRI study of social exclusion
- PubMed Central, Social pain and physical pain: shared paths to resilience
- Cleveland Clinic, Rejection Sensitive Dysphoria (RSD): Symptoms & Treatment
- Self-Compassion (Dr. Kristin Neff), Exploring the Meaning of Self-Compassion and Its Importance