ਝਟਪਟ ਸੁਝਾਅ
- ਸਿੱਧਾ ਕਹੋ: ਮੈਨੂੰ ਇਸ ਵੇਲੇ ਚਿੰਤਾ ਹੋ ਰਹੀ ਹੈ।
- ਸਭ ਤੋਂ ਸਹੀ ਸ਼ਬਦ ਲੱਭਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰੋ।
- "ਮੈਂ ਹਾਂ" ਨਹੀਂ, "ਮੈਨੂੰ ਮਹਿਸੂਸ ਹੋ ਰਿਹਾ ਹੈ" ਕਹੋ।
ਇੱਕ ਪਲ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਸਭ ਕੁਝ ਉਲਟਣ ਤੋਂ ਐਨ ਪਹਿਲਾਂ, ਜਦੋਂ ਜਜ਼ਬਾਤ ਦਾ ਹਾਲੇ ਕੋਈ ਨਾਂ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ। ਬੱਸ ਪਤਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਕੁਝ ਗ਼ਲਤ ਹੈ। ਛਾਤੀ ਕੱਸੀ ਹੋਈ, ਜਬਾੜਾ ਭਿੱਚਿਆ ਹੋਇਆ, ਖ਼ਿਆਲ ਓਧਰ ਭੱਜੇ ਜਾ ਰਹੇ ਜਿੱਥੇ ਤੁਸੀਂ ਪਿੱਛੇ ਨਹੀਂ ਜਾ ਸਕਦੇ। ਇਹ ਵੱਡਾ ਹੈ, ਉੱਚਾ ਹੈ, ਤੇ ਇਹ ਤੁਹਾਨੂੰ ਚਲਾ ਰਿਹਾ ਹੈ।
ਉਹ ਬੇਨਾਮ ਹਾਲਤ ਸਭ ਤੋਂ ਔਖੀ ਥਾਂ ਹੈ, ਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਆਮ ਵੀ। ਸਾਡੇ ਵਿੱਚੋਂ ਬਹੁਤਿਆਂ ਨੂੰ ਓਸ ਹਾਲਤ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਸਾਦਾ ਕੰਮ ਕਦੇ ਸਿਖਾਇਆ ਹੀ ਨਹੀਂ ਗਿਆ: ਰੁਕੋ, ਤੇ ਕਹੋ ਕਿ ਇਹ ਜਜ਼ਬਾਤ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਕੀ ਹੈ। ਠੀਕ ਕਰਨ ਲਈ ਨਹੀਂ। ਉਸ ਨਾਲ ਬਹਿਸਣ ਲਈ ਨਹੀਂ। ਬੱਸ ਉਸ ਨੂੰ ਨਾਂ ਦੇਣ ਲਈ। "ਮੈਨੂੰ ਚਿੰਤਾ ਹੋ ਰਹੀ ਹੈ।" "ਮੈਨੂੰ ਠੇਸ ਲੱਗੀ ਹੈ।" "ਇਸ ਨਾਲ ਮੈਨੂੰ ਗੁੱਸਾ ਆਇਆ।"
ਇਹ ਏਨਾ ਸਾਦਾ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਮਾਇਨੇ ਨਾ ਰੱਖਦਾ ਹੋਵੇ। ਪਰ ਇਹ ਸਾਡੇ ਸਭ ਤੋਂ ਭਰੋਸੇਯੋਗ ਸ਼ਾਂਤ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਤਰੀਕਿਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਸ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਦਿਮਾਗ਼ ਦੇ ਸਕੈਨ ਵੀ ਖੜ੍ਹੇ ਹਨ।
ਇੱਕ ਮੁਹਾਵਰਾ ਜਿਸ ਹੇਠਾਂ ਅਸਲ ਵਿਗਿਆਨ ਹੈ
"ਨਾਂ ਦਿਓ ਤੇ ਸ਼ਾਂਤ ਕਰੋ" ਵਾਲਾ ਵਿਚਾਰ ਮਨੋਚਿਕਿਤਸਕ Dan Siegel ਤੋਂ ਆਇਆ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਇਸ ਨਾਲ ਦੱਸਿਆ ਕਿ ਸ਼ਬਦ ਜਜ਼ਬਾਤਾਂ ਦੇ ਤੂਫ਼ਾਨ ਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਬਿਠਾ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਇਸ ਲਈ ਮਸ਼ਹੂਰ ਹੋਇਆ ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਸੱਚ ਹੈ ਤੇ ਯਾਦ ਰੱਖਣਾ ਸੌਖਾ ਹੈ। ਪਰ ਇਹ ਸਿਰਫ਼ ਨਾਅਰਾ ਨਹੀਂ ਹੈ। ਇਸ ਹੇਠਾਂ ਖੋਜ ਦਾ ਪੂਰਾ ਢੇਰ ਹੈ, ਜਿਸ ਦਾ ਵਿਗਿਆਨਕ ਨਾਂ ਹੈ ਅਫ਼ੈਕਟ ਲੇਬਲਿੰਗ (affect labeling)।
ਅਫ਼ੈਕਟ ਲੇਬਲਿੰਗ ਦਾ ਮਤਲਬ ਬੱਸ ਏਨਾ ਹੈ ਕਿ ਆਪਣੇ ਜਜ਼ਬਾਤੀ ਤਜਰਬੇ ਨੂੰ ਸ਼ਬਦਾਂ ਵਿੱਚ ਪਾਉਣਾ। ਉੱਚੀ ਬੋਲ ਕੇ, ਕਾਗ਼ਜ਼ 'ਤੇ ਲਿਖ ਕੇ, ਜਾਂ ਚੁੱਪ-ਚਾਪ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿੱਚ, ਸਿੱਧਾ ਕਹਿਣਾ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਕੀ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰ ਰਹੇ ਹੋ।
2007 ਵਿੱਚ UCLA ਦੀ ਇੱਕ ਟੀਮ ਨੇ, ਨਿਊਰੋਸਾਇੰਟਿਸਟ Matthew Lieberman ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਹੇਠ, ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਦਿਮਾਗ਼ ਦੇ ਸਕੈਨਰ ਵਿੱਚ ਪਾ ਕੇ ਗੁੱਸੇ ਜਾਂ ਡਰ ਨਾਲ ਵਿਗੜੇ ਚਿਹਰਿਆਂ ਦੀਆਂ ਫ਼ੋਟੋਆਂ ਦਿਖਾਈਆਂ। ਇੱਕ ਹਾਲਤ ਵਿੱਚ ਲੋਕ ਬੱਸ ਦੇਖਦੇ ਰਹੇ। ਦੂਜੀ ਵਿੱਚ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਚਿਹਰੇ ਦੇ ਜਜ਼ਬਾਤ ਲਈ ਇੱਕ ਸ਼ਬਦ ਚੁਣਿਆ, ਜਿਵੇਂ "ਗੁੱਸਾ" ਜਾਂ "ਡਰ"। ਜਦੋਂ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਜਜ਼ਬਾਤ ਨੂੰ ਨਾਂ ਦਿੱਤਾ, ਤਾਂ ਐਮਿਗਡਲਾ ਵਿੱਚ ਸਰਗਰਮੀ ਘਟ ਗਈ, ਦਿਮਾਗ਼ ਦਾ ਓਹ ਛੋਟਾ ਤੇ ਤੇਜ਼ ਹਿੱਸਾ ਜੋ ਖ਼ਤਰੇ ਦਾ ਘੰਟਾ ਵਜਾਉਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਤੁਹਾਨੂੰ ਤਣਾਅ ਨਾਲ ਭਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਓਸੇ ਵੇਲੇ ਮੱਥੇ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਵਾਲਾ ਸੋਚਣ ਵਾਲਾ ਹਿੱਸਾ, ਪ੍ਰੀਫ੍ਰੰਟਲ ਕੌਰਟੈਕਸ, ਜਗ ਪਿਆ। Lieberman ਨੇ ਇਸ ਨੂੰ ਸਿੱਧਾ ਕਿਹਾ: ਜਦੋਂ ਤੁਸੀਂ ਜਜ਼ਬਾਤਾਂ ਨੂੰ ਸ਼ਬਦ ਦਿੰਦੇ ਹੋ, ਤਾਂ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੀਆਂ ਜਜ਼ਬਾਤੀ ਪ੍ਰਤੀਕਿਰਿਆਵਾਂ 'ਤੇ ਬ੍ਰੇਕ ਲਾ ਰਹੇ ਹੋ।
ਸ਼ਬਦ ਤੁਹਾਡੇ ਓਸ ਹਿੱਸੇ ਤੱਕ ਕਿਵੇਂ ਪਹੁੰਚਦੇ ਹਨ ਜੋ ਘਬਰਾਇਆ ਹੋਇਆ ਹੈ
ਸਾਦੇ ਸ਼ਬਦਾਂ ਵਿੱਚ ਇਹ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕੰਮ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਤੁਹਾਡੇ ਦਿਮਾਗ਼ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਤੇਜ਼ ਸਿਸਟਮ ਹੈ ਤੇ ਇੱਕ ਹੌਲੀ। ਤੇਜ਼ ਵਾਲਾ ਬਚਾਅ ਲਈ ਬਣਿਆ ਹੈ। ਉਹ ਸੋਚਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਪ੍ਰਤੀਕਿਰਿਆ ਦੇ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਇਹੀ ਹਿੱਸਾ ਗਰਮ ਚੁੱਲ੍ਹੇ ਤੋਂ ਹੱਥ ਖਿੱਚ ਲੈਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਵਜ੍ਹਾ ਪਤਾ ਲੱਗਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਡਰ ਨਾਲ ਭਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਹੌਲੀ ਵਾਲਾ ਸੋਚ-ਸਮਝ ਕੇ ਚੱਲਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਦਲੀਲ ਲਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਯੋਜਨਾ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਤਜਰਬੇ ਨੂੰ ਭਾਸ਼ਾ ਵਿੱਚ ਢਾਲਦਾ ਹੈ।
ਜਦੋਂ ਕੋਈ ਜਜ਼ਬਾਤ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਵੱਜਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਸਟੀਅਰਿੰਗ ਤੇਜ਼ ਸਿਸਟਮ ਦੇ ਹੱਥ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਜਜ਼ਬਾਤ ਨੂੰ ਨਾਂ ਦੇਣਾ ਓਹ ਤਰੀਕਾ ਹੈ ਜਿਸ ਨਾਲ ਤੁਸੀਂ ਚੁੱਪ-ਚਾਪ ਕੁਝ ਕਾਬੂ ਵਾਪਸ ਹੌਲੀ ਸਿਸਟਮ ਨੂੰ ਦੇ ਦਿੰਦੇ ਹੋ। ਸਹੀ ਸ਼ਬਦ ਲੱਭਣ ਦਾ ਕੰਮ ਤੁਹਾਡੇ ਸੋਚਣ ਵਾਲੇ ਦਿਮਾਗ਼ ਨੂੰ ਓਸ ਪਲ ਵਿੱਚ ਖਿੱਚ ਲਿਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਸੋਚਣ ਵਾਲਾ ਦਿਮਾਗ਼ ਜਾਗਦਿਆਂ ਹੀ ਖ਼ਤਰੇ ਦਾ ਘੰਟਾ ਮੱਧਮ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਤੁਸੀਂ ਕੁਝ ਦਬਾ ਨਹੀਂ ਰਹੇ। ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ ਇੱਕ ਹਿੱਸੇ ਨੂੰ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਸੰਭਾਲਣ ਲਈ ਬੁਲਾ ਰਹੇ ਹੋ।
ਇਹ ਫ਼ਰਕ ਮਾਇਨੇ ਰੱਖਦਾ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਜਜ਼ਬਾਤ ਨੂੰ ਨਾਂ ਦੇਣਾ ਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਪਰੇ ਧੱਕਣਾ ਇੱਕ ਗੱਲ ਨਹੀਂ।
ਜਦੋਂ ਤੁਸੀਂ ਕੋਈ ਜਜ਼ਬਾਤ ਅੰਦਰ ਧੱਕ ਦਿੰਦੇ ਹੋ ਜਾਂ ਦਿਖਾਵਾ ਕਰਦੇ ਹੋ ਕਿ ਉਹ ਹੈ ਹੀ ਨਹੀਂ, ਤਾਂ ਉਹ ਅਕਸਰ ਪਾਸਿਓਂ ਰਿਸਦਾ ਹੈ ਤੇ ਹੋਰ ਲੰਮਾ ਟਿਕਦਾ ਹੈ। ਨਾਂ ਦੇਣਾ ਕੁਝ ਹੋਰ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਤੁਸੀਂ ਪਲ ਭਰ ਲਈ ਉਸ ਦਾ ਸਾਹਮਣਾ ਕਰਦੇ ਹੋ, ਉਸ ਨੂੰ ਇੱਕ ਲੇਬਲ ਦਿੰਦੇ ਹੋ, ਤੇ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰਨ ਦੇ ਓਸ ਛੋਟੇ ਕੰਮ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀ ਪਕੜ ਢਿੱਲੀ ਪੈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਡਰ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਕਿ "ਮੈਨੂੰ ਚਿੰਤਾ ਹੋ ਰਹੀ ਹੈ" ਕਹਿਣ ਨਾਲ ਚਿੰਤਾ ਵਧ ਜਾਵੇਗੀ, ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਡਰਾਉਣਾ ਸ਼ਬਦ ਬੋਲਣ ਨਾਲ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਆਮ ਤੌਰ 'ਤੇ ਉਲਟਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਇਹ ਕੀ ਨਹੀਂ ਹੈ
ਜਜ਼ਬਾਤ ਨੂੰ ਨਾਂ ਦੇਣਾ ਧਿਆਨ ਭਟਕਾਉਣਾ ਨਹੀਂ ਹੈ, ਤੇ ਇਹ ਫ਼ਰਕ ਅਹਿਮ ਸਾਬਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਖੋਜੀਆਂ ਨੇ ਇਸ ਦੀ ਸਿੱਧੀ ਪਰਖ ਕੀਤੀ। ਮੱਕੜੀਆਂ ਤੋਂ ਡਰਨ ਵਾਲੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਇੱਕ ਅਧਿਐਨ ਵਿੱਚ, ਇੱਕ ਸਮੂਹ ਨੂੰ ਕਿਹਾ ਗਿਆ ਕਿ ਉਹ ਇੱਕ ਜ਼ਿੰਦਾ ਟਰੈਂਟੁਲਾ ਦੇ ਨੇੜੇ ਜਾਣ ਤੇ ਨਾਲ-ਨਾਲ ਆਪਣਾ ਡਰ ਸਾਫ਼ ਸ਼ਬਦਾਂ ਵਿੱਚ ਦੱਸਣ, ਜਿਵੇਂ "ਮੈਨੂੰ ਡਰ ਹੈ ਕਿ ਇਹ ਘਿਣਾਉਣੀ ਮੱਕੜੀ ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਛਾਲ ਮਾਰੇਗੀ"। ਦੂਜਾ ਸਮੂਹ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਗ਼ੈਰ-ਸਬੰਧਤ ਗੱਲ ਬਾਰੇ ਬੋਲਦਾ ਰਿਹਾ, ਓਹੀ ਮਾਨਸਿਕ ਪਾਸਾ ਵੱਟਣਾ ਜੋ ਅਸੀਂ ਡਰ ਵੇਲੇ ਕਰਦੇ ਹਾਂ। ਇੱਕ ਹਫ਼ਤੇ ਬਾਅਦ ਜਿਸ ਸਮੂਹ ਨੇ ਆਪਣੇ ਡਰ ਨੂੰ ਉੱਚੀ ਬੋਲ ਕੇ ਨਾਂ ਦਿੱਤਾ ਸੀ, ਓਹਨਾਂ ਵਿੱਚ ਮੱਕੜੀ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਸਰੀਰਕ ਤਣਾਅ ਘੱਟ ਦਿਖਿਆ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਪਣਾ ਡਰ ਸਭ ਤੋਂ ਤਿੱਖੇ ਸ਼ਬਦਾਂ ਵਿੱਚ ਦੱਸਿਆ ਸੀ, ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਹਾਲ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸੀ।
ਇਹੀ ਹੈਰਾਨੀ ਵਾਲੀ ਗੱਲ ਹੈ। ਮੱਕੜੀ ਨੂੰ ਡਰਾਉਣੀ ਕਹਿਣ ਨਾਲ ਲੋਕ ਹੋਰ ਨਹੀਂ ਡਰੇ। ਇਸ ਨਾਲ ਉਹ ਹੋਰ ਨੇੜੇ ਜਾ ਸਕੇ। ਜਜ਼ਬਾਤ ਵੱਲ ਸਿੱਧਾ ਦੇਖਣਾ ਤੇ ਕਹਿਣਾ ਕਿ ਉਹ ਕੀ ਹੈ, ਮੂੰਹ ਮੋੜ ਲੈਣ ਨਾਲੋਂ ਵੱਧ ਕੰਮ ਆਉਂਦਾ ਹੈ।
ਇਸ ਨੂੰ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਕਿਵੇਂ ਕਰਨਾ ਹੈ
ਇਹ ਓਸ ਪਲ ਦਾ ਸਾਧਨ ਹੈ ਜਦੋਂ ਕੁਝ ਵੱਜਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਇਸ ਵਿੱਚ ਲਗਭਗ ਦਸ ਸਕਿੰਟ ਲੱਗਦੇ ਹਨ। ਤੁਸੀਂ ਇਹ ਕਿਤੇ ਵੀ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹੋ, ਤੇ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਪਤਾ ਲੱਗਣ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ।
- ਪਹਿਲਾਂ ਸਰੀਰ ਵੱਲ ਧਿਆਨ ਦਿਓ। ਜਜ਼ਬਾਤ ਨੂੰ ਨਾਂ ਦੇਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਉਸ ਨੂੰ ਫੜਨਾ ਪੈਂਦਾ ਹੈ। ਛਾਤੀ ਦਾ ਕੱਸਣਾ, ਚਿਹਰੇ ਦੀ ਤਪਸ਼, ਝਿੜਕਣ, ਭੱਜਣ ਜਾਂ ਸੁੰਨ ਹੋ ਜਾਣ ਦੀ ਖਿੱਚ। ਇਹੀ ਇਸ਼ਾਰਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਇਹ ਮਹਿਸੂਸ ਹੋਵੇ, ਓਦੋਂ ਇੱਕ ਸਾਹ ਲਈ ਰੁਕ ਜਾਓ।
- ਜੋ ਹੈ, ਸਿੱਧਾ ਕਹੋ। ਉਸ ਨੂੰ ਇੱਕ ਛੋਟੇ, ਸੱਚੇ ਵਾਕ ਵਿੱਚ ਪਾਓ। "ਮੈਨੂੰ ਚਿੰਤਾ ਹੋ ਰਹੀ ਹੈ।" "ਮੈਨੂੰ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਮੈਨੂੰ ਠੁਕਰਾ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ।" "ਇਹ ਸੋਗ ਹੈ।" "ਮੈਨੂੰ ਇਸ ਵੇਲੇ ਬਹੁਤ ਖਿੱਝ ਹੈ।" ਹੋ ਸਕੇ ਤਾਂ ਉੱਚੀ ਬੋਲ ਕੇ, ਨਾ ਹੋ ਸਕੇ ਤਾਂ ਮਨ ਵਿੱਚ।
- ਜਿੰਨਾ ਹੋ ਸਕੇ, ਓਨਾ ਖ਼ਾਸ ਸ਼ਬਦ ਲੱਭੋ। "ਬੁਰਾ" ਤੇ "ਪਰੇਸ਼ਾਨ" ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਹਨ, ਪਰ ਧੁੰਦਲੇ ਹਨ। ਕੀ ਤੁਸੀਂ ਸੱਚਮੁੱਚ ਨਿਰਾਸ਼ ਹੋ? ਸ਼ਰਮਿੰਦਾ? ਇਕੱਲੇ? ਬੋਝ ਹੇਠ ਦੱਬੇ? ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਗਿਲਾ? ਸ਼ਬਦ ਜਿੰਨਾ ਸਹੀ ਹੋਵੇਗਾ, ਓਨਾ ਹੀ ਤੁਸੀਂ ਟਿਕੋਗੇ। ਸ਼ਬਦ ਨੂੰ ਬਿਲਕੁਲ ਠੀਕ ਫੜਨਾ ਹੀ ਅੱਧਾ ਕੰਮ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
- ਉਸ ਨੂੰ ਜਜ਼ਬਾਤ ਰਹਿਣ ਦਿਓ, ਹਕੀਕਤ ਨਾ ਬਣਾਓ। "ਮੈਂ ਨਾਕਾਮ ਹਾਂ" ਤੇ "ਮੈਨੂੰ ਇਸ ਵੇਲੇ ਲੱਗ ਰਿਹਾ ਹੈ ਜਿਵੇਂ ਮੈਂ ਨਾਕਾਮ ਹੋਵਾਂ" ਵਿੱਚ ਛੋਟਾ ਪਰ ਅਸਲ ਫ਼ਰਕ ਹੈ। ਪਹਿਲਾ ਇੱਕ ਫ਼ੈਸਲਾ ਹੈ। ਦੂਜਾ ਮੌਸਮ ਹੈ: ਬੇਆਰਾਮ, ਪਰ ਲੰਘ ਜਾਣ ਵਾਲਾ। "ਮੈਨੂੰ ਮਹਿਸੂਸ ਹੋ ਰਿਹਾ ਹੈ" ਕਹਿਣ ਨਾਲ ਤੁਹਾਡੇ ਤੇ ਜਜ਼ਬਾਤ ਵਿਚਕਾਰ ਥੋੜ੍ਹੀ ਥਾਂ ਰਹਿ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਓਸੇ ਥਾਂ ਵਿੱਚ ਤੁਹਾਡੇ ਪੈਰ ਵਾਪਸ ਜੰਮਦੇ ਹਨ।
- ਓਥੇ ਹੀ ਰੁਕ ਜਾਓ। ਤੁਹਾਨੂੰ ਹਾਲੇ ਕੁਝ ਹੱਲ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ। ਨਾਂ ਦੇਣਾ ਹੀ ਪੂਰਾ ਕੰਮ ਹੈ। ਇੱਕ ਵਾਰ ਖ਼ਤਰੇ ਦਾ ਘੰਟਾ ਇੱਕ ਪੌੜੀ ਹੇਠਾਂ ਆ ਜਾਵੇ, ਤੁਹਾਡਾ ਸਾਫ਼ ਦਿਮਾਗ਼ ਵਾਪਸ ਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਤੁਸੀਂ ਤੂਫ਼ਾਨ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰੋਂ ਨਹੀਂ, ਓਥੋਂ ਅੱਗੇ ਦਾ ਫ਼ੈਸਲਾ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹੋ।
ਜੇ ਸ਼ਬਦ ਨਾ ਲੱਭੇ
ਕਈ ਵਾਰ ਜਜ਼ਬਾਤ ਸੱਚਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਪਰ ਤੁਸੀਂ ਉਸ ਨੂੰ ਫੜ ਨਹੀਂ ਸਕਦੇ, ਤੇ ਇਹ ਆਮ ਗੱਲ ਹੈ। ਜਾਲ ਥੋੜ੍ਹਾ ਚੌੜਾ ਕਰੋ। ਬਹੁਤਿਆਂ ਨੂੰ ਸੌਖਾ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਕੁਝ ਬੁਨਿਆਦੀ ਸ਼ਬਦਾਂ ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ ਜਾਵੇ (ਕੀ ਮੈਨੂੰ ਗੁੱਸਾ ਹੈ, ਉਦਾਸੀ ਹੈ, ਡਰ ਹੈ, ਜਾਂ ਠੇਸ ਲੱਗੀ ਹੈ?) ਤੇ ਫਿਰ ਓਥੋਂ ਤੰਗ ਕਰਦੇ ਜਾਓ। ਜਜ਼ਬਾਤੀ ਸ਼ਬਦਾਂ ਦੀ ਇੱਕ ਛਪੀ ਹੋਈ ਸੂਚੀ, ਜਾਂ ਫ਼ੋਨ ਵਿੱਚ ਪਈ ਸੂਚੀ, ਤੁਹਾਡੀ ਸੋਚ ਨਾਲੋਂ ਵੱਧ ਮਦਦ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਸ਼ਬਦਾਵਲੀ ਇੱਕ ਪੱਠਾ ਹੈ। ਜਿੰਨੀ ਵਾਰ ਤੁਸੀਂ ਸਹੀ ਸ਼ਬਦ ਲੱਭੋਗੇ, ਓਨੀ ਛੇਤੀ ਉਹ ਸ਼ਬਦ ਓਦੋਂ ਆਵੇਗਾ ਜਦੋਂ ਤੁਸੀਂ ਕੰਬ ਰਹੇ ਹੋਵੋਗੇ।
ਲਿਖਣਾ ਵੀ ਕੰਮ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਕਈ ਵਾਰ ਵੱਧ। ਜੇ ਜਜ਼ਬਾਤ ਏਨਾ ਉਲਝਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ ਕਿ ਇੱਕ ਵਾਕ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦਾ, ਤਾਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਕੁਝ ਮਿੰਟ ਦਿਓ ਤੇ ਬਿਨਾਂ ਸੋਧੇ ਲਿਖ ਦਿਓ। ਕਾਗ਼ਜ਼ 'ਤੇ ਸ਼ਬਦ ਲੱਭਣਾ ਓਹੀ ਕੰਮ ਕਰਦਾ ਹੈ ਜੋ ਬੋਲਣਾ, ਅਤੇ ਇਸ ਨਾਲ ਜਜ਼ਬਾਤ ਨੂੰ ਜਾਣ ਲਈ ਥਾਂ ਮਿਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਜਜ਼ਬਾਤ ਜਾਣਕਾਰੀ ਹੈ, ਹੁਕਮ ਨਹੀਂ
ਨਾਂ ਦੇਣ ਦਾ ਇੱਕ ਦੂਜਾ ਅਸਰ ਵੀ ਹੈ, ਤੇ ਉਹ ਸਮੇਂ ਨਾਲ ਔਖੇ ਜਜ਼ਬਾਤਾਂ ਨਾਲ ਤੁਹਾਡਾ ਪੂਰਾ ਰਿਸ਼ਤਾ ਬਦਲ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਜਦੋਂ ਜਜ਼ਬਾਤ ਦਾ ਕੋਈ ਨਾਂ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਹੁਕਮ ਵਾਂਗ ਲੱਗਦਾ ਹੈ। ਗੁੱਸਾ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ ਵਾਪਸ ਵਾਰ ਕਰ। ਡਰ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ ਭੱਜ। ਸ਼ਰਮ ਕਹਿੰਦੀ ਹੈ ਲੁਕ ਜਾ। ਬੇਨਾਮ ਹਾਲਤ ਵਿੱਚ ਤੁਸੀਂ ਇਹਨਾਂ ਨੂੰ ਜਜ਼ਬਾਤ ਸਮਝਦੇ ਹੀ ਨਹੀਂ। ਤੁਸੀਂ ਇਹਨਾਂ ਨੂੰ ਇੱਕੋ-ਇੱਕ ਹਕੀਕਤ ਵਾਂਗ ਜੀਉਂਦੇ ਹੋ, ਤੇ ਚੋਣ ਕਰਨ ਦਾ ਮੌਕਾ ਮਿਲਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਉਹਨਾਂ 'ਤੇ ਅਮਲ ਕਰ ਬੈਠਦੇ ਹੋ।
ਜਿਸ ਪਲ ਤੁਸੀਂ ਜਜ਼ਬਾਤ ਨੂੰ ਨਾਂ ਦਿੰਦੇ ਹੋ, ਉਹ ਹੁਕਮ ਤੋਂ ਜਾਣਕਾਰੀ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। "ਮੈਨੂੰ ਗੁੱਸਾ ਹੈ" ਦੱਸਦਾ ਹੈ ਕਿ ਕੁਝ ਅਜਿਹਾ ਹੋਇਆ ਜਿਸ ਨੇ ਤੁਹਾਡੀ ਕੋਈ ਅਹਿਮ ਹੱਦ ਪਾਰ ਕੀਤੀ। "ਮੈਨੂੰ ਚਿੰਤਾ ਹੈ" ਦੱਸਦਾ ਹੈ ਕਿ ਤੁਹਾਡਾ ਕੋਈ ਹਿੱਸਾ ਖ਼ਤਰਾ ਭਾਂਪ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਸੱਚਾ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਨਾ। "ਮੈਨੂੰ ਠੇਸ ਲੱਗੀ" ਦੱਸਦਾ ਹੈ ਕਿ ਕੋਈ ਚੀਜ਼ ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ ਮਾਇਨੇ ਰੱਖਦੀ ਸੀ। ਇਹਨਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਕੋਈ ਜਜ਼ਬਾਤ ਗ਼ਲਤ ਨਹੀਂ, ਤੇ ਕੋਈ ਵੀ ਆਪਣੇ ਆਪ ਇਹ ਨਹੀਂ ਦੱਸਦਾ ਕਿ ਅੱਗੇ ਕੀ ਕਰਨਾ ਹੈ। ਇਹ ਤੁਹਾਡੇ ਅੰਦਰ ਦੀ ਖ਼ਬਰ ਹਨ। ਇੱਕ ਵਾਰ ਤੁਸੀਂ ਇਹਨਾਂ ਨੂੰ ਖ਼ਬਰ ਵਾਂਗ ਪੜ੍ਹਨ ਲੱਗ ਪਵੋ, ਤਾਂ ਤੁਸੀਂ ਤੈਅ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹੋ ਕਿ ਇਸ ਖ਼ਬਰ ਦਾ ਕੀ ਕਰਨਾ ਹੈ। ਕਈ ਵਾਰ ਗੁੱਸਾ ਕਿਸੇ ਅਸਲ ਮਸਲੇ ਵੱਲ ਇਸ਼ਾਰਾ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਜਿਸ ਨੂੰ ਹੱਲ ਕਰਨਾ ਬਣਦਾ ਹੈ। ਕਈ ਵਾਰ ਉਹ ਸਿਰਫ਼ ਖ਼ਰਾਬ ਨੀਂਦ ਦਾ ਅਸਰ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਫ਼ਰਕ ਓਦੋਂ ਹੀ ਪਤਾ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਜਦੋਂ ਤੁਸੀਂ ਨਾਂ ਦੇ ਕੇ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਦੇਖਦੇ ਹੋ।
ਇਹੀ ਵਜ੍ਹਾ ਹੈ ਕਿ ਹਫ਼ਤਿਆਂ ਤੱਕ ਓਹੀ ਜਜ਼ਬਾਤ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਨਾਂ ਦੇਣ ਨਾਲ ਤੁਸੀਂ ਸਿਰਫ਼ ਓਸ ਪਲ ਸ਼ਾਂਤ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੇ, ਸਗੋਂ ਆਮ ਤੌਰ 'ਤੇ ਵੀ ਟਿਕੇ ਹੋਏ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹੋ। ਤੁਸੀਂ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਆਪਣੇ ਪੈਟਰਨ ਸਿੱਖ ਰਹੇ ਹੁੰਦੇ ਹੋ। ਤੁਸੀਂ ਓਸ ਖ਼ਾਸ ਕਿਸਮ ਦੇ ਡਰ ਨੂੰ ਪਛਾਣਨ ਲੱਗਦੇ ਹੋ ਜੋ ਕਿਸੇ ਔਖੀ ਗੱਲਬਾਤ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਜਾਂ ਓਸ ਖਿੱਝ ਨੂੰ ਜਿਸ ਦਾ ਮਤਲਬ ਸਿਰਫ਼ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਤੁਹਾਨੂੰ ਭੁੱਖ ਲੱਗੀ ਹੈ। ਇਹ ਸਵੈ-ਸਮਝ ਚੁੱਪ-ਚਾਪ ਤੁਹਾਡੀ ਰਾਖੀ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ ਮੌਸਮ ਨੂੰ ਜਿੰਨਾ ਚੰਗਾ ਜਾਣਦੇ ਹੋ, ਓਨਾ ਹੀ ਘੱਟ ਉਹ ਤੁਹਾਨੂੰ ਹੈਰਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਲਈ ਨਾਂ ਦੇਣਾ
ਇਹੀ ਸਾਧਨ ਦੂਜੇ ਪਾਸੇ ਵੀ ਕੰਮ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਕਿਸੇ ਦੁਖੀ ਬੰਦੇ ਲਈ ਇਹ ਸਭ ਤੋਂ ਮਿਹਰਬਾਨ ਕੰਮਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਹੈ।
ਜਦੋਂ ਤੁਹਾਡਾ ਕੋਈ ਆਪਣਾ ਜਜ਼ਬਾਤਾਂ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬਿਆ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਤੁਹਾਡਾ ਪਹਿਲਾ ਹੁੰਗਾਰਾ ਅਕਸਰ ਹੱਲ ਕਰਨ ਜਾਂ ਉਸ ਨੂੰ ਜਜ਼ਬਾਤ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਸਮਝਾਉਣ ਦਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। "ਏਨੀ ਵੀ ਬੁਰੀ ਗੱਲ ਨਹੀਂ।" "ਸਭ ਠੀਕ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ।" "ਚੰਗੇ ਪਾਸੇ ਦੇਖ।" ਇਹ ਘੱਟ ਹੀ ਪਹੁੰਚਦੇ ਹਨ, ਕਿਉਂਕਿ ਡੁੱਬਿਆ ਹੋਇਆ ਦਿਮਾਗ਼ ਦਲੀਲ ਨਹੀਂ ਲੈ ਸਕਦਾ। ਜੋ ਅਕਸਰ ਪਹੁੰਚਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਹੈ ਬਿਨਾਂ ਫ਼ੈਸਲਾ ਸੁਣਾਏ, ਨਰਮੀ ਨਾਲ ਓਹ ਨਾਂ ਦੇ ਦੇਣਾ ਜੋ ਤੁਸੀਂ ਦੇਖ ਰਹੇ ਹੋ। "ਇਹ ਤਾਂ ਸੱਚਮੁੱਚ ਖਿਝਾਉਣ ਵਾਲੀ ਗੱਲ ਲੱਗਦੀ ਹੈ।" "ਤੂੰ ਡਰਿਆ ਹੋਇਆ ਲੱਗਦਾ ਹੈਂ।" "ਇਸ ਵੇਲੇ ਬਹੁਤ ਕੁਝ ਇਕੱਠਾ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ, ਹੈ ਨਾ।"
ਤੁਸੀਂ ਉਹਨਾਂ ਲਈ ਓਹ ਕਰ ਰਹੇ ਹੋ ਜੋ ਉਹ ਓਸ ਪਲ ਆਪਣੇ ਲਈ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦੇ: ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਸ਼ਬਦ ਫੜਾ ਰਹੇ ਹੋ। ਜਦੋਂ ਨਾਂ ਕਿਸੇ ਸ਼ਾਂਤ ਬੰਦੇ ਵੱਲੋਂ ਆਵੇ ਜੋ ਨਾਲ ਬੈਠਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਸੋਚਣ ਵਾਲੇ ਦਿਮਾਗ਼ ਨੂੰ ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵਾਪਸ ਲਿਆ ਸਕਦਾ ਹੈ ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਆਪ ਕਰਦੇ, ਪਰ ਨਾਲ ਇਹ ਸਹਾਰਾ ਵੀ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਇਕੱਲੇ ਨਹੀਂ ਹਨ। ਬੱਚਿਆਂ ਨਾਲ ਇਹ ਖ਼ਾਸ ਤੌਰ 'ਤੇ ਅਸਰਦਾਰ ਹੈ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਕੋਲ ਜਜ਼ਬਾਤ ਭਾਸ਼ਾ ਤੋਂ ਬਹੁਤ ਪਹਿਲਾਂ ਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਟੁੱਟੇ ਖਿਡੌਣੇ 'ਤੇ ਰੋਂਦਾ ਬੱਚਾ ਆਮ ਤੌਰ 'ਤੇ ਇਹ ਨਹੀਂ ਕਹਿ ਸਕਦਾ ਕਿ "ਮੈਂ ਬੋਝ ਹੇਠ ਦੱਬਿਆ ਤੇ ਨਿਰਾਸ਼ ਹਾਂ"। ਜੇ ਕੋਈ ਵੱਡਾ ਸ਼ਾਂਤੀ ਨਾਲ ਇਹ ਉਸ ਲਈ ਕਹਿ ਦੇਵੇ, ਤਾਂ ਤੂਫ਼ਾਨ ਨੂੰ ਇੱਕ ਸ਼ਕਲ ਤੇ ਇੱਕ ਕਿਨਾਰਾ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਨੁਸਖ਼ਾ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਨਾਂ ਦਿਓ, ਸੁਧਾਰੋ ਨਾ। ਤੁਸੀਂ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਇਹ ਨਹੀਂ ਦੱਸ ਰਹੇ ਕਿ ਕੀ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਨਾ ਹੈ, ਤੇ ਨਾ ਹੀ ਉਹਨਾਂ ਨਾਲ ਬਹਿਸ ਰਹੇ ਹੋ। ਤੁਸੀਂ ਬੱਸ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਦੱਸ ਰਹੇ ਹੋ ਕਿ ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਜਜ਼ਬਾਤ ਦੇਖ ਲਿਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਇਜਾਜ਼ਤ ਹੈ। ਸਿਰਫ਼ ਏਨਾ ਹੀ ਹੈਰਾਨੀਜਨਕ ਤੌਰ 'ਤੇ ਬਹੁਤ ਕੁਝ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਕੁਝ ਸੱਚੀਆਂ ਹੱਦਾਂ
ਜਜ਼ਬਾਤ ਨੂੰ ਨਾਂ ਦੇਣ ਨਾਲ ਆਵਾਜ਼ ਮੱਧਮ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਬੰਦ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ। ਐਮਿਗਡਲਾ ਟਿਕ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਚੁੱਪ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ, ਤੇ ਤੁਸੀਂ ਜਜ਼ਬਾਤ ਹਾਲੇ ਵੀ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰੋਗੇ, ਬੱਸ ਸੋਚਣ ਲਈ ਥੋੜ੍ਹੀ ਹੋਰ ਥਾਂ ਨਾਲ। ਇਹੀ ਮਕਸਦ ਹੈ, ਤੇ ਇਸ ਬਾਰੇ ਉਮੀਦਾਂ ਸੱਚੀਆਂ ਰੱਖਣੀਆਂ ਚਾਹੀਦੀਆਂ ਹਨ। ਇਹ ਔਖੇ ਦਸ ਮਿੰਟ ਕੱਟਣ ਦਾ ਸਾਧਨ ਹੈ, ਹੇਠਾਂ ਪਈ ਜੜ੍ਹ ਦਾ ਇਲਾਜ ਨਹੀਂ।
ਅਭਿਆਸ ਨਾਲ ਇਹ ਸੌਖਾ ਵੀ ਹੁੰਦਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਯਾਨੀ ਪਹਿਲੀਆਂ ਕੁਝ ਵਾਰੀਆਂ ਬੇਢੰਗੀਆਂ ਲੱਗ ਸਕਦੀਆਂ ਹਨ ਜਾਂ ਲੱਗ ਸਕਦਾ ਹੈ ਕਿ ਕੁਝ ਹੋ ਹੀ ਨਹੀਂ ਰਿਹਾ। ਕੋਈ ਗੱਲ ਨਹੀਂ। ਤੁਸੀਂ ਇੱਕ ਹੁਨਰ ਸਿੱਖ ਰਹੇ ਹੋ, ਤੇ ਇਹ ਹੁਨਰ ਜੁੜਦਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਲੋਕ ਆਪਣੇ ਜਜ਼ਬਾਤਾਂ ਨੂੰ ਨਿਯਮਿਤ ਨਾਂ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਸਿਰਫ਼ ਓਸ ਪਲ ਸ਼ਾਂਤ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੇ, ਸਗੋਂ ਸਮੇਂ ਨਾਲ ਵੱਧ ਟਿਕੇ ਹੋਏ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਅਤੇ ਇਸ ਦੀ ਇੱਕ ਹੱਦ ਹੈ। ਜੇ ਤੁਹਾਡੇ ਜਜ਼ਬਾਤ ਏਨੇ ਵੱਡੇ ਜਾਂ ਏਨੇ ਲਗਾਤਾਰ ਹਨ ਕਿ ਤੁਹਾਨੂੰ ਉਹਨਾਂ ਲਈ ਸ਼ਬਦ ਮਿਲਦੇ ਹੀ ਨਹੀਂ, ਜਾਂ ਜੇ ਸੱਚ ਨੂੰ ਨਾਂ ਦੇਣ ਨਾਲ ਇਹ ਖ਼ਿਆਲ ਆਉਣ ਲੱਗਣ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਹੁਣ ਇੱਥੇ ਰਹਿਣਾ ਹੀ ਨਹੀਂ ਚਾਹੁੰਦੇ, ਤਾਂ ਓਹ ਪਲ ਹੈ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਨੂੰ ਨਾਲ ਲਿਆਉਣ ਦਾ। ਥੈਰੇਪਿਸਟ ਵੱਡੇ ਪੱਧਰ 'ਤੇ ਓਹ ਬੰਦਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਜਿਸ ਨੂੰ ਸਿਖਲਾਈ ਹੀ ਇਸ ਗੱਲ ਦੀ ਮਿਲੀ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਬੇਸ਼ਬਦ ਚੀਜ਼ਾਂ ਲਈ ਸ਼ਬਦ ਲੱਭਣ ਵਿੱਚ ਤੁਹਾਡੀ ਮਦਦ ਕਰੇ, ਤੇ ਜਦੋਂ ਤੱਕ ਤੁਸੀਂ ਲੱਭਦੇ ਹੋ, ਨਾਲ ਬੈਠਾ ਰਹੇ। ਅਜਿਹੀ ਮਦਦ ਲੈਣ ਦਾ ਮਤਲਬ ਇਹ ਨਹੀਂ ਕਿ ਇਹ ਤਰੀਕਾ ਨਾਕਾਮ ਰਿਹਾ। ਕੁਝ ਤੂਫ਼ਾਨ ਏਨੇ ਵੱਡੇ ਹੁੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਇੱਕੋ ਸਾਧਨ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਕੱਟੇ ਜਾਂਦੇ, ਤੇ ਤੁਹਾਨੂੰ ਉਹ ਕਦੇ ਇਕੱਲਿਆਂ ਕੱਟਣੇ ਵੀ ਨਹੀਂ ਸਨ ਪੈਣੇ ਚਾਹੀਦੇ।
ਸਰੋਤ
- UCLA Health, Putting Feelings Into Words Produces Therapeutic Effects in the Brain
- National Library of Medicine (PMC), Feelings Into Words: Contributions of Language to Exposure Therapy
- Association for Psychological Science, Expressing Your Emotions Can Reduce Fear