ਤੁਸੀਂ ਇਹ ਅਹਿਸਾਸ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜਾਣਦੇ ਹੋ। ਤੁਹਾਡੀ ਛਾਤੀ ਜਕੜ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਤੁਹਾਡੇ ਖ਼ਿਆਲ ਦੌੜਨ ਲੱਗ ਪੈਂਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਅਜੇ ਤੁਸੀਂ ਇਹ ਸਮਝੇ ਵੀ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੇ ਕਿ ਗੜਬੜ ਕੀ ਹੈ, ਤੇ ਸਾਹ ਤੇਜ਼ ਅਤੇ ਉੱਪਰ-ਉੱਪਰ ਦੇ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਉੱਪਰ-ਉੱਪਰ ਦੇ ਸਾਹ ਤਣਾਅ ਦਾ ਕੋਈ ਸਾਈਡ-ਇਫੈਕਟ ਨਹੀਂ, ਸਗੋਂ ਇਹੀ ਤਾਂ ਉਸਨੂੰ ਚਲਾਈ ਰੱਖਦੇ ਹਨ। ਤੇਜ਼ ਸਾਹ ਤੁਹਾਡੇ ਦਿਮਾਗ਼ ਨੂੰ ਦੱਸਦਾ ਹੈ ਕਿ ਅਲਾਰਮ ਅਸਲੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਅਲਾਰਮ ਤੁਹਾਡੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਤੇਜ਼ ਸਾਹ ਲੈਂਦੇ ਰਹਿਣ ਲਈ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ।
ਬਾਕਸ ਬ੍ਰੀਦਿੰਗ ਇਸੇ ਚੱਕਰ ਨੂੰ ਵਿੱਚੋਂ ਟੋਕ ਕੇ ਹੌਲੀ ਕਰ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਦਾ ਨਾਂ ਇਸ ਦੀ ਸ਼ਕਲ ਤੋਂ ਪਿਆ ਹੈ: ਚਾਰ ਬਰਾਬਰ ਪਾਸੇ, ਚਾਰ ਬਰਾਬਰ ਗਿਣਤੀਆਂ। ਚਾਰ ਤੱਕ ਸਾਹ ਅੰਦਰ ਖਿੱਚੋ, ਚਾਰ ਤੱਕ ਰੋਕੋ, ਚਾਰ ਤੱਕ ਸਾਹ ਬਾਹਰ ਛੱਡੋ, ਚਾਰ ਤੱਕ ਰੋਕੋ। ਬੱਸ ਇਹੀ ਸਾਰੀ ਗੱਲ ਹੈ। ਲੋਕ ਇਸਨੂੰ ਕਈ ਵਾਰ ਸਕੁਏਅਰ ਬ੍ਰੀਦਿੰਗ ਜਾਂ ਫ਼ੋਰ-ਸਕੁਏਅਰ ਬ੍ਰੀਦਿੰਗ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਇਸ ਦਾ ਇੱਕ ਰੂਪ ਫ਼ੌਜੀਆਂ ਅਤੇ ਐਮਰਜੈਂਸੀ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਸਿਖਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਓਦੋਂ ਵੀ ਸਿਰ ਠੰਢਾ ਰੱਖਣਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਜਦੋਂ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਹਫੜਾ-ਦਫੜੀ ਮੱਚੀ ਹੋਵੇ।
ਇਹ ਸਿੱਖਣ ਦਾ ਫ਼ਾਇਦਾ ਸਿੱਧਾ ਜਿਹਾ ਹੈ। ਔਖੇ ਪਲ ਵਿੱਚ ਜਿਹੜੇ ਵੀ ਤਰੀਕੇ ਸੱਚਮੁੱਚ ਸ਼ਾਂਤ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਬਹੁਤੇ ਸਾਹ ਰਾਹੀਂ ਹੀ ਕੰਮ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਕਿਉਂਕਿ ਤਣਾਅ ਵੇਲੇ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਜੋ ਕੁਝ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਵਿੱਚੋਂ ਸਾਹ ਹੀ ਇੱਕ ਚੀਜ਼ ਹੈ ਜੋ ਤੁਸੀਂ ਜਾਣ-ਬੁੱਝ ਕੇ ਆਪ ਚਲਾ ਸਕਦੇ ਹੋ। ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੀ ਦਿਲ ਦੀ ਧੜਕਣ ਹੌਲੀ ਕਰਨ ਦਾ ਫ਼ੈਸਲਾ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦੇ। ਪਰ ਸਾਹ ਹੌਲੀ ਛੱਡਣਾ ਤੁਹਾਡੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਹੈ, ਅਤੇ ਬਾਕੀ ਸਭ ਆਮ ਤੌਰ 'ਤੇ ਆਪੇ ਉਸਦੇ ਮਗਰ-ਮਗਰ ਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਤੁਹਾਡੇ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਕੀ ਹੋ ਰਿਹਾ ਹੈ
ਤੁਹਾਡਾ ਨਰਵਸ ਸਿਸਟਮ ਮੋਟੇ ਤੌਰ 'ਤੇ ਦੋ ਗੇਅਰਾਂ ਵਿੱਚ ਚੱਲਦਾ ਹੈ। ਇੱਕ ਤੁਹਾਨੂੰ ਚੜ੍ਹਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ: ਧੜਕਣ ਤੇਜ਼, ਸਾਹ ਤੇਜ਼, ਪੱਠੇ ਭੱਜਣ ਲਈ ਤਿਆਰ। ਦੂਜਾ ਤੁਹਾਨੂੰ ਟਿਕਾਉਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਅਰਾਮ ਤੇ ਹਾਜ਼ਮੇ ਵਰਗੇ ਆਮ ਕੰਮ ਸੰਭਾਲਦਾ ਹੈ। ਤਣਾਅ ਤੁਹਾਨੂੰ ਪਹਿਲੇ ਗੇਅਰ ਵਿੱਚ ਸੁੱਟ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਹੌਲੀ, ਇੱਕਸਾਰ ਸਾਹ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਤੁਹਾਨੂੰ ਦੂਜੇ ਵੱਲ ਮੋੜ ਲਿਆਉਂਦਾ ਹੈ।
ਹੁਣ ਉਹ ਗੱਲ, ਜੋ ਬਾਕਸ ਬ੍ਰੀਦਿੰਗ ਨੂੰ ਨਿਰੇ "ਸ਼ਾਂਤ ਹੋ ਜਾਓ, ਸਾਹ ਲਓ" ਤੋਂ ਅੱਗੇ ਦੀ ਚੀਜ਼ ਬਣਾਉਂਦੀ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਤੁਸੀਂ ਆਪਣਾ ਸਾਹ ਘਟਾ ਕੇ ਪ੍ਰਤੀ ਮਿੰਟ ਲਗਭਗ ਪੰਜ ਜਾਂ ਛੇ ਸਾਹਾਂ ਤੱਕ ਲੈ ਆਉਂਦੇ ਹੋ, ਤਾਂ ਦਿਲ ਦੀ ਧੜਕਣ ਹਰ ਸਾਹ ਦੇ ਅੰਦਰ ਜਾਣ ਅਤੇ ਬਾਹਰ ਆਉਣ ਨਾਲ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਵਧਣ-ਘਟਣ ਲੱਗ ਪੈਂਦੀ ਹੈ। ਡਾਕਟਰ ਇਸ ਲੈਅ ਨੂੰ ਰੈਸਪੀਰੇਟਰੀ ਸਾਈਨਸ ਏਰਿਥਮੀਆ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਇਹ ਨਿਸ਼ਾਨੀ ਹੈ ਕਿ ਸਰੀਰ ਦਾ ਸ਼ਾਂਤ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਸਿਸਟਮ, ਜਿਸ ਦਾ ਬਹੁਤਾ ਕੰਮ ਵੇਗਸ ਨਰਵ ਨਾਂ ਦੀ ਇੱਕ ਲੰਮੀ ਨਾੜੀ ਸੰਭਾਲਦੀ ਹੈ, ਮੁੜ ਕੰਮ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਿਆ ਹੈ। ਸਾਹ ਛੱਡਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਥੋੜ੍ਹੀ ਦੇਰ ਦੀ ਰੋਕ ਥੋੜ੍ਹੀ ਕਾਰਬਨ ਡਾਈਆਕਸਾਈਡ ਨੂੰ ਇਕੱਠੀ ਹੋਣ ਦਿੰਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਉਸੇ ਸ਼ਾਂਤ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਰਾਹ ਨੂੰ ਹੌਲੀ ਜਿਹੇ ਹੋਰ ਜਗਾ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।
ਤੁਹਾਨੂੰ ਇਹ ਸਭ ਰੱਟਣ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ। ਸਾਰ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਇਹ ਧਿਆਨ ਭਟਕਾਉਣ ਦੀ ਕੋਈ ਚਾਲ ਨਹੀਂ ਹੈ। ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਇੱਕ ਅਸਲੀ, ਸਰੀਰਕ ਸੰਕੇਤ ਭੇਜ ਰਹੇ ਹੋ ਕਿ ਐਮਰਜੈਂਸੀ ਖ਼ਤਮ ਹੋ ਗਈ ਹੈ।
ਕਦਮ
ਇੰਝ ਬੈਠੋ ਜਾਂ ਖੜ੍ਹੋ ਕਿ ਪਿੱਠ ਕੁਝ ਸਿੱਧੀ ਰਹੇ। ਅੱਖਾਂ ਚਾਹੇ ਬੰਦ ਕਰ ਲਓ, ਚਾਹੇ ਖੁੱਲ੍ਹੀਆਂ ਪਰ ਢਿੱਲੀਆਂ ਜਿਹੀਆਂ ਰੱਖੋ। ਫਿਰ:
- ਪਹਿਲਾਂ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਾਹ ਬਾਹਰ ਛੱਡੋ। ਆਪਣੇ ਮੋਢੇ ਡਿੱਗਣ ਦਿਓ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਫੇਫੜੇ ਖ਼ਾਲੀ ਕਰੋ। ਖ਼ਾਲੀ ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰਨ ਨਾਲ ਬਾਕੀ ਆਸਾਨ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
- ਆਪਣੇ ਨੱਕ ਰਾਹੀਂ ਚਾਰ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਤੱਕ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਸਾਹ ਅੰਦਰ ਖਿੱਚੋ। ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰੋ ਕਿ ਢਿੱਡ ਫੁੱਲੇ, ਸਿਰਫ਼ ਛਾਤੀ ਨਹੀਂ।
- ਚਾਰ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਤੱਕ ਹੌਲੀ ਜਿਹੇ ਰੋਕੋ। ਰੋਕਣਾ ਹੈ, ਘੁੱਟਣਾ ਨਹੀਂ; ਗਲੇ ਜਾਂ ਚਿਹਰੇ ਉੱਤੇ ਕੋਈ ਜ਼ੋਰ ਨਾ ਪਵੇ।
- ਆਪਣੇ ਮੂੰਹ ਜਾਂ ਨੱਕ ਰਾਹੀਂ ਚਾਰ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਤੱਕ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਸਾਹ ਬਾਹਰ ਛੱਡੋ।
- ਚਾਰ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਤੱਕ ਫਿਰ ਰੋਕੋ।
- ਬੱਸ, ਇਹ ਹੋ ਗਿਆ ਇੱਕ ਚੱਕਰ। ਕੋਈ ਚਾਰ ਕੁ ਚੱਕਰ ਕਰੋ, ਜਾਂ ਜਿੰਨੀ ਦੇਰ ਚੰਗਾ ਲੱਗੇ।
ਇੱਕ ਚੱਕਰ ਪੰਦਰਾਂ-ਵੀਹ ਸਕਿੰਟ ਦਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਸੋ ਚਾਰ ਚੱਕਰ ਹੋਏ ਕੋਈ ਇੱਕ ਮਿੰਟ। ਕਈਆਂ ਨੂੰ ਪਹਿਲੇ ਇੱਕ-ਦੋ ਚੱਕਰਾਂ ਬਾਅਦ ਹੀ ਹਲਕਾ ਜਿਹਾ ਫ਼ਰਕ ਮਹਿਸੂਸ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ: ਮੋਢੇ ਢਿੱਲੇ ਪੈ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਜਬਾੜਾ ਖੁੱਲ੍ਹ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਖ਼ਿਆਲਾਂ ਦੀ ਦੌੜ ਥੋੜ੍ਹੀ ਮੱਠੀ ਪੈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਬੱਸ ਇਹੀ ਛੋਟਾ ਜਿਹਾ ਫ਼ਰਕ ਅਸਲ ਗੱਲ ਹੈ। ਮਕਸਦ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸ਼ਾਂਤ-ਚਿੱਤ ਹੋ ਜਾਣਾ ਨਹੀਂ। ਮਕਸਦ ਬੱਸ ਏਨਾ ਕੁ ਸਹਿਜ ਹੋਣਾ ਹੈ ਕਿ ਅਗਲਾ ਕਦਮ ਚੁੱਕਿਆ ਜਾ ਸਕੇ।
ਜੇ ਗਿਣਤੀਆਂ ਔਖੀਆਂ ਲੱਗਣ
ਚਾਰ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਬੱਸ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਲਈ ਹੈ, ਕੋਈ ਪੱਕਾ ਨਿਯਮ ਨਹੀਂ। ਜੇ ਸਾਹ ਰੋਕਣਾ ਔਖਾ ਲੱਗੇ ਜਾਂ ਉਸ ਨਾਲ ਥੋੜ੍ਹੀ ਘਬਰਾਹਟ ਹੋਣ ਲੱਗੇ, ਤਾਂ ਰੋਕਾਂ ਨੂੰ ਦੋ ਜਾਂ ਤਿੰਨ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਤੱਕ ਛੋਟਾ ਕਰੋ, ਜਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਛੱਡ ਦਿਓ ਅਤੇ ਬੱਸ ਆਪਣਾ ਅੰਦਰਲਾ ਤੇ ਬਾਹਰਲਾ ਸਾਹ ਹੌਲੀ ਕਰੋ। ਇਕੱਲਾ ਇੱਕ ਲੰਮਾ ਸਾਹ ਬਾਹਰ ਛੱਡਣਾ ਹੀ ਜ਼ਿਆਦਾਤਰ ਕੰਮ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਜੇ ਚਾਰ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਬਹੁਤੀ ਤੇਜ਼ ਜਾਂ ਬਹੁਤੀ ਹੌਲੀ ਲੱਗੇ, ਤਾਂ ਆਪਣੇ ਹਿਸਾਬ ਨਾਲ ਬਦਲ ਲਓ। ਗਿਣਤੀ ਦਾ ਪੂਰੇ ਸਕਿੰਟਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲਣਾ ਜ਼ਰੂਰੀ ਨਹੀਂ। ਅਸਲ ਗੱਲ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਚਾਰੇ ਹਿੱਸੇ ਲਗਭਗ ਇੱਕੋ ਜਿਹੇ ਰਹਿਣ ਅਤੇ ਕੁਝ ਵੀ ਧੱਕੇ ਨਾਲ ਨਾ ਹੋਵੇ। ਜੇ ਹਲਕਾ ਜਿਹਾ ਚੱਕਰ ਆਉਣ ਲੱਗੇ, ਤਾਂ ਸ਼ਾਇਦ ਤੁਸੀਂ ਕੁਝ ਜ਼ਿਆਦਾ ਡੂੰਘੇ ਜਾਂ ਤੇਜ਼ ਸਾਹ ਲੈ ਰਹੇ ਹੋ; ਜ਼ੋਰ ਘਟਾਓ, ਹੋਰ ਹੌਲੀ ਜਿਹੇ ਸਾਹ ਲਓ, ਅਤੇ ਬੈਠੇ ਰਹੋ।
ਕੁਝ ਕੁ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਚਿੰਤਾ ਸਾਹ 'ਤੇ ਧਿਆਨ ਲਾਉਣ ਨਾਲ ਸਗੋਂ ਵਧ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਖ਼ਾਸ ਕਰਕੇ ਕੁਝ ਕਿਸਮ ਦੇ ਸਦਮੇ ਤੋਂ ਬਾਅਦ। ਜੇ ਤੁਹਾਡੇ ਨਾਲ ਇੰਝ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਇਹ ਤੁਹਾਡੀ ਕੋਈ ਕਮੀ ਨਹੀਂ, ਨਾ ਹੀ ਤੁਸੀਂ ਕੁਝ ਗ਼ਲਤ ਕਰ ਰਹੇ ਹੋ। ਇਸ ਦੀ ਥਾਂ ਕੋਈ ਅਜਿਹਾ ਗ੍ਰਾਊਂਡਿੰਗ ਤਰੀਕਾ ਅਜ਼ਮਾਓ ਜੋ ਤੁਹਾਡੀਆਂ ਇੰਦਰੀਆਂ ਜਾਂ ਸਰੀਰ ਰਾਹੀਂ ਕੰਮ ਕਰਦਾ ਹੋਵੇ, ਅਤੇ ਕਿਸੇ ਮਾਹਿਰ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕਰਨ ਬਾਰੇ ਸੋਚੋ ਜੋ ਇਹ ਸਭ ਤੁਹਾਡੇ ਮੁਤਾਬਕ ਢਾਲ ਸਕੇ।
ਇਹ ਸਭ ਤੋਂ ਜ਼ਿਆਦਾ ਕਦੋਂ ਮਦਦ ਕਰਦਾ ਹੈ
ਬਾਕਸ ਬ੍ਰੀਦਿੰਗ ਉਨ੍ਹਾਂ ਛੋਟੇ, ਆਮ ਪਲਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਧ ਕੰਮ ਆਉਂਦੀ ਹੈ ਜਦੋਂ ਤੁਸੀਂ ਉੱਠ ਕੇ ਕਿਤੇ ਜਾ ਨਹੀਂ ਸਕਦੇ: ਕਿਸੇ ਔਖੀ ਗੱਲਬਾਤ ਵਿੱਚ ਵੜਨ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਦੇ ਕੁਝ ਸਕਿੰਟ, ਮੈਸਜ ਸੈਂਡ ਕਰਨ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਦਾ ਪਲ, ਟ੍ਰੈਫ਼ਿਕ ਵਿੱਚ ਉਹ ਘੜੀ ਜਦੋਂ ਸਬਰ ਜਵਾਬ ਦੇ ਚੁੱਕਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਚੁੱਪ ਅਤੇ ਅਣਦਿੱਖ ਹੈ, ਤੁਹਾਡੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਪਤਾ ਨਹੀਂ ਲੱਗੇਗਾ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਇਹ ਕਰ ਰਹੇ ਹੋ।
ਇਹ ਸਿਰਫ਼ ਐਮਰਜੈਂਸੀ ਬ੍ਰੇਕ ਵਜੋਂ ਨਹੀਂ, ਇੱਕ ਰੋਜ਼ਾਨਾ ਅਭਿਆਸ ਵਜੋਂ ਵੀ ਕੰਮ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਸਵੇਰੇ ਇੱਕ-ਦੋ ਮਿੰਟ, ਜਾਂ ਦੋ ਮੀਟਿੰਗਾਂ ਵਿਚਕਾਰ ਸਾਹ ਲੈਣ ਦਾ ਛੋਟਾ ਜਿਹਾ ਵਕਫ਼ਾ, ਤਣਾਅ ਨੂੰ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਢੇਰ ਹੋਣ ਤੋਂ ਰੋਕ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਸ਼ਾਂਤ ਵੇਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਇਹ ਲੈਅ ਜਿੰਨੀ ਹੱਥ ਬੈਠੀ ਹੋਵੇਗੀ, ਔਖੇ ਵੇਲੇ ਓਨੀ ਹੀ ਛੇਤੀ ਯਾਦ ਆਵੇਗੀ।
ਇੱਕ ਖਰੀ ਗੱਲ: ਬਾਕਸ ਬ੍ਰੀਦਿੰਗ ਔਖੇ ਪਲ ਵਿੱਚ ਅੰਦਰਲਾ ਰੌਲਾ ਮੱਠਾ ਕਰਨ ਦਾ ਤਰੀਕਾ ਹੈ। ਇਹ ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਚੱਲਦੀ ਚਿੰਤਾ ਦਾ ਇਲਾਜ ਨਹੀਂ, ਤੇ ਇਸ ਤੋਂ ਇਹ ਉਮੀਦ ਰੱਖਣੀ ਵੀ ਨਹੀਂ ਚਾਹੀਦੀ। ਜੇ ਦਿਨ ਲੰਘਾਉਣ ਲਈ ਹੀ ਤੁਹਾਨੂੰ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਇਨ੍ਹਾਂ ਤਰੀਕਿਆਂ ਦਾ ਸਹਾਰਾ ਲੈਣਾ ਪੈ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਜਾਂ ਤਣਾਅ ਅਕਸਰ ਤੁਹਾਡੀ ਨੀਂਦ, ਕੰਮ, ਜਾਂ ਆਪਣਿਆਂ ਨਾਲ ਰਿਸ਼ਤਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵਿਘਨ ਪਾ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਇਸ ਬਾਰੇ ਕਿਸੇ ਡਾਕਟਰ ਜਾਂ ਥੈਰੇਪਿਸਟ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕਰ ਲੈਣੀ ਚੰਗੀ ਹੈ। ਵੱਧ ਮਦਦ ਦੀ ਲੋੜ ਪੈਣ ਦਾ ਮਤਲਬ ਇਹ ਨਹੀਂ ਕਿ ਸਾਹ ਵਾਲੀ ਗੱਲ ਫੇਲ੍ਹ ਹੋ ਗਈ। ਮਤਲਬ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਉਸ ਤੋਂ ਵੱਧ ਦੇ ਹੱਕਦਾਰ ਹੋ ਜਿੰਨਾ ਇੱਕ ਸਾਹ ਦੀ ਕਸਰਤ ਦੇ ਸਕਦੀ ਹੈ।
ਸਰੋਤ
- Cleveland Clinic, How Box Breathing Can Help You Destress
- American Heart Association, It's not just inspiration, careful breathing can help your health
- National Center for Biotechnology Information, Take a Deep Breath (review of slow breathing and the autonomic nervous system)