ਜਦੋਂ ਤੁਸੀਂ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਉਹਨਾਂ ਤੋਂ ਵੱਧ ਪਸੰਦ ਕਰਦੇ ਹੋ

ਫ਼ੋਨ ਵੇਖ ਕੇ ਕੁਝ ਨਾ ਮਿਲਣ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਖ਼ਾਸ ਦਰਦ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਤੁਸੀਂ ਘੰਟੇ ਪਹਿਲਾਂ ਕੁਝ ਭੇਜਿਆ ਸੀ, ਹੌਲਾ ਜਿਹਾ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਲਿਖਣ ਵਿੱਚ ਤੁਸੀਂ ਓਸ ਤੋਂ ਵੱਧ ਵੇਲਾ ਲਾਇਆ ਜਿੰਨਾ ਤੁਸੀਂ ਮੰਨੋਗੇ। ਤੇ ਹੁਣ ਤੁਸੀਂ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਰਿਫ਼੍ਰੈਸ਼ ਕਰ ਰਹੇ ਹੋ। ਪੁਰਾਣੇ ਸੁਨੇਹੇ ਪੜ੍ਹ ਕੇ ਸੁਰਾਗ਼ ਲੱਭ ਰਹੇ ਹੋ। ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਕਹਿ ਰਹੇ ਹੋ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਪਾਗਲਪਨ ਕਰ ਰਹੇ ਹੋ, ਤੇ ਫਿਰ ਓਹੀ ਕਰ ਰਹੇ ਹੋ।

ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਕਦੇ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਓਸ ਤੋਂ ਵੱਧ ਪਸੰਦ ਕੀਤਾ ਹੈ ਜਿੰਨਾ ਉਸ ਨੇ ਤੁਹਾਨੂੰ ਕੀਤਾ, ਤਾਂ ਤੁਸੀਂ ਇਹ ਥਾਂ ਜਾਣਦੇ ਹੋ। ਇਹ ਚੁੱਪ ਹੈ, ਥੋੜ੍ਹੀ ਸ਼ਰਮਿੰਦਗੀ ਵਾਲੀ ਹੈ, ਤੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਮੰਨਣ ਨਾਲੋਂ ਕਿਤੇ ਵੱਧ ਆਮ ਹੈ। ਤੁਸੀਂ ਜੁੜਾਅ ਪੂਰੀ ਸਾਫ਼ਗੋਈ ਨਾਲ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਦੇ ਹੋ, ਉਹ ਇਸ ਨੂੰ ਪਿਛੋਕੜ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਾਂਗ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਤੁਸੀਂ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਭਵਿੱਖ ਸੋਚ ਰਹੇ ਹੋ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਅਜੇ ਸ਼ਨਿੱਚਰਵਾਰ ਬਾਰੇ ਵੀ ਤੈਅ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ। ਦੋ ਬੰਦਿਆਂ ਵਿਚਲਾ ਇਹ ਖੱਪਾ ਦਿਲ ਟੁੱਟਣ ਦੇ ਸਭ ਤੋਂ ਪੁਰਾਣੇ ਕਾਰਨਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਹੈ, ਤੇ ਲਗਭਗ ਹਰ ਕੋਈ ਕਦੇ ਨਾ ਕਦੇ ਗ਼ਲਤ ਪਾਸੇ ਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।

ਸੋ ਗੱਲ ਏਥੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰੀਏ। ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਚਾਹੁਣਾ ਜੋ ਤੁਹਾਨੂੰ ਓਵੇਂ ਨਹੀਂ ਚਾਹੁੰਦਾ, ਇਸ ਦਾ ਮਤਲਬ ਇਹ ਨਹੀਂ ਕਿ ਤੁਹਾਡੇ ਵਿੱਚ ਕੁਝ ਟੁੱਟਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਇਸ ਦਾ ਮਤਲਬ ਹੈ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਓਹ ਬੰਦੇ ਹੋ ਜੋ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਸਮਰੱਥਾ ਕੋਈ ਸਮੱਸਿਆ ਨਹੀਂ, ਭਾਵੇਂ ਇਸ ਦੀ ਕੀਮਤ ਪੈਂਦੀ ਹੋਵੇ।

ਇਹ ਸਿਰਫ਼ ਭਾਵਨਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ, ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਕਿਉਂ ਦੁਖਦਾ ਹੈ

ਤੁਸੀਂ ਸ਼ਾਇਦ ਵੇਖਿਆ ਹੋਵੇ ਕਿ ਇਹ ਸਿਰਫ਼ ਉਦਾਸੀ ਨਹੀਂ। ਇਹ ਸਰੀਰਕ ਲੱਗ ਸਕਦੀ ਹੈ। ਛਾਤੀ ਵਿੱਚ ਭਾਰ, ਢਿੱਡ ਵਿੱਚ ਗੰਢ, ਤੇ ਓਹ ਖੋਖਲਾ ਧੱਕਾ ਜਦੋਂ ਸਮਝ ਆਉਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਦੂਰ ਹੋ ਰਹੇ ਹਨ। ਇਸ ਦਾ ਕਾਰਨ ਹੈ, ਤੇ ਇਹ ਜਾਣਨਾ ਬਣਦਾ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਸ ਨਾਲ ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਦੁਖੀ ਹੋਣ ਲਈ ਕਮਜ਼ੋਰ ਸਮਝਣਾ ਬੰਦ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹੋ।

ਜਦੋਂ ਸਾਨੂੰ ਠੁਕਰਾਇਆ ਜਾਂ ਬਾਹਰ ਕੀਤਾ ਮਹਿਸੂਸ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਦਿਮਾਗ਼ ਇਸ ਨੂੰ "ਹਲਕੀ ਸਮਾਜਿਕ ਨਿਰਾਸ਼ਾ" ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਰੱਖਦਾ। ਇੱਕ ਮਸ਼ਹੂਰ ਅਧਿਐਨ ਵਿੱਚ, ਖੋਜੀਆਂ ਨੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਦਿਮਾਗ਼ ਸਕੈਨ ਕੀਤੇ ਜਦੋਂ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਗੇਂਦ ਸੁੱਟਣ ਦੀ ਇੱਕ ਸਿੱਧੀ ਖੇਡ ਵਿੱਚੋਂ ਬਾਹਰ ਰੱਖਿਆ ਗਿਆ, ਤੇ ਜਿਹੜੇ ਹਿੱਸੇ ਜਗੇ, ਉਹ ਓਹਨਾਂ ਹਿੱਸਿਆਂ ਨਾਲ ਮਿਲਦੇ-ਜੁਲਦੇ ਸਨ ਜੋ ਸਰੀਰਕ ਦਰਦ ਦਰਜ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਮਨੋਵਿਗਿਆਨੀ Naomi Eisenberger, ਜਿਸ ਨੇ ਇਹ ਕੰਮ ਕੀਤਾ, ਨੇ ਸਿੱਧਾ ਕਿਹਾ: ਟੁੱਟਿਆ ਦਿਲ ਤੇ ਟੁੱਟੀ ਬਾਂਹ ਦਿਮਾਗ਼ ਵਿੱਚ ਓਨੇ ਵੱਖਰੇ ਨਹੀਂ ਜਿੰਨਾ ਅਸੀਂ ਸਮਝਦੇ ਹਾਂ।

ਇਹ ਗੱਲ ਬਹੁਤ ਪਿੱਛੇ ਤੱਕ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਇਨਸਾਨੀ ਇਤਿਹਾਸ ਦੇ ਬਹੁਤੇ ਹਿੱਸੇ ਵਿੱਚ, ਸਮੂਹ ਤੋਂ ਕੱਟਿਆ ਜਾਣਾ ਸੱਚਮੁੱਚ ਖ਼ਤਰਨਾਕ ਸੀ। ਸੋ ਸਾਡਾ ਵਿਕਾਸ ਏਦਾਂ ਹੋਇਆ ਕਿ ਠੁਕਰਾਏ ਜਾਣਾ ਸੱਟ ਵਾਂਗ ਮਹਿਸੂਸ ਹੋਵੇ, ਇੱਕ ਤਿੱਖਾ ਸੰਕੇਤ ਜੋ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ ਧਿਆਨ ਦਿਓ, ਕਿਸੇ ਦੇ ਨਾਲ ਤੁਹਾਡੀ ਥਾਂ ਮਾਅਨੇ ਰੱਖਦੀ ਹੈ। ਇਹ ਦਰਦ ਕੋਈ ਖ਼ਰਾਬੀ ਨਹੀਂ। ਇਹ ਇੱਕ ਪੁਰਾਣਾ ਅਲਾਰਮ ਹੈ ਜੋ ਬਿਲਕੁਲ ਓਹੀ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ ਜਿਸ ਲਈ ਬਣਿਆ ਸੀ।

ਇਹ ਜਾਣ ਕੇ ਅਹਿਸਾਸ ਗ਼ਾਇਬ ਨਹੀਂ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ। ਪਰ ਇਹ ਬਦਲ ਸਕਦਾ ਹੈ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਇਸ ਬਾਰੇ ਆਪਣੇ ਨਾਲ ਕਿਵੇਂ ਗੱਲ ਕਰਦੇ ਹੋ। ਤੁਸੀਂ ਵਾਧੂ ਸੰਵੇਦਨਸ਼ੀਲ ਨਹੀਂ ਹੋ। ਤੁਸੀਂ ਬਣਾ ਕੇ ਨਹੀਂ ਦੱਸ ਰਹੇ। ਤੁਹਾਡਾ ਨਾੜੀ-ਤੰਤਰ ਇੱਕ ਅਸਲੀ ਵਿਛੋੜੇ ਨੂੰ ਅਸਲੀ ਵਿਛੋੜਾ ਹੀ ਸਮਝ ਰਿਹਾ ਹੈ।

"ਸ਼ਾਇਦ" ਦਾ ਜਾਲ

ਸਾਫ਼ ਇਨਕਾਰ, ਭਾਵੇਂ ਕਿੰਨਾ ਵੀ ਚੁਭੇ, ਘੱਟੋ-ਘੱਟ ਸੋਗ ਕਰਨ ਲਈ ਕੁਝ ਠੋਸ ਦੇ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਔਖਾ ਹਾਲ ਓਹ ਹੈ ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਬਹੁਤੇ ਲੋਕ ਸੱਚਮੁੱਚ ਫਸਦੇ ਹਨ। ਨਾਂਹ ਨਹੀਂ। ਸ਼ਾਇਦ।

ਉਹ ਜਵਾਬ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਦੇਰ ਨਾਲ। ਸਾਹਮਣੇ ਨਿੱਘੇ, ਸੁਨੇਹਿਆਂ ਵਿੱਚ ਦੂਰ। ਉਹ ਯੋਜਨਾ ਬਣਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਫਿਰ ਗੱਲ ਧੁੰਦਲੀ ਕਰ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਇੱਕ ਪੈਰ ਅੰਦਰ, ਇੱਕ ਬਾਹਰ। ਤੇ ਇਹ ਮਿਲੇ-ਜੁਲੇ ਸੰਕੇਤ, ਅਜੀਬ ਗੱਲ ਹੈ, ਸਾਫ਼ ਨਾਂਹ ਨਾਲੋਂ ਵੱਧ ਦੁਖਦਾਈ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਉਮੀਦ ਨੂੰ ਬੂੰਦ-ਬੂੰਦ ਜਿਊਂਦਾ ਰੱਖਦੇ ਹਨ। ਧਿਆਨ ਦਾ ਹਰ ਛੋਟਾ ਟੁਕੜਾ ਮੀਟਰ ਦੁਬਾਰਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ ਤੇ ਤੁਹਾਨੂੰ ਵਾਪਸ ਖਿੱਚ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।

ਏਥੋਂ ਹੀ ਮਨ ਘੁੰਮਣ ਲੱਗ ਪੈਂਦਾ ਹੈ। ਤੁਸੀਂ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਆਖ਼ਰੀ ਗੱਲ ਦੀ ਪਰਖ ਕਰਦੇ ਹੋ। ਤੁਸੀਂ ਲਿਖਦੇ ਹੋ ਤੇ ਮਿਟਾ ਦਿੰਦੇ ਹੋ। ਤੁਸੀਂ ਸਿਰ ਵਿੱਚ ਪੂਰੀਆਂ ਗੱਲਬਾਤਾਂ ਬਣਾਉਂਦੇ ਹੋ ਤੇ ਸਾਰਿਆਂ ਦਾ ਦੋਸ਼ ਆਪਣੇ ਸਿਰ ਲੈ ਲੈਂਦੇ ਹੋ। ਇਸ ਘੁੰਮਣ ਦਾ ਇੱਕ ਨਾਂ ਹੈ। ਮਾਹਰ ਇਸ ਨੂੰ ਸੋਚ ਦਾ ਚੱਕਰ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਇਹ ਸਮੱਸਿਆ ਹੱਲ ਕਰਨ ਵਰਗਾ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਜਦਕਿ ਹੱਲ ਕਰਨ ਦਾ ਅਸਲ ਕੰਮ ਬਿਲਕੁਲ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ। ਤੁਸੀਂ ਓਸੇ ਪਟੜੀ ਦੇ ਗੇੜੇ ਲਾਉਂਦੇ ਹੋ, ਤੇ ਹਰ ਗੇੜੇ ਨਾਲ ਹੋਰ ਬੇਚੈਨ ਹੁੰਦੇ ਹੋ ਤੇ ਸਾਫ਼ਗੋਈ ਦੇ ਨੇੜੇ ਰਤਾ ਵੀ ਨਹੀਂ ਪਹੁੰਚਦੇ।

Cleveland Clinic ਇੱਥੇ ਇੱਕ ਕੰਮ ਦੀ ਗੱਲ ਦੱਸਦਾ ਹੈ: ਵਾਧੂ ਸੋਚਣਾ ਤੁਹਾਨੂੰ ਧੋਖਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਬੱਸ ਹੋਰ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਸੋਚੋ ਤਾਂ ਗੁੱਥੀ ਸੁਲਝ ਜਾਵੇਗੀ। ਪਰ ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ ਹੀ ਖ਼ਿਆਲਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਕਿਸੇ ਦੂਜੇ ਦਾ ਮਨ ਨਹੀਂ ਪੜ੍ਹ ਸਕਦੇ। "ਕੀ ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਪਸੰਦ ਕਰਦੇ ਹਨ" ਦਾ ਜਵਾਬ ਰਾਤ ਦੇ 1 ਵਜੇ ਸੁਨੇਹਾ ਦੁਬਾਰਾ ਪੜ੍ਹਨ ਵਿੱਚੋਂ ਕਦੇ ਵੀ ਨਹੀਂ ਸੀ ਮਿਲਣਾ।

ਜਦੋਂ ਚਾਹੁਣਾ ਪਿੱਛੇ ਭੱਜਣ ਵਿੱਚ ਬਦਲ ਜਾਵੇ

ਸਾਡੇ ਵਿੱਚੋਂ ਕੁਝ ਲੋਕ ਇਸ ਦੇ ਵੱਧ ਸ਼ਿਕਾਰ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਇਹ ਵੀ ਕੋਈ ਚਰਿੱਤਰ ਦਾ ਨੁਕਸ ਨਹੀਂ।

ਜੇ ਤੁਹਾਨੂੰ ਨੇੜਤਾ ਦੀ ਬਹੁਤ ਲੋੜ ਮਹਿਸੂਸ ਹੁੰਦੀ ਹੈ ਤੇ ਛੱਡੇ ਜਾਣ ਦਾ ਡਰ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਜੇ ਦੇਰ ਨਾਲ ਆਇਆ ਜਵਾਬ ਤੁਹਾਡੀ ਪੂਰੀ ਦੁਪਹਿਰ ਖੋਹ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਸ਼ਾਇਦ ਤੁਹਾਡਾ ਝੁਕਾਅ ਓਸ ਪਾਸੇ ਹੈ ਜਿਸ ਨੂੰ ਅਕਸਰ ਬੇਚੈਨ ਲਗਾਅ ਦਾ ਢਾਂਚਾ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਨੇੜਤਾ ਨਾਲ ਜੁੜਨ ਦਾ ਓਹ ਢੰਗ ਹੈ ਜੋ ਆਮ ਤੌਰ ਉੱਤੇ ਇਸ ਬੰਦੇ ਦੇ ਤੁਹਾਡੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਵਿੱਚ ਆਉਣ ਤੋਂ ਬਹੁਤ ਪਹਿਲਾਂ ਬਣ ਗਿਆ ਸੀ, ਅਕਸਰ ਬਚਪਨ ਵਿੱਚ, ਜਦੋਂ ਪਿਆਰ ਇੱਕ ਦਿਨ ਨਿੱਘਾ ਤੇ ਅਗਲੇ ਦਿਨ ਠੰਢਾ ਮਿਲਦਾ ਸੀ। ਇਸ ਵਿੱਚੋਂ ਕੁਝ ਵੀ ਤੁਹਾਡੀ ਗ਼ਲਤੀ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਤੇ ਇਸ ਦਾ ਮਤਲਬ ਇਹ ਵੀ ਨਹੀਂ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਇਹੀ ਦੁਹਰਾਉਂਦੇ ਰਹੋਗੇ।

ਪਰ ਇਸ ਦਾ ਮਤਲਬ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਅਨਿਸ਼ਚਿਤਤਾ ਤੁਹਾਨੂੰ ਕੁਝ ਲੋਕਾਂ ਨਾਲੋਂ ਵੱਧ ਵੱਜਦੀ ਹੈ। ਨਾ-ਪਤਾ ਹੋਣਾ ਨਾ-ਝੱਲਣਯੋਗ ਲੱਗਦਾ ਹੈ, ਸੋ ਤੁਸੀਂ ਹੱਥ ਵਧਾ ਕੇ ਇਸ ਨੂੰ ਠੀਕ ਕਰਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦੇ ਹੋ। ਹੋਰ ਸੁਨੇਹੇ। ਹੋਰ ਕੋਸ਼ਿਸ਼। ਹੋਰ ਸਾਬਤ ਕਰਨਾ। ਦੁਖਦਾਈ ਗੱਲ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਦੁਬਿਧਾ ਵਿੱਚ ਪਏ ਬੰਦੇ ਦੇ ਜਿੰਨਾ ਵੱਧ ਪਿੱਛੇ ਭੱਜੋਗੇ, ਓਨਾ ਹੀ ਉਹ ਦੂਰ ਹੁੰਦਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਤੁਹਾਡੀ ਬੇਚੈਨੀ ਵਧਦੀ ਹੈ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਤੁਸੀਂ ਹੋਰ ਭੱਜਦੇ ਹੋ। ਇਹ ਓਹ ਚੱਕਰ ਹੈ ਜੋ ਓਸੇ ਚੀਜ਼ ਨੂੰ ਖੋਰਾ ਲਾਉਂਦਾ ਹੈ ਜਿਸ ਦੀ ਤੁਸੀਂ ਰਾਖੀ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋ।

ਜੇ ਤੁਹਾਨੂੰ ਇਸ ਵਿੱਚ ਆਪਣਾ ਆਪ ਦਿਸਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਸਭ ਤੋਂ ਕੰਮ ਦਾ ਕਦਮ ਇਹ ਨਹੀਂ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਬਿਹਤਰ ਸੁਨੇਹਾ ਲਿਖੋ। ਕਦਮ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਨਾ-ਪਤਾ ਹੋਣ ਦੀ ਬੇਚੈਨੀ ਨਾਲ ਬੈਠਣਾ ਸਿੱਖੋ, ਬਿਨਾਂ ਤੁਰੰਤ ਉਸ ਨੂੰ ਖ਼ਤਮ ਕਰਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੇ।

ਗੱਲ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਹੈ, ਜਾਂ ਉਹਨਾਂ ਬਾਰੇ ਬਣਾਈ ਕਹਾਣੀ ਦੀ?

ਇੱਕ ਸਵਾਲ ਹੈ ਜੋ ਆਪਣੇ ਆਪ ਤੋਂ ਇਮਾਨਦਾਰੀ ਨਾਲ ਪੁੱਛਣਾ ਬਣਦਾ ਹੈ, ਭਾਵੇਂ ਥੋੜ੍ਹਾ ਚੁਭੇ। ਕੀ ਤੁਸੀਂ ਇਸ ਬੰਦੇ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਕਰਦੇ ਹੋ, ਜਾਂ ਓਸ ਗੱਲ ਨੂੰ ਜੋ ਉਹ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਜੇ ਗੱਲ ਬਣ ਜਾਂਦੀ?

ਜਦੋਂ ਕੋਈ ਬੱਸ ਪਹੁੰਚ ਤੋਂ ਥੋੜ੍ਹਾ ਪਰ੍ਹੇ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਸਾਡਾ ਮਨ ਇੱਕ ਖੁੱਲ੍ਹਦਿਲੀ ਪਰ ਖ਼ਤਰਨਾਕ ਕੰਮ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਅਸੀਂ ਖਾਲੀ ਥਾਵਾਂ ਭਰ ਦਿੰਦੇ ਹਾਂ। ਅਸੀਂ ਕੁਝ ਅਸਲੀ ਪਲ ਲੈਂਦੇ ਹਾਂ, ਓਹ ਵਧੀਆ ਗੱਲਬਾਤ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਹੱਸਣ ਦਾ ਢੰਗ, ਓਹ ਵਾਰੀ ਜਦੋਂ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਤੁਹਾਡੇ ਬਾਰੇ ਕੋਈ ਛੋਟੀ ਗੱਲ ਯਾਦ ਸੀ, ਤੇ ਇਹਨਾਂ ਨਾਲ ਇੱਕ ਪੂਰਾ ਬੰਦਾ ਬਣਾ ਲੈਂਦੇ ਹਾਂ ਜੋ ਸਬਰ ਵਾਲਾ, ਵਫ਼ਾਦਾਰ ਤੇ ਸਾਡੇ ਲਈ ਬਿਲਕੁਲ ਸਹੀ ਹੈ। ਮੁਸ਼ਕਲ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਓਸ ਬੰਦੇ ਦਾ ਬਹੁਤਾ ਹਿੱਸਾ ਤੁਹਾਡੀ ਕਲਪਨਾ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈ। ਤੁਸੀਂ ਅਕਸਰ ਓਸ ਲਈ ਨਹੀਂ ਤੜਪਦੇ ਜੋ ਉਹ ਸੱਚਮੁੱਚ ਹਨ, ਆਪਣੀਆਂ ਆਮ ਕਮੀਆਂ ਤੇ ਹੋਰ ਤਰਜੀਹਾਂ ਸਮੇਤ। ਤੁਸੀਂ ਓਸ ਰਾਹਤ ਲਈ ਤੜਪਦੇ ਹੋ ਜੋ ਤੁਹਾਡੇ ਖ਼ਿਆਲ ਵਿੱਚ ਓਦੋਂ ਮਿਲੇਗੀ ਜਦੋਂ ਉਹ ਆਖ਼ਰ ਤੁਹਾਨੂੰ ਚੁਣ ਲੈਣਗੇ।

ਦੂਰੀ ਵੀ ਖਿੱਚ ਦਾ ਹਿੱਸਾ ਹੈ। ਅਨਿਸ਼ਚਿਤਤਾ ਬੰਦੇ ਨੂੰ ਵੱਧ ਕੀਮਤੀ ਬਣਾ ਦਿੰਦੀ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਅੱਧ-ਖੁੱਲ੍ਹੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਨੂੰ ਅਣਦੇਖਾ ਕਰਨਾ ਪੂਰੇ ਖੁੱਲ੍ਹੇ ਜਾਂ ਪੂਰੇ ਬੰਦ ਨਾਲੋਂ ਔਖਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਦਾ ਮਤਲਬ ਇਹ ਨਹੀਂ ਕਿ ਤੁਹਾਡੀਆਂ ਭਾਵਨਾਵਾਂ ਨਕਲੀ ਹਨ। ਮਤਲਬ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਕੁਝ ਤਿੱਖਾਪਨ ਨਾ-ਮਿਲਣ ਵਿੱਚੋਂ ਆ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਬੰਦੇ ਵਿੱਚੋਂ ਨਹੀਂ। ਤੇ ਇਹ ਅਜੀਬ ਢੰਗ ਨਾਲ ਚੰਗੀ ਖ਼ਬਰ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਜੋ ਭਾਰ ਤੁਸੀਂ ਚੁੱਕ ਰਹੇ ਹੋ, ਉਹ ਸ਼ਾਇਦ ਇਸ ਵੇਲੇ ਲੱਗਦੇ ਨਾਲੋਂ ਹੌਲਾ ਤੇ ਵੱਧ ਸਾਂਭਣਯੋਗ ਹੈ।

ਇੱਕ ਚੁੱਪ ਜਿਹਾ ਟੈਸਟ: ਸੋਚੋ ਕਿ ਇਹ ਬੰਦਾ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਤੇ ਸੌਖਿਆਂ ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ ਹਾਜ਼ਰ ਹੈ, ਝੱਟ ਜਵਾਬ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਵਿਹਲਾ, ਕੋਈ ਭੇਤ ਨਹੀਂ। ਕੀ ਚਿਣਗ ਟਿਕੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ, ਜਾਂ ਕੁਝ ਜੋਸ਼ ਨਿਕਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ? ਜੇ ਬਹੁਤਾ ਨਿਕਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਇਹ ਭੱਜ-ਦੌੜ ਖੱਪੇ ਉੱਤੇ ਚੱਲ ਰਹੀ ਸੀ, ਬੰਦੇ ਉੱਤੇ ਨਹੀਂ।

ਜਦੋਂ ਭਾਵਨਾਵਾਂ ਟਿਕੀਆਂ ਨਾ ਹੋਣ ਤਾਂ ਟਿਕੇ ਕਿਵੇਂ ਰਹਿਣਾ ਹੈ

ਅੱਗੇ ਜੋ ਕੁਝ ਹੈ, ਉਹ ਬੇਪਰਵਾਹ ਬਣਨ ਜਾਂ ਦਿਖਾਵਾ ਕਰਨ ਬਾਰੇ ਨਹੀਂ ਕਿ ਤੁਹਾਨੂੰ ਫ਼ਰਕ ਨਹੀਂ ਪੈਂਦਾ। ਇਹ ਓਸ ਇੱਕ ਬੰਦੇ ਦੀ ਸੰਭਾਲ ਬਾਰੇ ਹੈ ਜਿਸ ਲਈ ਤੁਸੀਂ ਇਸ ਸਾਰੀ ਹਾਲਤ ਵਿੱਚ ਸੱਚਮੁੱਚ ਕੁਝ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹੋ: ਤੁਸੀਂ ਆਪ।

ਮਤਲਬ ਕੱਢਣੇ ਛੱਡੋ, ਵੇਖਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰੋ

ਤੁਹਾਨੂੰ ਮਿਲੇ-ਜੁਲੇ ਸੰਕੇਤਾਂ ਦਾ ਕੋਡ ਨਹੀਂ ਖੋਲ੍ਹਣਾ ਪੈਣਾ। ਬੱਸ ਵੇਖੋ ਕਿ ਉਹ ਸਮੇਂ ਨਾਲ ਸੱਚਮੁੱਚ ਕੀ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਸ਼ਬਦ ਦੱਸਦੇ ਹਨ ਕਿ ਬੰਦਾ ਆਪਣੇ ਬਾਰੇ ਕੀ ਸੱਚ ਹੋਣ ਦੀ ਉਮੀਦ ਰੱਖਦਾ ਹੈ। ਕੰਮ ਦੱਸਦੇ ਹਨ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਕਿੱਥੇ ਖੜ੍ਹੇ ਹੋ। ਜਿਹੜਾ ਤੁਹਾਨੂੰ ਆਪਣੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਵਿੱਚ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਇਹ ਦਿਖਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਤੁਹਾਨੂੰ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਯਕੀਨ ਦਿਵਾਉਣਾ ਪੈ ਰਿਹਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਦਿਲਚਸਪੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਓਹੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਹੀ ਜਵਾਬ ਹੈ।

ਚੱਕਰ ਕੱਟੋ, ਭਾਵਨਾ ਨਹੀਂ

ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਜ਼ਬਰਦਸਤੀ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਯਾਦ ਆਉਣ ਤੋਂ ਨਹੀਂ ਰੋਕ ਸਕਦੇ। ਤੁਸੀਂ ਘੁੰਮਦੀ ਸੋਚ ਨੂੰ ਰੋਕ ਸਕਦੇ ਹੋ। ਕੁਝ ਗੱਲਾਂ ਜੋ ਸੱਚਮੁੱਚ ਮਦਦ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ:

• ਫ਼ੋਨ ਕਮਰੇ ਦੇ ਦੂਜੇ ਪਾਸੇ ਰੱਖ ਦਿਓ। ਵੇਖਣ ਦੀ ਖਿੱਚ ਓਦੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਤਿੱਖੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ ਜਦੋਂ ਉਹ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਹੋਵੇ।
• ਚਿੰਤਾ ਨੂੰ ਇੱਕ ਡੱਬਾ ਦਿਓ। ਇੱਕ ਤੈਅ ਵੇਲਾ ਚੁਣੋ, ਵੀਹ ਜਾਂ ਤੀਹ ਮਿੰਟ, ਜਦੋਂ ਤੁਸੀਂ ਸਭ ਸੋਚ ਲਵੋ, ਤੇ ਫਿਰ ਕੱਲ੍ਹ ਤੱਕ ਢੱਕਣ ਬੰਦ ਕਰ ਦਿਓ। ਸੋਚ ਦਾ ਚੱਕਰ ਵਾੜ ਲੱਗਣ ਉੱਤੇ ਛੋਟਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
• ਜਦੋਂ "ਮੈਂ ਸਭ ਵਿਗਾੜ ਦਿੱਤਾ" ਜਾਂ "ਮੈਂ ਕਾਫ਼ੀ ਨਹੀਂ" ਵਰਗਾ ਖ਼ਿਆਲ ਫੜੋ, ਤਾਂ ਪੁੱਛੋ ਕਿ ਅਸਲ ਸਬੂਤ ਕੀ ਹੈ। ਆਮ ਤੌਰ ਉੱਤੇ ਤੁਹਾਨੂੰ ਲੱਗੇਗਾ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਇੱਕ ਬਿਨਾਂ-ਜਵਾਬ ਸੁਨੇਹੇ ਉੱਤੇ ਪੂਰੀ ਕਚਹਿਰੀ ਖੜ੍ਹੀ ਕਰ ਲਈ ਹੈ।
• ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਹਿਲਾਓ। ਸੈਰ, ਦੌੜ, ਕੁਝ ਵੀ। ਇਹ ਤੁਹਾਨੂੰ ਸਿਰ ਵਿੱਚੋਂ ਕੱਢ ਕੇ ਕਿਸੇ ਅਸਲੀ ਚੀਜ਼ ਵਿੱਚ ਲੈ ਆਉਂਦਾ ਹੈ।

ਆਪਣੀ ਇੱਜ਼ਤ ਦੀ ਰਾਖੀ ਕਰੋ

ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਅੱਧਾ-ਦਿਲਚਸਪ ਰੱਖਣ ਲਈ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਛੋਟਾ ਨਾ ਕਰਨ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਚੁੱਪ ਜਿਹੀ ਸਵੈ-ਇੱਜ਼ਤ ਹੈ। ਤੁਹਾਨੂੰ ਸਾਫ਼ ਜਵਾਬ ਚਾਹੁਣ ਦਾ ਹੱਕ ਹੈ। ਤੁਹਾਨੂੰ ਇੱਕ ਵਾਰ, ਸਿੱਧੇ ਸ਼ਬਦਾਂ ਵਿੱਚ ਪੁੱਛਣ ਦਾ ਹੱਕ ਹੈ, ਤੇ ਫਿਰ ਜੋ ਜਵਾਬ ਮਿਲੇ ਉਸ ਉੱਤੇ ਯਕੀਨ ਕਰਨ ਦਾ, ਓਹ ਜਵਾਬ ਵੀ ਜੋ ਚੁੱਪ ਵਿੱਚੋਂ ਆਉਂਦਾ ਹੈ। ਤੁਹਾਨੂੰ ਕਿਸੇ ਦੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਵਿੱਚ ਥਾਂ ਲਈ ਆਡੀਸ਼ਨ ਨਹੀਂ ਦੇਣਾ ਪੈਂਦਾ।

ਆਪਣੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਵਿੱਚ ਵਾਪਸ ਭਰੋ

ਜਦੋਂ ਅਸੀਂ ਕਿਸੇ ਵਿੱਚ ਉਲਝ ਜਾਂਦੇ ਹਾਂ, ਤਾਂ ਬਾਕੀ ਦੁਨੀਆ ਮੱਧਮ ਪੈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਦੋਸਤ, ਕੰਮ, ਓਹ ਛੋਟੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਜੋ ਤੁਹਾਨੂੰ ਤੁਸੀਂ ਬਣਾਉਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਓਥੇ ਦੁਬਾਰਾ ਬੱਤੀਆਂ ਜਗਾਉਣੀਆਂ ਕੋਈ ਧਿਆਨ ਭਟਕਾਉਣ ਦੀ ਚਾਲ ਨਹੀਂ। ਓਥੇ ਹੀ ਤੁਹਾਡਾ ਆਪਣੇ ਬਾਰੇ ਅਹਿਸਾਸ ਵੱਸਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਉਹ ਸਾਰਾ ਵੇਲਾ ਤੁਹਾਡੀ ਉਡੀਕ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ।

ਵਿਛੋੜੇ ਨੂੰ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਨ ਦਿਓ

ਭਾਵੇਂ ਅਧਿਕਾਰਤ ਤੌਰ ਉੱਤੇ ਕੁਝ ਹੋਇਆ ਹੀ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਤੁਸੀਂ ਕੁਝ ਗੁਆਇਆ ਹੈ। ਜਿਸ ਦੀ ਤੁਸੀਂ ਉਮੀਦ ਰੱਖੀ ਸੀ, ਉਹ ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ ਅਸਲੀ ਸੀ, ਤੇ ਉਸ ਦਾ ਸੋਗ ਕਰਨਾ ਠੀਕ ਹੈ। ਕਿਸੇ ਦੋਸਤ ਨੂੰ ਦੱਸੋ। ਜੇ ਰੋਣਾ ਆਵੇ ਤਾਂ ਰੋ ਲਵੋ। ਭਾਵਨਾਵਾਂ ਓਦੋਂ ਛੇਤੀ ਲੰਘਦੀਆਂ ਹਨ ਜਦੋਂ ਤੁਸੀਂ ਉਹਨਾਂ ਨਾਲ ਲੜਨਾ ਛੱਡ ਦਿੰਦੇ ਹੋ।

ਇੱਕ ਗੱਲ ਜੋ ਫੜੀ ਰੱਖਣ ਵਾਲੀ ਹੈ

ਜਦੋਂ ਤੁਸੀਂ ਇਸ ਵਿੱਚੋਂ ਲੰਘ ਰਹੇ ਹੋਵੋ, ਤਾਂ ਇਹ ਗੱਲ ਭੁੱਲਣੀ ਸੌਖੀ ਹੈ। ਕਿਸੇ ਦਾ ਤੁਹਾਡੇ ਵਾਂਗ ਮਹਿਸੂਸ ਨਾ ਕਰਨਾ ਤੁਹਾਡੀ ਕੀਮਤ ਉੱਤੇ ਕੋਈ ਫ਼ੈਸਲਾ ਨਹੀਂ। ਖਿੱਚ ਅਜੀਬ ਤੇ ਬਹੁਤ ਖ਼ਾਸ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਅਕਸਰ ਇਸ ਦਾ ਇਸ ਨਾਲ ਕੋਈ ਵਾਸਤਾ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਕਿੰਨੇ ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਬੰਦੇ ਹੋ। ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਦਿਆਲੂ, ਹਸਮੁੱਖ, ਸੁਹਣੇ ਲੋਕ ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਜੁੜ ਨਹੀਂ ਪਾਉਂਦੇ, ਓਹਨਾਂ ਕਾਰਨਾਂ ਕਰ ਕੇ ਜੋ ਦੋਵਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਕੋਈ ਵੀ ਸਮਝਾ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ।

ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਭਾਵਨਾਵਾਂ ਮੇਲ ਬਾਰੇ ਜਾਣਕਾਰੀ ਹਨ। ਉਹ ਇਨਸਾਨ ਵਜੋਂ ਤੁਹਾਡੇ ਨੰਬਰ ਨਹੀਂ। "ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਓਨਾ ਪਸੰਦ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ" ਦਾ ਸਹੀ ਮਤਲਬ "ਸੋ ਮੈਂ ਕਾਫ਼ੀ ਨਹੀਂ ਹੋਵਾਂਗਾ" ਨਹੀਂ। ਸਹੀ ਮਤਲਬ ਹੈ "ਸੋ ਇਹ ਵਾਲੀ ਗੱਲ ਦੋਵਾਂ ਪਾਸਿਓਂ ਨਹੀਂ, ਤੇ ਮੈਂ ਕਿਸੇ 'ਸ਼ਾਇਦ' ਦੀ ਕੀਮਤ ਭਰਦੇ ਰਹਿਣ ਨਾਲੋਂ ਇਹ ਜਾਣ ਲੈਣਾ ਬਿਹਤਰ ਸਮਝਦਾ ਹਾਂ।"

ਜਦੋਂ ਛਾਤੀ ਅਜੇ ਵੀ ਦੁਖ ਰਹੀ ਹੋਵੇ, ਓਦੋਂ ਇਹ ਗੱਲ ਹੱਡਾਂ ਵਿੱਚ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਨੀ ਔਖੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਨੂੰ ਵੇਲਾ ਦਿਓ।

ਸਹੀ ਕਿਸਮ ਦੀ ਦਿਲਚਸਪੀ ਕਿਹੋ ਜਿਹੀ ਲੱਗਦੀ ਹੈ

ਇਹ ਯਾਦ ਰੱਖਣਾ ਮਦਦ ਕਰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਕਿਸ ਲਈ ਰੁਕੇ ਹੋ, ਕਿਉਂਕਿ ਜਦੋਂ ਤੁਸੀਂ ਕੁਝ ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਟੁਕੜਿਆਂ ਉੱਤੇ ਜੀ ਰਹੇ ਹੋਵੋ, ਤਾਂ ਭੁੱਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਪੂਰੀ ਥਾਲੀ ਵੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।

ਅਸਲੀ, ਦੋਵਾਂ ਪਾਸਿਓਂ ਦਿਲਚਸਪੀ ਕੋਈ ਬੁਝਾਰਤ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ ਜੋ ਤੁਹਾਨੂੰ ਹੱਲ ਕਰਨੀ ਪਵੇ। ਇਹ ਆਮ ਤੌਰ ਉੱਤੇ ਸ਼ਾਂਤ ਲੱਗਦੀ ਹੈ। ਦੂਜਾ ਬੰਦਾ ਹਾਜ਼ਰ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਯੋਜਨਾ ਬਣਾਉਂਦੇ ਹਨ ਤੇ ਨਿਭਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਪਹੁੰਚ ਵਿੱਚ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਜਦੋਂ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੇ, ਤਾਂ ਤੁਹਾਡੇ ਸੋਚਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਕਾਰਨ ਦੱਸ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਤੁਸੀਂ ਲਗਾਤਾਰ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਲਹਿਜੇ ਵਿੱਚੋਂ ਲੁਕਵੇਂ ਮਤਲਬ ਨਹੀਂ ਲੱਭਦੇ, ਕਿਉਂਕਿ ਲੁਕਵਾਂ ਬਹੁਤਾ ਕੁਝ ਹੁੰਦਾ ਹੀ ਨਹੀਂ। ਇਸ ਦੀ ਰਾਹਤ ਬਿਆਨ ਕਰਨੀ ਔਖੀ ਹੈ ਜਦੋਂ ਤੱਕ ਤੁਸੀਂ ਮਹਿਸੂਸ ਨਾ ਕਰ ਲਵੋ। ਘੱਟ ਅੰਦਾਜ਼ੇ। ਘੱਟ ਤਿਆਰੀ। ਬੱਸ ਆਪਣੇ ਆਪ ਹੋਣ ਦੀ ਵੱਧ ਥਾਂ।

ਇਹ ਮਾਅਨੇ ਰੱਖਦਾ ਹੈ ਕਿਉਂਕਿ ਬੇਮੇਲ ਹਾਲਾਤ ਚੁੱਪ-ਚਾਪ ਤੁਹਾਡੇ ਮਿਆਰ ਹੇਠਾਂ ਲੈ ਆਉਂਦੇ ਹਨ। ਤੁਸੀਂ ਧਿਆਨ ਦੇ ਟੁਕੜਿਆਂ ਨੂੰ ਦਾਵਤ ਸਮਝਣ ਲੱਗ ਪੈਂਦੇ ਹੋ ਤੇ ਘੱਟੋ-ਘੱਟ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਨੂੰ ਪਿਆਰ, ਸਿਰਫ਼ ਇਸ ਲਈ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਕਿਸੇ ਵੀ ਨਿਸ਼ਾਨੀ ਲਈ ਭੁੱਖੇ ਹੋ। ਖ਼ਤਰਾ ਸਿਰਫ਼ ਇਹ ਇੱਕ ਬੰਦਾ ਨਹੀਂ। ਖ਼ਤਰਾ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਪਿਆਰ ਕਮਾਉਣ ਦੇ ਏਨੇ ਆਦੀ ਹੋ ਸਕਦੇ ਹੋ ਕਿ ਜਦੋਂ ਟਿਕਿਆ, ਸੌਖਾ ਪਿਆਰ ਆਖ਼ਰ ਆਵੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਬੋਰ ਜਾਂ ਸ਼ੱਕੀ ਲੱਗਣ ਲੱਗ ਪਵੇ। ਇਹ ਨਾਂ ਲੈ ਕੇ ਦੱਸਣਾ ਕਿ ਚੰਗਾ ਕਿਹੋ ਜਿਹਾ ਲੱਗਦਾ ਹੈ, ਏਸੇ ਲਈ ਜ਼ਰੂਰੀ ਹੈ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਭੱਜ-ਦੌੜ ਨੂੰ ਹੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਦਾ ਢੰਗ ਨਾ ਮੰਨ ਲਵੋ।

ਤੁਹਾਨੂੰ ਸ਼ਾਂਤ ਵਾਲਾ ਰੂਪ ਚਾਹੁਣ ਦਾ ਹੱਕ ਹੈ। ਸੌਖ ਚਾਹੁਣਾ ਬਹੁਤਾ ਕੁਝ ਚਾਹੁਣ ਵਾਂਗ ਨਹੀਂ।

ਹੋਰ ਸਹਾਰਾ ਕਦੋਂ ਲੈਣਾ ਹੈ

ਬਹੁਤੀ ਵਾਰ ਇਹ ਦਰਦ ਆਪੇ ਮੱਧਮ ਪੈ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਜਦੋਂ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਦੁਬਾਰਾ ਭਰ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਕਈ ਵਾਰ ਨਹੀਂ ਪੈਂਦਾ, ਤੇ ਓਦੋਂ ਇਸ ਨੂੰ ਜਰ ਲੈਣ ਦੀ ਥਾਂ ਗੰਭੀਰਤਾ ਨਾਲ ਲੈਣਾ ਬਣਦਾ ਹੈ।

ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਬੰਦੇ ਦਰ ਬੰਦੇ ਓਸੇ ਦੁਖਦਾਈ ਢਾਂਚੇ ਵਿੱਚ ਫਸਦੇ ਜਾਂਦੇ ਹੋ, ਜੇ ਸੋਚ ਦਾ ਚੱਕਰ ਕਿਸੇ ਵੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਨਾਲ ਸ਼ਾਂਤ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ, ਜੇ ਇੱਕ ਇਨਕਾਰ ਤੁਹਾਨੂੰ ਹਫ਼ਤਿਆਂ ਤੱਕ ਚੱਲਣ ਵਾਲੀ ਉਦਾਸੀ ਵਿੱਚ ਸੁੱਟ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਜਾਂ ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਓਹਨਾਂ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਫੜੀ ਰੱਖਣ ਲਈ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਆਪਣੀਆਂ ਲੋੜਾਂ ਛੱਡ ਦਿੰਦੇ ਹੋ ਜੋ ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ ਹਾਜ਼ਰ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੇ, ਤਾਂ ਇਹ ਥੈਰੇਪਿਸਟ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕਰਨ ਦੇ ਚੰਗੇ ਕਾਰਨ ਹਨ। ਇਹ ਟੁੱਟੇ ਹੋਣ ਦੀ ਗੱਲ ਨਹੀਂ। ਚੰਗਾ ਥੈਰੇਪਿਸਟ ਤੁਹਾਨੂੰ ਸਮਝਣ ਵਿੱਚ ਮਦਦ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ ਕਿ ਇਹ ਢਾਂਚੇ ਕਿੱਥੋਂ ਆਏ ਤੇ ਵੱਧ ਟਿਕੇ ਹੋਏ ਰਿਸ਼ਤੇ ਕਿਵੇਂ ਬਣਾਏ ਜਾਣ, ਤੇ ਇਹ ਕੰਮ ਤੁਹਾਡੀ ਪਿਆਰ ਵਾਲੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਤੋਂ ਕਿਤੇ ਵੱਧ ਬਦਲ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।

ਤੇ ਜੇ ਇਹ ਦਿਲ ਦਾ ਦੁੱਖ ਕਦੇ ਕਿਸੇ ਭਾਰੀ ਗੱਲ ਵਿੱਚ ਬਦਲ ਜਾਵੇ, ਓਹ ਨਾਉਮੀਦੀ ਜਿੱਥੇ ਤੁਹਾਨੂੰ ਲੱਗਣ ਲੱਗੇ ਕਿ ਤੁਹਾਡੇ ਕੋਈ ਮਾਅਨੇ ਹੀ ਨਹੀਂ, ਤਾਂ ਕਿਰਪਾ ਕਰ ਕੇ ਇਸ ਨੂੰ ਇਕੱਲਿਆਂ ਨਾ ਢੋਵੋ। ਓਸ ਪਲ ਮਦਦ ਲਈ ਹੱਥ ਵਧਾਉਣਾ ਓਹਨਾਂ ਸਭ ਤੋਂ ਤਕੜੇ ਕੰਮਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਹੈ ਜੋ ਕੋਈ ਬੰਦਾ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ।

ਤੁਸੀਂ ਇਸ ਲਾਇਕ ਹੋ ਕਿ ਕੋਈ ਤੁਹਾਨੂੰ ਸਾਫ਼ ਤੌਰ ਉੱਤੇ ਚੁਣੇ, ਕੋਈ ਜੋ ਖ਼ੁਸ਼ ਹੋਵੇ ਕਿ ਇਹ ਤੁਸੀਂ ਹੋ। ਇਹ ਚਾਹੁਣਾ ਬਹੁਤਾ ਮੰਗਣਾ ਨਹੀਂ। ਇਹੀ ਤਾਂ ਸਾਰੀ ਗੱਲ ਹੈ।

ਸਰੋਤ

• American Psychological Association, The Pain of Social Rejection
• Eisenberger, Lieberman ਤੇ Williams, Does rejection hurt? An fMRI study of social exclusion (Science)
• Cleveland Clinic, How To Stop Overthinking: Tips and Coping Strategies