ਬਹਿਸ ਵੇਲੇ ਸ਼ਾਂਤ ਕਿਵੇਂ ਰਹਿਣਾ ਹੈ (ਤੇ ਸੱਚਮੁੱਚ ਸੁਣੇ ਜਾਣਾ ਹੈ)

ਜਬਾੜਾ ਕੱਸਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਦਿਲ ਧੜਕ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਪਿਛਲੇ ਤੀਹ ਸਕਿੰਟਾਂ ਵਿੱਚ ਕਿਤੇ ਗੱਲਬਾਤ ਭਾਂਡਿਆਂ, ਬਜਟ ਜਾਂ ਪਲੰਬਰ ਨੂੰ ਕਿਸ ਨੇ ਫ਼ੋਨ ਕਰਨਾ ਸੀ, ਇਸ ਬਾਰੇ ਰਹਿ ਹੀ ਨਹੀਂ ਗਈ, ਤੇ ਕੁਝ ਪੁਰਾਣਾ ਤੇ ਗਰਮ ਬਣ ਗਈ ਹੈ। ਤੁਸੀਂ ਹੁਣ ਸੁਣ ਨਹੀਂ ਰਹੇ। ਤੁਸੀਂ ਅਗਲੀ ਗੱਲ ਭਰ ਰਹੇ ਹੋ ਜੋ ਕਹਿਣੀ ਹੈ।

ਸਾਡੇ ਵਿੱਚੋਂ ਬਹੁਤਿਆਂ ਨੂੰ ਇਹ ਅਹਿਸਾਸ ਪਤਾ ਹੈ। ਇਹ ਸਾਥੀ ਨਾਲ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਮਾਪਿਆਂ ਨਾਲ, ਸਹਿਕਰਮੀ ਨਾਲ, ਓਸ ਦੋਸਤ ਨਾਲ ਜਿਸ ਨੇ ਓਹ ਗੱਲ ਕਹਿ ਦਿੱਤੀ। ਤੇ ਔਖੀ ਗੱਲ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਟਕਰਾਅ ਆਪਣੇ ਆਪ ਵਿੱਚ ਖ਼ਤਰਾ ਨਹੀਂ ਹੈ। ਦੋ ਲੋਕ ਜੋ ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਦੀ ਪਰਵਾਹ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਵੱਖਰੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਚਾਹੁਣਗੇ ਹੀ, ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਇਹ ਕਹਿਣ ਦਾ ਹੱਕ ਹੋਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਖ਼ਤਰਾ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਗਰਮੀ ਵਿੱਚ ਤੁਹਾਡੇ ਨਾਲ ਕੀ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਤੁਹਾਡੇ ਫ਼ੈਸਲਾ ਕਰਨ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਤੁਹਾਡੇ ਮੂੰਹੋਂ ਕੀ ਨਿਕਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।

ਇੱਕ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਚੰਗੀ ਖ਼ਬਰ: ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ ਟਿਕੇ ਰਹਿਣ ਦਾ ਹੁਨਰ ਸਿੱਖਿਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਤੁਹਾਨੂੰ ਜਨਮ ਤੋਂ ਹੀ ਠੰਢੇ ਸੁਭਾਅ ਦਾ ਹੋਣਾ ਜ਼ਰੂਰੀ ਨਹੀਂ। ਬੱਸ ਏਨਾ ਸਮਝਣਾ ਹੈ ਕਿ ਤੁਹਾਡਾ ਆਪਣਾ ਸਰੀਰ ਕੀ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਤੇ ਆਪਣੇ ਲਈ ਕੁਝ ਸਕਿੰਟ ਖ਼ਰੀਦਣੇ ਹਨ।

ਛੋਟੀ ਬਹਿਸ ਵੱਡਾ ਖ਼ਤਰਾ ਕਿਉਂ ਲੱਗਦੀ ਹੈ

ਜਦੋਂ ਗੱਲਬਾਤ ਤਿੱਖੀ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਤੁਹਾਡਾ ਸਰੀਰ ਅਕਸਰ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪ੍ਰਤੀਕਿਰਿਆ ਦਿੰਦਾ ਹੈ ਜਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਸੱਚਮੁੱਚ ਖ਼ਤਰੇ ਵਿੱਚ ਹੋਵੋ। ਧੜਕਣ ਵਧਦੀ ਹੈ, ਸਾਹ ਤੇਜ਼ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਪੱਠੇ ਕੱਸ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਰਿਸ਼ਤਿਆਂ ਦੇ ਖੋਜੀ John Gottman ਇਸ ਦੇ ਸਭ ਤੋਂ ਤਿੱਖੇ ਰੂਪ ਨੂੰ *ਫ਼ਲੱਡਿੰਗ* ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ: ਓਹ ਹਾਲਤ ਜਿੱਥੇ ਤੁਸੀਂ ਸਰੀਰਕ ਤੌਰ 'ਤੇ ਏਨੇ ਭੜਕੇ ਹੋਏ ਹੋ ਕਿ ਸਾਫ਼ ਸੋਚ ਬੰਦ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਤੁਸੀਂ ਨਵੀਂ ਗੱਲ ਲੈ ਹੀ ਨਹੀਂ ਸਕਦੇ। ਤੁਸੀਂ ਇਨਸਾਫ਼ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦੇ। ਤੁਸੀਂ ਬਚਾਅ ਵਾਲੀ ਹਾਲਤ ਵਿੱਚ ਹੋ, ਤੇ ਬਚਾਅ ਵਾਲੀ ਹਾਲਤ ਬਹੁਤ ਮਾੜੀ ਗੱਲਬਾਤ ਕਰਦੀ ਹੈ।

ਇਸ ਉੱਤੇ ਰੁਕਣਾ ਬਣਦਾ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਸਾਰੀ ਗੱਲ ਨੂੰ ਨਵੇਂ ਢੰਗ ਨਾਲ ਦਿਖਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਤੁਸੀਂ ਭੜਕਦੇ ਹੋ, ਜਾਂ ਠੰਢੇ ਪੈ ਜਾਂਦੇ ਹੋ, ਜਾਂ ਓਹ ਬੇਰਹਿਮ ਪਰ ਸੱਚਾ ਵਾਕ ਕਹਿ ਦਿੰਦੇ ਹੋ ਜਿਸ 'ਤੇ ਬਾਅਦ ਵਿੱਚ ਪਛਤਾਵਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਆਮ ਤੌਰ 'ਤੇ ਤੁਹਾਡੀਆਂ ਕਦਰਾਂ-ਕੀਮਤਾਂ ਨਹੀਂ ਬੋਲ ਰਹੀਆਂ ਹੁੰਦੀਆਂ। ਉਹ ਤੁਹਾਡਾ ਤਣਾਅ ਬੋਲ ਰਿਹਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਕੰਮ ਇਹ ਨਹੀਂ ਕਿ ਸਿਰਫ਼ ਇਰਾਦੇ ਦੇ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਸ਼ਾਂਤ ਬੰਦਾ ਬਣ ਜਾਈਏ। ਕੰਮ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਏਨਾ ਟਿਕਾਈ ਰੱਖੀਏ ਕਿ ਓਹ ਸ਼ਾਂਤ ਬੰਦਾ ਜੋ ਤੁਸੀਂ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਹੋ, ਕਮਰੇ ਵਿੱਚ ਹੀ ਰਹੇ।

ਚਾਰ ਆਦਤਾਂ ਜੋ ਚੁੱਪ-ਚਾਪ ਗੱਲਬਾਤ ਤਬਾਹ ਕਰ ਦਿੰਦੀਆਂ ਹਨ

Gottman ਦੀ ਟੀਮ ਨੇ ਦਹਾਕਿਆਂ ਤੱਕ ਜੋੜਿਆਂ ਦੀਆਂ ਬਹਿਸਾਂ ਦੇਖੀਆਂ, ਤੇ ਉਹ ਹੈਰਾਨੀਜਨਕ ਸ਼ੁੱਧਤਾ ਨਾਲ ਦੱਸ ਸਕਦੇ ਸਨ ਕਿ ਕਿਹੜੇ ਰਿਸ਼ਤੇ ਟਿਕਣਗੇ। ਨਿਸ਼ਾਨੀ ਇਹ ਨਹੀਂ ਸੀ ਕਿ ਲੋਕ ਲੜਦੇ ਹਨ ਜਾਂ ਨਹੀਂ। ਨਿਸ਼ਾਨੀ ਇਹ ਸੀ ਕਿ *ਕਿਵੇਂ* ਲੜਦੇ ਹਨ। ਟੁੱਟਣ ਵਾਲੇ ਰਿਸ਼ਤਿਆਂ ਵਿੱਚ ਚਾਰ ਆਦਤਾਂ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਦਿਖੀਆਂ, ਤੇ ਇਹਨਾਂ ਨੂੰ ਨਾਂ ਦੇਣਾ ਬਣਦਾ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਇੱਕ ਵਾਰ ਦਿਖਣ ਲੱਗ ਪੈਣ ਤਾਂ ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਕਰਦਿਆਂ ਫੜ ਸਕਦੇ ਹੋ।

• ਨੁਕਤਾਚੀਨੀ। ਮਸਲੇ ਦੀ ਥਾਂ ਬੰਦੇ 'ਤੇ ਹਮਲਾ। "ਤੂੰ ਫ਼ੋਨ ਕਰਨਾ ਭੁੱਲ ਗਿਆ" ਇੱਕ ਸ਼ਿਕਾਇਤ ਹੈ। "ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਕਦੇ ਕਿਸੇ ਬਾਰੇ ਸੋਚਦਾ ਹੀ ਨਹੀਂ" ਉਸ ਦੀ ਹਸਤੀ 'ਤੇ ਹਮਲਾ ਹੈ।
• ਹਿਕਾਰਤ। ਅੱਖਾਂ ਘੁਮਾਉਣੀਆਂ, ਮਖ਼ੌਲ, ਤਾਅਨਾ, "ਵਾਹ, ਕਮਾਲ ਹੀ ਕਰ ਦਿੱਤੀ।" Gottman ਨੇ ਪਾਇਆ ਕਿ ਹਿਕਾਰਤ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਨਿਸ਼ਾਨੀ ਹੈ ਕਿ ਰਿਸ਼ਤਾ ਖ਼ਤਰੇ ਵਿੱਚ ਹੈ। ਇਹ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਦੱਸਦੀ ਹੈ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਉਸ ਨੂੰ ਨੀਵਾਂ ਸਮਝਦੇ ਹੋ, ਤੇ ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਬਹੁਤਾ ਕੁਝ ਬਚਦਾ ਨਹੀਂ।
• ਸਫ਼ਾਈਆਂ। ਸ਼ਿਕਾਇਤ ਦਾ ਜਵਾਬ ਉਲਟੀ ਸ਼ਿਕਾਇਤ ਜਾਂ ਬਹਾਨਿਆਂ ਦੀ ਕੰਧ ਨਾਲ ਦੇਣਾ। ਲੱਗਦਾ ਇਹ ਬਚਾਅ ਹੈ। ਪਹੁੰਚਦਾ ਇਹ ਹੈ ਕਿ "ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਸੁਣਨੀ ਹੀ ਨਹੀਂ"।
• ਚੁੱਪ ਦੀ ਕੰਧ। ਬੰਦ ਹੋ ਜਾਣਾ, ਗੁੰਮ-ਸੁੰਮ ਹੋ ਜਾਣਾ, ਗੱਲ ਵਿਚਾਲੇ ਛੱਡ ਕੇ ਤੁਰ ਜਾਣਾ। ਅਕਸਰ ਇਹ ਭੇਸ ਬਦਲੀ ਫ਼ਲੱਡਿੰਗ ਹੁੰਦੀ ਹੈ: ਬੰਦਾ ਬੇਰਹਿਮ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ, ਉਹ ਬੋਝ ਹੇਠ ਦੱਬਿਆ ਹੋਇਆ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਤੇ ਬਚਣ ਲਈ ਬਾਹਰ ਨਿਕਲ ਗਿਆ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।

ਤੁਹਾਨੂੰ ਇਹਨਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਕੁਝ ਪਛਾਣੀਆਂ ਲੱਗਣਗੀਆਂ। ਹਰ ਕੋਈ ਕੁਝ ਨਾ ਕੁਝ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਆਪਣੇ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਇੱਕ ਦੇਖ ਲੈਣਾ ਤੁਹਾਡੇ ਕਿਰਦਾਰ ਬਾਰੇ ਫ਼ੈਸਲਾ ਨਹੀਂ। ਇਹ ਜਾਣਕਾਰੀ ਹੈ, ਤੇ ਅਜਿਹੀ ਜੋ ਤੁਸੀਂ ਓਸੇ ਵੇਲੇ ਵਰਤ ਸਕਦੇ ਹੋ।

ਜਦੋਂ ਲੱਗੇ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਗਰਮ ਹੋ ਰਹੇ ਹੋ

ਸਾਰੀ ਖੇਡ ਓਸ ਪਾੜੇ ਵਿੱਚ ਹੈ ਜੋ ਭੜਕਾਹਟ ਤੇ ਪ੍ਰਤੀਕਿਰਿਆ ਵਿਚਕਾਰ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਓਸ ਪਾੜੇ ਵਿੱਚ ਫਿੱਟ ਹੋਣ ਵਾਲੇ ਕਦਮ ਇਹ ਹਨ।

ਹੜ੍ਹ ਨੂੰ ਪਛਾਣੋ ਤੇ ਸਰੀਰ ਹੌਲੀ ਕਰੋ

ਜਿਸ ਪਲ ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਿਸ਼ਾਨੀਆਂ ਦਿਖਣ (ਤੇਜ਼ ਧੜਕਣ, ਗਰਮ ਚਿਹਰਾ, ਵਿੱਚੋਂ ਟੋਕਣ ਦੀ ਖਿੱਚ), ਓਹੀ ਇਸ਼ਾਰਾ ਹੈ ਕਿ ਹੋਰ ਜ਼ੋਰ ਲਾਉਣ ਦੀ ਥਾਂ ਹੌਲੀ ਹੋ ਜਾਓ। ਜਦੋਂ ਸਰੀਰ ਖ਼ਤਰੇ ਵਾਲੀ ਹਾਲਤ ਵਿੱਚ ਹੋਵੇ, ਤੁਸੀਂ ਦਲੀਲਾਂ ਨਾਲ ਸ਼ਾਂਤ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦੇ, ਸੋ ਸਰੀਰ ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰੋ। ਇੱਕ ਲੰਮਾ, ਹੌਲੀ ਸਾਹ ਬਾਹਰ। ਪੈਰ ਜ਼ਮੀਨ 'ਤੇ। ਜਬਾੜਾ ਢਿੱਲਾ। ਸਾਹ ਅੰਦਰ ਲੈਣ ਨਾਲੋਂ ਲੰਮਾ ਬਾਹਰ ਛੱਡਣਾ ਆਪਣੇ ਨਾੜੀ ਤੰਤਰ ਨੂੰ ਇਹ ਦੱਸਣ ਦੇ ਸਭ ਤੋਂ ਤੇਜ਼ ਤਰੀਕਿਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਹੈ ਕਿ ਖ਼ਤਰਾ ਟਲ਼ ਗਿਆ ਹੈ।

ਸੱਚੀ ਬਰੇਕ ਲਓ, ਸਹੀ ਢੰਗ ਨਾਲ

ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਸੱਚਮੁੱਚ ਡੁੱਬੇ ਹੋਏ ਹੋ, ਤਾਂ ਸਭ ਤੋਂ ਮਿਹਰਬਾਨ ਕੰਮ ਰੁਕ ਜਾਣਾ ਹੈ। Gottman ਦੀ ਖੋਜ ਸਾਫ਼ ਹੈ ਕਿ ਬਰੇਕ ਓਦੋਂ ਹੀ ਕੰਮ ਕਰਦੀ ਹੈ ਜਦੋਂ ਉਹ ਸਰੀਰ ਦੇ ਟਿਕਣ ਜੋਗੀ ਲੰਮੀ ਹੋਵੇ, ਲਗਭਗ ਵੀਹ ਮਿੰਟ, ਅਤੇ ਜਦੋਂ ਤੁਸੀਂ ਉਹ ਵਕਤ ਆਪਣੀ ਦਲੀਲ ਦੁਹਰਾਉਣ ਦੀ ਥਾਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਟਿਕਾਉਣ ਵਿੱਚ ਲਾਓ। ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਉੱਠ ਕੇ ਤੁਰ ਜਾਣਾ ਬਰੇਕ ਨਹੀਂ ਹੈ। ਉਹ ਚੁੱਪ ਦੀ ਕੰਧ ਹੈ। ਫ਼ਰਕ ਇੱਕ ਵਾਕ ਦਾ ਹੈ: "ਮੈਂ ਇਹ ਗੱਲ ਠੀਕ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਰਨੀ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ ਪਰ ਮੈਂ ਇਸ ਵੇਲੇ ਬਹੁਤ ਭੜਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹਾਂ। ਅੱਧੇ ਘੰਟੇ ਬਾਅਦ ਗੱਲ ਕਰੀਏ?" ਤੇ ਫਿਰ ਵਾਪਸ ਆਓ। ਵਾਪਸ ਆਉਣ ਦਾ ਵਾਅਦਾ ਹੀ ਓਹ ਚੀਜ਼ ਹੈ ਜੋ ਓਸ ਵਕਤੀ ਦੂਰੀ ਨੂੰ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਬਣਾਉਂਦੀ ਹੈ।

ਦੱਸੋ ਕਿ ਤੁਹਾਡੇ 'ਤੇ ਕੀ ਬੀਤੀ, ਨਾ ਕਿ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਕੀ ਗ਼ਲਤ ਕੀਤਾ

ਇਹੀ ਇੱਕ ਛੋਟੀ ਤਬਦੀਲੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਧ ਕੰਮ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਇੱਕ ਖੋਜ-ਪੱਤਰ ਹੈ ਜਿਸ ਦਾ ਸਿਰਲੇਖ ਹੀ ਸਭ ਕੁਝ ਕਹਿ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, "I understand you feel that way, but I feel this way", ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਪਰਖਿਆ ਗਿਆ ਕਿ ਔਖੀ ਗੱਲਬਾਤ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰਨ ਦੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਢੰਗਾਂ 'ਤੇ ਲੋਕ ਕਿਵੇਂ ਪ੍ਰਤੀਕਿਰਿਆ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। "ਮੈਨੂੰ ਲੱਗਦਾ ਹੈ" ਨਾਲ ਬਣੇ ਵਾਕ ਭਰੋਸੇ ਨਾਲ ਘੱਟ ਹਮਲਾਵਰ ਲੱਗੇ ਤੇ ਘੱਟ ਸਫ਼ਾਈਆਂ ਖਿੱਚੀਆਂ, ਓਸੇ ਗੱਲ ਨੂੰ "ਤੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ" ਜਾਂ "ਤੂੰ ਕਦੇ ਨਹੀਂ" ਵਾਂਗ ਕਹਿਣ ਦੇ ਮੁਕਾਬਲੇ। ਸਭ ਤੋਂ ਅਸਰਦਾਰ ਰੂਪ ਦੋ ਕੰਮ ਇਕੱਠੇ ਕਰਦਾ ਸੀ: ਆਪਣਾ ਤਜਰਬਾ ਵੀ ਦੱਸਦਾ ਸੀ *ਤੇ* ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਵੀ ਮੰਨਦਾ ਸੀ। ਜਿਵੇਂ, "ਮੈਨੂੰ ਪਤਾ ਹੈ ਤੂੰ ਕੰਮ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਥੱਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈਂ, ਤੇ ਮੈਨੂੰ ਸਾਰੀ ਸਫ਼ਾਈ ਇਕੱਲੇ ਕਰਦਿਆਂ ਬਹੁਤ ਭਾਰ ਲੱਗਦਾ ਹੈ।"

ਇਸ ਦਾ ਨਰਮ ਹੋਣ ਨਾਲ ਕੋਈ ਸਬੰਧ ਨਹੀਂ। ਦੂਜਾ ਬੰਦਾ ਇਲਜ਼ਾਮ ਨਾਲ ਬਹਿਸ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਤੁਹਾਡੇ ਅਹਿਸਾਸ ਨਾਲ ਸੱਚਮੁੱਚ ਬਹਿਸ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ। ਤੁਸੀਂ ਇਲਜ਼ਾਮ ਮੇਜ਼ ਤੋਂ ਹਟਾ ਕੇ ਅਸਲ ਮਸਲਾ ਓਥੇ ਰੱਖ ਦਿੰਦੇ ਹੋ।

ਸਮਝਣ ਲਈ ਸੁਣੋ, ਜਵਾਬ ਭਰਨ ਲਈ ਨਹੀਂ

ਧਿਆਨ ਦਿਓ ਕਿ ਕਦੋਂ ਤੁਸੀਂ ਸੁਣਨਾ ਛੱਡ ਕੇ ਆਪਣੀ ਵਾਰੀ ਦੀ ਉਡੀਕ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਏ ਹੋ। ਸੱਚੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰੋ ਕਿ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਕਹੀ ਗੱਲ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਸਹੀ ਨੁਕਤਾ ਲੱਭੋ, ਭਾਵੇਂ ਸਿਰਫ਼ ਦਸ ਫ਼ੀਸਦੀ ਹੀ ਸਹੀ ਹੋਵੇ, ਤੇ ਉਹ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਕਹਿ ਦਿਓ। "ਤੂੰ ਠੀਕ ਕਹਿ ਰਿਹਾ ਹੈਂ, ਮੈਂ ਪਿਛਲੇ ਕੁਝ ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਗੁੰਮ-ਸੁੰਮ ਰਿਹਾ ਹਾਂ।" ਇੱਕ ਸੱਚੀ ਗੱਲ ਮੰਨ ਲੈਣ ਨਾਲ ਤੁਸੀਂ ਹਾਰ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦੇ। ਇਹ ਆਮ ਤੌਰ 'ਤੇ ਕਮਰੇ ਦੀ ਗਰਮੀ ਸਭ ਤੋਂ ਤੇਜ਼ ਕੱਢ ਦਿੰਦੀ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਜਦੋਂ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਸੁਣੇ ਜਾਣ ਦਾ ਅਹਿਸਾਸ ਹੋ ਜਾਵੇ, ਉਹ ਸੁਣੇ ਜਾਣ ਲਈ ਲੜਨਾ ਛੱਡ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।

ਜਦੋਂ ਮਾਹੌਲ ਠੰਢਾ ਹੋ ਜਾਵੇ

ਜਿਹੜੀ ਬਹਿਸ ਸਾਫ਼ ਹੱਲ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਖ਼ਤਮ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਨਾਕਾਮੀ ਨਹੀਂ। ਬਹੁਤੀਆਂ ਅਸਹਿਮਤੀਆਂ ਦਾ ਸੋਹਣਾ ਅੰਤ ਹੁੰਦਾ ਹੀ ਨਹੀਂ, ਤੇ ਇਹ ਠੀਕ ਹੈ। ਵੱਧ ਮਾਇਨੇ ਬਾਅਦ ਦੀ ਮੁਰੰਮਤ ਰੱਖਦੀ ਹੈ: ਵਾਪਸ ਮੁੜਨਾ, ਆਪਣਾ ਹਿੱਸਾ ਮੰਨਣਾ, ਸਾਦੀ ਸੱਚੀ ਗੱਲ ਕਹਿ ਦੇਣੀ। "ਮੈਂ ਪਹਿਲਾਂ ਸਖ਼ਤ ਬੋਲਿਆ, ਮਾਫ਼ ਕਰਨਾ।" ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਇਹ ਕਿਤੇ ਵੱਧ ਯਾਦ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਵਾਪਸ ਆਏ ਜਾਂ ਨਹੀਂ, ਨਾ ਕਿ ਇਹ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਗਰਮੀ ਵਿੱਚ ਸੰਪੂਰਨ ਸੀ ਜਾਂ ਨਹੀਂ।

ਹੋ ਸਕੇ ਤਾਂ ਸ਼ਾਂਤੀ ਵੇਲੇ ਆਪਣਾ ਪੈਟਰਨ ਵੀ ਸਮਝ ਲਓ। ਤੁਹਾਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਛੇਤੀ ਕੀ ਭੜਕਾਉਂਦਾ ਹੈ? ਨਜ਼ਰਅੰਦਾਜ਼ ਹੋਣਾ? ਵਿੱਚੋਂ ਟੋਕਿਆ ਜਾਣਾ? ਕੋਈ ਖ਼ਾਸ ਲਹਿਜ਼ਾ? ਜਿਹੜਾ ਧਮਾਕਾ ਤੁਸੀਂ ਆਉਂਦਾ ਨਹੀਂ ਦੇਖ ਸਕਦੇ, ਉਸ ਤੋਂ ਅੱਗੇ ਨਹੀਂ ਨਿਕਲ ਸਕਦੇ। ਆਪਣੇ ਵਾਲਾ ਉਹਨਾਂ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਖੁੱਲ੍ਹ ਕੇ ਦੱਸ ਦੇਣਾ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਤੁਸੀਂ ਲੜਦੇ ਹੋ, ਅੱਧਾ ਕੰਮ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।

ਕਦੋਂ ਹੋਰ ਮਦਦ ਲੈਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ

ਕੁਝ ਟਕਰਾਅ ਸਿਰਫ਼ ਗੱਲਬਾਤ ਦੀ ਸਮੱਸਿਆ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੇ, ਤੇ ਇਹ ਮੰਨ ਲੈਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਤੁਹਾਡੀ ਤੇ ਕਿਸੇ ਆਪਣੇ ਦੀ ਓਹੀ ਲੜਾਈ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਚੱਕਰ ਵਾਂਗ ਦੁਹਰਾਉਂਦੀ ਹੈ ਤੇ ਟੁੱਟਦੀ ਨਹੀਂ, ਤਾਂ ਜੋੜਿਆਂ ਜਾਂ ਪਰਿਵਾਰ ਦਾ ਥੈਰੇਪਿਸਟ ਤੁਹਾਨੂੰ ਸੰਦ ਵੀ ਦੇ ਸਕਦਾ ਹੈ ਤੇ ਵਿਚੋਲਾ ਵੀ ਬਣ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਰਿਸ਼ਤਿਆਂ ਦੀ ਸਿਖਲਾਈ ਬਾਰੇ ਖੋਜ ਸੱਚਮੁੱਚ ਹੌਸਲਾ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਹੈ। ਜੇ ਘਰ ਜਾਂ ਕੰਮ ਦਾ ਟਕਰਾਅ ਤੁਹਾਨੂੰ ਬੇਚੈਨ ਰੱਖਦਾ ਹੈ, ਨੀਂਦ ਖੋਹ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਜਾਂ ਅਗਲੇ ਦਿਨ ਤੋਂ ਡਰ ਲੱਗਣ ਲੱਗ ਪਵੇ, ਤਾਂ ਇਸ ਬਾਰੇ ਡਾਕਟਰ ਜਾਂ ਸਲਾਹਕਾਰ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕਰੋ।

ਅਤੇ ਇੱਕ ਗੱਲ ਜਿਸ ਦਾ ਗੱਲਬਾਤ ਨਾਲ ਕੋਈ ਸਬੰਧ ਨਹੀਂ: ਜੇ ਕਿਸੇ ਰਿਸ਼ਤੇ ਵਿੱਚ ਡਰ, ਕਾਬੂ, ਧਮਕੀਆਂ ਜਾਂ ਕਿਸੇ ਵੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਹਿੰਸਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਇਸ ਲੇਖ ਦੇ ਹੁਨਰ ਉਸ ਦਾ ਜਵਾਬ ਨਹੀਂ ਹਨ, ਤੇ ਸਮੱਸਿਆ ਤੁਹਾਡਾ ਲਹਿਜ਼ਾ ਨਹੀਂ ਹੈ। ਇਹ ਸੁਰੱਖਿਆ ਦਾ ਮਾਮਲਾ ਹੈ, ਤੇ ਤੁਸੀਂ ਓਸ ਲਈ ਬਣੇ ਸਹਾਰੇ ਦੇ ਹੱਕਦਾਰ ਹੋ। ਅਜਿਹੀ ਮਦਦ ਮੰਗਣੀ ਤਾਕਤ ਤੇ ਸਮਝ ਦੀ ਨਿਸ਼ਾਨੀ ਹੈ।

ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਿਭਾਏ ਟਕਰਾਅ ਦਾ ਅੰਤ ਕਿਸੇ ਦੀ ਜਿੱਤ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ। ਉਸ ਦਾ ਅੰਤ ਦੋ ਲੋਕਾਂ ਨਾਲ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਜੋ ਇੱਕ ਘੰਟਾ ਪਹਿਲਾਂ ਨਾਲੋਂ ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਥੋੜ੍ਹਾ ਬਿਹਤਰ ਸਮਝਦੇ ਹਨ। ਨਿਸ਼ਾਨਾ ਇਹੀ ਰੱਖਣ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਹ ਲਗਭਗ ਹਮੇਸ਼ਾ ਪਹੁੰਚ ਵਿੱਚ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਭਾਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਬੁਰੀ ਬਹਿਸ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਹੀ ਕਿਉਂ ਨਾ ਹੋਵੋ।

ਸਰੋਤ

• The Gottman Institute, The Four Horsemen: Criticism, Contempt, Defensiveness, and Stonewalling
• American Psychological Association, Happy couples: How to keep your relationship healthy
• PubMed Central, I understand you feel that way, but I feel this way: the benefits of I-language and communicating perspective during conflict
• HelpGuide, Conflict Resolution Skills