ਇਸ ਮੌਕੇ ਲਈ ਦੁਕਾਨ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਕਾਰਡ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦਾ। ਜਦੋਂ ਕੋਈ ਇਸ਼ਕ ਮੁੱਕਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਸਭ ਨੂੰ ਪਤਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਕੀ ਕਰਨਾ ਹੈ: ਬ੍ਰੇਕਅੱਪ ਵਾਲੀ ਗੱਲਬਾਤ, ਉਦਾਸ ਗਾਣੇ, ਤੇ ਉਹ ਦੋਸਤ ਜੋ ਖਾਣਾ ਲੈ ਕੇ ਆ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਦੋਸਤੀ ਮੁੱਕਣ ਉੱਤੇ ਇਹਨਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ। ਬੱਸ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ, ਚੁੱਪ-ਚਾਪ ਇਹ ਸਮਝ ਆਉਂਦੀ ਹੈ ਕਿ ਜਿਸ ਚੀਜ਼ ਉੱਤੇ ਤੁਸੀਂ ਕਦੇ ਭਰੋਸਾ ਕਰਦੇ ਸੀ, ਉਹ ਹੁਣ ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਿਚੋੜ ਦਿੰਦੀ ਹੈ, ਜਾਂ ਬੇਚੈਨ ਕਰ ਦਿੰਦੀ ਹੈ, ਜਾਂ ਪਹਿਲਾਂ ਨਾਲੋਂ ਛੋਟਾ ਕਰ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।
ਤੇ ਕਿਉਂਕਿ ਕੋਈ ਤੁਹਾਨੂੰ ਸਕ੍ਰਿਪਟ ਨਹੀਂ ਫੜ੍ਹਾਉਂਦਾ, ਤੁਸੀਂ ਸਾਲਾਂ ਬੱਧੀ ਕੁਝ ਵੀ ਨਾ ਕਰਦੇ ਰਹਿ ਸਕਦੇ ਹੋ। ਤੁਸੀਂ ਆਦਤ ਵਸ ਮਿਲਦੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹੋ। ਮੈਸੇਜਾਂ ਦੇ ਜਵਾਬ ਦਿੰਦੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹੋ। ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਕਹਿੰਦੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹੋ ਕਿ ਸਭ ਠੀਕ ਹੈ, ਭਾਵੇਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਉਹ ਪਾੜਾ ਮਹਿਸੂਸ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਇਹ ਬੰਦਾ ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ ਕੀ ਹੁੰਦਾ ਸੀ ਤੇ ਹੁਣ ਕੀ ਹੈ।
ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਇਹ ਪੜ੍ਹ ਰਹੇ ਹੋ, ਤਾਂ ਤੁਹਾਡਾ ਕੋਈ ਹਿੱਸਾ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਜਾਣਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਵਫ਼ਾਦਾਰੀ ਦੀ ਨਾਕਾਮੀ ਨਹੀਂ ਹੈ। ਲੋਕ ਵੱਖੋ-ਵੱਖ ਰਫ਼ਤਾਰ ਨਾਲ ਤੇ ਵੱਖੋ-ਵੱਖ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਵਧਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਜਿਹੜੀ ਦੋਸਤੀ ਬਾਈ ਸਾਲ ਦੀ ਉਮਰ ਵਿੱਚ ਤੁਹਾਡੇ ਉੱਤੇ ਫਿੱਟ ਬੈਠਦੀ ਸੀ, ਸ਼ਾਇਦ ਹੁਣ ਵਾਲੇ ਤੁਹਾਡੇ ਉੱਤੇ ਨਾ ਬੈਠੇ। ਤੁਹਾਨੂੰ ਇਹ ਦੇਖਣ ਦਾ ਹੱਕ ਹੈ। ਤੇ ਖਲਨਾਇਕ ਬਣੇ ਬਿਨਾਂ ਇਸ ਉੱਤੇ ਅਮਲ ਕਰਨ ਦਾ ਵੀ।
ਪਹਿਲਾਂ ਇਮਾਨਦਾਰੀ ਨਾਲ ਤੈਅ ਕਰੋ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਚਾਹੁੰਦੇ ਕੀ ਹੋ
ਕੁਝ ਵੀ ਕਰਨ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਇੱਕ ਸਵਾਲ ਨਾਲ ਬੈਠੋ। ਤੁਸੀਂ ਇੱਥੇ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਚਾਹੁੰਦੇ ਕੀ ਹੋ?
ਇੱਕ ਸੱਚਾ ਫ਼ਰਕ ਹੈ, ਤੇ ਉਹਦਾ ਨਾਂ ਲੈ ਲੈਣ ਨਾਲ ਅੱਗੇ ਦਾ ਸਭ ਕੁਝ ਬਦਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਦੋਸਤੀਆਂ ਦੇ ਟੁੱਟਣ ਉੱਤੇ ਖੋਜ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਕੁਝ ਵੱਖਰੇ ਰਾਹ ਦੱਸਦੇ ਹਨ। ਇੱਕ ਹੈ ਦੋਸਤੀ ਨੂੰ ਸਿੱਧਾ ਖ਼ਤਮ ਕਰ ਦੇਣਾ। ਦੂਜਾ ਹੈ ਦੂਰੀ ਬਣਾਉਣਾ, ਜਿੱਥੇ ਤੁਸੀਂ ਹਲਕਾ ਜਿਹਾ ਸੰਪਰਕ ਰੱਖਦੇ ਹੋ ਪਰ ਨੇੜਤਾ ਬਹੁਤ ਘਟਾ ਦਿੰਦੇ ਹੋ। ਤੀਜਾ ਹੈ ਖਾਨਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵੰਡ ਦੇਣਾ: ਤੁਸੀਂ ਬੰਦੇ ਨੂੰ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਦੇ ਉਹਨਾਂ ਹਿੱਸਿਆਂ ਲਈ ਰੱਖਦੇ ਹੋ ਜੋ ਹਾਲੇ ਵੀ ਚੱਲਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਬਾਕੀ ਹਿੱਸੇ ਉਹਦੇ ਕੋਲ ਲਿਜਾਣੇ ਚੁੱਪ-ਚਾਪ ਬੰਦ ਕਰ ਦਿੰਦੇ ਹੋ।
ਬਹੁਤੇ ਲੋਕ ਸਮਝਦੇ ਹਨ ਕਿ "ਖ਼ਤਮ ਕਰਨ" ਦਾ ਮਤਲਬ ਕੋਈ ਸਾਫ਼, ਨਾਟਕੀ ਟੁੱਟ-ਭੱਜ ਹੈ। ਆਮ ਤੌਰ ਉੱਤੇ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ। ਕਈ ਵਾਰ ਸਭ ਤੋਂ ਮਿਹਰਬਾਨ ਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਇਮਾਨਦਾਰ ਕਦਮ ਦੋਸਤੀ ਨੂੰ ਸਾੜਨਾ ਨਹੀਂ, ਉਹਦੀ ਸ਼ਕਲ ਬਦਲਣਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਸੋ ਆਪਣੇ ਆਪ ਤੋਂ ਪੁੱਛੋ:
- ਕੀ ਮੈਂ ਇਸ ਬੰਦੇ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਵਿੱਚੋਂ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਬਾਹਰ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ, ਜਾਂ ਬੱਸ ਥੋੜ੍ਹਾ ਘੱਟ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ?
- ਕੀ ਕੋਈ ਖ਼ਾਸ ਗੱਲ ਹੈ ਜਿਸਨੇ ਇਹ ਤੋੜਿਆ (ਕੋਈ ਧੋਖਾ, ਵਾਰ-ਵਾਰ ਨੀਵਾਂ ਦਿਖਾਉਣਾ), ਜਾਂ ਇਹ ਬੱਸ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਫਿੱਕੀ ਪੈ ਗਈ?
- ਕੀ ਮੈਂ ਇੱਕ ਬੁਰੇ ਦੌਰ ਉੱਤੇ ਪ੍ਰਤੀਕਿਰਿਆ ਦੇ ਰਿਹਾ ਹਾਂ, ਜਾਂ ਕਿਸੇ ਅਜਿਹੀ ਗੱਲ ਉੱਤੇ ਜੋ ਬਹੁਤ ਦੇਰ ਤੋਂ ਸੱਚ ਹੈ?
ਜਵਾਬ ਤੁਹਾਨੂੰ ਸਹੀ ਰਾਹ ਦਿਖਾ ਦੇਵੇਗਾ। ਜਿਸ ਦੋਸਤ ਨੇ ਤੁਹਾਨੂੰ ਅਜਿਹਾ ਦੁੱਖ ਦਿੱਤਾ ਜਿਸ ਤੋਂ ਤੁਸੀਂ ਅੱਗੇ ਨਹੀਂ ਵਧ ਸਕਦੇ, ਉੱਥੇ ਸ਼ਾਇਦ ਸੱਚਾ ਅੰਤ ਚਾਹੀਦਾ ਹੋਵੇ। ਜਿਸ ਦੋਸਤ ਤੋਂ ਤੁਸੀਂ ਬੱਸ ਵੱਖ ਵਧ ਗਏ ਹੋ, ਉੱਥੇ ਸ਼ਾਇਦ ਸਿਰਫ਼ ਰੱਸੀ ਥੋੜ੍ਹੀ ਢਿੱਲੀ ਕਰਨੀ ਹੋਵੇ।
ਜਦੋਂ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਫਿੱਕਾ ਪੈਣਾ ਹੀ ਇਮਾਨਦਾਰ ਚੋਣ ਹੋਵੇ
ਅਸੀਂ ਸੋਚਦੇ ਹਾਂ ਕਿ ਹਿੰਮਤ ਵਾਲਾ ਕੰਮ ਹਮੇਸ਼ਾ ਵੱਡਾ ਟਕਰਾਅ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਸੱਚ ਨਹੀਂ। ਕਈ ਵਾਰ ਸਭ ਤੋਂ ਨਰਮ ਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਇੱਜ਼ਤ ਵਾਲਾ ਅੰਤ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਹੋਣ ਵਾਲਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਇਸ ਗੱਲ ਦੀ ਖੋਜ ਵੀ ਇਹੀ ਦੱਸਦੀ ਹੈ ਕਿ ਵੱਡੇ ਲੋਕ ਦੋਸਤੀਆਂ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਕਿਵੇਂ ਖ਼ਤਮ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਜਦੋਂ ਖੋਜੀਆਂ ਨੇ ਸਾਡੇ ਵਰਤੇ ਤਰੀਕੇ ਦੇਖੇ, ਤਾਂ ਸਭ ਤੋਂ ਆਮ ਪੈਟਰਨ ਨਾ ਕੋਈ ਨਾਟਕੀ ਧਮਾਕਾ ਸੀ ਤੇ ਨਾ ਹੀ ਠੰਢਾ ਗ਼ਾਇਬ ਹੋਣਾ। ਉਹ ਸੀ ਹੌਲੀ, ਦੋਵਾਂ ਪਾਸਿਓਂ ਢਿੱਲਾ ਪੈਣਾ: ਸੰਪਰਕ ਘੱਟ, ਮੈਸੇਜਾਂ ਵਿਚਾਲੇ ਵੱਧ ਵਕਫ਼ਾ, ਪਲਾਨ ਘੱਟ।
ਜਿਹੜੀ ਦੋਸਤੀ ਦਾ ਰਾਹ ਬੱਸ ਮੁੱਕ ਗਿਆ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਕਿਸੇ ਪਾਸੇ ਕੋਈ ਸੱਚਾ ਜ਼ਖ਼ਮ ਨਹੀਂ, ਉੱਥੇ ਇਹੀ ਸਭ ਤੋਂ ਇਨਸਾਨੀ ਰਾਹ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਤੁਸੀਂ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਸਜ਼ਾ ਨਹੀਂ ਦੇ ਰਹੇ। ਤੁਸੀਂ ਪਹਿਲ ਕਰਨੀ ਥੋੜ੍ਹੀ ਘਟਾ ਦਿੰਦੇ ਹੋ। ਤੁਸੀਂ ਰਫ਼ਤਾਰ ਹੌਲੀ ਹੋਣ ਦਿੰਦੇ ਹੋ। ਜਦੋਂ ਉਹ ਸੰਪਰਕ ਕਰਨ ਤਾਂ ਤੁਸੀਂ ਨਿੱਘ ਨਾਲ ਜਵਾਬ ਦਿੰਦੇ ਹੋ, ਪਰ ਜੋ ਨੇੜਤਾ ਹੁਣ ਬਚੀ ਨਹੀਂ, ਉਹ ਬਣਾਉਟੀ ਢੰਗ ਨਾਲ ਪੈਦਾ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ।
ਪਰ ਫਿੱਕੇ ਪੈਣ ਤੇ ਅਚਾਨਕ ਗ਼ਾਇਬ ਹੋ ਜਾਣ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਲਕੀਰ ਹੈ, ਤੇ ਉਹ ਮਾਇਨੇ ਰੱਖਦੀ ਹੈ। ਗ਼ਾਇਬ ਹੋ ਜਾਣਾ ਉਸ ਬੰਦੇ ਉੱਤੇ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਜੋ ਹਾਲੇ ਵੀ ਤੁਹਾਡੇ ਵੱਲ ਹੱਥ ਵਧਾ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਤੇ ਉਹ ਉਲਝਿਆ ਹੋਇਆ ਤੇ ਚੁੱਪ-ਚਾਪ ਜ਼ਖ਼ਮੀ ਰਹਿ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਸਲੀਕੇ ਵਾਲਾ ਫਿੱਕਾ ਪੈਣਾ ਦੋਵਾਂ ਪਾਸਿਓਂ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਤੇ ਨਰਮ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਤੁਹਾਡਾ ਦੋਸਤ ਸਾਫ਼ ਤੌਰ ਉੱਤੇ ਹਾਲੇ ਵੀ ਜੁੜਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ ਤੇ ਲਗਾਤਾਰ ਪਹੁੰਚਦਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹਦੇ ਉੱਤੇ ਫਿੱਕਾ ਪੈਣਾ ਨਰਮੀ ਨਹੀਂ ਹੈ। ਉਹ ਦਿਆਲਤਾ ਦੇ ਭੇਸ ਵਿੱਚ ਟਾਲਾ ਹੈ, ਤੇ ਉਹਨੂੰ ਫ਼ਰਕ ਮਹਿਸੂਸ ਹੋਵੇਗਾ।
ਜਦੋਂ ਦੋਸਤੀ ਨੂੰ ਸੱਚੀ ਗੱਲਬਾਤ ਚਾਹੀਦੀ ਹੋਵੇ
ਕੁਝ ਅੰਤਾਂ ਨੂੰ ਸ਼ਬਦ ਚਾਹੀਦੇ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਜੇ ਇਹ ਗੂੜ੍ਹਾ ਦੋਸਤ ਸੀ, ਜੋ ਵੱਡੇ ਮੌਕਿਆਂ ਉੱਤੇ ਨਾਲ ਖੜ੍ਹਾ ਰਿਹਾ, ਜਾਂ ਜੇ ਕੋਈ ਖ਼ਾਸ ਦਰਾੜ ਹੈ ਜਿਸਨੂੰ ਸਿਰਫ਼ ਫਿੱਕਾ ਪੈਣ ਦੇਣ ਨਾਲ ਪੀਕ ਪੈ ਜਾਵੇਗੀ, ਤਾਂ ਸਿੱਧੀ ਗੱਲਬਾਤ ਵੱਧ ਇੱਜ਼ਤ ਵਾਲਾ ਰਾਹ ਹੈ, ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਔਖਾ ਹੈ।
ਤੁਹਾਨੂੰ ਕੋਈ ਫ਼ੈਸਲਾ ਨਹੀਂ ਸੁਣਾਉਣਾ। ਤੁਸੀਂ ਇਹ ਸਾਬਤ ਕਰਨ ਲਈ ਮੁਕੱਦਮਾ ਨਹੀਂ ਬਣਾ ਰਹੇ ਕਿ ਉਹ ਕਿੱਥੇ-ਕਿੱਥੇ ਨਾਕਾਮ ਰਿਹਾ। ਗੱਲ ਆਪਣੇ ਤਜਰਬੇ ਤੇ ਆਪਣੀਆਂ ਲੋੜਾਂ ਤੱਕ ਰੱਖੋ।
ਕੁਝ ਗੱਲਾਂ ਜੋ ਮਦਦ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ:
- ਕੋਈ ਨਿੱਜੀ, ਬਿਨਾਂ ਦਬਾਅ ਵਾਲਾ ਪਲ ਚੁਣੋ। ਕਿਸੇ ਸੰਕਟ ਦੇ ਵਿਚਾਲੇ ਨਹੀਂ, ਕਾਹਲੀ ਵਾਲੇ ਮੈਸੇਜਾਂ ਉੱਤੇ ਨਹੀਂ, ਤੇ ਓਦੋਂ ਵੀ ਨਹੀਂ ਜਦੋਂ ਤੁਹਾਡੇ ਵਿੱਚੋਂ ਕੋਈ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਦੁਖੀ ਹੈ।
- ਗੱਲ ਆਪਣੇ ਪਾਸਿਓਂ ਕਹੋ। "ਮੈਨੂੰ ਸਮਝ ਆਈ ਹੈ ਕਿ ਮੈਨੂੰ ਇਸ ਦੋਸਤੀ ਤੋਂ ਪਿੱਛੇ ਹਟਣ ਦੀ ਲੋੜ ਹੈ" ਦਾ ਅਸਰ "ਤੂੰ ਹਰ ਗੱਲ ਆਪਣੇ ਬਾਰੇ ਬਣਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈਂ" ਨਾਲੋਂ ਬਿਲਕੁਲ ਵੱਖਰਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਇੱਕ ਇਮਾਨਦਾਰੀ ਹੈ। ਦੂਜਾ ਲੜਾਈ ਦਾ ਸੱਦਾ।
- ਸਾਫ਼ ਦੱਸੋ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਕੀ ਮੰਗ ਰਹੇ ਹੋ। ਥੋੜ੍ਹੀ ਥਾਂ। ਇੱਕ ਵਿਰਾਮ। ਜਾਂ ਸੱਚਾ ਅਲਵਿਦਾ। ਗੋਲਮੋਲ ਗੱਲ ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਖੁੱਲ੍ਹਾ ਛੱਡ ਦਿੰਦੀ ਹੈ ਜੋ ਬਾਅਦ ਵਿੱਚ ਦੋਵਾਂ ਨੂੰ ਦੁਖੀ ਕਰ ਸਕਦੀ ਹੈ।
- ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਜਜ਼ਬਾਤ ਰੱਖਣ ਦਿਓ। ਉਹ ਉਦਾਸ, ਉਲਝੇ ਜਾਂ ਗੁੱਸੇ ਹੋ ਸਕਦੇ ਹਨ। ਤੁਸੀਂ ਸਭ ਵਾਪਸ ਲਏ ਬਿਨਾਂ ਵੀ ਟਿਕੇ ਤੇ ਨਰਮ ਰਹਿ ਸਕਦੇ ਹੋ। ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਪ੍ਰਤੀਕਿਰਿਆ ਜਾਣਕਾਰੀ ਹੈ, ਹੁਕਮ ਨਹੀਂ।
- ਤੁਸੀਂ ਇੱਕੋ ਵੇਲੇ ਨਿੱਘੇ ਵੀ ਹੋ ਸਕਦੇ ਹੋ ਤੇ ਅੰਤਿਮ ਵੀ। ਜੋ ਸੱਚਾ ਸੀ ਉਹਦਾ ਸ਼ੁਕਰਾਨਾ ਤੇ ਇੱਕ ਪੱਕੀ ਹੱਦ, ਇਹ ਦੋਵੇਂ ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਦੇ ਉਲਟ ਨਹੀਂ ਹਨ।
ਜੇ ਦੋਸਤੀ ਵਿੱਚ ਸੱਚੀ ਚੰਗਿਆਈ ਸੀ, ਤਾਂ ਕਹਿ ਦਿਓ। "ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਲਈ ਮਾਇਨੇ ਰੱਖਦਾ ਸੀ, ਤੇ ਸਾਡੇ ਵਿਚਾਲੇ ਬਹੁਤ ਕੁਝ ਸੱਚਾ ਸੀ" ਤੇ "ਤੇ ਮੈਂ ਇਹ ਹੋਰ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦਾ" ਨਾਲੋ-ਨਾਲ ਬੈਠ ਸਕਦੇ ਹਨ। ਦੋਵੇਂ ਸੱਚ ਹੋ ਸਕਦੇ ਹਨ।
ਖ਼ਤਮ ਕਰਨ ਦੀ ਥਾਂ ਹੱਦ ਬੰਨ੍ਹਣਾ
ਹਰ ਔਖੀ ਦੋਸਤੀ ਖ਼ਤਮ ਹੋਣੀ ਜ਼ਰੂਰੀ ਨਹੀਂ। ਕਈ ਵਾਰ ਤੁਹਾਨੂੰ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਹੱਦ ਚਾਹੀਦੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਯਾਨੀ ਇਹ ਸਾਫ਼ ਲਕੀਰ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ ਨਾਲ ਕਿਹੋ ਜਿਹਾ ਸਲੂਕ ਬਰਦਾਸ਼ਤ ਕਰੋਗੇ, ਤੇ ਦੋਸਤੀ ਉਹਦੇ ਬਾਅਦ ਵੀ ਬਚ ਸਕਦੀ ਹੈ।
Cleveland Clinic ਸਿਹਤਮੰਦ ਹੱਦ ਨੂੰ ਸਾਦਾ ਦੱਸਦਾ ਹੈ: ਇਹ ਤੁਹਾਡੀਆਂ ਆਪਣੀਆਂ ਲੋੜਾਂ ਦੱਸਦੀ ਹੈ, ਸਾਹਮਣੇ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਕਾਬੂ ਕਰਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਨਹੀਂ ਕਰਦੀ। ਇਹ ਉਹ ਢਾਂਚਾ ਹੈ ਜੋ ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ ਨਾਲ ਸਲੂਕ ਬਾਰੇ ਤੈਅ ਕਰਦੇ ਹੋ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਵਿਹਾਰ ਦੀ ਰੱਸੀ ਨਹੀਂ। "ਮੈਂ ਹੁਣ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਵਿਆਹ ਬਾਰੇ ਗੱਲ ਨਹੀਂ ਕਰਾਂਗਾ" ਇੱਕ ਹੱਦ ਹੈ। "ਜੇ ਤੂੰ ਦੁਬਾਰਾ ਇੱਕ ਘੰਟਾ ਲੇਟ ਆਇਆ ਤਾਂ ਮੈਂ ਘਰ ਵਾਪਸ ਚਲਾ ਜਾਵਾਂਗਾ" ਇੱਕ ਹੱਦ ਹੈ। ਤੁਸੀਂ ਇਹ ਨਹੀਂ ਮੰਗ ਰਹੇ ਕਿ ਉਹ ਆਪਣੀ ਹਸਤੀ ਬਦਲੇ। ਤੁਸੀਂ ਦੱਸ ਰਹੇ ਹੋ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਕੀ ਕਰੋਗੇ ਤੇ ਕੀ ਨਹੀਂ।
ਹੱਦਾਂ ਦਾ ਮਤਲਬ ਓਦੋਂ ਹੀ ਬਣਦਾ ਹੈ ਜਦੋਂ ਉਹਨਾਂ ਪਿੱਛੇ ਖ਼ਾਮੋਸ਼ ਅਮਲ ਹੋਵੇ। ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਕਹਿੰਦੇ ਹੋ ਕਿ ਗੱਲ ਬੇਰਹਿਮ ਹੁੰਦਿਆਂ ਹੀ ਤੁਸੀਂ ਉੱਠ ਜਾਓਗੇ, ਤੇ ਫਿਰ ਬੈਠ ਕੇ ਸਭ ਝੱਲਦੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹੋ, ਤਾਂ ਹੱਦ ਸਿਰਫ਼ ਇੱਕ ਇੱਛਾ ਬਣ ਕੇ ਰਹਿ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਅਮਲ ਕਰਨ ਨਾਲ ਹੀ ਪਤਾ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਦੋਸਤੀ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਕੀ ਹੈ। ਕੁਝ ਲੋਕ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਢਾਲ ਲੈਣਗੇ ਤੇ ਦੋਸਤੀ ਸਿਹਤਮੰਦ ਹੋ ਜਾਵੇਗੀ। ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਢਲਣਗੇ, ਤੇ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਤੁਹਾਡਾ ਸਵਾਲ ਆਪੇ ਹੱਲ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਸੋਗ ਕਰਨ ਦਿਓ
ਇਹ ਉਹ ਹਿੱਸਾ ਹੈ ਜਿਸ ਬਾਰੇ ਲਗਭਗ ਕੋਈ ਨਹੀਂ ਦੱਸਦਾ। ਭਾਵੇਂ ਖ਼ਤਮ ਕਰਨਾ ਬਿਲਕੁਲ ਸਹੀ ਹੋਵੇ, ਭਾਵੇਂ ਚੋਣ ਤੁਹਾਡੀ ਆਪਣੀ ਹੋਵੇ, ਦੁੱਖ ਬਹੁਤ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ।
ਇਹ ਤੁਹਾਡਾ ਆਪਣੇ ਫ਼ੈਸਲੇ ਉੱਤੇ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ ਹੈ। ਗੂੜ੍ਹੀ ਦੋਸਤੀ ਦਾ ਟੁੱਟਣਾ ਓਨਾ ਹੀ ਭਾਰਾ ਲੱਗ ਸਕਦਾ ਹੈ ਜਿੰਨਾ ਕਿਸੇ ਇਸ਼ਕ ਦਾ, ਤੇ ਇਹ ਸਭ ਤੋਂ ਡੂੰਘਾ ਅਕਸਰ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮੁੱਢਲੇ ਤਜਰਬਿਆਂ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਠੁਕਰਾਏ ਤੇ ਛੱਡੇ ਜਾਣ ਵਿਰੁੱਧ ਸਖ਼ਤ ਹੋਣਾ ਸਿਖਾਇਆ ਸੀ। ਸੋਗ ਸੱਚਾ ਹੈ, ਤੇ ਇਹ ਇਸ ਕਰਕੇ ਹੋਰ ਔਖਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਦੁਨੀਆ ਇਹਨੂੰ ਵਿਛੋੜਾ ਮੰਨਦੀ ਹੀ ਨਹੀਂ। ਸ਼ਾਇਦ ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ ਕੋਈ ਖਾਣਾ ਲੈ ਕੇ ਨਾ ਆਵੇ। ਸ਼ਾਇਦ ਕੋਈ ਇੱਕ ਵਾਰ ਵੀ ਨਾ ਪੁੱਛੇ ਕਿ "ਤੂੰ ਠੀਕ ਹੈਂ?" ਲੋਕ ਮੰਨ ਲੈਣਗੇ ਕਿ ਕਿਉਂਕਿ ਨਾ ਕੋਈ ਮਰਿਆ ਤੇ ਨਾ ਕੋਈ ਤਲਾਕ ਹੋਇਆ, ਸੋ ਕੁਝ ਹੋਇਆ ਹੀ ਨਹੀਂ।
ਪਰ ਕੁਝ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਤੁਸੀਂ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹੋ ਤੇ ਨਾਲ ਹੀ ਜਾਣ ਸਕਦੇ ਹੋ ਕਿ ਉਹਨੂੰ ਜਾਣ ਦੇਣਾ ਸਹੀ ਸੀ। ਇਹ ਦੋਵੇਂ ਤੁਹਾਡੇ ਅੰਦਰ ਇੱਕੋ ਵੇਲੇ ਰਹਿ ਸਕਦੇ ਹਨ। ਉਸ ਦਰਦ ਨਾਲ ਸਬਰ ਰੱਖੋ। ਚੰਗੇ ਪਲ ਯਾਦ ਕਰੋ, ਪਰ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਉਸ ਫ਼ੈਸਲੇ ਨੂੰ ਪਲਟਣ ਦੀ ਵਜ੍ਹਾ ਨਾ ਬਣਾਓ ਜੋ ਤੁਸੀਂ ਚੰਗੇ ਕਾਰਨਾਂ ਕਰ ਕੇ ਲਿਆ ਸੀ।
ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਲੋਕਾਂ ਵੱਲ ਝੁਕੋ ਜੋ ਹਾਲੇ ਵੀ ਤੁਹਾਡੇ ਨਾਲ ਬੈਠਦੇ ਹਨ। ਦੋਸਤੀ ਦੇ ਵਿਛੋੜੇ ਦਾ ਸੋਗ ਵੀ ਬਾਕੀ ਸੋਗਾਂ ਵਾਂਗ ਹੀ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਹਲਕਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਹਨਾਂ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਸਾਥ ਵਿੱਚ ਜੋ ਤੁਹਾਨੂੰ ਤੁਹਾਡੇ ਆਪਣੇ ਵਰਗਾ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਵਾਉਂਦੇ ਹਨ।
ਜਦੋਂ ਇਹ ਸਿਰਫ਼ ਇੱਕ ਔਖਾ ਅਲਵਿਦਾ ਨਾ ਹੋਵੇ
ਬਹੁਤੀਆਂ ਦੋਸਤੀਆਂ ਦਾ ਮੁੱਕਣਾ ਦੁਖਦਾਈ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਪਰ ਝੱਲਣ ਯੋਗ। ਤੁਸੀਂ ਕੁਝ ਸਮਾਂ ਢਿੱਲੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹੋ, ਫਿਰ ਪੈਰ ਟਿਕਾ ਲੈਂਦੇ ਹੋ, ਤੇ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਖ਼ਾਲੀ ਥਾਂ ਭਰ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਪਰ ਧਿਆਨ ਦਿਓ ਜੇ ਭਾਰੀਪਣ ਨਾ ਹਟੇ। ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਅਜਿਹੀ ਉਦਾਸੀ ਵਿੱਚ ਧਸਦੇ ਜਾ ਰਹੇ ਹੋ ਜੋ ਹਿੱਲਦੀ ਨਹੀਂ, ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਸਿਰਫ਼ ਉਸ ਇੱਕ ਦੋਸਤੀ ਤੋਂ ਨਹੀਂ ਸਗੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਕੱਟਦੇ ਜਾ ਰਹੇ ਹੋ, ਜਾਂ ਜੇ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਇਸ ਵਿਛੋੜੇ ਨੇ ਤੁਹਾਡੀ ਆਪਣੀ ਕੀਮਤ ਬਾਰੇ ਕੁਝ ਵੱਡਾ ਹਿਲਾ ਦਿੱਤਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਇਹਨੂੰ ਗੰਭੀਰਤਾ ਨਾਲ ਲਓ।
ਇੱਕ ਚੰਗਾ ਥੈਰੇਪਿਸਟ ਤੁਹਾਨੂੰ ਇਹ ਸਮਝਣ ਵਿੱਚ ਮਦਦ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ ਕਿ ਇਸੇ ਅੰਤ ਨੇ ਏਨਾ ਕਿਉਂ ਵੱਢਿਆ, ਖ਼ਾਸ ਕਰ ਕੇ ਜੇ ਇਸ ਨੇ ਠੁਕਰਾਏ ਜਾਣ ਜਾਂ ਭਰੋਸੇ ਬਾਰੇ ਪੁਰਾਣੇ ਜ਼ਖ਼ਮ ਛੇੜ ਦਿੱਤੇ ਹਨ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਮਦਦ ਲੈਣਾ ਇਸ ਗੱਲ ਦੀ ਨਿਸ਼ਾਨੀ ਨਹੀਂ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਦੋਸਤੀ ਗ਼ਲਤ ਸੰਭਾਲੀ। ਇਹ ਇਸ ਗੱਲ ਦੀ ਨਿਸ਼ਾਨੀ ਹੈ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ ਦਰਦ ਨਾਲ ਉਹੀ ਪਰਵਾਹ ਕਰ ਰਹੇ ਹੋ ਜੋ ਤੁਸੀਂ ਕਿਸੇ ਦੋਸਤ ਨਾਲ ਕਰਦੇ, ਤੇ ਆਖ਼ਰ ਵਿੱਚ ਸਲੀਕੇ ਨਾਲ ਛੱਡਣਾ ਸਿੱਖਣ ਦਾ ਮਤਲਬ ਹੀ ਇਹੀ ਹੈ।
ਸਰੋਤ
- Cleveland Clinic, How To Set Boundaries in Healthy Ways
- Psychology Today, 7 Strategies People Use to End Friendships (Grant Hilary Brenner, MD)
- Psychology Today, Why Are Some of Us More Affected by Friendships Ending? (Kaytee Gillis, LCSW)
- National Center for Biotechnology Information, Relationship dissolution in the friendships of emerging adults: How, when, and why?