ਝਟਪਟ ਸੁਝਾਅ
- ਦਿਨ ਦਾ ਸਾਦਾ ਜਿਹਾ ਢਾਂਚਾ ਬਣਿਆ ਰਹਿਣ ਦਿਓ।
- ਅੱਜ ਹੀ ਕਿਸੇ ਇੱਕ ਦੋਸਤ ਨੂੰ ਸੱਚ ਦੱਸੋ।
- ਜੋ ਸ਼ੌਕ ਵਿਆਹ ਵਿੱਚ ਛੁੱਟ ਗਿਆ ਸੀ, ਉਹ ਦੁਬਾਰਾ ਫੜੋ।
ਕੁਝ ਸਵੇਰਾਂ ਸਭ ਤੋਂ ਔਖਾ ਹਿੱਸਾ ਚੁੱਪ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਬਿਸਤਰੇ ਦਾ ਦੂਜਾ ਪਾਸਾ, ਦੂਜਾ ਬੁਰਸ਼ ਜੋ ਹੁਣ ਉੱਥੇ ਨਹੀਂ, ਉਹ ਚਾਹ ਜੋ ਤੁਸੀਂ ਦੋ ਜਣਿਆਂ ਲਈ ਬਣਾਉਂਦੇ ਸੀ। ਭਾਵੇਂ ਵੱਖ ਹੋਣਾ ਸਹੀ ਫ਼ੈਸਲਾ ਸੀ, ਭਾਵੇਂ ਬਾਹਰ ਨਿਕਲਣਾ ਤੁਸੀਂ ਹੀ ਚਾਹਿਆ ਸੀ, ਇਕੱਲੇ ਹੋਣ ਦੀ ਇਹ ਆਮ ਜਿਹੀ ਗੱਲ ਵੀ ਅਚਾਨਕ ਵੱਜ ਸਕਦੀ ਹੈ। ਤੁਸੀਂ ਇੱਕ ਵਿਆਹ ਖ਼ਤਮ ਕਰਨ ਲਈ ਕਾਗ਼ਜ਼ਾਂ ਉੱਤੇ ਦਸਤਖ਼ਤ ਕੀਤੇ ਸਨ। ਪਰ ਕੋਈ ਇਹ ਨਹੀਂ ਦੱਸਦਾ ਕਿ ਨਾਲ ਹੋਰ ਕਿੰਨਾ ਕੁਝ ਮੁੱਕ ਜਾਂਦਾ ਹੈ: ਸਾਂਝਾ ਕੈਲੰਡਰ, ਉਹ ਅੰਦਰਲੇ ਮਜ਼ਾਕ, ਅਤੇ ਅਗਲੇ ਤੀਹ ਸਾਲਾਂ ਦੀ ਉਹ ਅੱਧੀ-ਬਣੀ ਯੋਜਨਾ।
ਇਸ ਦਰਦ ਦਾ ਇੱਕ ਨਾਂ ਹੈ, ਅਤੇ ਉਹ ਕਮਜ਼ੋਰੀ ਨਹੀਂ। ਉਹ ਸੋਗ ਹੈ।
ਜਦੋਂ ਕੋਈ ਮਰਿਆ ਨਹੀਂ, ਤਾਂ ਵੀ ਇਹ ਮੌਤ ਵਰਗਾ ਕਿਉਂ ਲੱਗਦਾ ਹੈ
ਸੋਗ ਸਿਰਫ਼ ਮੌਤ ਲਈ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ। Cleveland Clinic ਸਾਫ਼ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ: ਸੋਗ ਕਿਸੇ ਵੀ ਅਜਿਹੀ ਘਟਨਾ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਆ ਸਕਦਾ ਹੈ ਜੋ ਤੁਹਾਡੇ ਆਮ ਜੀਵਨ ਜਾਂ ਤੁਹਾਡੀ ਆਪਣੀ ਪਛਾਣ ਨੂੰ ਹਿਲਾ ਦੇਵੇ, ਅਤੇ ਤਲਾਕ ਉਸ ਸੂਚੀ ਵਿੱਚ ਨੌਕਰੀ ਗੁਆਉਣ ਅਤੇ ਬਿਮਾਰੀ ਦੇ ਨਾਲ ਹੀ ਖੜ੍ਹਾ ਹੈ। ਤੁਸੀਂ ਕਿਸੇ ਬੰਦੇ ਦਾ ਸੋਗ ਨਹੀਂ ਕਰ ਰਹੇ। ਤੁਸੀਂ ਇੱਕ ਭਵਿੱਖ ਦਾ ਸੋਗ ਕਰ ਰਹੇ ਹੋ। ਉਹ ਤਿਉਹਾਰ ਜੋ ਤੁਸੀਂ ਸੋਚੇ ਸਨ, ਉਹ ਭੂਮਿਕਾ ਜੋ ਤੁਸੀਂ ਨਿਭਾਉਂਦੇ ਸੀ, ਅਤੇ ਉਹ ਢੰਗ ਜਿਸ ਨਾਲ ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਨੂੰ ਸਮਝਦੇ ਸੀ। ਇਹ ਸਭ ਦੁਬਾਰਾ ਲਿਖਣਾ ਪੈਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਹ ਇੱਕ ਸੱਚਾ ਘਾਟਾ ਹੈ, ਭਾਵੇਂ ਕੋਈ ਤੁਹਾਨੂੰ ਅਫ਼ਸੋਸ ਦਾ ਸੁਨੇਹਾ ਨਾ ਵੀ ਭੇਜੇ।
ਤਲਾਕ ਦੇ ਸੋਗ ਨੂੰ ਖ਼ਾਸ ਤੌਰ ਉੱਤੇ ਓਪਰਾ ਬਣਾਉਂਦੀ ਹੈ ਉਸ ਦੀ ਉਲਝਣ। ਤੁਸੀਂ ਇੱਕੋ ਘੰਟੇ ਵਿੱਚ ਸੱਚੀ ਰਾਹਤ ਵੀ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹੋ ਅਤੇ ਡੂੰਘਾ ਗ਼ਮ ਵੀ। ਤੁਸੀਂ ਕਿਸੇ ਉੱਤੇ ਗੁੱਸੇ ਵੀ ਹੋ ਸਕਦੇ ਹੋ ਅਤੇ ਨਾਲੋ-ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਯਾਦ ਵੀ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹੋ। ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ ਤੁਸੀਂ ਉਸ ਵਿਆਹ ਦਾ ਸੋਗ ਕਰ ਰਹੇ ਹੋ ਜੋ ਅੰਤ ਵਿੱਚ ਬਹੁਤਾ ਦੁਖਦਾਈ ਹੀ ਸੀ। ਇਸ ਵਿੱਚ ਸੁਲਝਾਉਣ ਵਾਲੀ ਕੋਈ ਉਲਝਣ ਨਹੀਂ। ਕੁਝ ਗੁੰਝਲਦਾਰ ਗੁਆਉਣਾ ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮਹਿਸੂਸ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਸਰੀਰ ਵੀ ਹਿਸਾਬ ਰੱਖਦਾ ਹੈ। ਸੋਗ ਇੱਕ ਭਾਰਾ ਤਣਾਅ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਹ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਦਿਸ ਸਕਦਾ ਹੈ: ਨੀਂਦ ਦੀ ਦਿੱਕਤ, ਸਿਰ ਦਰਦ, ਪੇਟ ਦੀ ਖ਼ਰਾਬੀ, ਉਹ ਥਕਾਵਟ ਜੋ ਕਿੰਨਾ ਵੀ ਅਰਾਮ ਕਰ ਲਵੋ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦੀ, ਅਤੇ ਆਮ ਨਾਲੋਂ ਵੱਧ ਵਾਰ ਬਿਮਾਰ ਪੈਣਾ। ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਥੱਕੇ ਹੋਏ ਅਤੇ ਖਿੰਡੇ ਹੋਏ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰ ਰਹੇ ਹੋ, ਤਾਂ ਤੁਸੀਂ ਟੁੱਟ ਨਹੀਂ ਰਹੇ। ਤੁਸੀਂ ਇੱਕ ਭਾਰ ਚੁੱਕੀ ਫਿਰ ਰਹੇ ਹੋ।
ਸ਼ੁਰੂ ਦੇ ਦੌਰ ਨੂੰ ਖਿੰਡਿਆ ਹੋਇਆ ਰਹਿਣ ਦਿਓ
ਸ਼ੁਰੂ ਦੇ ਹਫ਼ਤੇ ਅਤੇ ਮਹੀਨੇ ਕੁਝ ਸਾਬਤ ਕਰਨ ਦਾ ਵੇਲਾ ਨਹੀਂ। Mental Health America ਵੱਖ ਹੋਣ ਅਤੇ ਤਲਾਕ ਬਾਰੇ ਆਪਣੀ ਸੇਧ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਗੱਲ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ ਜੋ ਫੜ ਕੇ ਰੱਖਣ ਵਾਲੀ ਹੈ: ਉਦਾਸ, ਗੁੱਸੇ, ਥੱਕੇ, ਖਿਝੇ ਅਤੇ ਉਲਝੇ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਨਾ ਆਮ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਹ ਭਾਵਨਾਵਾਂ ਬਹੁਤ ਤੇਜ਼ ਹੋ ਸਕਦੀਆਂ ਹਨ। ਕੁਝ ਸਮਾਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਘੱਟ ਸਮਰੱਥਾ ਉੱਤੇ ਚੱਲਣ ਦਿਓ। ਤੁਸੀਂ ਭਰ ਰਹੇ ਹੋ। ਇਸ ਵਿੱਚ ਉਹ ਊਰਜਾ ਲੱਗਦੀ ਹੈ ਜੋ ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਤੁਸੀਂ ਹੋਰ ਥਾਂ ਲਾ ਰਹੇ ਹੁੰਦੇ।
ਕੁਝ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣਨ ਵਿੱਚ ਮਾਮੂਲੀ ਲੱਗਦੀਆਂ ਹਨ ਪਰ ਕਿਤੇ ਵੱਧ ਮਦਦ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ:
- ਦਿਨ ਦਾ ਸਾਦਾ ਜਿਹਾ ਢਾਂਚਾ ਬਣਾਈ ਰੱਖੋ। ਲਗਭਗ ਇੱਕੋ ਵੇਲੇ ਉੱਠੋ, ਢੰਗ ਦਾ ਖਾਣਾ ਖਾਓ, ਅਤੇ ਥੋੜ੍ਹਾ ਹੀ ਸਹੀ, ਸਰੀਰ ਹਿਲਾਓ। ਰੁਟੀਨ ਸੋਗ ਠੀਕ ਨਹੀਂ ਕਰੇਗੀ, ਪਰ ਜਦੋਂ ਬਾਕੀ ਸਭ ਹਿੱਲ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇ ਤਾਂ ਖੜ੍ਹਨ ਲਈ ਪੱਕੀ ਥਾਂ ਦੇ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।
- ਭਾਵਨਾਵਾਂ ਬੰਦ ਕਰਨ ਲਈ ਸ਼ਰਾਬ, ਸਿਗਰਟ ਜਾਂ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਚੀਜ਼ ਵੱਲ ਹੱਥ ਨਾ ਵਧਾਓ। ਇਹ ਇੱਕ ਸ਼ਾਮ ਲਈ ਕੰਮ ਕਰਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਅਗਲੀ ਸਵੇਰ ਦੀ ਕੀਮਤ ਲੈਂਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਅਕਸਰ ਉਸੇ ਟੋਏ ਨੂੰ ਹੋਰ ਡੂੰਘਾ ਕਰ ਦਿੰਦੀ ਹੈ ਜਿਸ ਵਿੱਚੋਂ ਤੁਸੀਂ ਨਿਕਲਣਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋ।
- ਜਦੋਂ ਆਪਣੇ ਸਾਬਕਾ ਸਾਥੀ ਨਾਲ ਗੱਲ ਲੜਾਈ ਵੱਲ ਮੁੜਨ ਲੱਗੇ, ਤਾਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਰੁਕਣ ਦਾ ਹੱਕ ਹੈ। "ਇਹ ਗੱਲ ਬਾਅਦ ਵਿੱਚ ਕਰਦੇ ਹਾਂ" ਇੱਕ ਪੂਰਾ ਵਾਕ ਹੈ। ਆਪਣੀ ਸ਼ਾਂਤੀ ਬਚਾਉਣਾ ਭੱਜਣਾ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ।
- ਕੋਈ ਇੱਕ ਛੋਟੀ ਚੀਜ਼ ਚੁਣੋ ਜੋ ਸਿਰਫ਼ ਤੁਹਾਡੀ ਹੋਵੇ। ਇਕੱਲੇ ਜਾਣ ਵਾਲੀ ਸੈਰ, ਕੋਈ ਸ਼ੋਅ ਜੋ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਨੇ ਨਹੀਂ ਚੁਣਿਆ, ਜਾਂ ਕੋਈ ਖਾਣਾ ਜੋ ਸੱਚਮੁੱਚ ਤੁਹਾਨੂੰ ਪਸੰਦ ਹੈ। ਛੋਟੀ-ਛੋਟੀ ਥਾਂ ਵਾਪਸ ਲੈਣ ਨਾਲ ਹੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਦੁਬਾਰਾ ਆਪਣੀ ਲੱਗਣ ਲੱਗਦੀ ਹੈ।
ਇਕੱਲਾਪਣ ਸੱਚਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਉਹ ਤੁਹਾਡੇ ਨਾਲ ਝੂਠ ਬੋਲਦਾ ਹੈ
ਤਲਾਕ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਦਾ ਇਕੱਲਾਪਣ ਸਿਰਫ਼ ਸਾਬਕਾ ਸਾਥੀ ਦੀ ਯਾਦ ਨਹੀਂ। ਇਹ ਇੱਕ ਪੂਰੇ ਸਮਾਜਿਕ ਢਾਂਚੇ ਦਾ ਗੁਆਚ ਜਾਣਾ ਹੈ: ਜੋੜੇ ਵਾਲੇ ਦੋਸਤ, ਸਹੁਰਿਆਂ ਦਾ ਪਰਿਵਾਰ, ਅਤੇ ਉਹ ਬੰਦਾ ਜੋ ਬੱਸ ਅਗਲੇ ਕਮਰੇ ਵਿੱਚ ਹੁੰਦਾ ਸੀ। ਜਦੋਂ ਇਹ ਸਭ ਪਤਲਾ ਪੈ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਆਪਣੀ ਕੀਮਤ ਦਾ ਅਹਿਸਾਸ ਵੀ ਨਾਲ ਹੀ ਡਿੱਗ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਧਿਆਨ ਇਸੇ ਗੱਲ ਦਾ ਰੱਖਣਾ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਕੱਲਾਪਣ ਤੁਹਾਨੂੰ ਇੱਕ ਕਹਾਣੀ ਸੁਣਾਉਂਦਾ ਹੈ (ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਬੋਝ ਹੋ, ਕਿ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਤੰਗ ਨਾ ਕਰਨਾ ਹੀ ਬਿਹਤਰ ਹੈ) ਅਤੇ ਉਹ ਕਹਾਣੀ ਲਗਭਗ ਹਮੇਸ਼ਾ ਗ਼ਲਤ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।
ਉਲਟੀ ਲੱਗਣ ਵਾਲੀ ਚਾਲ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਫਿਰ ਵੀ ਹੱਥ ਵਧਾਓ, ਖ਼ਾਸ ਕਰਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਿਨਾਂ ਜਦੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਘੱਟ ਮਨ ਕਰੇ। ਕਿਸੇ ਇੱਕ ਦੋਸਤ ਨੂੰ ਸੱਚ-ਸੱਚ ਦੱਸੋ ਕਿ ਤੁਹਾਡਾ ਕੀ ਹਾਲ ਹੈ। ਜਿਸ ਸੱਦੇ ਨੂੰ ਠੁਕਰਾਉਣ ਦਾ ਮਨ ਹੈ, ਉਸ ਲਈ ਹਾਂ ਕਹੋ। ਜੋ ਤੁਸੀਂ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਦੇ ਹੋ ਉਸ ਬਾਰੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਲੋਕਾਂ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕਰਨਾ ਜੋ ਤੁਹਾਨੂੰ ਜਿੰਨੀ ਵਾਰ ਲੋੜ ਹੋਵੇ ਕਹਿਣ ਦੇਣ, ਸੋਗ ਦੀ ਪਕੜ ਢਿੱਲੀ ਕਰਨ ਦੇ ਸਭ ਤੋਂ ਭਰੋਸੇਯੋਗ ਤਰੀਕਿਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਹੈ। ਉਸੇ ਦੌਰ ਵਿੱਚੋਂ ਲੰਘ ਰਹੇ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਸਹਾਇਤਾ ਸਮੂਹ ਉਹ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ ਜੋ ਦੋਸਤ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦੇ, ਯਾਨੀ ਤੁਹਾਨੂੰ ਯਾਦ ਦਿਵਾਉਣਾ ਕਿ ਇਸ ਵਿੱਚੋਂ ਕੁਝ ਵੀ ਤੁਹਾਨੂੰ ਅਜੀਬ ਨਹੀਂ ਬਣਾਉਂਦਾ।
ਹੁਣ ਤੁਸੀਂ ਕੌਣ ਹੋ, ਇਹ ਲੱਭਣਾ
ਕਿਸੇ ਮੋੜ ਉੱਤੇ ਸਵਾਲ ਬਦਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। "ਮੈਂ ਇਸ ਵਿੱਚੋਂ ਬਚਾਂ ਕਿਵੇਂ" ਦੀ ਥਾਂ "ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਉਸ ਜੋੜੇ ਦਾ ਅੱਧ ਨਹੀਂ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਹਾਂ ਕੌਣ।" ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਤਲਾਕ ਦਾ ਇਹੀ ਚੁੱਪ-ਚਪੀਤਾ ਉਮੀਦ ਵਾਲਾ ਹਿੱਸਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਭਾਵੇਂ ਪਹਿਲਾਂ ਇੰਝ ਨਾ ਲੱਗੇ।
ਉਨ੍ਹਾਂ ਧਾਗਿਆਂ ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰੋ ਜੋ ਛੁੱਟ ਗਏ ਸਨ। ਵਿਆਹ ਦੌਰਾਨ ਆਮ ਤੌਰ ਉੱਤੇ ਕੁਝ ਨਾ ਕੁਝ ਹੇਠਾਂ ਰੱਖ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਕੋਈ ਸ਼ੌਕ, ਕੋਈ ਦੋਸਤੀ, ਕਿਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦਾ ਸੰਗੀਤ, ਜਾਂ ਸ਼ਨੀਵਾਰ ਬਿਤਾਉਣ ਦਾ ਕੋਈ ਢੰਗ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਦੁਬਾਰਾ ਫੜੋ, ਇਸ ਲਈ ਨਹੀਂ ਕਿ ਉਸ ਨਾਲ ਸਭ ਠੀਕ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ, ਸਗੋਂ ਇਸ ਲਈ ਕਿ ਉਹ ਯਾਦ ਦਿਵਾਉਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਇਸ ਰਿਸ਼ਤੇ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਵੀ ਸੀ ਅਤੇ ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਵੀ ਰਹੋਗੇ।
ਫਿਰ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਕੁਝ ਬਿਲਕੁਲ ਨਵਾਂ ਵੀ ਜੋੜਨ ਦਿਓ। ਕੋਈ ਕਲਾਸ, ਕੋਈ ਸੇਵਾ ਦਾ ਕੰਮ, ਜਾਂ ਕੋਈ ਹੁਨਰ ਜੋ ਤੁਸੀਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਸਿੱਖਣਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਸੀ। ਮਕਸਦ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਸੁਧਾਰਨਾ ਨਹੀਂ। ਮਕਸਦ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਇਕੱਲੇ ਕੋਈ ਇੱਕ ਓਪਰਾ ਕੰਮ ਕਰਨਾ ਤੁਹਾਨੂੰ ਇੱਕ ਛੋਟਾ, ਸੱਚਾ ਸਬੂਤ ਦਿੰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਤੁਹਾਥੋਂ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਟੁਕੜੇ ਤੁਹਾਡੀ ਸੋਚ ਨਾਲੋਂ ਛੇਤੀ ਜੁੜਦੇ ਹਨ।
ਤੁਲਨਾ ਕਰਨ ਦੀ ਆਦਤ ਨਾਲ ਨਰਮੀ ਵਰਤੋ। ਤੁਹਾਡਾ ਕੋਈ ਜਾਣੂ ਸਾਲ ਭਰ ਵਿੱਚ ਦੁਬਾਰਾ ਵਿਆਹ ਕਰਵਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਕੋਈ ਹੋਰ ਤਿੰਨ ਸਾਲਾਂ ਬਾਅਦ ਵੀ ਜੂਝ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਕੋਈ ਵੀ ਤੁਹਾਡੇ ਸਮੇਂ ਬਾਰੇ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਦੱਸਦਾ। ਤਲਾਕ ਤੋਂ ਭਰਨਾ ਕਿਸੇ ਸਮਾਂ-ਸਾਰਣੀ ਉੱਤੇ ਨਹੀਂ ਚੱਲਦਾ, ਅਤੇ "ਪਿੱਛੇ ਰਹਿ ਜਾਣਾ" ਕੋਈ ਅਸਲੀ ਥਾਂ ਨਹੀਂ।
ਜੇ ਬੱਚੇ ਦੇਖ ਰਹੇ ਹਨ
ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਮਿਲ ਕੇ ਬੱਚੇ ਪਾਲ ਰਹੇ ਹੋ, ਤਾਂ ਤੁਸੀਂ ਆਪਣਾ ਸੋਗ ਵੀ ਕਰ ਰਹੇ ਹੋ ਅਤੇ ਨਾਲੋ-ਨਾਲ ਛੋਟੇ ਇਨਸਾਨਾਂ ਨੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਆਪਣੇ ਸੋਗ ਵਿੱਚੋਂ ਸੰਭਾਲ ਰਹੇ ਹੋ, ਜੋ ਇੱਕ ਬੰਦੇ ਤੋਂ ਬਹੁਤ ਵੱਡੀ ਮੰਗ ਹੈ। ਤੁਹਾਨੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਹਰ ਵੇਲੇ ਠੀਕ-ਠਾਕ ਰਹਿਣ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ। ਬੱਚਿਆਂ ਦੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਧ ਮਦਦ ਉਹ ਮਾਪਾ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ ਜੋ ਦਿਖਾਵਾ ਕਰੇ ਕਿ ਕੁਝ ਹੋਇਆ ਹੀ ਨਹੀਂ। ਮਦਦ ਉਹ ਮਾਪਾ ਕਰਦਾ ਹੈ ਜੋ ਬਹੁਤਾ ਕਰਕੇ ਟਿਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਘਰ ਨੂੰ ਸ਼ਾਂਤ ਰੱਖਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵਿਚਕਾਰ ਪੀਸੇ ਜਾਣ ਤੋਂ ਬਚਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਲੜਾਈ ਉਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਦੂਰ ਰੱਖੋ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਦੋਵਾਂ ਮਾਪਿਆਂ ਨੂੰ ਖੁੱਲ੍ਹ ਕੇ ਪਿਆਰ ਕਰਨ ਦਿਓ। ਅਤੇ ਆਪਣਾ ਖ਼ਿਆਲ ਓਨਾ ਹੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਰੱਖੋ ਜਿੰਨਾ ਆਪਣੇ ਲਈ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਤੁਹਾਡੇ ਟਿਕਾਅ ਵਿੱਚੋਂ ਹੀ ਸਹਾਰਾ ਲੈਂਦੇ ਹਨ।
ਸੱਚੀ ਮਦਦ ਕਦੋਂ ਲੈਣੀ ਹੈ
ਤਲਾਕ ਦਾ ਸੋਗ ਸਮੇਂ ਨਾਲ ਹਲਕਾ ਹੋਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਭਾਵੇਂ ਰਾਹ ਸਿੱਧਾ ਨਾ ਵੀ ਹੋਵੇ। ਮਦਦ ਮੰਗਣਾ ਇਸ ਦੀ ਨਿਸ਼ਾਨੀ ਨਹੀਂ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਇਸ ਨੂੰ ਮਾੜਾ ਸੰਭਾਲਿਆ। ਅਕਸਰ ਇਹੀ ਅਗਲਾ ਕਦਮ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਕਿਸੇ ਡਾਕਟਰ ਜਾਂ ਥੈਰੇਪਿਸਟ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕਰਨੀ ਬਣਦੀ ਹੈ ਜੇ ਕਈ ਮਹੀਨਿਆਂ ਬਾਅਦ ਵੀ ਭਾਰੀਪਣ ਬਿਲਕੁਲ ਨਹੀਂ ਲਹਿ ਰਿਹਾ, ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਆਮ ਦਿਨ ਵੀ ਨਹੀਂ ਕੱਢ ਪਾ ਰਹੇ, ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਹੱਦੋਂ ਵੱਧ ਸੌਂ ਰਹੇ ਹੋ ਜਾਂ ਲਗਭਗ ਸੌਂ ਹੀ ਨਹੀਂ ਰਹੇ, ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਸ਼ਰਾਬ ਜਾਂ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਚੀਜ਼ ਦਾ ਸਹਾਰਾ ਲੈ ਰਹੇ ਹੋ, ਜਾਂ ਜੇ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਗੱਲਾਂ ਦੀ ਪਹਿਲਾਂ ਅਹਿਮੀਅਤ ਸੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਦਿਲਚਸਪੀ ਮੁੱਕ ਗਈ ਹੈ ਅਤੇ ਉਹ ਸਪਾਟ ਅਹਿਸਾਸ ਹਟ ਨਹੀਂ ਰਿਹਾ। ਇੱਕ ਚੰਗਾ ਥੈਰੇਪਿਸਟ ਤੁਹਾਨੂੰ ਇਹ ਨਹੀਂ ਦੱਸੇਗਾ ਕਿ ਤਲਾਕ ਤੁਹਾਡੀ ਨਾਕਾਮੀ ਸੀ ਅਤੇ ਨਾ ਹੀ ਕੋਈ ਸਮਾਂ-ਸੀਮਾ ਫੜਾਏਗਾ। ਉਹ ਤੁਹਾਨੂੰ ਸੋਗ ਚੁੱਕਣ ਵਿੱਚ ਮਦਦ ਕਰੇਗਾ ਅਤੇ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਤੁਹਾਨੂੰ ਆਪਣੇ ਪੈਰਾਂ ਉੱਤੇ ਵਾਪਸ ਲਿਆਏਗਾ।
ਅਤੇ ਜੇ ਕਦੇ ਤੁਸੀਂ ਉਸ ਥਾਂ ਪਹੁੰਚ ਜਾਓ ਜਿੱਥੇ ਦਰਦ ਸਹਿਣ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਲੱਗੇ, ਜਾਂ ਤੁਹਾਡੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਇਹ ਖ਼ਿਆਲ ਆਉਣ ਲੱਗੇ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਇੱਥੇ ਰਹਿਣਾ ਹੀ ਨਹੀਂ ਚਾਹੁੰਦੇ, ਤਾਂ ਕਿਰਪਾ ਕਰਕੇ ਇਸ ਨੂੰ ਹੁਣੇ ਮਦਦ ਮੰਗਣ ਦਾ ਕਾਰਨ ਸਮਝੋ, ਬਾਅਦ ਵਿੱਚ ਦਾ ਨਹੀਂ। ਅੱਜ ਰਾਤ ਹੀ ਕਿਸੇ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕਰੋ। ਲੋਕ ਇਸ ਵਿੱਚੋਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਕੱਢਣ ਵਿੱਚ ਮਦਦ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਤੁਹਾਨੂੰ ਇਹ ਇਕੱਲੇ ਦੰਦ ਪੀਸ ਕੇ ਨਹੀਂ ਸਹਿਣਾ ਪੈਣਾ।
ਤੁਸੀਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਇੰਝ ਮਹਿਸੂਸ ਨਹੀਂ ਕਰੋਗੇ ਜਿਵੇਂ ਅੱਜ ਕਰ ਰਹੇ ਹੋ। ਬਿਸਤਰੇ ਦਾ ਖ਼ਾਲੀ ਪਾਸਾ ਪਹਿਲੀ ਦਿਸਣ ਵਾਲੀ ਚੀਜ਼ ਰਹਿਣੀ ਬੰਦ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਅਤੇ ਉਹ ਚੁੱਪ, ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ, ਕਿਸੇ ਦੀ ਗ਼ੈਰਹਾਜ਼ਰੀ ਨਾਲੋਂ ਵੱਧ ਖੁੱਲ੍ਹੀ ਥਾਂ ਵਰਗੀ ਲੱਗਣ ਲੱਗਦੀ ਹੈ।
ਸਰੋਤ
- Mental Health America, Coping with Separation and Divorce
- Cleveland Clinic, Grief: Types, Symptoms & How To Cope
- Mayo Clinic News Network, 7 Steps for Managing Grief and Loss