ਬ੍ਰੇਕਅੱਪ ਤੁਹਾਨੂੰ ਕੀ ਸਿਖਾ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਬਿਨਾਂ ਝੂਠੀ ਹੌਸਲਾ-ਅਫ਼ਜ਼ਾਈ ਦੇ

ਪਹਿਲੇ ਹਫ਼ਤੇ ਵਿੱਚ ਹੀ ਕੋਈ ਨਾ ਕੋਈ ਤੁਹਾਨੂੰ ਇਹ ਕਹੇਗਾ। ਸ਼ਾਇਦ ਇੱਕ ਤੋਂ ਵੱਧ ਜਣੇ। "ਹਰ ਗੱਲ ਪਿੱਛੇ ਕੋਈ ਵਜ੍ਹਾ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।" "ਤੈਨੂੰ ਇਸ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਮਿਲੇਗਾ।" "ਇੱਕ ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਬੰਦ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਤਾਂ..." ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਨੀਅਤ ਚੰਗੀ ਹੈ। ਉਹ ਤੁਹਾਨੂੰ ਪਿਆਰ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਤੁਹਾਡਾ ਦਰਦ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਬੇਚੈਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਸੋ ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਨੇੜੇ ਪਈ ਚਮਕਦੀ ਚੀਜ਼ ਚੁੱਕ ਕੇ ਤੁਹਾਨੂੰ ਪਾਣੀ ਦੇ ਗਿਲਾਸ ਵਾਂਗ ਫੜਾ ਦਿੰਦੇ ਹਨ।

ਤੇ ਤੁਸੀਂ ਉਹ ਫੜੀ ਖੜ੍ਹੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹੋ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਬੋਲਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਨਾਲੋਂ ਵੀ ਵੱਧ ਇਕੱਲੇ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਦੇ ਹੋਏ।

ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਇਸ ਵੇਲੇ ਓਥੇ ਹੋ, ਤਾਂ ਇੱਥੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰੋ: ਬ੍ਰੇਕਅੱਪ ਇੱਕ ਘਾਟਾ ਹੈ। ਇਹ ਕੋਈ ਸਬਕ ਨਹੀਂ ਜੋ ਤੁਸੀਂ ਵੇਲੇ ਸਿਰ ਸਿੱਖ ਨਾ ਸਕੇ, ਨਾ ਹੀ ਤੁਹਾਡੇ ਰਵੱਈਏ ਦਾ ਇਮਤਿਹਾਨ। ਇਹ ਇੱਕ ਘਾਟਾ ਹੈ। ਸੁਖ ਤੇ ਮਾਅਨੇ, ਜੇ ਆਉਣੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਬਾਅਦ ਵਿੱਚ ਆਉਣਗੇ, ਤੇ ਆਪਣੇ ਵਕਤ ਤੇ ਆਉਣਗੇ। ਕੋਈ ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ ਕਾਹਲੀ ਨਹੀਂ ਕਰਵਾ ਸਕਦਾ ਕਿ ਤੁਹਾਨੂੰ ਇਹ ਹੁਣ ਤੱਕ ਮਹਿਸੂਸ ਹੋ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਸੀ।

ਏਨਾ ਦਰਦ ਕਿਉਂ ਹੁੰਦਾ ਹੈ

ਤੁਸੀਂ ਵਧਾ-ਚੜ੍ਹਾ ਕੇ ਨਹੀਂ ਦੱਸ ਰਹੇ। ਬ੍ਰੇਕਅੱਪ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਦੀ ਪੀੜ ਇਸ ਗੱਲ ਦੀ ਨਿਸ਼ਾਨੀ ਨਹੀਂ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਹੱਦੋਂ ਵੱਧ ਜੁੜ ਗਏ ਸੀ ਜਾਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਕਾਫ਼ੀ ਪਿਆਰ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ ਸੀ। ਤੁਹਾਡਾ ਦਿਮਾਗ਼ ਠੀਕ ਓਹੀ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ ਜੋ ਦਿਮਾਗ਼ ਉਦੋਂ ਕਰਦੇ ਹਨ ਜਦੋਂ ਕੋਈ ਚੀਜ਼ ਜਿਸ ਨੂੰ ਚਾਹੁਣ ਲਈ ਉਹ ਬਣੇ ਹੋਏ ਹਨ, ਅਚਾਨਕ ਗ਼ਾਇਬ ਹੋ ਜਾਵੇ।

ਮਾਨਵ-ਵਿਗਿਆਨੀ Helen Fisher ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਾਥੀਆਂ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਦਿਮਾਗ਼ ਦੇ ਸਕੈਨਰ ਵਿੱਚ ਪਾਇਆ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਹਾਲ ਹੀ ਵਿੱਚ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਾਥੀ ਨੇ ਛੱਡਿਆ ਸੀ, ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਓਸੇ ਬੰਦੇ ਦੀ ਤਸਵੀਰ ਵਿਖਾਈ। ਜੋ ਹਿੱਸੇ ਜਗੇ, ਉਹ ਸਿਰਫ਼ ਉਦਾਸੀ ਵਾਲੇ ਨਹੀਂ ਸਨ। ਉਹ ਉਹ ਹਿੱਸੇ ਸਨ ਜੋ ਪ੍ਰੇਰਣਾ, ਇਨਾਮ ਤੇ ਤਲਬ ਨਾਲ ਜੁੜੇ ਹੋਏ ਹਨ, ਓਹੀ ਸਰਕਟ ਜੋ ਨਸ਼ੇ ਦੀ ਲਤ ਚਲਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਜਿਸ ਨੇ ਹੁਣੇ ਤੁਹਾਨੂੰ ਛੱਡਿਆ ਹੈ, ਉਸ ਦਾ ਚਿਹਰਾ ਵੇਖਣਾ ਦਿਮਾਗ਼ ਵਿੱਚ ਬਹੁਤ ਹੱਦ ਤੱਕ ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦਰਜ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਜਿਵੇਂ ਕਿਸੇ ਅਜਿਹੀ ਚੀਜ਼ ਦੀ ਤਲਬ ਜੋ ਤੁਹਾਨੂੰ ਮਿਲ ਨਹੀਂ ਸਕਦੀ।

ਇਸ ਤੋਂ ਇੱਕ ਕੰਮ ਦੀ ਗੱਲ ਪਤਾ ਲੱਗਦੀ ਹੈ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮੈਸੇਜ ਕਰਨ ਦੀ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪ੍ਰੋਫ਼ਾਈਲ ਵੇਖਣ ਦੀ, ਉਸ ਥਾਂ ਕੋਲੋਂ ਲੰਘਣ ਦੀ ਜਿੱਥੇ ਤੁਸੀਂ ਮਿਲਦੇ ਸੀ, ਇਹ ਖਿੱਚ ਕਮਜ਼ੋਰੀ ਨਹੀਂ। ਇਹ ਤਲਬ ਹੈ, ਜੋ ਉਸ ਪੁਰਾਣੀ ਮਸ਼ੀਨਰੀ ਤੇ ਚੱਲ ਰਹੀ ਹੈ ਜੋ ਤੁਹਾਨੂੰ ਆਪਣੇ ਪਿਆਰਿਆਂ ਨਾਲ ਜੋੜੀ ਰੱਖਣ ਲਈ ਬਣੀ ਸੀ। ਇਹ ਜਾਣ ਕੇ ਤਲਬ ਗ਼ਾਇਬ ਨਹੀਂ ਹੋ ਜਾਵੇਗੀ। ਪਰ ਇਹ ਤੁਹਾਨੂੰ ਪਹਿਲੀ ਪੀੜ ਉੱਤੇ ਦੂਜੀ ਪਰਤ ਚੜ੍ਹਾਉਣ ਤੋਂ ਬਚਾ ਸਕਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਸ਼ਰਮ ਕਿ "ਮੈਂ ਇਸ ਤੋਂ ਅੱਗੇ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ ਵਧ ਪਾ ਰਿਹਾ।"

ਇਸੇ ਕਰਕੇ ਵਕਤ ਸੱਚਮੁੱਚ ਮਾਅਨੇ ਰੱਖਦਾ ਹੈ। ਤਲਬ ਨੂੰ ਖ਼ੁਰਾਕ ਨਾ ਮਿਲੇ ਤਾਂ ਉਹ ਮੱਧਮ ਪੈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਹਰ ਉਹ ਦਿਨ ਜਿਸ ਦਿਨ ਤੁਸੀਂ ਇਸ ਵਿੱਚ ਤੇਲ ਨਹੀਂ ਪਾਉਂਦੇ, ਅੱਗ ਥੋੜ੍ਹੀ ਹੋਰ ਛੋਟੀ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਭਾਵੇਂ ਉਸ ਦਿਨ ਇੰਝ ਮਹਿਸੂਸ ਨਾ ਹੋਵੇ।

"ਸਿਰਫ਼ ਚੰਗਾ-ਚੰਗਾ ਸੋਚੋ" ਵਾਲੀ ਮੁਸ਼ਕਲ

ਬ੍ਰੇਕਅੱਪ ਦੇ ਪਿੱਛੇ-ਪਿੱਛੇ ਤੁਰਦੇ ਉਸ ਖ਼ੁਸ਼ੀ ਵਾਲੇ ਦਬਾਅ ਦਾ ਹੁਣ ਇੱਕ ਨਾਂ ਹੈ। ਟੌਕਸਿਕ ਪਾਜ਼ੀਟਿਵਿਟੀ। ਇਹ ਇਹ ਜ਼ਿੱਦ ਹੈ ਕਿ ਭਾਵੇਂ ਕੁਝ ਵੀ ਹੋ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇ, ਤੁਸੀਂ ਖ਼ੁਸ਼-ਮਿਜ਼ਾਜ ਰਹੋ, ਤੇ ਇਸ ਦੇ ਹੇਠਾਂ ਲੁਕਿਆ ਸੁਨੇਹਾ ਇਹ ਹੈ: ਤੁਹਾਡੀ ਉਦਾਸੀ ਇੱਕ ਮੁਸ਼ਕਲ ਹੈ ਜੋ ਠੀਕ ਕਰਨੀ ਹੈ, ਕੋਈ ਅਹਿਸਾਸ ਨਹੀਂ ਜੋ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਨਾ ਹੈ।

ਸੁਣਨ ਵਿੱਚ ਬੇਜ਼ਰਰ ਲੱਗਦਾ ਹੈ। ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹੈ ਨਹੀਂ। ਜਦੋਂ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਤਿਆਰ ਹੋਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਚੰਗਾ ਪਾਸਾ ਵੇਖਣ ਲਈ ਧੱਕਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਸਭ ਤੋਂ ਆਮ ਨਤੀਜਾ ਸੁਖ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ। ਇਕੱਲਾਪਣ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਤੁਸੀਂ ਸਿੱਖ ਲੈਂਦੇ ਹੋ ਕਿ ਤੁਹਾਡੇ ਅਸਲੀ ਅਹਿਸਾਸਾਂ ਦਾ ਇੱਥੇ ਸੁਆਗਤ ਨਹੀਂ, ਸੋ ਤੁਸੀਂ ਉਹ ਸਾਂਝੇ ਕਰਨੇ ਬੰਦ ਕਰ ਦਿੰਦੇ ਹੋ ਤੇ ਇਕੱਲੇ ਹੀ ਢੋਂਦੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹੋ। ਇਸ ਬਾਰੇ ਲਿਖਣ ਵਾਲੇ ਮਾਹਰ ਦੱਸਦੇ ਹਨ ਕਿ ਧੱਕੇ ਦੀ ਸਕਾਰਾਤਮਕਤਾ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਆਮ ਜਿਹੇ ਸੋਗ ਉੱਤੇ ਵੀ ਸ਼ਰਮਿੰਦਾ ਕਰ ਸਕਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਲੋੜ ਪੈਣ ਤੇ ਮਦਦ ਮੰਗਣ ਦੀ ਸੰਭਾਵਨਾ ਘਟਾ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।

ਇੱਕ ਹੋਰ ਡੂੰਘੀ ਮੁਸ਼ਕਲ ਵੀ ਹੈ। ਜਿਹੜੇ ਅਹਿਸਾਸ ਤੁਸੀਂ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਨ ਤੋਂ ਇਨਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹੋ, ਉਹ ਸ਼ਰਾਫ਼ਤ ਨਾਲ ਚਲੇ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦੇ। ਲੋਕ ਦੁਖਦਾਈ ਅਹਿਸਾਸਾਂ ਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਸੰਭਾਲਦੇ ਹਨ, ਇਸ ਦੀ ਤੁਲਨਾ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਖੋਜ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਪੱਕਾ ਪੈਟਰਨ ਮਿਲਿਆ ਹੈ: ਕਿਸੇ ਅਹਿਸਾਸ ਨੂੰ ਦਬਾਉਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਉਸ ਨੂੰ ਹੋਣ ਦੇਣ ਨਾਲੋਂ ਮਾੜਾ ਕੰਮ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਸਵੀਕਾਰਨਾ, ਯਾਨੀ ਅਹਿਸਾਸ ਨੂੰ ਬੱਸ ਓਥੇ ਹੋਣ ਦੇਣਾ, ਵਾਰ-ਵਾਰ ਦਬਾਉਣ ਤੋਂ ਅੱਗੇ ਨਿਕਲਦਾ ਹੈ। ਜਿਸ ਸੋਗ ਨੂੰ ਤੁਸੀਂ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਨ ਦਿੰਦੇ ਹੋ, ਉਹ ਲੰਘ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਿਸ ਨੂੰ ਤੁਸੀਂ ਅੰਦਰ ਨਿਗਲ ਲੈਂਦੇ ਹੋ, ਉਹ ਉਡੀਕਦਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।

ਸੋ ਆਪਣੇ ਨਾਲ ਪਹਿਲੀ ਮਿਹਰਬਾਨੀ ਇਹ ਕਰੋ ਕਿ ਸਮਾਂ-ਸੀਮਾ ਹਟਾ ਦਿਓ। ਤੁਹਾਡੇ ਸਿਰ ਕਿਸੇ ਦਾ ਏਨਾ ਕਰਜ਼ ਨਹੀਂ ਕਿ ਤੈਅ ਵਕਤ ਤੇ ਠੀਕ ਹੋ ਜਾਓ। ਜੋ ਗੱਲ ਦੁਖਦਾਈ ਸੀ, ਉਸ ਬਾਰੇ ਉਦਾਸ ਹੋਣ ਦਾ ਤੁਹਾਨੂੰ ਪੂਰਾ ਹੱਕ ਹੈ।

ਇਸ ਨੂੰ ਸੱਚਾ ਘਾਟਾ ਬਣਨ ਦਿਓ

ਬ੍ਰੇਕਅੱਪ ਤੁਹਾਨੂੰ ਕੁਝ ਸਿਖਾਵੇ, ਇਸ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਉਸ ਨੂੰ ਦੁਖਾਉਣ ਦੀ ਇਜਾਜ਼ਤ ਦੇਣੀ ਪੈਂਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਦਾ ਸੋਗ ਕਰਨਾ ਆਪਣੇ ਦੁੱਖ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬੇ ਰਹਿਣਾ ਨਹੀਂ। ਇੰਝ ਹੀ ਜ਼ਖ਼ਮ ਭਰਦਾ ਹੈ।

ਜਦੋਂ ਤੁਸੀਂ ਇਸ ਵਿੱਚੋਂ ਲੰਘ ਰਹੇ ਹੋ, ਕੁਝ ਗੱਲਾਂ ਮਦਦ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ:

• ਜੋ ਗੁਆਚਿਆ, ਉਸ ਨੂੰ ਨਾਂ ਦਿਓ। ਗੁਆਚਿਆ ਸਿਰਫ਼ ਬੰਦਾ ਹੀ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ। ਉਹ ਹਰ ਐਤਵਾਰ ਦੀ ਸਵੇਰ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਆਪਸੀ ਮਜ਼ਾਕ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਭਵਿੱਖ ਦਾ ਉਹ ਨਕਸ਼ਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਜੋ ਤੁਸੀਂ ਮਨ ਵਿੱਚ ਅੱਧਾ ਬਣਾ ਲਿਆ ਸੀ। ਜਦੋਂ ਤੁਸੀਂ ਇਹ ਸਭ ਗਿਣਦੇ ਨਹੀਂ, ਤਾਂ ਸੋਗ ਉਲਝ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਤੁਹਾਨੂੰ ਸਿਰਫ਼ ਸਾਥੀ ਨਹੀਂ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਸਾਰੀਆਂ ਯੋਜਨਾਵਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਯਾਦ ਕਰਨ ਦਾ ਹੱਕ ਹੈ।
• ਜ਼ਖ਼ਮ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਨਾ ਉਧੇੜੋ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪ੍ਰੋਫ਼ਾਈਲ ਵੇਖਣੀ, ਪੁਰਾਣੇ ਮੈਸੇਜ ਦੁਬਾਰਾ ਪੜ੍ਹਨੇ, ਕਿਸੇ ਸਾਂਝੇ ਦੋਸਤ ਰਾਹੀਂ ਖ਼ਬਰਾਂ ਲੈਂਦੇ ਰਹਿਣਾ, ਇਹ ਜੁੜੇ ਰਹਿਣ ਵਾਂਗ ਲੱਗਦਾ ਹੈ। ਬਹੁਤਾ ਕਰਕੇ ਇਹ ਤਲਬ ਨੂੰ ਖ਼ੁਰਾਕ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਤੁਹਾਨੂੰ ਕੋਈ ਵੱਡਾ ਐਲਾਨ ਕਰਨ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ। ਤੁਸੀਂ ਬੱਸ ਚੁੱਪ-ਚਾਪ ਕੁਝ ਸਮੇਂ ਲਈ ਉਸ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਕੋਲੋਂ ਲੰਘਣਾ ਬੰਦ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹੋ।
• ਇਸ ਨੂੰ ਸਿਰਫ਼ ਦਿਮਾਗ਼ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ, ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਵੀ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰੋ। ਜੇ ਰੋਣਾ ਆਵੇ ਤਾਂ ਰੋ ਲਓ। ਤੁਰੋ-ਫਿਰੋ, ਸੌਂਵੋ, ਢੰਗ ਦਾ ਕੁਝ ਖਾਓ। ਸੋਗ ਸਰੀਰਕ ਵੀ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਜੋ ਬੁਨਿਆਦੀ ਗੱਲਾਂ ਤੁਸੀਂ ਕਿਸੇ ਬੀਮਾਰ ਦੋਸਤ ਨੂੰ ਦਿੰਦੇ, ਓਹੀ ਹੁਣ ਤੁਹਾਨੂੰ ਚਾਹੀਦੀਆਂ ਹਨ।
• ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਨੇੜੇ ਆਉਣ ਦਿਓ, ਪਰ ਸਹੀ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਜੋ ਤੁਹਾਨੂੰ ਧੱਕੇ ਨਾਲ ਚੰਗੇ ਪਾਸੇ ਵੱਲ ਖਿੱਚਦੇ ਹਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਜੋ ਹਨੇਰੇ ਵਿੱਚ ਵੀ ਤੁਹਾਡੇ ਨਾਲ ਬੈਠ ਸਕਦੇ ਹਨ ਤੇ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਇਹ ਲੋੜ ਨਹੀਂ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਹੁਣੇ ਠੀਕ ਹੋ ਜਾਓ।

ਇਸ ਵਿੱਚੋਂ ਕੁਝ ਵੀ ਤੁਹਾਥੋਂ ਇਹ ਨਹੀਂ ਮੰਗਦਾ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਕੋਈ ਚੰਗਾ ਪਹਿਲੂ ਲੱਭੋ। ਤੁਸੀਂ ਬੱਸ ਇੱਕ ਔਖੇ ਦੌਰ ਵਿੱਚੋਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਦਾ ਸਾਥ ਦੇ ਰਹੇ ਹੋ। ਫ਼ਿਲਹਾਲ ਏਨਾ ਹੀ ਕਾਫ਼ੀ ਕੰਮ ਹੈ।

ਤੁਹਾਡੀ ਯਾਦਦਾਸ਼ਤ ਤੁਹਾਡੇ ਨਾਲ ਝੂਠ ਬੋਲੇਗੀ

ਸੋਗ ਇੱਕ ਅਜੀਬ ਕੰਮ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਇਸ ਬਾਰੇ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਦੱਸ ਦੇਣਾ ਬਣਦਾ ਹੈ। ਬ੍ਰੇਕਅੱਪ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਦੇ ਹਫ਼ਤਿਆਂ ਵਿੱਚ ਤੁਹਾਡਾ ਮਨ ਉਸ ਰਿਸ਼ਤੇ ਦੀ ਕਾਂਟ-ਛਾਂਟ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪੈਂਦਾ ਹੈ। ਮਾੜੇ ਹਿੱਸੇ ਧੁੰਦਲੇ ਪੈ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਚੰਗੇ ਹਿੱਸਿਆਂ ਉੱਤੇ ਨਿੱਘੀ ਰੌਸ਼ਨੀ ਪੈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸ਼ਾਮ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਯਾਦ ਕਰਦੇ ਹੋ ਤੇ ਉਹ ਝਗੜਾ ਭੁੱਲ ਜਾਂਦੇ ਹੋ ਜੋ ਅਗਲੀ ਸਵੇਰ ਹੋਇਆ ਸੀ।

ਦਿਮਾਗ਼ ਦਾ ਉਹ ਤਲਬ ਵਾਲਾ ਸਿਸਟਮ ਇਸ ਦਾ ਇੱਕ ਕਾਰਨ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਤੁਸੀਂ ਕਿਸੇ ਬੰਦੇ ਦੀ ਘਾਟ ਵਿੱਚੋਂ ਲੰਘ ਰਹੇ ਹੁੰਦੇ ਹੋ, ਤਾਂ ਮਨ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਪਲਾਂ ਦੀ ਝਲਕੀ ਵਿਖਾਉਂਦਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਓਹੀ ਝਲਕੀ ਤੁਹਾਨੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਚਾਹੁਣ ਲਾਉਂਦੀ ਹੈ। ਇਹ ਜਾਣ-ਬੁੱਝ ਕੇ ਝੂਠ ਨਹੀਂ ਬੋਲ ਰਿਹਾ। ਇਹ ਬੱਸ ਬਹੁਤ ਪੱਕੇ ਇਰਾਦੇ ਵਾਲਾ ਹੈ।

ਸੋ ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਇਹ ਸੋਚਦੇ ਫੜੋ ਕਿ "ਸ਼ਾਇਦ ਏਨਾ ਬੁਰਾ ਵੀ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਸ਼ਾਇਦ ਗ਼ਲਤੀ ਮੇਰੀ ਹੀ ਸੀ, ਸ਼ਾਇਦ ਮੈਨੂੰ ਸੰਪਰਕ ਕਰ ਲੈਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ," ਤਾਂ ਕੁਝ ਕਰਨ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਰੁਕੋ। ਇਹ ਖ਼ਿਆਲ ਅਕਸਰ ਤਲਬ ਬੋਲ ਰਹੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਤੁਹਾਡੀ ਸਾਫ਼ ਸਮਝ ਨਹੀਂ। ਇੱਕ ਛੋਟਾ, ਕੰਮ ਦਾ ਬਚਾਅ: ਅਖ਼ੀਰ ਦੇ ਨੇੜੇ, ਜਦੋਂ ਤੁਹਾਡੀ ਸੋਚ ਸਾਫ਼ ਸੀ, ਤਾਂ ਤੁਹਾਡੇ ਕੋਲ ਪੱਕੇ ਕਾਰਨ ਹੋਣਗੇ। ਉਹ ਕਿਤੇ ਲਿਖ ਲਓ ਜਿੱਥੋਂ ਲੱਭ ਸਕੋ। ਕੋਈ ਵੈਰ ਪਾਲਣ ਲਈ ਨਹੀਂ। ਬੱਸ ਇਸ ਲਈ ਕਿ ਜਿਸ ਰਾਤ ਤੁਹਾਡੀ ਯਾਦਦਾਸ਼ਤ ਤੁਹਾਨੂੰ ਪਰੀ-ਕਹਾਣੀ ਵੇਚਣ ਲੱਗੇ, ਤੁਹਾਡੇ ਕੋਲ ਵਧੇਰੇ ਇਮਾਨਦਾਰ ਹਿਸਾਬ ਮੌਜੂਦ ਹੋਵੇ।

ਇਸੇ ਕਰਕੇ ਲੋਕ ਸਾਫ਼ ਵੱਖ ਹੋ ਜਾਣ ਦੀ ਸਲਾਹ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਇਸੇ ਕਰਕੇ ਉਹ ਸਲਾਹ ਮੰਨਣ ਵਾਲੀ ਹੈ। ਹਰ ਨਵਾਂ ਸੰਪਰਕ, ਹਰ "ਬੱਸ ਹਾਲ-ਚਾਲ ਪੁੱਛ ਰਿਹਾ ਸੀ," ਉਸ ਝਲਕੀ ਨੂੰ ਨਵੀਂ ਫ਼ਿਲਮ ਦੇ ਦਿੰਦਾ ਹੈ ਤੇ ਠੀਕ ਹੋਣ ਦੀ ਘੜੀ ਦੁਬਾਰਾ ਜ਼ੀਰੋ ਤੇ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਵਿੱਥ ਪਾਉਣੀ ਨਾ ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਸਜ਼ਾ ਹੈ ਤੇ ਨਾ ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ। ਇਹ ਉਹ ਥਾਂ ਹੈ ਜਿਸ ਦੀ ਤੁਹਾਡੀ ਸਮਝ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਆਉਣ ਲਈ ਲੋੜ ਹੈ।

ਆਪਣੇ ਉਸ ਹਿੱਸੇ ਨੂੰ ਦੁਬਾਰਾ ਬਣਾਉਣਾ ਜੋ ਗੁਆਚ ਗਿਆ

ਲੰਮਾ ਰਿਸ਼ਤਾ ਚੁੱਪ-ਚਾਪ ਤੁਹਾਡੀ ਪਛਾਣ ਦੀ ਕਾਫ਼ੀ ਥਾਂ ਮੱਲ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਤੁਹਾਡੇ ਵੀਕਐਂਡ, ਤੁਹਾਡੇ ਰੋਜ਼ ਦੇ ਢੰਗ, ਉਹ ਦੋਸਤ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਤੁਸੀਂ ਬਹੁਤਾ ਕਰਕੇ ਜੋੜੇ ਵਜੋਂ ਹੀ ਮਿਲਦੇ ਸੀ, ਤੇ ਉਹ ਛੋਟਾ ਜਿਹਾ ਰੋਜ਼ਾਨਾ ਸਵਾਲ ਕਿ ਉਹ ਕੀ ਸੋਚਣਗੇ। ਜਦੋਂ ਰਿਸ਼ਤਾ ਖ਼ਤਮ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਇਸ ਵਿੱਚੋਂ ਬਹੁਤ ਕੁਝ ਖ਼ਾਲੀ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਬ੍ਰੇਕਅੱਪ ਸਿਰਫ਼ ਉਦਾਸ ਨਹੀਂ ਸਗੋਂ ਭੰਬਲਭੂਸੇ ਵਾਲਾ ਵੀ ਇਸੇ ਕਰਕੇ ਲੱਗਦਾ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੁਸੀਂ ਇਹ ਅਹਿਸਾਸ ਵੀ ਕੁਝ ਗੁਆ ਬੈਠੇ ਹੋ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਕੌਣ ਹੋ ਤੇ ਤੁਹਾਡੇ ਦਿਨ ਦੀ ਸ਼ਕਲ ਕੀ ਹੈ।

ਇਸ ਹਿੱਸੇ ਲਈ ਤੁਹਾਨੂੰ ਉਡੀਕਣ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ। ਜਦੋਂ ਸੋਗ ਆਪਣਾ ਹੌਲਾ ਕੰਮ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਤੁਸੀਂ ਨਰਮੀ ਨਾਲ ਆਪਣਾ ਢਾਂਚਾ ਵਾਪਸ ਖੜ੍ਹਾ ਕਰਨਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹੋ।

• ਕੋਈ ਇੱਕ ਚੀਜ਼ ਦੁਬਾਰਾ ਚੁੱਕੋ ਜੋ ਉਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਤੁਹਾਡੀ ਸੀ, ਜਾਂ ਜੋ ਤੁਸੀਂ ਰਿਸ਼ਤੇ ਲਈ ਛੱਡ ਦਿੱਤੀ ਸੀ। ਕੋਈ ਸ਼ੌਕ, ਕੋਈ ਦੋਸਤੀ ਜੋ ਚੁੱਪ ਹੋ ਗਈ, ਕੋਈ ਥਾਂ ਜਿੱਥੇ ਤੁਸੀਂ ਇਕੱਲੇ ਜਾਂਦੇ ਸੀ ਤੇ ਚੰਗਾ ਲੱਗਦਾ ਸੀ।
• ਹਫ਼ਤੇ ਵਿੱਚ ਦੋ-ਚਾਰ ਛੋਟੇ ਲੰਗਰ ਪੱਕੇ ਕਰੋ। ਇੱਕ ਤੈਅ ਸੈਰ, ਐਤਵਾਰ ਨੂੰ ਕਿਸੇ ਆਪਣੇ ਨੂੰ ਫ਼ੋਨ, ਕੋਈ ਖਾਣਾ ਜੋ ਤੁਸੀਂ ਸੱਚਮੁੱਚ ਆਪ ਬਣਾਓ। ਖ਼ਾਲੀ ਵਕਤ ਵਿੱਚ ਹੀ ਤਲਬ ਤੇ ਪੁਰਾਣੀਆਂ ਯਾਦਾਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਧ ਕੰਮ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ। ਨਰਮ ਜਿਹਾ ਢਾਂਚਾ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਥਾਂ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦਾ।
• ਜੋ ਦੋਸਤੀਆਂ "ਸਾਡੀਆਂ" ਬਣ ਗਈਆਂ ਸਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਦੁਬਾਰਾ ਆਪਣੀਆਂ ਬਣਨ ਦਿਓ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਤੁਸੀਂ ਜੋੜੇ ਵਜੋਂ ਮਿਲਦੇ ਸੀ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਕਈ ਤੁਹਾਨੂੰ ਇਕੱਲੇ ਵੀ ਮਿਲ ਕੇ ਖ਼ੁਸ਼ ਹੋਣਗੇ। ਪਹਿਲਾ ਕਦਮ ਸ਼ਾਇਦ ਤੁਹਾਨੂੰ ਹੀ ਲੈਣਾ ਪਵੇ। ਆਮ ਤੌਰ ਤੇ ਇਹ ਲੈਣ ਵਾਲਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।

ਇਹ ਸਭ ਇਸ ਲਈ ਨਹੀਂ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਰੁੱਝੇ ਰਹੋ ਤੇ ਕੁਝ ਮਹਿਸੂਸ ਨਾ ਕਰਨਾ ਪਵੇ। ਸਗੋਂ ਉਲਟਾ। ਤੁਸੀਂ ਇੱਕ ਏਨੀ ਪੱਕੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਬਣਾ ਰਹੇ ਹੋ ਜੋ ਇਨ੍ਹਾਂ ਅਹਿਸਾਸਾਂ ਨੂੰ ਸੰਭਾਲ ਸਕੇ ਜਦੋਂ ਇਹ ਆਉਣ।

ਅੱਗੇ ਜਾ ਕੇ ਇਹ ਕੀ ਵਿਖਾ ਸਕਦਾ ਹੈ

ਜੋ ਗੱਲ ਉਹ ਖ਼ੁਸ਼-ਮਿਜ਼ਾਜ ਲੋਕ ਕਹਿਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ, ਉਸ ਦਾ ਇਮਾਨਦਾਰ ਰੂਪ ਇਹ ਹੈ, ਬਿਨਾਂ ਕਿਸੇ ਦਬਾਅ ਦੇ।

ਜੋ ਰਿਸ਼ਤਾ ਖ਼ਤਮ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੇ ਮਹੀਨੇ ਜਾਂ ਸਾਲ ਤੁਹਾਨੂੰ ਤੁਹਾਡੇ ਆਪਣੇ ਬਾਰੇ ਕਈ ਗੱਲਾਂ ਵਿਖਾਈਆਂ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ, ਤੇ ਜਦੋਂ ਤਿੱਖੀ ਪੀੜ ਬੈਠ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਕੁਝ ਪੜ੍ਹੀਆਂ ਜਾਣ ਲੱਗਦੀਆਂ ਹਨ। ਕਿਸੇ ਸੁੰਦਰ ਸਿੱਖਿਆ ਵਾਂਗ ਨਹੀਂ। ਸਗੋਂ ਕੁਝ ਚੁੱਪ-ਚਾਪ ਵੇਖੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਵਾਂਗ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਤੁਸੀਂ ਰੱਖ ਸਕਦੇ ਹੋ।

ਸ਼ਾਇਦ ਤੁਹਾਨੂੰ ਦਿਸੇ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਜੋ ਕਹਿੰਦੇ ਸੀ ਕਿ ਤੁਹਾਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਤੁਸੀਂ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਜੋ ਕੀਤਾ, ਦੋਵਾਂ ਵਿੱਚ ਕਿੰਨਾ ਫ਼ਰਕ ਸੀ। ਸ਼ਾਇਦ ਕੋਈ ਪੈਟਰਨ ਦਿਸੇ ਜੋ ਤੁਸੀਂ ਇੱਕ ਤੋਂ ਵੱਧ ਵਾਰ ਦੁਹਰਾਇਆ ਹੈ, ਕਿਹੋ ਜਿਹੇ ਬੰਦੇ ਵੱਲ ਤੁਸੀਂ ਖਿੱਚੇ ਜਾਂਦੇ ਹੋ, ਕਿਸ ਪਲ ਤੁਸੀਂ ਚੁੱਪ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹੋ, ਉਹ ਕਿਹੜੀ ਗੱਲ ਸੀ ਜੋ ਤੁਸੀਂ ਮੰਗ ਹੀ ਨਾ ਸਕੇ। ਸ਼ਾਇਦ ਤੁਹਾਨੂੰ ਪਤਾ ਲੱਗੇ ਕਿ ਤੁਹਾਡੀਆਂ ਅਸਲੀ ਹੱਦਾਂ ਕਿੱਥੇ ਹਨ, ਉਹ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਇੱਜ਼ਤ ਨਾ ਕਰਨ ਲਈ ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਮਨਾ ਲਿਆ ਸੀ। ਸ਼ਾਇਦ ਤੁਹਾਨੂੰ ਪਤਾ ਲੱਗੇ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਉਸ ਗੱਲ ਵਿੱਚੋਂ ਵੀ ਲੰਘ ਸਕਦੇ ਹੋ ਜਿਸ ਬਾਰੇ ਤੁਹਾਨੂੰ ਪੱਕਾ ਯਕੀਨ ਸੀ ਕਿ ਇਹ ਤੁਹਾਨੂੰ ਤੋੜ ਦੇਵੇਗੀ, ਤੇ ਇਹ ਵੀ ਆਪਣੇ ਆਪ ਵਿੱਚ ਵੱਡੀ ਜਾਣਕਾਰੀ ਹੈ।

ਅਸਲ ਗੱਲ ਵਕਤ ਦੀ ਹੈ। ਇਹ ਸਬਕ ਤੁਸੀਂ ਤੀਜੇ ਦਿਨ ਜ਼ੋਰ ਲਾ ਕੇ ਨਹੀਂ ਕੱਢ ਸਕਦੇ। ਇਹ ਆਪਣੇ ਆਪ ਹੀ ਉੱਭਰਦੇ ਹਨ, ਹਫ਼ਤਿਆਂ ਜਾਂ ਮਹੀਨਿਆਂ ਬਾਅਦ, ਨਹਾਉਂਦੇ ਹੋਏ ਜਾਂ ਸੈਰ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਜਦੋਂ ਤੁਹਾਡੇ ਨਰਵਸ ਸਿਸਟਮ ਨੇ ਅਲਾਰਮ ਵਜਾਉਣਾ ਬੰਦ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਹੋਵੇ। ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਬਹੁਤ ਛੇਤੀ ਮਾਅਨੇ ਲੱਭਣ ਤੁਰ ਪਓਗੇ, ਤਾਂ ਆਮ ਤੌਰ ਤੇ ਤੁਹਾਨੂੰ ਵਿਕਾਸ ਦਾ ਭੇਸ ਪਾ ਕੇ ਬੈਠੀ ਸਵੈ-ਨਿੰਦਾ ਹੀ ਮਿਲੇਗੀ। ਓਨਾ ਚਿਰ ਉਡੀਕੋ ਜਦ ਤੱਕ ਪਿੱਛੇ ਵੇਖ ਕੇ ਕੰਬਣੀ ਨਾ ਛਿੜੇ। ਫਿਰ ਵੇਖੋ।

ਤੇ ਕੁਝ ਬ੍ਰੇਕਅੱਪਾਂ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਵੱਡਾ ਸਬਕ ਹੁੰਦਾ ਹੀ ਨਹੀਂ, ਸਿਵਾਏ ਇਸ ਦੇ ਕਿ "ਉਹ ਠੀਕ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਤੇ ਹੁਣ ਖ਼ਤਮ ਹੋ ਗਿਆ।" ਇਹ ਵੀ ਠੀਕ ਹੈ। ਹਰ ਦੁਖਦਾਈ ਗੱਲ ਅੰਦਰੋਂ ਕੋਈ ਤੋਹਫ਼ਾ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ। ਕਈ ਵਾਰ ਇੱਕੋ ਨਤੀਜਾ ਇਹ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਇਸ ਵਿੱਚੋਂ ਲੰਘ ਆਏ, ਤੇ ਤੁਸੀਂ ਹਾਲੇ ਵੀ ਇੱਥੇ ਹੋ।

ਜਦੋਂ ਉਦਾਸੀ ਨੂੰ ਵਕਤ ਤੋਂ ਵੱਧ ਦੀ ਲੋੜ ਹੋਵੇ

ਬ੍ਰੇਕਅੱਪ ਦਾ ਆਮ ਸੋਗ ਪਹਿਲਾਂ ਉੱਚੀ ਬੋਲਦਾ ਹੈ ਤੇ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਮੱਧਮ ਪੈ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਪਹਿਲਾਂ ਚੰਗੇ ਘੰਟੇ ਵਧਦੇ ਹਨ, ਫਿਰ ਚੰਗੇ ਦਿਨ। ਕੋਈ ਪੱਕਾ ਸਮਾਂ ਨਹੀਂ, ਪਰ ਹਫ਼ਤਿਆਂ ਤੇ ਮਹੀਨਿਆਂ ਵਿੱਚ ਆਮ ਦਿਸ਼ਾ ਵਧੇਰੇ ਟਿਕਾਅ ਵੱਲ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।

ਕੁਝ ਨਿਸ਼ਾਨੀਆਂ ਵੱਲ ਵੱਧ ਧਿਆਨ ਦੇਣਾ ਬਣਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਹਫ਼ਤੇ ਮਹੀਨਿਆਂ ਵਿੱਚ ਬਦਲ ਜਾਣ ਤੇ ਰਤਾ ਵੀ ਸੌਖ ਨਾ ਹੋਵੇ। ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਖਾ ਨਹੀਂ ਸਕਦੇ, ਸੌਂ ਨਹੀਂ ਸਕਦੇ, ਜਾਂ ਕੰਮ ਤੇ ਤੇ ਆਪਣਿਆਂ ਨਾਲ ਚੱਲ ਨਹੀਂ ਸਕਦੇ। ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਸ਼ਾਮਾਂ ਲੰਘਾਉਣ ਲਈ ਸ਼ਰਾਬ ਜਾਂ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਚੀਜ਼ ਦਾ ਸਹਾਰਾ ਲੈ ਰਹੇ ਹੋ। ਜੇ ਦਿਲ ਟੁੱਟਣ ਦੀ ਪੀੜ ਇੱਕ ਸਪਾਟ, ਭਾਰੀ ਨਿਰਾਸ਼ਾ ਵਿੱਚ ਬਦਲ ਗਈ ਹੈ ਜੋ ਹਰ ਚੀਜ਼ ਉੱਤੇ ਛਾ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਜਾਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਦਾ ਕੋਈ ਮਤਲਬ ਨਹੀਂ।

ਆਖ਼ਰੀ ਗੱਲ ਖ਼ਾਸ ਕਰਕੇ: ਮਿਹਰਬਾਨੀ ਕਰਕੇ ਇਸ ਨੂੰ ਇਕੱਲੇ ਨਾ ਸਹੋ। ਆਪਣੇ ਡਾਕਟਰ, ਕਿਸੇ ਥੈਰੇਪਿਸਟ, ਜਾਂ ਕਿਸੇ ਸੰਕਟ ਹੈਲਪਲਾਈਨ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕਰੋ। ਜਦੋਂ ਸੋਗ ਅੱਗੇ ਵਧਣਾ ਬੰਦ ਕਰ ਦੇਵੇ ਤਾਂ ਮਦਦ ਮੰਗਣੀ ਬੇਵਜ੍ਹਾ ਘਬਰਾਹਟ ਨਹੀਂ, ਤੇ ਨਾ ਹੀ ਇਹ ਮੰਨਣਾ ਕਿ ਬ੍ਰੇਕਅੱਪ ਤੁਹਾਥੋਂ ਜਿੱਤ ਗਿਆ। ਇਹ ਇੱਕ ਸੱਚੀ ਸੱਟ ਲਈ ਸਹੀ ਮਦਦ ਲੈਣੀ ਹੈ, ਬਿਲਕੁਲ ਓਵੇਂ ਜਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਦਿਸਣ ਵਾਲੀ ਸੱਟ ਲਈ ਲੈਂਦੇ।

ਬ੍ਰੇਕਅੱਪ ਤੁਹਾਨੂੰ ਓਹੀ ਸਿਖਾਵੇਗਾ ਜੋ ਉਸ ਨੇ ਸਿਖਾਉਣਾ ਹੈ। ਬੱਸ ਉਹ ਏਨਾ ਮੰਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਪਹਿਲਾਂ ਉਸ ਦਾ ਸੋਗ ਕਰ ਲਿਆ ਜਾਵੇ। ਆਪਣੇ ਨਾਲ ਓਨਾ ਹੀ ਸਬਰ ਰੱਖੋ ਜਿੰਨਾ ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ ਕਿਸੇ ਪਿਆਰੇ ਨਾਲ ਰੱਖਦੇ ਜੋ ਬਿਲਕੁਲ ਇਸੇ ਵਿੱਚੋਂ ਲੰਘ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇ। ਤੁਸੀਂ ਉਸ ਨੂੰ ਕਦੇ ਨਾ ਕਹਿੰਦੇ ਕਿ ਛੇਤੀ ਠੀਕ ਹੋ ਜਾ। ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਵੀ ਨਾ ਕਹੋ।

ਸਰੋਤ

• Rutgers University, Study Finds Romantic Rejection Stimulates Areas of Brain Involved in Motivation, Reward and Addiction
• Medical News Today, Toxic positivity: Definition, risks, how to avoid, and more
• National Center for Biotechnology Information, Acceptance as an Emotion Regulation Strategy in Experimental Psychological Research
• HelpGuide, Coping with a Breakup or Divorce