ਝਟਪਟ ਸੁਝਾਅ
- ਠੰਢੇ ਹੋਣ ਲਈ ਸੱਚਾ ਵਕਫ਼ਾ ਲਓ।
- ਆਪਣੀ ਮਾਫ਼ੀ ਵਿੱਚੋਂ "ਪਰ" ਕੱਢ ਦਿਓ।
- ਜੋ ਸੱਟ ਤੁਸੀਂ ਪਹੁੰਚਾਈ, ਉਸ ਦਾ ਨਾਂ ਬੋਲ ਕੇ ਲਓ।
ਰੌਲਾ ਥੰਮ੍ਹ ਗਿਆ ਹੈ। ਸ਼ਾਇਦ ਕੋਈ ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਵੱਧ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਬੰਦ ਹੋਇਆ, ਜਾਂ ਸ਼ਾਇਦ ਤੁਸੀਂ ਦੋਵੇਂ ਚੁੱਪ ਹੋ ਕੇ ਘਰ ਦੇ ਦੋ ਸਿਰਿਆਂ ਵੱਲ ਤੁਰ ਗਏ। ਜੋ ਵੀ ਹੋਇਆ, ਹੁਣ ਪਿੱਛੇ ਉਹ ਭਾਰੀ, ਬੇਚੈਨ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਚੁੱਪ ਹੈ ਤੇ ਢਿੱਡ ਵਿੱਚ ਪਛਤਾਵਾ। ਤੁਹਾਡਾ ਇੱਕ ਹਿੱਸਾ ਵਾਪਸ ਜਾ ਕੇ ਆਪਣੀ ਗੱਲ ਪੂਰੀ ਕਰਨੀ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਦੂਜਾ ਹਿੱਸਾ ਬੱਸ ਉਹ ਨੇੜਤਾ ਵਾਪਸ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ ਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਪਤਾ ਨਹੀਂ ਕਿ ਮੰਗੇ ਕਿਵੇਂ।
ਇਹ ਵਿਚਕਾਰਲੀ ਥਾਂ ਬੇਚੈਨ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਅਸਲ ਕੰਮ ਵੀ ਇੱਥੇ ਹੀ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਜਿਹੜੇ ਜੋੜੇ ਸਾਲਾਂ ਤੱਕ ਨੇੜੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਉਹ ਨਹੀਂ ਜੋ ਕਦੇ ਲੜਦੇ ਨਹੀਂ। ਉਹ ਉਹ ਹਨ ਜੋ ਬਾਅਦ ਵਿੱਚ ਵਾਪਸ ਇੱਕ-ਦੂਜੇ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚਣ ਵਿੱਚ ਮਾਹਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਇਹ ਲੇਖ ਉਸੇ ਵਾਪਸ ਪਹੁੰਚਣ ਬਾਰੇ ਹੈ। ਮੁਰੰਮਤ ਬਾਰੇ।
ਸਮੱਸਿਆ ਲੜਾਈ ਨਹੀਂ ਹੈ
ਇੱਕ ਗੱਲ ਬਹੁਤ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਹੈਰਾਨ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਸਿਰਫ਼ ਟਕਰਾਅ ਤੋਂ ਇਹ ਪਤਾ ਨਹੀਂ ਲੱਗਦਾ ਕਿ ਰਿਸ਼ਤਾ ਚੱਲੇਗਾ ਜਾਂ ਨਹੀਂ। ਇੱਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਦੋ ਜੀਅ ਇੱਕ-ਦੂਜੇ ਦੇ ਕਿਨਾਰਿਆਂ ਨਾਲ ਰਗੜ ਖਾਣਗੇ ਹੀ। ਵੱਖਰੀ ਪਰਵਰਿਸ਼, ਵੱਖਰੀਆਂ ਲੋੜਾਂ, ਭਾਂਡੇ ਧੋਣ ਦੇ ਵੱਖਰੇ ਤਰੀਕੇ। ਇਹ ਰਗੜ ਆਮ ਹੈ, ਅਤੇ ਜਿਸ ਰਿਸ਼ਤੇ ਵਿੱਚ ਬਿਲਕੁਲ ਰਗੜ ਨਹੀਂ, ਉੱਥੇ ਆਮ ਤੌਰ ਉੱਤੇ ਕਿਸੇ ਨੇ ਬੋਲਣਾ ਹੀ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਜਿਹੜੇ ਜੋੜੇ ਵਧਦੇ-ਫੁੱਲਦੇ ਹਨ ਤੇ ਜਿਹੜੇ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਬਿਖਰ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਵਿਚਲਾ ਅਸਲ ਫ਼ਰਕ ਮੁਰੰਮਤ ਦਾ ਹੈ। ਰਿਸ਼ਤਿਆਂ ਦੇ ਖੋਜੀ John Gottman, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਦਹਾਕਿਆਂ ਤੱਕ ਆਪਣੀ ਲੈਬ ਵਿੱਚ ਜੋੜਿਆਂ ਦਾ ਅਧਿਐਨ ਕੀਤਾ, ਨੇ ਪਾਇਆ ਕਿ ਟਕਰਾਅ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਮੁਰੰਮਤ ਕਰ ਸਕਣ ਦੀ ਸਮਰੱਥਾ ਸਭ ਤੋਂ ਪੱਕੇ ਸੰਕੇਤਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਹੈ ਕਿ ਸਾਥ ਨਿਭੇਗਾ ਜਾਂ ਨਹੀਂ। ਮੁਰੰਮਤ ਲਗਭਗ ਕੁਝ ਵੀ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ ਜੋ ਗੇੜ ਨੂੰ ਰੋਕ ਕੇ ਵਾਪਸ ਜੁੜਾਅ ਵੱਲ ਹੱਥ ਵਧਾ ਦੇਵੇ। ਨਰਮ ਸੁਰ। ਛੋਟਾ ਜਿਹਾ ਮਜ਼ਾਕ। ਮੋਢੇ ਉੱਤੇ ਹੱਥ। "ਕੀ ਅਸੀਂ ਦੁਬਾਰਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰੀਏ?"
ਸੋ ਜੇ ਹੁਣੇ ਤੁਹਾਡੀ ਬੁਰੀ ਲੜਾਈ ਹੋਈ ਹੈ, ਤਾਂ ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ ਰਿਸ਼ਤੇ ਵਿੱਚ ਨਾਕਾਮ ਨਹੀਂ ਹੋਏ। ਤੁਸੀਂ ਉਸ ਹਿੱਸੇ ਉੱਤੇ ਪਹੁੰਚੇ ਹੋ ਜੋ ਗਿਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਪਹਿਲਾਂ, ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਹੇਠਾਂ ਆਉਣ ਦਿਓ
ਜਦੋਂ ਤੱਕ ਤੁਸੀਂ ਭਰੇ ਹੋਏ ਹੋ, ਕੋਈ ਮੁਰੰਮਤ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦੀ। ਲੜਾਈ ਗਰਮ ਹੁੰਦਿਆਂ ਹੀ ਸਰੀਰ ਤਣਾਅ ਦੇ ਰਸਾਇਣਾਂ ਨਾਲ ਭਰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਦਿਲ ਧੜਕਦਾ ਹੈ, ਸੋਚ ਸੁੰਗੜ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਦਿਮਾਗ਼ ਦਾ ਉਹ ਹਿੱਸਾ ਜੋ ਹਮਦਰਦੀ ਤੇ ਬਾਰੀਕੀ ਸੰਭਾਲਦਾ ਹੈ, ਕੁਝ ਹੱਦ ਤੱਕ ਬੰਦ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਹਾਲ ਵਿੱਚ ਸਾਥੀ ਦੀ ਹਰ ਗੱਲ ਹਮਲਾ ਲੱਗਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਤੁਹਾਡੀ ਹਰ ਗੱਲ ਤੁਹਾਡੇ ਮਤਲਬ ਨਾਲੋਂ ਤਿੱਖੀ ਨਿਕਲਦੀ ਹੈ।
ਉਸੇ ਵੇਲੇ ਗੱਲ ਸੁਲਝਾਉਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਆਮ ਤੌਰ ਉੱਤੇ ਹਾਲਤ ਹੋਰ ਵਿਗਾੜ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਸੋ ਪਹਿਲਾ ਕਦਮ ਅਕਸਰ ਬੋਲਣਾ ਬੰਦ ਕਰਨਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਸੱਚਾ ਵਕਫ਼ਾ ਲਓ। ਪੈਰ ਪਟਕ ਕੇ ਜਾਣ ਵਾਲਾ ਨਹੀਂ, ਸਗੋਂ ਇਮਾਨਦਾਰ ਵਕਫ਼ਾ। ਕੁਝ ਇੰਝ ਕਹੋ, "ਮੈਂ ਇਹ ਗੱਲ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਸੁਲਝਾਉਣੀ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ, ਪਰ ਇਸ ਵੇਲੇ ਮੈਂ ਇੰਨਾ ਗਰਮ ਹਾਂ ਕਿ ਠੀਕ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਾਂਗਾ। ਕੀ ਅਸੀਂ ਥੋੜ੍ਹੀ ਦੇਰ ਬਾਅਦ ਇਸ ਉੱਤੇ ਵਾਪਸ ਆਈਏ?" ਫਿਰ ਸੱਚਮੁੱਚ ਜਾ ਕੇ ਠੰਢੇ ਹੋਵੋ।
ਸਮਾਂ ਦਿਓ। ਵੀਹ ਮਿੰਟ ਲਗਭਗ ਓਨਾ ਸਮਾਂ ਹੈ ਜਿੰਨਾ ਥੱਕੇ ਹੋਏ ਨਾੜੀ ਤੰਤਰ ਨੂੰ ਟਿਕਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰਨ ਲਈ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਬਹੁਤ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਇਸ ਤੋਂ ਵੱਧ ਲੱਗਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਸਮੇਂ ਨੂੰ ਸੱਚਮੁੱਚ ਠੰਢਾ ਹੋਣ ਲਈ ਵਰਤੋ, ਆਪਣੀ ਆਖ਼ਰੀ ਦਲੀਲ ਦੀ ਤਿਆਰੀ ਲਈ ਨਹੀਂ। ਸੈਰ ਮਦਦ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਹੌਲੀ ਸਾਹ ਵੀ, ਜਾਂ ਕੋਈ ਵੀ ਚੀਜ਼ ਜੋ ਤੁਹਾਨੂੰ ਸੋਚਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਕੱਢ ਕੇ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਵਾਪਸ ਲੈ ਆਵੇ। ਮਕਸਦ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਉਸ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਵਾਪਸ ਆਓ ਜਿਸ ਨੂੰ ਸੱਚਮੁੱਚ ਇਹ ਇਨਸਾਨ ਚੰਗਾ ਲੱਗਦਾ ਹੈ।
ਸੱਚੀ ਮਾਫ਼ੀ, ਅਤੇ ਉਹ ਜੋ ਉਸ ਨੂੰ ਬਰਬਾਦ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ
ਸਾਡੇ ਵਿੱਚੋਂ ਬਹੁਤੇ ਮਾਫ਼ੀ ਮੰਗਣ ਵਿੱਚ ਕੱਚੇ ਹਾਂ, ਤੇ ਇਸ ਲਈ ਨਹੀਂ ਕਿ ਅਸੀਂ ਬੇਰਹਿਮ ਹਾਂ। ਇਸ ਲਈ ਕਿ ਸੱਚੀ ਮਾਫ਼ੀ ਸਾਥੋਂ ਮੰਗਦੀ ਹੈ ਕਿ ਅਸੀਂ ਗ਼ਲਤ ਹੋਣ ਦੀ ਬੇਚੈਨੀ ਵਿੱਚ ਬੈਠੀਏ, ਅਤੇ ਇਹ ਡਰਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਸੋ ਅਸੀਂ ਸਸਤਾ ਰੂਪ ਚੁੱਕ ਲੈਂਦੇ ਹਾਂ। "ਮੁਆਫ਼ ਕਰਨਾ ਜੇ ਤੈਨੂੰ ਇੰਝ ਲੱਗਾ।" "ਮੁਆਫ਼ ਕਰਨਾ, ਪਰ ਸ਼ੁਰੂ ਤਾਂ ਤੂੰ ਕੀਤਾ ਸੀ।"
ਇਹ ਮਾਫ਼ੀਆਂ ਨਹੀਂ। ਇਹ ਮਾਫ਼ੀ ਦੇ ਕੱਪੜੇ ਪਾਏ ਬਚਾਅ ਹਨ।
Karina Schumann, ਜੋ ਮਨੋਵਿਗਿਆਨੀ ਹਨ ਤੇ ਇਸ ਉੱਤੇ ਖੋਜ ਕਰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਲੋਕ ਭਰਪਾਈ ਕਿਵੇਂ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਨੇ ਪਾਇਆ ਹੈ ਕਿ ਸਭ ਤੋਂ ਅਸਰਦਾਰ ਮਾਫ਼ੀਆਂ ਵਿੱਚ ਕੁਝ ਇਮਾਨਦਾਰ ਗੱਲਾਂ ਸਾਂਝੀਆਂ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ। ਅਸਲ ਸ਼ਬਦ ਸਾਫ਼-ਸਾਫ਼ ਕਹੋ। ਆਪਣੇ ਹਿੱਸੇ ਦੀ ਜ਼ਿੰਮੇਵਾਰੀ ਬਿਨਾਂ ਸ਼ਰਤ ਲਓ। ਅਤੇ ਨੁਕਸਾਨ ਦਾ ਨਾਂ ਲਓ। ਆਖ਼ਰੀ ਗੱਲ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਧ ਛੱਡੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਸਾਹਮਣੇ ਵਾਲਾ ਅਕਸਰ ਇਹੀ ਸੁਣਨ ਲਈ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਧ ਤਰਸ ਰਿਹਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। "ਮੈਨੂੰ ਦਿਸ ਰਿਹਾ ਹੈ ਕਿ ਜੋ ਮੈਂ ਕਿਹਾ ਉਸ ਨੇ ਤੈਨੂੰ ਦੁਖਾਇਆ" ਕਿਸੇ ਛੋਟੀ, ਆਮ ਜਿਹੀ "ਸੌਰੀ" ਨਾਲੋਂ ਬਿਲਕੁਲ ਵੱਖਰਾ ਪਹੁੰਚਦਾ ਹੈ।
ਕੁਝ ਗੱਲਾਂ ਯਾਦ ਰੱਖਣ ਵਾਲੀਆਂ:
- "ਪਰ" ਸ਼ਬਦ ਛੱਡ ਦਿਓ। ਜਿਸ ਪਲ ਤੁਸੀਂ ਕਹਿੰਦੇ ਹੋ "ਮੁਆਫ਼ ਕਰਨਾ, ਪਰ", ਤੁਸੀਂ ਦੋਸ਼ ਵਾਪਸ ਸਾਹਮਣੇ ਵਾਲੇ ਦੇ ਹੱਥ ਫੜਾ ਦਿੰਦੇ ਹੋ। ਜੇ ਕੋਈ ਗੱਲ ਚੁੱਕਣੀ ਹੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਵੱਖਰੇ ਵਾਕ ਲਈ, ਜਾਂ ਵੱਖਰੀ ਗੱਲਬਾਤ ਲਈ ਰੱਖੋ।
- ਆਪਣਾ ਹਿੱਸਾ ਮੰਨੋ, ਸਾਰਾ ਨਹੀਂ। ਕੁਝ ਦੀ ਜ਼ਿੰਮੇਵਾਰੀ ਲੈਣ ਲਈ ਸਭ ਕੁਝ ਦੀ ਜ਼ਿੰਮੇਵਾਰੀ ਲੈਣੀ ਜ਼ਰੂਰੀ ਨਹੀਂ। "ਮੈਨੂੰ ਆਵਾਜ਼ ਉੱਚੀ ਨਹੀਂ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਸੀ" ਸੱਚ ਵੀ ਹੈ ਤੇ ਕੰਮ ਦਾ ਵੀ, ਭਾਵੇਂ ਅਸਲ ਮਤਭੇਦ ਅਜੇ ਸੁਲਝਿਆ ਨਾ ਹੋਵੇ।
- "ਜੇ" ਛੱਡ ਦਿਓ। "ਮੁਆਫ਼ ਕਰਨਾ ਜੇ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਦੁਖਾਇਆ" ਚੁੱਪ-ਚਾਪ ਇਹ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਸ਼ਾਇਦ ਉਹ ਦੁਖੀ ਹੀ ਨਾ ਹੋਣ। ਉਹ ਦੁਖੀ ਹਨ। ਤੁਸੀਂ ਆਪ ਵੇਖਿਆ।
ਅਤੇ ਜੇ ਤੁਹਾਨੂੰ ਕੋਈ ਸੱਚੀ ਮਾਫ਼ੀ ਦੇ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੂੰ ਅੰਦਰ ਆਉਣ ਦਿਓ। ਮੁਰੰਮਤ ਦੋ ਜਣਿਆਂ ਦੀ ਖੇਡ ਹੈ। ਇੱਕ ਜਣੇ ਦਾ ਹੱਥ ਵਧਾਉਣਾ ਤਾਂ ਹੀ ਕੰਮ ਕਰਦਾ ਹੈ ਜੇ ਦੂਜਾ ਅੱਧਾ ਰਾਹ ਆਉਣ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋਵੇ।
ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਗੱਲ ਦੁਬਾਰਾ ਵੇਖਣਾ
ਜਦੋਂ ਦੋਵੇਂ ਠੰਢੇ ਹੋ ਜਾਣ ਤੇ ਥੋੜ੍ਹਾ ਨਿੱਘ ਵਾਪਸ ਆ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਜੋ ਹੋਇਆ ਉਸ ਬਾਰੇ ਸੱਚਮੁੱਚ ਗੱਲ ਕਰਨੀ ਕੰਮ ਆ ਸਕਦੀ ਹੈ। ਇਹ ਤੈਅ ਕਰਨ ਲਈ ਨਹੀਂ ਕਿ ਸਹੀ ਕੌਣ ਸੀ। ਇੱਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਸਮਝਣ ਲਈ।
ਇਸ ਗੱਲਬਾਤ ਦੇ ਚੰਗੇ ਰੂਪ ਦੀ ਇੱਕ ਮੋਟੀ ਸ਼ਕਲ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਤੁਹਾਡੇ ਵਿੱਚੋਂ ਹਰ ਇੱਕ ਦੱਸਦਾ ਹੈ ਕਿ ਲੜਾਈ ਦੌਰਾਨ ਉਸ ਨੂੰ ਕੀ ਮਹਿਸੂਸ ਹੋਇਆ, ਬਿਨਾਂ ਇਸ ਗੱਲ ਉੱਤੇ ਬਹਿਸ ਕੀਤੇ ਕਿ ਕਿਸ ਦੀਆਂ ਭਾਵਨਾਵਾਂ ਸਹੀ ਸਨ। ਹਰ ਕੋਈ ਦੱਸਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਸ ਦੇ ਅੰਦਰੋਂ ਉਹ ਪਲ ਕਿਹੋ ਜਿਹਾ ਦਿਸਿਆ। ਤੁਸੀਂ ਦੱਸਦੇ ਹੋ ਕਿ ਕਿਹੜੀ ਥਾਂ ਛਿੜੀ, ਉਹ ਪੁਰਾਣੀਆਂ ਨਰਮ ਥਾਵਾਂ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਲੜਾਈਆਂ ਲੱਭ ਹੀ ਲੈਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਅਤੇ ਤੁਸੀਂ ਗੱਲ ਵਿਗੜਨ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਹਿੱਸੇ ਦੀ ਥੋੜ੍ਹੀ ਜ਼ਿੰਮੇਵਾਰੀ ਲੈਂਦੇ ਹੋ।
ਗੱਲ ਪਹਿਲੇ ਪੁਰਖ ਵਿੱਚ ਰੱਖੋ। "ਜਦੋਂ ਤੂੰ ਫ਼ੋਨ ਵੱਲ ਵੇਖਿਆ ਤਾਂ ਮੈਨੂੰ ਲੱਗਾ ਜਿਵੇਂ ਮੈਂ ਮਾਇਨੇ ਨਹੀਂ ਰੱਖਦਾ" ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਖੋਲ੍ਹਦਾ ਹੈ। "ਤੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਮੈਨੂੰ ਅਣਗੌਲਦਾ ਹੈਂ" ਉਸ ਨੂੰ ਬੰਦ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਗੱਲਬਾਤ ਦਾ ਮਕਸਦ ਕੋਈ ਫ਼ੈਸਲਾ ਨਹੀਂ। ਮਕਸਦ ਸਮਝੇ ਜਾਣ ਦਾ ਅਹਿਸਾਸ ਹੈ, ਜੋ ਆਮ ਤੌਰ ਉੱਤੇ ਸ਼ੁਰੂ ਤੋਂ ਹੀ ਤੁਹਾਨੂੰ ਦੋਵਾਂ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਸੀ।
ਜੇ ਇੱਕ ਬੈਠਕ ਵਿੱਚ ਗੱਲ ਉੱਥੇ ਨਾ ਪਹੁੰਚੇ, ਤਾਂ ਵੀ ਠੀਕ ਹੈ। ਕੁਝ ਗੱਲਾਂ ਨੂੰ ਕਈ ਗੇੜ ਲੱਗਦੇ ਹਨ।
ਜਦੋਂ ਮੁਰੰਮਤ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਨਾਕਾਮ ਹੋਵੇ
ਬਹੁਤੀਆਂ ਲੜਾਈਆਂ, ਭਾਵੇਂ ਬਦਸੂਰਤ ਹੀ ਹੋਣ, ਦੋ ਤਿਆਰ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚਕਾਰ ਸੁਧਰ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਪਰ ਹਰ ਹਾਲਤ ਬਰਾਬਰ ਦੀ ਲੜਾਈ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ, ਅਤੇ ਇਸ ਬਾਰੇ ਇਮਾਨਦਾਰ ਹੋਣਾ ਬਣਦਾ ਹੈ।
ਜੇ ਉਹੀ ਬਹਿਸ ਗੇੜੇ ਖਾਂਦੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ ਭਾਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਦੋਵੇਂ ਕਿੰਨੀ ਵੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰੋ, ਜਾਂ ਜੇ ਮੁਰੰਮਤ ਦੀ ਹਰ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਨਵਾਂ ਜ਼ਖ਼ਮ ਬਣ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਜੋੜਿਆਂ ਦਾ ਥੈਰੇਪਿਸਟ ਹੇਠਾਂ ਵਾਲਾ ਢਾਂਚਾ ਲੱਭਣ ਵਿੱਚ ਮਦਦ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਹੁਨਰ ਵਾਲਾ, ਆਮ ਕੰਮ ਹੈ, ਇਸ ਗੱਲ ਦੀ ਨਿਸ਼ਾਨੀ ਨਹੀਂ ਕਿ ਤੁਹਾਡਾ ਰਿਸ਼ਤਾ ਟੁੱਟ ਚੁੱਕਾ ਹੈ।
ਇੱਕ ਹੋਰ ਸਖ਼ਤ ਲਕੀਰ ਵੀ ਸਾਫ਼ ਕਹਿਣੀ ਬਣਦੀ ਹੈ। ਜੇ ਤੁਹਾਨੂੰ ਆਪਣੇ ਸਾਥੀ ਤੋਂ ਡਰ ਲੱਗਦਾ ਹੈ, ਜੇ ਮਾਫ਼ੀ ਹਮੇਸ਼ਾ ਸਿਰਫ਼ ਤੁਸੀਂ ਹੀ ਮੰਗਦੇ ਹੋ, ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਕਾਬੂ ਕੀਤੇ ਹੋਏ, ਨੀਵਾਂ ਵਿਖਾਏ ਗਏ ਜਾਂ ਅਸੁਰੱਖਿਅਤ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਦੇ ਹੋ, ਤਾਂ ਇਹ ਸੁਧਾਰਨ ਵਾਲਾ ਟਕਰਾਅ ਨਹੀਂ। ਇਹ ਕੁਝ ਹੋਰ ਹੈ, ਅਤੇ ਤੁਸੀਂ ਉਸ ਸਹਾਰੇ ਦੇ ਹੱਕਦਾਰ ਹੋ ਜੋ ਇਸ ਨੂੰ ਗੰਭੀਰਤਾ ਨਾਲ ਲਵੇ। ਕੋਈ ਡਾਕਟਰ, ਸਲਾਹਕਾਰ, ਜਾਂ ਗੁਪਤ ਹੈਲਪਲਾਈਨ ਪੱਕੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਬਣ ਸਕਦੀ ਹੈ ਜਦੋਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਸਮਝ ਨਾ ਆਵੇ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਕਿਸ ਹਾਲ ਵਿੱਚ ਹੋ।
ਮੁਰੰਮਤ ਉਹਨਾਂ ਦੋ ਜਣਿਆਂ ਲਈ ਹੈ ਜੋ ਗ਼ੁੱਸੇ ਦੇ ਹੇਠਾਂ ਅਜੇ ਵੀ ਇੱਕੋ ਪਾਸੇ ਖੜ੍ਹੇ ਹਨ। ਜਦੋਂ ਇਹ ਸੱਚ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਵਾਪਸੀ ਦਾ ਰਾਹ ਚੁੱਪ ਵਿੱਚ ਲੱਗਣ ਨਾਲੋਂ ਛੋਟਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਤੁਸੀਂ ਹੱਥ ਵਧਾਉਂਦੇ ਹੋ। ਉਹ ਹੱਥ ਫੜਦੇ ਹਨ। ਅਤੇ ਰਿਸ਼ਤਾ, ਥੋੜ੍ਹਾ ਹੋਰ ਪਰਖਿਆ ਹੋਇਆ, ਟਿਕ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸਰੋਤ
- The Gottman Institute, ਅਸੀਂ ਲੜਾਈ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਦੇ ਵੇਲੇ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਰਿਸ਼ਤਾ ਸੁਧਾਰਨ ਲਈ ਕਿਵੇਂ ਵਰਤਿਆ
- American Psychological Association, Speaking of Psychology: ਔਖਾ ਹੋਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ ਮਾਫ਼ੀ ਕਿਉਂ ਮੰਗਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, Karina Schumann, PhD ਨਾਲ
- HelpGuide.org, ਟਕਰਾਅ ਸੁਲਝਾਉਣ ਦੇ ਹੁਨਰ