ਤੁਹਾਨੂੰ ਪਤਾ ਹੈ ਕਿਹੜੀ। ਉਹ ਗੱਲ ਜੋ ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ ਸਾਥੀ ਨੂੰ, ਆਪਣੇ ਮਾਪੇ ਨੂੰ, ਆਪਣੇ ਦੋਸਤ ਨੂੰ, ਜਾਂ ਆਪਣੇ ਬੌਸ ਨੂੰ ਕਹਿਣੀ ਚਾਹੁੰਦੇ ਰਹੇ ਹੋ। ਤੁਸੀਂ ਨਹਾਉਂਦਿਆਂ ਇਹਦੀ ਰਿਹਰਸਲ ਕੀਤੀ ਹੈ। ਮੈਸੇਜ ਲਿਖ ਕੇ ਮਿਟਾਇਆ ਹੈ। ਸ਼ਾਇਦ ਤਿੰਨ ਵਾਰ ਤੈਅ ਕੀਤਾ ਕਿ ਅੱਜ ਹੀ ਦਿਨ ਹੈ, ਤੇ ਫਿਰ ਅੱਜ ਚੁੱਪ-ਚਾਪ ਅਗਲਾ ਹਫ਼ਤਾ ਬਣ ਗਿਆ।
ਉਹ ਗੱਲਬਾਤ ਤੁਹਾਡੀ ਛਾਤੀ ਵਿੱਚ ਮੁਫ਼ਤ ਰਹਿ ਰਹੀ ਹੈ। ਉਹ ਓਦੋਂ ਹੁੰਦੀ ਹੈ ਜਦੋਂ ਨੀਂਦ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੀ, ਤੇ ਉਸ ਹਲਕੇ ਜਿਹੇ ਝਟਕੇ ਵਿੱਚ ਵੀ ਜੋ ਹਰ ਵਾਰ ਮਹਿਸੂਸ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਜਦੋਂ ਤੁਸੀਂ ਉਸ ਬੰਦੇ ਦੇ ਨੇੜੇ ਹੁੰਦੇ ਹੋ ਤੇ ਵਿਸ਼ਾ ਹਵਾ ਵਿੱਚ ਅਣਕਿਹਾ ਲਟਕਦਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।
ਪਹਿਲਾਂ ਇੱਕ ਨਰਮ ਗੱਲ ਕਹਿਣੀ ਹੈ। ਟਾਲਣ ਦਾ ਮਤਲਬ ਇਹ ਨਹੀਂ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਡਰਪੋਕ ਹੋ। ਇਸਦਾ ਮਤਲਬ ਹੈ ਕਿ ਤੁਹਾਡਾ ਦਿਮਾਗ਼ ਠੀਕ ਉਹੀ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ ਜਿਸ ਲਈ ਉਹ ਬਣਿਆ ਹੈ।
ਤੁਹਾਡਾ ਸਰੀਰ ਇੱਕ ਗੱਲਬਾਤ ਨੂੰ ਖ਼ਤਰਾ ਕਿਉਂ ਸਮਝਦਾ ਹੈ
ਤੁਹਾਡੇ ਦਿਮਾਗ਼ ਦਾ ਜਿਹੜਾ ਹਿੱਸਾ ਖ਼ਤਰਾ ਸੰਭਾਲਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਰੀਰਕ ਤੇ ਸਮਾਜੀ ਖ਼ਤਰੇ ਵਿੱਚ ਸਾਫ਼ ਲਕੀਰ ਨਹੀਂ ਖਿੱਚਦਾ। ਟਕਰਾਅ ਦੀ ਸੰਭਾਵਨਾ, ਗ਼ਲਤ ਸਮਝੇ ਜਾਣ ਦੀ, ਜਾਂ ਕਿਸੇ ਆਪਣੇ ਦੇ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਣ ਦੀ, ਸਭ ਖ਼ਤਰੇ ਵਾਂਗ ਦਰਜ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ। ਦਿਲ ਤੇਜ਼ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਢਿੱਡ ਕੱਸ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਦਿਮਾਗ਼ ਸਭ ਤੋਂ ਭੈੜੇ ਦ੍ਰਿਸ਼ ਬਣਾਉਣ ਲੱਗਦਾ ਹੈ, ਹਰ ਅਗਲਾ ਪਹਿਲੇ ਨਾਲੋਂ ਵੱਧ ਭਿਆਨਕ।
ਸੋ ਤੁਸੀਂ ਉਹ ਕੰਮ ਕਰਦੇ ਹੋ ਜੋ ਅਲਾਰਮ ਸਭ ਤੋਂ ਛੇਤੀ ਚੁੱਪ ਕਰਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਤੁਸੀਂ ਟਾਲ ਦਿੰਦੇ ਹੋ। ਤੇ ਇਹ ਇੱਕ ਦੁਪਹਿਰ ਲਈ ਕੰਮ ਵੀ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਰਾਹਤ ਸੱਚੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਇਸੇ ਕਰਕੇ ਆਦਤ ਪੱਕ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਦਿੱਕਤ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਟਾਲਣਾ ਸਮੇਂ ਨਾਲ ਕੀ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਅਣਕਹੀ ਗੱਲ ਘੁਲਦੀ ਨਹੀਂ। ਉਹ ਸਖ਼ਤ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਛੋਟੀਆਂ ਕੁੜੱਤਣਾਂ ਢੇਰ ਬਣ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਜਿੱਥੇ ਗੱਲਬਾਤ ਹੋਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਸੀ, ਉਸ ਖ਼ਾਲੀ ਥਾਂ ਵਿੱਚ ਦੂਰੀ ਵਧ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਜਿੰਨਾ ਤੁਸੀਂ ਉਡੀਕਦੇ ਹੋ, ਸਾਰੀ ਗੱਲ ਤੁਹਾਡੇ ਦਿਮਾਗ਼ ਵਿੱਚ ਓਨੀ ਹੀ ਵੱਡੀ ਤੇ ਡਰਾਉਣੀ ਹੁੰਦੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਆਖ਼ਰ ਤੁਸੀਂ ਉਸ ਰਾਖ਼ਸ਼ ਤੋਂ ਡਰਦੇ ਹੋ ਜੋ ਤੁਸੀਂ ਆਪ ਬਣਾਇਆ ਸੀ।
ਦਿਮਾਗ਼ ਵਾਲੀ ਗੱਲਬਾਤ ਅਸਲੀ ਨਾਲੋਂ ਭੈੜੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ
ਇੱਕ ਖੋਜ ਦਾ ਨਤੀਜਾ ਯਾਦ ਰੱਖਣ ਲਾਇਕ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਉਸ ਕਹਾਣੀ ਨੂੰ ਸਿੱਧਾ ਟੱਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ ਜੋ ਘਬਰਾਹਟ ਤੁਹਾਨੂੰ ਸੁਣਾਉਂਦੀ ਹੈ।
University of Chicago ਵਿੱਚ Nicholas Epley ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਵਾਲੇ ਖੋਜੀਆਂ ਨੇ ਕਈ ਤਜਰਬੇ ਕੀਤੇ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ ਗਿਆ ਕਿ ਡੂੰਘੀਆਂ, ਇਮਾਨਦਾਰ ਗੱਲਬਾਤਾਂ ਕਿਵੇਂ ਜਾਣਗੀਆਂ, ਤੇ ਫਿਰ ਮਾਪਿਆ ਗਿਆ ਕਿ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਕਿਵੇਂ ਗਈਆਂ। ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਲਗਾਤਾਰ ਇਹ ਉਮੀਦ ਰੱਖੀ ਕਿ ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਅਸਲ ਨਾਲੋਂ ਕਿਤੇ ਵੱਧ ਬੇਢੰਗੀਆਂ ਹੋਣਗੀਆਂ। ਉਹ ਖ਼ਾਲੀ ਨਜ਼ਰਾਂ ਤੇ ਚੁੱਪ ਲਈ ਤਿਆਰ ਸਨ। ਮਿਲਿਆ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਜੁੜਾਅ। ਸਾਰੇ ਤਜਰਬਿਆਂ ਵਿੱਚ, ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਘੱਟ ਅੰਦਾਜ਼ਾ ਲਾਇਆ ਕਿ ਸਾਹਮਣੇ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਗੱਲ ਵਿੱਚ ਕਿੰਨੀ ਦਿਲਚਸਪੀ ਹੋਵੇਗੀ।
ਸੋਚੋ ਕਿ ਇਹਦਾ ਤੁਹਾਡੀ ਟਾਲੀ ਹੋਈ ਗੱਲਬਾਤ ਲਈ ਕੀ ਮਤਲਬ ਹੈ। ਤੁਹਾਡੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਚੱਲਦਾ ਰੂਪ, ਜਿੱਥੇ ਸਾਹਮਣੇ ਵਾਲਾ ਬੰਦ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਬਚਾਅ ਵਿੱਚ ਚਲਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਾਂ ਉੱਠ ਕੇ ਤੁਰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਲਗਭਗ ਪੱਕਾ ਉਸ ਨਾਲੋਂ ਕਾਲਾ ਹੈ ਜੋ ਸੱਚੀਂ ਹੋਵੇਗਾ। ਤੁਹਾਡੀ ਕਲਪਨਾ ਨਿਰਪੱਖ ਕਹਾਣੀਕਾਰ ਨਹੀਂ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਤੁਸੀਂ ਘਬਰਾਏ ਹੋਏ ਹੋ, ਉਹ ਡਰਾਉਣੀ ਕਹਾਣੀ ਲਿਖਦੀ ਹੈ।
ਇਸ ਨਾਲ ਔਖੀਆਂ ਗੱਲਬਾਤਾਂ ਸੌਖੀਆਂ ਨਹੀਂ ਹੋ ਜਾਂਦੀਆਂ। ਪਰ ਇਸਦਾ ਮਤਲਬ ਇਹ ਜ਼ਰੂਰ ਹੈ ਕਿ ਤੁਹਾਡੇ ਦਿਮਾਗ਼ ਵਿੱਚ ਚੱਲਦਾ ਸਭ ਤੋਂ ਭੈੜਾ ਗੇੜਾ ਕਮਜ਼ੋਰ ਸਬੂਤ ਹੈ। ਤੁਸੀਂ ਅਜਿਹੀ ਆਫ਼ਤ ਦੀ ਪੇਸ਼ੀਨਗੋਈ ਕਰ ਰਹੇ ਹੋ ਜਿਸਦੀ ਬਹੁਤ ਘੱਟ ਵਜ੍ਹਾ ਹੈ।
ਬੋਲਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ
ਥੋੜ੍ਹੀ ਤਿਆਰੀ ਸਿਰਫ਼ ਸ਼ਬਦ ਨਹੀਂ ਸੰਵਾਰਦੀ। ਉਹ ਤੁਹਾਡਾ ਸਰੀਰ ਸ਼ਾਂਤ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਜੋ ਤੁਸੀਂ ਵੱਧ ਟਿਕੇ ਹੋਏ ਅੰਦਰ ਜਾਓ।
Joseph Grenny, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ *Crucial Conversations* ਦੀ ਸਹਿ-ਲਿਖਤ ਕੀਤੀ, ਇੱਕ ਗੱਲ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ ਜੋ ਚੁੱਪ-ਚਾਪ ਸਭ ਕੁਝ ਬਦਲ ਦਿੰਦੀ ਹੈ: ਸ਼ੁਰੂ ਕਰਨ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਸਾਫ਼ ਕਰੋ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਚਾਹੁੰਦੇ ਕੀ ਹੋ। ਜਿੱਤ ਨਹੀਂ। ਅਸਲ ਟੀਚਾ। ਕੀ ਤੁਸੀਂ ਇਸ ਬੰਦੇ ਦੇ ਨੇੜੇ ਹੋਣਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋ? ਕੋਈ ਖ਼ਾਸ ਮਸਲਾ ਹੱਲ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋ? ਸਮਝੇ ਜਾਣਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋ? ਜਦੋਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਆਪਣਾ ਸੱਚਾ ਮਕਸਦ ਪਤਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਤੁਸੀਂ ਜੰਗ ਦੀ ਤਿਆਰੀ ਛੱਡ ਕੇ ਉਸ ਨਤੀਜੇ ਵੱਲ ਨਿਸ਼ਾਨਾ ਲਾਉਣ ਲੱਗਦੇ ਹੋ ਜਿਸਦੀ ਤੁਹਾਨੂੰ ਪਰਵਾਹ ਹੈ।
ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਖੁੱਲ੍ਹਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਕੁਝ ਗੱਲਾਂ ਜੋ ਮਦਦ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ:
- ਆਪਣੇ ਲਈ, ਇੱਕ ਵਾਕ ਵਿੱਚ ਲਿਖੋ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਕੀ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋ। "ਮੈਂ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ ਅਸੀਂ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਉਹੀ ਲੜਾਈ ਨਾ ਲੜੀਏ" ਇੱਕ ਟੀਚਾ ਹੈ। "ਮੈਂ ਜਿੱਤਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ" ਇੱਕ ਫੰਦਾ ਹੈ।
- ਆਪਣੇ ਆਪ ਤੋਂ ਪੁੱਛੋ ਕਿ ਸਾਹਮਣੇ ਵਾਲਾ ਸ਼ਾਇਦ ਮਸਲਾ ਕੀ ਸਮਝਦਾ ਹੋਵੇ। ਤੁਹਾਨੂੰ ਸਹੀ ਹੋਣ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ। ਆਪਣੇ ਹੀ ਰੂਪ ਉੱਤੇ ਪਕੜ ਥੋੜ੍ਹੀ ਢਿੱਲੀ ਕਰਨ ਨਾਲ ਹੀ ਤੁਸੀਂ ਬਿਹਤਰ ਸੁਣਨ ਵਾਲੇ ਬਣ ਜਾਂਦੇ ਹੋ।
- ਸੱਚਾ ਵੇਲਾ ਤੇ ਥਾਂ ਚੁਣੋ। ਲੰਘਦੇ-ਲੰਘਦੇ ਨਹੀਂ, ਮੈਸੇਜ ਉੱਤੇ ਨਹੀਂ, ਤੇ ਥਕਾ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਦਿਨ ਦੇ ਅਖ਼ੀਰ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ। ਸ਼ਾਂਤ ਮਾਹੌਲ ਕਿਸੇ ਦੇ ਬੋਲਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਗਰਮੀ ਘਟਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
- ਪਹਿਲਾਂ ਆਪਣਾ ਸਰੀਰ ਟਿਕਾਓ। ਇੱਕ ਹੌਲੀ ਸਾਹ ਬਾਹਰ, ਪੈਰ ਜ਼ਮੀਨ ਉੱਤੇ, ਮੋਢੇ ਢਿੱਲੇ। ਜਦੋਂ ਸਿਸਟਮ ਅਲਾਰਮ ਵਿੱਚ ਹੈ, ਤੁਸੀਂ ਸਾਫ਼ ਨਹੀਂ ਸੋਚ ਸਕਦੇ।
ਤੁਹਾਨੂੰ ਕੋਈ ਸਕ੍ਰਿਪਟ ਨਹੀਂ ਚਾਹੀਦੀ। ਤੁਹਾਨੂੰ ਇੱਕ ਦਿਸ਼ਾ ਤੇ ਏਨਾ ਸ਼ਾਂਤ ਸਰੀਰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹਦੇ ਪਿੱਛੇ ਤੁਰ ਸਕੇ।
ਗੱਲ ਸ਼ੁਰੂ ਕਿਵੇਂ ਕਰੀਏ
ਸਭ ਤੋਂ ਔਖਾ ਹਿੱਸਾ ਪਹਿਲਾ ਵਾਕ ਹੈ। ਸੋ ਉਹਨੂੰ ਛੋਟਾ ਤੇ ਇਮਾਨਦਾਰ ਰੱਖੋ।
ਤੁਹਾਨੂੰ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਸਾਰਾ ਭਾਰ ਸੁੱਟਣ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ। ਤੁਸੀਂ ਇਹ ਵੀ ਕਹਿ ਸਕਦੇ ਹੋ ਕਿ ਇਹ ਔਖਾ ਹੈ। "ਇੱਕ ਗੱਲ ਹੈ ਜੋ ਮੈਂ ਕਹਿਣੀ ਚਾਹੁੰਦਾ ਸੀ, ਤੇ ਮੈਨੂੰ ਇਹ ਛੇੜਨ ਤੋਂ ਘਬਰਾਹਟ ਹੋ ਰਹੀ ਸੀ" ਇੱਕ ਬਿਲਕੁਲ ਚੰਗੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਹੈ। ਇਹ ਸੱਚੀ ਹੈ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਨਾਟਕ ਨਹੀਂ, ਤੇ ਇਹ ਦੱਸ ਦਿੰਦੀ ਹੈ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਲੜਨ ਨਹੀਂ ਆਏ।
ਅੱਗੇ, ਕੁਝ ਗੱਲਾਂ ਮਾਮਲੇ ਨੂੰ ਲੜਾਈ ਬਣਨ ਤੋਂ ਬਚਾਉਂਦੀਆਂ ਹਨ:
- ਇਲਜ਼ਾਮ ਨਹੀਂ, ਆਪਣੇ ਤਜਰਬੇ ਵਿੱਚੋਂ ਬੋਲੋ। "ਜਦੋਂ ਪਲਾਨ ਆਖ਼ਰੀ ਵੇਲੇ ਬਦਲ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਮੈਨੂੰ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਮੇਰਾ ਖ਼ਿਆਲ ਬਾਅਦ ਵਿੱਚ ਆਉਂਦਾ ਹੈ" ਦਾ ਅਸਰ "ਤੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਪਲਾਨ ਰੱਦ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈਂ" ਨਾਲੋਂ ਬਿਲਕੁਲ ਵੱਖਰਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਇੱਕ ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਖੋਲ੍ਹਦਾ ਹੈ। ਦੂਜਾ ਬੰਦ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
- ਗੱਲ ਸਾਫ਼ ਕਹੋ, ਫਿਰ ਬੋਲਣਾ ਬੰਦ ਕਰ ਦਿਓ। ਬਹੁਤੀ ਸਫ਼ਾਈ ਦੇਣ ਜਾਂ ਇਹਨੂੰ ਏਨਾ ਨਰਮ ਕਰ ਦੇਣ ਦੀ ਖਿੱਚ ਰੋਕੋ ਕਿ ਮਤਲਬ ਹੀ ਗੁੰਮ ਹੋ ਜਾਵੇ। ਸਾਫ਼ ਤੇ ਮਿਹਰਬਾਨ, ਗੋਲਮੋਲ ਤੇ ਲਿੱਪੇ ਹੋਏ ਨਾਲੋਂ ਬਿਹਤਰ ਹੈ।
- ਫਿਰ ਸੱਚੀਂ ਸੁਣੋ। Cleveland Clinic ਦੇ ਮਾਹਰ ਦੱਸਦੇ ਹਨ ਕਿ ਜਦੋਂ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਸੱਚੀਂ ਸੁਣਿਆ ਹੋਇਆ ਮਹਿਸੂਸ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਲੜਾਈ ਲਈ ਕੱਸਣਾ ਛੱਡ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਇੱਕ ਸੱਚਾ ਸਵਾਲ ਪੁੱਛੋ। "ਤੂੰ ਇਹਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਦੇਖਦਾ ਹੈਂ?" ਤੇ ਫਿਰ ਜਵਾਬ ਦਿੰਦਿਆਂ ਚੁੱਪ ਰਹਿਣ ਦਿਓ।
- ਗਰਮ ਹੋਏ ਬਿਨਾਂ ਆਪਣੀ ਗੱਲ ਉੱਤੇ ਟਿਕੇ ਰਹੋ। ਮਕਸਦ ਹੈ ਮਿਹਰਬਾਨ, ਸਾਫ਼ ਤੇ ਸ਼ਾਂਤ ਰਹਿਣਾ। ਜੇ ਲੱਗੇ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਉੱਬਲ ਰਹੇ ਹੋ, ਤਾਂ ਇਹ ਕਹਿਣਾ ਬਿਲਕੁਲ ਠੀਕ ਹੈ, "ਮੈਂ ਇਸ ਬਾਰੇ ਗੱਲ ਜਾਰੀ ਰੱਖਣੀ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ, ਪਰ ਮੈਨੂੰ ਇੱਕ ਮਿੰਟ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।" ਵਿਰਾਮ ਹਾਰ ਨਹੀਂ ਹੈ।
ਤੁਸੀਂ ਇਹ ਸਭ ਸੁਚੱਜੇ ਢੰਗ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕੋਗੇ। ਕੋਈ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦਾ। ਕੋਈ ਵਾਕ ਅਟਕੇਗਾ, ਸ਼ਾਇਦ ਆਵਾਜ਼ ਕੰਬੇ। ਇਹ ਨਾਕਾਮੀ ਨਹੀਂ ਹੈ। ਘਬਰਾਹਟ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਹਿੰਮਤ ਵਾਲਾ ਕੰਮ ਕਰਨਾ ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦਾ ਦਿਖਦਾ ਹੈ।
ਜੇ ਗੱਲ ਚੰਗੀ ਨਾ ਜਾਵੇ
ਕਈ ਵਾਰ ਸਾਹਮਣੇ ਵਾਲਾ ਤਿਆਰ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ। ਉਹ ਬਚਾਅ ਵਿੱਚ ਚਲਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਾਂ ਚੁੱਪ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਾਂ ਕੁਝ ਅਜਿਹਾ ਕਹਿ ਦਿੰਦਾ ਹੈ ਜੋ ਚੁੱਭਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਇਸ ਨਾਲ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਦੀ ਕੀਮਤ ਖ਼ਤਮ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ।
ਤੁਸੀਂ ਧੱਕਾ ਲਾਏ ਬਿਨਾਂ ਉਸ ਪਲ ਦਾ ਨਾਂ ਲੈ ਸਕਦੇ ਹੋ। "ਮੈਂ ਦੇਖ ਰਿਹਾ ਹਾਂ ਕਿ ਇਹ ਬਹੁਤ ਹੈ। ਕੀ ਅਸੀਂ ਕੱਲ੍ਹ ਇਸ ਉੱਤੇ ਵਾਪਸ ਆ ਸਕਦੇ ਹਾਂ?" ਇਹ ਦੋਵਾਂ ਨੂੰ ਇੱਜ਼ਤ ਨਾਲ ਨਿਕਲਣ ਦਾ ਰਾਹ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਇੱਕ ਗੱਲਬਾਤ ਦਾ ਮਕਸਦ ਘੱਟ ਹੀ ਸਭ ਕੁਝ ਠੀਕ ਕਰਨਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਮਕਸਦ ਵਿਸ਼ਾ ਖੋਲ੍ਹਣਾ ਹੈ ਤਾਂ ਜੋ ਉਹ ਆਖ਼ਰਕਾਰ ਹਿੱਲ ਸਕੇ।
ਤੇ ਇੱਕ ਗੱਲ ਜੋ ਟਾਲਣਾ ਤੁਹਾਨੂੰ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਦੱਸਦਾ: ਬੇਢੰਗੀ ਗੱਲਬਾਤ ਵੀ ਆਮ ਤੌਰ ਉੱਤੇ ਉਸ ਚੁੱਪ ਨਾਲੋਂ ਬਿਹਤਰ ਲੱਗਦੀ ਹੈ ਜਿਸਦੀ ਉਹ ਥਾਂ ਲੈਂਦੀ ਹੈ। ਜੋ ਡਰ ਤੁਸੀਂ ਢੋ ਰਹੇ ਸੀ, ਉਹ ਆਮ ਤੌਰ ਉੱਤੇ ਗੱਲਬਾਤ ਤੋਂ ਭਾਰੀ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਕਦੋਂ ਕਿਸੇ ਦੀ ਮਦਦ ਲੈਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ
ਬਹੁਤੀਆਂ ਟਾਲੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਗੱਲਬਾਤਾਂ ਆਮ, ਔਖੀਆਂ, ਤੇ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਸੰਭਾਲਣ ਯੋਗ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ। ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀਆਂ, ਤੇ ਇਹ ਇਮਾਨਦਾਰੀ ਨਾਲ ਦੇਖਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਕਿਹੜੀ ਕਿਸਮ ਸਾਹਮਣੇ ਹੋ।
ਜੇ ਰਿਸ਼ਤੇ ਵਿੱਚ ਕਾਬੂ ਪਾਉਣ, ਡਰਾਉਣ, ਜਾਂ ਤੁਹਾਡੀ ਸੁਰੱਖਿਆ ਦੇ ਡਰ ਦਾ ਕੋਈ ਪੈਟਰਨ ਹੈ, ਤਾਂ ਇੱਥੇ ਦਿੱਤੀ ਸਲਾਹ ਗ਼ਲਤ ਸੰਦ ਹੈ, ਤੇ ਤੁਹਾਡੀ ਭਲਾਈ ਪਹਿਲਾਂ ਆਉਂਦੀ ਹੈ। ਜੇ ਜਿਹੜੀ ਗੱਲਬਾਤ ਤੁਸੀਂ ਟਾਲ ਰਹੇ ਹੋ ਉਹ ਸੋਗ, ਉਦਾਸੀ, ਜਾਂ ਇਸ ਅਹਿਸਾਸ ਉੱਤੇ ਟਿਕੀ ਹੈ ਕਿ ਸਭ ਕੁਝ ਬਹੁਤ ਜ਼ਿਆਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਮਦਦ ਮੰਗਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਇਹ ਸਭ ਇਕੱਲੇ ਸੁਲਝਾਉਣ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ। ਇੱਕ ਥੈਰੇਪਿਸਟ ਜਾਂ ਕਾਊਂਸਲਰ ਤੁਹਾਨੂੰ ਕਿਸੇ ਖ਼ਾਸ ਗੱਲਬਾਤ ਲਈ ਤਿਆਰ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਕਪਲਜ਼ ਜਾਂ ਫ਼ੈਮਿਲੀ ਥੈਰੇਪਿਸਟ ਔਖੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਨੂੰ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੰਭਾਲ ਸਕਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਉਸੇ ਪੁਰਾਣੀ ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ ਨਾ ਢਹਿ ਜਾਣ।
ਮਦਦ ਵੱਲ ਹੱਥ ਵਧਾਉਣਾ ਇਸ ਗੱਲ ਦੀ ਨਿਸ਼ਾਨੀ ਨਹੀਂ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਨਾਕਾਮ ਰਹੇ। ਇਹ ਇਸ ਗੱਲ ਦੀ ਨਿਸ਼ਾਨੀ ਹੈ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਰਿਸ਼ਤੇ ਨੂੰ, ਤੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ, ਏਨੀ ਗੰਭੀਰਤਾ ਨਾਲ ਲੈਂਦੇ ਹੋ ਕਿ ਇਹ ਠੀਕ ਢੰਗ ਨਾਲ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋ।
ਗੱਲਬਾਤ ਉਡੀਕ ਰਹੀ ਹੈ। ਉਹ ਉਡੀਕਦੀ ਰਹੇਗੀ, ਤੇ ਹਰ ਹਫ਼ਤੇ ਥੋੜ੍ਹੀ ਹੋਰ ਭਾਰੀ ਹੁੰਦੀ ਜਾਵੇਗੀ। ਸ਼ੁਰੂ ਕਰਨ ਲਈ ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਿਡਰ ਹੋਣ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ। ਬੱਸ ਉਹ ਛੋਟਾ ਪਹਿਲਾ ਵਾਕ ਕਹਿ ਦਿਓ, ਤੇ ਬਾਕੀ ਆਪੇ ਪਿੱਛੇ ਆ ਜਾਵੇਗਾ।
ਸਰੋਤ
- American Psychological Association, Getting beyond small talk: Study finds people enjoy deep conversations with strangers
- Cleveland Clinic, 10 Tips To Deal With Difficult People
- Harvard Business Review, 4 Things to Do Before a Tough Conversation
- Harvard Business Review, How to Have Difficult Conversations When You Don't Like Conflict