ਝਟਪਟ ਸੁਝਾਅ
- ਸ਼ੁਰੂ ਆਪਣੇ ਅਹਿਸਾਸ ਤੋਂ ਕਰੋ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਕੀਤੇ ਤੋਂ ਨਹੀਂ।
- ਇੱਕੋ ਮੁੱਦੇ ਉੱਤੇ ਰਹੋ, ਪੁਰਾਣੇ ਸਬੂਤ ਛੱਡੋ।
- ਜੇ ਗਰਮ ਹੋ ਕੇ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ, ਨਰਮੀ ਨਾਲ ਦੁਬਾਰਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰੋ।
ਇੱਕ ਵਾਕ ਹੈ ਜੋ ਤੁਸੀਂ ਕਈ ਦਿਨਾਂ ਤੋਂ ਅੰਦਰ ਲਈ ਫਿਰਦੇ ਹੋ। ਤੁਸੀਂ ਉਸਨੂੰ ਨਹਾਉਂਦੇ ਵੇਲੇ ਦੁਹਰਾਇਆ ਹੈ, ਗੱਡੀ ਵਿੱਚ ਦੁਹਰਾਇਆ ਹੈ, ਅਤੇ ਰਾਤ ਦੇ 2 ਵਜੇ ਉਸ ਅੱਧੀ ਨੀਂਦ ਵਾਲੇ ਵੇਲੇ ਵੀ ਜਦੋਂ ਫ਼ਿਕਰ ਚੁੱਪ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ। ਤੁਹਾਨੂੰ ਪਤਾ ਹੈ ਕਿ ਇਹ ਗੱਲ ਕਹਿਣੀ ਜ਼ਰੂਰੀ ਹੈ। ਤੁਹਾਨੂੰ ਇਹ ਵੀ ਪਤਾ ਹੈ, ਤਜਰਬੇ ਤੋਂ, ਕਿ ਹੋਵੇਗਾ ਕੀ: ਤੁਸੀਂ ਮੂੰਹ ਖੋਲ੍ਹੋਗੇ, ਸ਼ਬਦ ਸੋਚ ਨਾਲੋਂ ਵੱਧ ਤਿੱਖੇ ਨਿਕਲਣਗੇ, ਅਤੇ ਤੀਹ ਸਕਿੰਟਾਂ ਵਿੱਚ ਤੁਸੀਂ ਦੋਵੇਂ ਕਿਸੇ ਅਜਿਹੀ ਭੈੜੀ ਥਾਂ ਹੋਵੋਗੇ ਜਿਸਦਾ ਉਸ ਗੱਲ ਨਾਲ ਕੋਈ ਵਾਸਤਾ ਹੀ ਨਹੀਂ ਜੋ ਤੁਸੀਂ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਠੀਕ ਕਰਨੀ ਚਾਹੁੰਦੇ ਸੀ।
ਉਹ ਪਹਿਲੇ ਤੀਹ ਸਕਿੰਟ ਬਾਕੀ ਸਾਰੀ ਗੱਲਬਾਤ ਨਾਲੋਂ ਵੱਧ ਮਾਇਨੇ ਰੱਖਦੇ ਹਨ। ਔਖੀ ਗੱਲਬਾਤ ਜਿਵੇਂ ਸ਼ੁਰੂ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਉਹੀ ਪੂਰਾ ਸੁਰ ਤੈਅ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਇੱਕ ਵਾਰ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਵਿਗੜ ਜਾਵੇ ਤਾਂ ਗੱਲ ਵਾਪਸ ਲਿਆਉਣੀ ਬਹੁਤ ਔਖੀ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਰਿਸ਼ਤਿਆਂ ਦੇ ਖੋਜਕਾਰ John Gottman ਨੇ ਸਾਲਾਂ ਬੱਧੀ ਜੋੜਿਆਂ ਨੂੰ ਲੈਬ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਮਸਲਿਆਂ ਉੱਤੇ ਗੱਲ ਕਰਦੇ ਵੇਖਿਆ, ਅਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਸਭ ਤੋਂ ਹੈਰਾਨ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਖੋਜ ਇਹ ਸੀ ਕਿ ਝਗੜੇ ਵਾਲੀ ਗੱਲਬਾਤ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਹੀ ਦੱਸ ਦਿੰਦੀ ਹੈ ਕਿ ਅੰਤ ਕਿਹੋ ਜਿਹਾ ਹੋਵੇਗਾ। ਛੇ ਸਾਲਾਂ ਦੇ ਇੱਕ ਅਧਿਐਨ ਵਿੱਚ, ਜਿਹੜੇ ਵੀ ਜੋੜੇ ਬਾਅਦ ਵਿੱਚ ਵੱਖ ਹੋਏ, ਉਹਨਾਂ ਸਭ ਨੇ ਆਪਣੀਆਂ ਝਗੜੇ ਵਾਲੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਸ਼ੁਰੂ ਤੋਂ ਹੀ ਵੱਧ ਕੜਵਾਹਟ ਅਤੇ ਘੱਟ ਨਿੱਘ ਨਾਲ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤੀਆਂ ਸਨ। ਪਹਿਲੇ ਤਿੰਨ ਮਿੰਟਾਂ ਨੇ ਹੀ ਸਾਰੀ ਕਹਾਣੀ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ।
ਉਸ ਖੋਜ ਵਿੱਚ ਲੁਕੀ ਚੰਗੀ ਖ਼ਬਰ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਹੀ ਉਹ ਹਿੱਸਾ ਹੈ ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਧ ਤੁਹਾਡੇ ਵੱਸ ਵਿੱਚ ਹੈ। ਤੁਸੀਂ ਇਹ ਨਹੀਂ ਸੰਭਾਲ ਸਕਦੇ ਕਿ ਦੂਜਾ ਬੰਦਾ ਕੀ ਪ੍ਰਤੀਕਿਰਿਆ ਦੇਵੇਗਾ। ਤੁਸੀਂ ਇਹ ਚੁਣ ਸਕਦੇ ਹੋ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਗੱਲ ਵਿੱਚ ਕਿਵੇਂ ਵੜਦੇ ਹੋ। Gottman ਨੇ ਇਸ ਨਰਮ ਤਰੀਕੇ ਨੂੰ ਨਾਂ ਦਿੱਤਾ: ਨਰਮ ਸ਼ੁਰੂਆਤ। ਇਹ "ਤੈਨੂੰ ਆਪਣੇ ਬਿਨਾਂ ਕਿਸੇ ਦਾ ਖ਼ਿਆਲ ਹੀ ਨਹੀਂ" ਅਤੇ "ਮੈਂ ਇਸ ਗੱਲ ਵਿੱਚ ਥੋੜ੍ਹਾ ਇਕੱਲਾ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹਾਂ, ਤੇ ਮੈਂ ਇਸ ਬਾਰੇ ਗੱਲ ਕਰਨੀ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ" ਵਿਚਲਾ ਫ਼ਰਕ ਹੈ। ਫ਼ਿਕਰ ਉਹੀ। ਗੱਲਬਾਤ ਬਿਲਕੁਲ ਵੱਖਰੀ।
ਲੋਕ ਬਚਾਅ ਵਿੱਚ ਕਿਉਂ ਪੈਂਦੇ ਹਨ (ਇਸ ਲਈ ਨਹੀਂ ਕਿ ਉਹ ਔਖੇ ਹਨ)
ਇਹ ਸਮਝਣਾ ਕੰਮ ਆਉਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਤੁਹਾਡਾ ਵਾਹ ਕਿਸ ਨਾਲ ਪੈ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਸਦੀ ਨੁਕਤਾਚੀਨੀ ਹੋ ਰਹੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਸਦਾ ਸਰੀਰ ਦਿਮਾਗ਼ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਪ੍ਰਤੀਕਿਰਿਆ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਦਿਲ ਤੇਜ਼ ਧੜਕਦਾ ਹੈ, ਮੋਢੇ ਕੱਸੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਦਿਮਾਗ਼ ਇੱਕ ਹਲਕੇ ਜਿਹੇ ਖ਼ਤਰੇ ਵਾਲੇ ਮੋਡ ਵਿੱਚ ਚਲਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਹਾਲਤ ਵਿੱਚ ਲੋਕ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੋਚ ਨਹੀਂ ਸਕਦੇ। ਉਹ ਬਚਾਅ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਪਲਟ ਕੇ ਵਾਰ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਜਾਂ ਚੁੱਪ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਜਾਂ ਤੁਹਾਡੀ ਗੱਲ ਵਿੱਚੋਂ ਸੱਚ ਲੱਭਣ ਦੀ ਥਾਂ ਨੁਕਸ ਲੱਭਣ ਲੱਗ ਪੈਂਦੇ ਹਨ।
ਇਹ ਸੁਭਾਅ ਦੀ ਖ਼ਰਾਬੀ ਨਹੀਂ। ਇਹ ਸਾਡੀ ਬਣਤਰ ਹੈ। ਜਿਸ ਬੰਦੇ ਨੂੰ ਲੱਗੇ ਕਿ ਉਸ ਉੱਤੇ ਦੋਸ਼ ਲੱਗ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਉਹ ਆਪਣੀ ਸਾਰੀ ਤਾਕਤ ਸੁਣਨ ਦੀ ਥਾਂ ਆਪਣੇ ਬਚਾਅ ਵਿੱਚ ਲਾ ਦੇਵੇਗਾ, ਅਤੇ ਤੁਹਾਡਾ ਕਿੰਨਾ ਵੀ ਸਹੀ ਹੋਣਾ ਉਸ ਪਲ ਇਹ ਨਹੀਂ ਬਦਲ ਸਕਦਾ। ਸੋ ਜਦੋਂ ਤੁਸੀਂ ਦੋਸ਼ ਨਾਲ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰਦੇ ਹੋ, ਭਾਵੇਂ ਦੋਸ਼ ਸਹੀ ਹੀ ਹੋਵੇ, ਤੁਸੀਂ ਲਗਭਗ ਪੱਕਾ ਉਹੀ ਜਵਾਬ ਬੁਲਾ ਰਹੇ ਹੋ ਜੋ ਤੁਸੀਂ ਨਹੀਂ ਚਾਹੁੰਦੇ।
ਨਰਮ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਇਸ ਲਈ ਕੰਮ ਕਰਦੀ ਹੈ ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਉਸ ਖ਼ਤਰੇ ਵਾਲੇ ਘੰਟੇ ਨੂੰ ਵੱਜਣ ਹੀ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦੀ। ਉਹ ਦੂਜੇ ਬੰਦੇ ਨੂੰ ਬਚਣ ਲਈ ਹਮਲਾ ਨਹੀਂ, ਸਗੋਂ ਤੁਹਾਡੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਹੱਲ ਕਰਨ ਲਈ ਇੱਕ ਮਸਲਾ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਬੱਸ ਇਹੀ ਸਾਰਾ ਨੁਕਤਾ ਹੈ। ਤੁਸੀਂ ਸੱਚ ਨੂੰ ਹਲਕਾ ਨਹੀਂ ਕਰ ਰਹੇ। ਤੁਸੀਂ ਖ਼ਤਰੇ ਦਾ ਅਹਿਸਾਸ ਘਟਾ ਰਹੇ ਹੋ ਤਾਂ ਜੋ ਸੱਚ ਪਹੁੰਚ ਸਕੇ।
ਨਰਮ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਦੀ ਸ਼ਕਲ
ਸਭ ਤੋਂ ਨਰਮ ਅਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਕਾਰਗਰ ਸ਼ੁਰੂਆਤਾਂ ਦੇ ਹੇਠਾਂ ਇੱਕ ਸਿੱਧਾ ਢਾਂਚਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਤੁਹਾਨੂੰ ਇਸਨੂੰ ਸ਼ਬਦ ਦਰ ਸ਼ਬਦ ਮੰਨਣ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ, ਅਤੇ ਤੁਹਾਨੂੰ ਇਹ ਵੀ ਨਹੀਂ ਲੱਗਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਕੋਈ ਸਕ੍ਰਿਪਟ ਪੜ੍ਹ ਰਹੇ ਹੋ। ਪਰ ਇਸਦਾ ਢਾਂਚਾ ਜਾਣਨਾ ਕੰਮ ਦਾ ਹੈ।
- ਸ਼ੁਰੂ ਆਪਣੇ ਅਹਿਸਾਸ ਤੋਂ ਕਰੋ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਕੀਤੇ ਤੋਂ ਨਹੀਂ। "ਤੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ" ਦੀ ਥਾਂ "ਮੈਨੂੰ ਲੱਗਦਾ ਹੈ"। ਅਹਿਸਾਸਾਂ ਨਾਲ ਬਹਿਸ ਕਰਨੀ ਔਖੀ ਹੈ। ਦੋਸ਼ ਤਾਂ ਖ਼ੁਦ ਬਹਿਸ ਮੰਗਦੇ ਹਨ। "ਮੈਂ ਪੈਸਿਆਂ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ ਤਣਾਅ ਵਿੱਚ ਹਾਂ" ਇੱਕ ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਖੋਲ੍ਹਦਾ ਹੈ। "ਤੂੰ ਇੰਝ ਖ਼ਰਚ ਕਰਦਾ ਹੈਂ ਜਿਵੇਂ ਅਸੀਂ ਅਮੀਰ ਹੋਈਏ" ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਬੰਦ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
- ਹਾਲਾਤ ਬਾਰੇ ਖ਼ਾਸ ਗੱਲ ਕਰੋ, ਬੰਦੇ ਬਾਰੇ ਨਹੀਂ। ਜੋ ਹੋਇਆ ਉਹ ਇੱਕ ਵਾਰ ਦੱਸੋ, ਬਿਨਾਂ ਕੋਈ ਫ਼ੈਸਲਾ ਨੱਥੀ ਕੀਤੇ। "ਕੱਲ੍ਹ ਰਾਤ ਰਸੋਈ ਫਿਰ ਗੰਦੀ ਪਈ ਰਹਿ ਗਈ" ਇੱਕ ਗੱਲ ਹੈ ਜਿਸ ਉੱਤੇ ਤੁਸੀਂ ਦੋਵੇਂ ਕੰਮ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹੋ। "ਤੂੰ ਬਹੁਤ ਆਲਸੀ ਹੈਂ" ਇੱਕ ਲੇਬਲ ਹੈ, ਅਤੇ ਲੇਬਲ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਅੜ ਜਾਣ ਲਈ ਮਜਬੂਰ ਕਰਦੇ ਹਨ।
- ਜੋ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਿੱਧੇ ਸ਼ਬਦਾਂ ਵਿੱਚ ਮੰਗੋ। ਇਹੀ ਹਿੱਸਾ ਬਹੁਤੇ ਲੋਕ ਛੱਡ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਇਹੀ ਸਭ ਤੋਂ ਜ਼ਰੂਰੀ ਹੈ। ਸਿਰਫ਼ ਇਹ ਨਾ ਦੱਸੋ ਕਿ ਗ਼ਲਤ ਕੀ ਹੈ, ਇਹ ਵੀ ਦੱਸੋ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਕੀ ਵੱਧ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋ। "ਮੈਨੂੰ ਚੰਗਾ ਲੱਗੇ ਜੇ ਅਸੀਂ ਰੋਟੀ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਰਲ ਕੇ ਸਫ਼ਾਈ ਕਰੀਏ" ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਜਾਣ ਲਈ ਥਾਂ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਬਿਨਾਂ ਮੰਗ ਦੇ ਸ਼ਿਕਾਇਤ ਸਿਰਫ਼ ਗਿਲਾ ਬਣ ਕੇ ਰਹਿ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
- ਹੁਣ ਵੀ ਸਲੀਕੇ ਵਿੱਚ ਰਹੋ। ਸ਼ਾਇਦ ਹੁਣ ਤਾਂ ਖ਼ਾਸ ਕਰਕੇ। ਥੋੜ੍ਹੀ ਜਿਹੀ ਨਿਮਰਤਾ ਤੁਹਾਡੀ ਗੱਲ ਕਮਜ਼ੋਰ ਨਹੀਂ ਕਰਦੀ। "ਕੀ ਤੁਸੀਂ ਇਸ ਬਾਰੇ ਗੱਲ ਕਰਨ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋ?" ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਖ਼ਰਚਦਾ, ਪਰ ਸੁਣੇ ਜਾਣ ਦਾ ਪੂਰਾ ਤਰੀਕਾ ਬਦਲ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਧਿਆਨ ਦਿਓ ਕਿ ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੀ ਨਹੀਂ ਹੈ: ਤਾਨਾ, ਨਫ਼ਰਤ, "ਹਮੇਸ਼ਾ" ਸ਼ਬਦ, "ਕਦੇ ਨਹੀਂ" ਸ਼ਬਦ, ਅਤੇ ਪਿਛਲੇ ਕਈ ਸਾਲਾਂ ਦੀਆਂ ਉਹਨਾਂ ਸਾਰੀਆਂ ਗ਼ਲਤੀਆਂ ਦੀ ਲੰਮੀ ਸੂਚੀ। ਨਰਮ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਇੱਕੋ ਮੁੱਦੇ ਉੱਤੇ ਟਿਕੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ। ਜਿਸ ਪਲ ਤੁਸੀਂ ਪੁਰਾਣੇ ਸਬੂਤ ਚੁੱਕਣ ਲੱਗੇ, ਉਸੇ ਪਲ ਤੁਸੀਂ ਇੱਕ ਛੋਟੇ ਫ਼ਿਕਰ ਨੂੰ ਪੂਰੇ ਰਿਸ਼ਤੇ ਦਾ ਮੁਕੱਦਮਾ ਬਣਾ ਦਿੱਤਾ, ਅਤੇ ਦੂਜਾ ਬੰਦਾ ਉਸੇ ਹਿਸਾਬ ਨਾਲ ਜਵਾਬ ਦੇਵੇਗਾ।
"ਮੈਂ" ਵਾਲੀਆਂ ਗੱਲਾਂ, ਅਤੇ ਇਹ ਸੱਚੀਂ ਕਿਉਂ ਕੰਮ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ
ਤੁਸੀਂ ਸ਼ਾਇਦ ਸੁਣਿਆ ਹੋਵੇ ਕਿ "ਮੈਂ" ਨਾਲ ਗੱਲ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰੋ, ਅਤੇ ਸ਼ਾਇਦ ਇਹ ਸਲਾਹ ਥੋੜ੍ਹੀ ਫਿੱਕੀ ਲੱਗੀ ਹੋਵੇ, ਜਿਵੇਂ ਕਿਸੇ ਸਲਾਹਕਾਰ ਦੀ ਕੰਧ ਉੱਤੇ ਲੱਗਾ ਪੋਸਟਰ। ਪਰ ਇਹ ਸੁਣਨ ਨਾਲੋਂ ਕਿਤੇ ਬਿਹਤਰ ਹੈ। Mayo Clinic ਇਸਨੂੰ ਸਾਫ਼ ਤੇ ਦ੍ਰਿੜ੍ਹ ਗੱਲਬਾਤ ਦੀ ਜੜ੍ਹ ਦੱਸਦਾ ਹੈ: "ਮੈਂ" ਵਾਲੀ ਗੱਲ ਤੁਹਾਨੂੰ ਆਪਣੀ ਸੋਚ ਜਾਂ ਅਹਿਸਾਸ ਦੱਸਣ ਦਿੰਦੀ ਹੈ ਬਿਨਾਂ ਇਸਦੇ ਕਿ ਉਹ ਦੋਸ਼ ਵਾਂਗ ਲੱਗੇ। "ਤੂੰ ਗ਼ਲਤ ਹੈਂ" ਦੀ ਥਾਂ "ਮੈਂ ਸਹਿਮਤ ਨਹੀਂ ਹਾਂ"। "ਤੂੰ ਕਦੇ ਮਦਦ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ" ਦੀ ਥਾਂ "ਮੈਨੂੰ ਇਸ ਵਿੱਚ ਥੋੜ੍ਹੀ ਮਦਦ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ"।
ਇਹ ਕੰਮ ਕਿਸੇ ਜਾਦੂ ਨਾਲ ਨਹੀਂ, ਸਿੱਧੇ ਕਾਰਨ ਨਾਲ ਕਰਦਾ ਹੈ। "ਤੂੰ" ਵਾਲੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਉਂਗਲ ਚੁੱਕਦੀਆਂ ਹਨ, ਅਤੇ ਚੁੱਕੀ ਹੋਈ ਉਂਗਲ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਬਚਾਅ ਵਿੱਚ ਪਾ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। "ਮੈਂ" ਵਾਲੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਤੁਹਾਡਾ ਆਪਣਾ ਤਜਰਬਾ ਦੱਸਦੀਆਂ ਹਨ, ਜਿਸ ਬਾਰੇ ਸਿਰਫ਼ ਤੁਸੀਂ ਹੀ ਜਾਣ ਸਕਦੇ ਹੋ, ਸੋ ਦੂਜੇ ਕੋਲ ਝੁਠਲਾਉਣ ਲਈ ਕੁਝ ਹੈ ਹੀ ਨਹੀਂ। ਉਹ ਤੁਹਾਡੇ ਨਤੀਜੇ ਨਾਲ ਅਸਹਿਮਤ ਹੋ ਸਕਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਇਹ ਨਹੀਂ ਕਹਿ ਸਕਦੇ ਕਿ ਤੁਹਾਨੂੰ ਉਹ ਮਹਿਸੂਸ ਹੀ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ ਜੋ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਫੜਨ ਦਾ ਇੱਕ ਸੌਖਾ ਤਰੀਕਾ: ਜੇ ਵਾਕ "ਤੂੰ" ਨਾਲ ਸ਼ੁਰੂ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਅਗਲਾ ਸ਼ਬਦ ਦੋਸ਼ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਸਨੂੰ ਦੁਬਾਰਾ ਬਣਾਓ, ਇਸ ਹਿਸਾਬ ਨਾਲ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਕੀ ਵੇਖਿਆ ਅਤੇ ਤੁਹਾਡੇ ਉੱਤੇ ਕੀ ਬੀਤੀ। "ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਸ਼ਰਮਿੰਦਾ ਕੀਤਾ" ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ "ਸਭ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਉਹ ਗੱਲ ਆਈ ਤਾਂ ਮੈਨੂੰ ਸ਼ਰਮਿੰਦਗੀ ਮਹਿਸੂਸ ਹੋਈ"। ਕਹਿਣ ਵਿੱਚ ਹੌਲੀ। ਸੁਣਨ ਵਿੱਚ ਕਿਤੇ ਸੌਖਾ।
ਕੁਝ ਨਵੇਂ ਸਿਰਿਓਂ ਲਿਖੇ ਵਾਕ
ਮਿਸਾਲਾਂ ਨਾਲ ਗੱਲ ਸੌਖੀ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਇੱਥੇ ਕੁਝ ਅਜਿਹੀਆਂ ਸ਼ੁਰੂਆਤਾਂ ਹਨ ਜੋ ਸਾਡੇ ਵਿੱਚੋਂ ਬਹੁਤਿਆਂ ਨੇ ਸੱਚੀਂ ਕਹੀਆਂ ਹਨ, ਨਾਲ ਹੀ ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਨਰਮ ਰੂਪ। ਫ਼ਿਕਰ ਉਹੀ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਸਿਰਫ਼ ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਬਦਲਦਾ ਹੈ।
ਜੀਵਨ ਸਾਥੀ ਨੂੰ
ਤਿੱਖਾ ਰੂਪ: "ਤੂੰ ਘਰ ਵਿੱਚ ਕਦੇ ਮਦਦ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ। ਸਭ ਕੁਝ ਮੈਂ ਹੀ ਕਰਦੀ ਹਾਂ।" ਇਹ ਇੱਕੋ ਸਾਹ ਵਿੱਚ ਫ਼ੈਸਲਾ ਵੀ ਹੈ, ਵਧਾ ਚੜ੍ਹਾ ਕੇ ਕਹੀ ਗੱਲ ਵੀ, ਤੇ ਉਂਗਲ ਵੀ। ਨਰਮ ਰੂਪ: "ਮੈਂ ਅੱਜ ਕੱਲ੍ਹ ਬਹੁਤ ਖਿੱਚੀ ਹੋਈ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰ ਰਹੀ ਹਾਂ, ਤੇ ਮੈਨੂੰ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਸਾਨੂੰ ਘਰ ਦੇ ਕੰਮ ਵੱਖਰੇ ਢੰਗ ਨਾਲ ਵੰਡਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ। ਕੀ ਅਸੀਂ ਮਿਲ ਕੇ ਕੋਈ ਤਰੀਕਾ ਕੱਢ ਸਕਦੇ ਹਾਂ?" ਪਹਿਲੀ ਗੱਲ ਇਸ ਬਹਿਸ ਨੂੰ ਜਨਮ ਦਿੰਦੀ ਹੈ ਕਿ "ਕਦੇ ਨਹੀਂ" ਕਹਿਣਾ ਸਹੀ ਹੈ ਜਾਂ ਨਹੀਂ। ਦੂਜੀ ਗੱਲ ਕੰਮ ਵੰਡਣ ਦੀ ਗੱਲਬਾਤ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰਦੀ ਹੈ।
ਉਸ ਦੋਸਤ ਨੂੰ ਜਿਸਨੇ ਨਿਰਾਸ਼ ਕੀਤਾ
ਤਿੱਖਾ ਰੂਪ: "ਤੂੰ ਫਿਰ ਐਨ ਵੇਲੇ ਸਿਰ ਪਿੱਛੇ ਹਟ ਗਿਆ। ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਮੇਰੀ ਤੇਰੇ ਲਈ ਕੋਈ ਅਹਿਮੀਅਤ ਹੀ ਨਹੀਂ।" ਦੂਜਾ ਵਾਕ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਅਹਿਸਾਸਾਂ ਬਾਰੇ ਇੱਕ ਅੰਦਾਜ਼ਾ ਹੈ ਜਿਸਨੂੰ ਸੱਚ ਬਣਾ ਕੇ ਪੇਸ਼ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ, ਅਤੇ ਉਹ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਪੂਰੇ ਕਿਰਦਾਰ ਦਾ ਬਚਾਅ ਕਰਨ ਲਈ ਵੰਗਾਰਦਾ ਹੈ। ਨਰਮ ਰੂਪ: "ਪਿਛਲੇ ਹਫ਼ਤੇ ਸਾਡਾ ਪ੍ਰੋਗਰਾਮ ਰਹਿ ਗਿਆ ਤਾਂ ਮੈਨੂੰ ਥੋੜ੍ਹੀ ਨਿਰਾਸ਼ਾ ਹੋਈ, ਤੇ ਮੈਨੂੰ ਤੇਰੀ ਯਾਦ ਆਉਂਦੀ ਹੈ। ਤੇਰੇ ਵੱਲ ਸਭ ਠੀਕ ਤਾਂ ਹੈ?" ਤੁਸੀਂ ਸੱਚ ਵੀ ਦੱਸ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਇਹ ਥਾਂ ਵੀ ਛੱਡ ਦਿੱਤੀ ਕਿ ਸ਼ਾਇਦ ਉਹ ਕਿਸੇ ਔਖ ਵਿੱਚੋਂ ਲੰਘ ਰਹੇ ਹੋਣ। ਅਕਸਰ ਹੁੰਦੇ ਹੀ ਹਨ।
ਸਹਿਕਰਮੀ ਨੂੰ
ਤਿੱਖਾ ਰੂਪ: "ਤੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਆਪਣਾ ਹਿੱਸਾ ਲੇਟ ਦਿੰਦਾ ਹੈਂ, ਤੇ ਬਦਨਾਮੀ ਮੇਰੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।" ਨਰਮ ਰੂਪ: "ਮੈਂ ਵੇਖਿਆ ਹੈ ਕਿ ਕੰਮ ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਸੌਂਪਣ ਵੇਲੇ ਸਮਾਂ ਬਹੁਤ ਤੰਗ ਪੈ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਤੇ ਮੇਰੇ ਪਾਸੇ ਇਹ ਤਣਾਅ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਕੀ ਅਸੀਂ ਮਿਲ ਕੇ ਸਮਾਂ ਸਾਰਣੀ ਵੇਖ ਲਈਏ?" ਮਸਲਾ ਉਹੀ, ਪਰ ਬਿਨਾਂ ਦੋਸ਼ ਦੇ ਚੁੱਕਿਆ ਗਿਆ, ਜਿਸਦਾ ਮਤਲਬ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਦੂਜਾ ਬੰਦਾ ਇਸ ਬਹਿਸ ਵਿੱਚ ਪੈਣ ਦੀ ਥਾਂ ਕਿ ਉਹ 14 ਤਾਰੀਖ਼ ਨੂੰ ਲੇਟ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਇਸਨੂੰ ਠੀਕ ਕਰਨ ਵਿੱਚ ਮਦਦ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ।
ਵੇਖੋ ਕਿ ਹਰ ਨਰਮ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਸਾਂਝਾ ਕੀ ਹੈ। ਉਹ ਇੱਕ ਅਹਿਸਾਸ ਦਾ ਨਾਂ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਬੰਦੇ ਵੱਲ ਨਹੀਂ, ਹਾਲਾਤ ਵੱਲ ਇਸ਼ਾਰਾ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਦੋਸ਼ ਦੀ ਥਾਂ ਸੱਦੇ ਨਾਲ ਮੁੱਕਦਾ ਹੈ। ਅਤੇ ਇਹਨਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਕੋਈ ਵੀ "ਹਮੇਸ਼ਾ" ਜਾਂ "ਕਦੇ ਨਹੀਂ" ਨਹੀਂ ਵਰਤਦਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਦੋ ਸ਼ਬਦ ਇੱਕ ਪਲ ਨੂੰ ਪੂਰੀ ਉਮਰ ਦੀ ਸਜ਼ਾ ਬਣਾ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਸਜ਼ਾ ਸੁਣਦਿਆਂ ਕਿਸੇ ਤੋਂ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਸੁਣਿਆ ਜਾਂਦਾ।
ਸ਼ਬਦ ਚੁਣਨ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਵੇਲਾ ਚੁਣੋ
ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਨਰਮ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਵੀ ਗ਼ਲਤ ਵੇਲੇ ਕਹੀ ਜਾਵੇ ਤਾਂ ਬਿਖਰ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਵੇਲਾ ਵੀ ਸੁਨੇਹੇ ਦਾ ਹਿੱਸਾ ਹੈ।
ਔਖਾ ਵਿਸ਼ਾ ਉਦੋਂ ਨਾ ਛੇੜੋ ਜਦੋਂ ਤੁਹਾਡੇ ਵਿੱਚੋਂ ਕੋਈ ਭੁੱਖਾ ਹੋਵੇ, ਥੱਕਿਆ ਹੋਵੇ, ਬਾਹਰ ਜਾਣ ਦੀ ਕਾਹਲੀ ਵਿੱਚ ਹੋਵੇ, ਜਾਂ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਗੱਲ ਤੋਂ ਖ਼ਫ਼ਾ ਹੋਵੇ। ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਗੱਲ ਦੇ ਝਗੜੇ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਇਹ ਨਾ ਛੇੜੋ। ਅਤੇ ਕਿਸੇ ਉੱਤੇ ਘਰ ਵੜਦਿਆਂ ਹੀ ਹੱਲਾ ਨਾ ਬੋਲੋ। ਥੋੜ੍ਹਾ ਪਹਿਲਾਂ ਦੱਸ ਦੇਣਾ ਬਹੁਤ ਕੰਮ ਕਰਦਾ ਹੈ: "ਮੇਰੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਗੱਲ ਹੈ, ਅੱਜ ਰਾਤ ਜਦੋਂ ਦੋਵਾਂ ਕੋਲ ਵਿਹਲ ਹੋਵੇ ਤਾਂ ਕਰ ਲਈਏ। ਕੋਈ ਡਰਾਉਣੀ ਗੱਲ ਨਹੀਂ।" ਇਹ ਵਾਕ ਦੂਜੇ ਬੰਦੇ ਨੂੰ ਗੱਲਬਾਤ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਸੰਭਾਲਣ ਦਾ ਮੌਕਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਸੋ ਉਹ ਘੱਟ ਤਣਿਆ ਹੋਇਆ ਆਉਂਦਾ ਹੈ।
ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਛੇਤੀ ਗਰਮ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹੋ, ਤਾਂ ਪਹਿਲਾਂ ਇੱਕ ਪਲ ਰੁਕੋ। ਤਪੇ ਹੋਏ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚੋਂ ਠੰਢੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਨਹੀਂ ਨਿਕਲਦੀ। ਬੋਲਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਇੱਕ ਹੌਲੀ ਸਾਹ ਛੱਡੋ, ਪੈਰ ਜ਼ਮੀਨ ਉੱਤੇ ਟਿਕਾਓ। ਮਕਸਦ ਇਹ ਨਹੀਂ ਕਿ ਜੋ ਮਹਿਸੂਸ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਉਸਨੂੰ ਦਬਾ ਦਿਓ। ਮਕਸਦ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਤੁਹਾਡਾ ਪਹਿਲਾ ਵਾਕ ਉਸ ਹਿੱਸੇ ਵਿੱਚੋਂ ਨਿਕਲੇ ਜੋ ਮਸਲਾ ਹੱਲ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਨਾ ਕਿ ਉਸ ਹਿੱਸੇ ਵਿੱਚੋਂ ਜੋ ਸਹੀ ਸਾਬਤ ਹੋਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਸ਼ੁਰੂ ਕਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ: ਨਰਮੀ ਬਣਾਈ ਰੱਖੋ
ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਤੁਹਾਨੂੰ ਇੱਕ ਅਸਲੀ ਗੱਲਬਾਤ ਦਿਵਾ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਅੱਗੇ ਤੁਸੀਂ ਕੀ ਕਰਦੇ ਹੋ, ਉਸ ਤੋਂ ਤੈਅ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਬਚੀ ਰਹੇਗੀ ਜਾਂ ਨਹੀਂ।
ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਗੱਲ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਆਪਣੀ ਵਾਰੀ ਦੀ ਉਡੀਕ ਕਰਨ ਦੀ ਥਾਂ ਸੱਚੀਂ ਸੁਣੋ। ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣਨ ਦਾ ਮਤਲਬ ਹੈ ਇਹ ਸਮਝਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਨਾ ਕਿ ਦੂਜਾ ਬੰਦਾ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਕੀ ਕਹਿਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਸਿਰਫ਼ ਉਸਦੇ ਸ਼ਬਦ ਨਹੀਂ। ਉਸਨੂੰ ਵਾਪਸ ਦੁਹਰਾਓ। "ਤਾਂ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਤੁਸੀਂ ਵੀ ਬਹੁਤ ਖਿੱਚੇ ਹੋਏ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰ ਰਹੇ ਹੋ" ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਦੱਸਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਸੁਣੀ ਗਈ, ਅਤੇ ਸੁਣੇ ਜਾਣਾ ਹੀ ਬਚਾਅ ਵਿੱਚ ਪਏ ਬੰਦੇ ਨੂੰ ਢਿੱਲਾ ਪੈਣ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਖੋਜ ਦੀ ਇੱਕ ਚੁੱਪ ਜਿਹੀ ਸਿਆਣਪ ਇੱਥੇ ਕੰਮ ਆਉਂਦੀ ਹੈ: ਕਿਸੇ ਭਾਵਨਾ ਨੂੰ ਠੀਕ ਨਾਂ ਦੇ ਦੇਣ ਨਾਲ ਉਸਦੀ ਤਪਸ਼ ਕੁਝ ਘਟ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਉਹਨਾਂ ਲਈ ਵੀ ਤੇ ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ ਵੀ।
ਕੁਝ ਗੱਲਾਂ ਜੋ ਚੰਗੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਨੂੰ ਮਾੜੇ ਅੰਤ ਵੱਲ ਤਿਲਕਣ ਤੋਂ ਬਚਾਉਂਦੀਆਂ ਹਨ:
- ਜਦੋਂ ਬਚਾਅ ਕਰਨ ਦੀ ਲਹਿਰ ਉੱਠੇ, ਜਵਾਬ ਦੇਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਰੁਕੋ। ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਨ ਅਤੇ ਪ੍ਰਤੀਕਿਰਿਆ ਦੇਣ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰਲੀ ਥਾਂ ਵਿੱਚ ਹੀ ਸਾਰੀ ਗੱਲਬਾਤ ਵੱਸਦੀ ਹੈ।
- ਇੱਕੋ ਵਿਸ਼ੇ ਉੱਤੇ ਟਿਕੇ ਰਹੋ। ਜੇ ਕੋਈ ਦੂਜੀ ਸ਼ਿਕਾਇਤ ਉੱਭਰੇ ਤਾਂ ਉਸਨੂੰ ਬਾਅਦ ਲਈ ਰੱਖ ਦਿਓ। ਸੱਚੀਂ ਬਾਅਦ ਲਈ।
- ਜੇ ਤੁਹਾਡੇ ਵਿੱਚੋਂ ਕੋਈ ਭਾਵਨਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬ ਜਾਵੇ, ਏਨਾ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਕਿ ਸਿੱਧਾ ਸੋਚ ਹੀ ਨਾ ਸਕੇ, ਤਾਂ ਥੋੜ੍ਹਾ ਵਿਰਾਮ ਲੈ ਲੈਣਾ ਠੀਕ ਹੈ। "ਮੈਂ ਇਸ ਬਾਰੇ ਗੱਲ ਜਾਰੀ ਰੱਖਣੀ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ, ਪਰ ਪਹਿਲਾਂ ਮੈਨੂੰ ਵੀਹ ਮਿੰਟ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ" ਕਹਿਣਾ ਕਮਜ਼ੋਰੀ ਨਹੀਂ, ਤਾਕਤ ਹੈ। ਕਹੋ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਵਾਪਸ ਆਓਗੇ, ਅਤੇ ਵਾਪਸ ਆਓ।
- ਜਿਸ ਗੱਲ ਨਾਲ ਤੁਸੀਂ ਸਹਿਮਤ ਨਹੀਂ, ਉਸ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਉਹ ਗੱਲ ਲੱਭੋ ਜਿਸ ਨਾਲ ਤੁਸੀਂ ਸਹਿਮਤ ਹੋ। "ਤੁਹਾਡੀ ਗੱਲ ਸਹੀ ਹੈ ਕਿ ਮੈਂ ਅੱਜ ਕੱਲ੍ਹ ਧਿਆਨ ਨਹੀਂ ਦੇ ਰਿਹਾ" ਜਿੰਨਾ ਖ਼ਰਚਦਾ ਹੈ ਉਸ ਤੋਂ ਕਿਤੇ ਵੱਧ ਖੋਲ੍ਹਦਾ ਹੈ।
ਜਦੋਂ ਇਹ ਕੰਮ ਨਾ ਕਰੇ, ਤੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਨਹੀਂ ਕਰੇਗਾ
ਨਰਮ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਇੱਕ ਹੁਨਰ ਹੈ, ਸੋ ਕਦੇ ਕਦੇ ਤੁਹਾਡੇ ਤੋਂ ਖੁੰਝੇਗਾ ਵੀ। ਤੁਸੀਂ ਨਰਮ ਰੂਪ ਸੋਚ ਕੇ ਜਾਓਗੇ ਤੇ ਤਿੱਖਾ ਹੀ ਨਿਕਲ ਜਾਵੇਗਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੁਸੀਂ ਥੱਕੇ ਹੋਏ ਸੀ ਜਾਂ ਡਰੇ ਹੋਏ ਸੀ ਜਾਂ ਕਿਸੇ ਪੁਰਾਣੀ ਨਾੜ ਉੱਤੇ ਹੱਥ ਪੈ ਗਿਆ ਸੀ। ਇਹ ਨਾਕਾਮੀ ਨਹੀਂ। ਇਹ ਇਨਸਾਨ ਹੋਣਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਇੰਝ ਹੋਵੇ, ਤੁਸੀਂ ਸੁਧਾਰ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹੋ: "ਮੈਂ ਫਿਰ ਤੋਂ ਕਹਿੰਦਾ ਹਾਂ, ਮੈਂ ਗਰਮ ਹੋ ਕੇ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਲਿਆ ਤੇ ਮੈਂ ਇੰਝ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ।" ਮਾੜੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਦੀ ਜ਼ਿੰਮੇਵਾਰੀ ਲੈਣਾ ਆਪਣੇ ਆਪ ਵਿੱਚ ਰਿਸ਼ਤੇ ਬਚਾਉਣ ਵਾਲੀਆਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਹੈ।
ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਠੀਕ ਵੀ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦੀ, ਤੇ ਇਹ ਇਮਾਨਦਾਰੀ ਨਾਲ ਕਹਿਣਾ ਬਣਦਾ ਹੈ। ਨਰਮ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਇੱਕਤਰਫ਼ਾ ਰਿਸ਼ਤੇ ਨੂੰ ਬਰਾਬਰ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦੀ, ਅਤੇ ਨਾ ਹੀ ਉਸ ਬੰਦੇ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚ ਸਕਦੀ ਹੈ ਜੋ ਹਰ ਗੱਲ ਦਾ ਜਵਾਬ ਨਫ਼ਰਤ ਨਾਲ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਭਾਵੇਂ ਗੱਲ ਕਿੰਨੀ ਵੀ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਕਹੀ ਜਾਵੇ। ਜੇ ਤੁਹਾਨੂੰ ਲੱਗੇ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਕੋਈ ਵੀ ਗੱਲ ਬਿਨਾਂ ਖ਼ਤਰਾ ਬਣੇ ਚੁੱਕ ਹੀ ਨਹੀਂ ਸਕਦੇ, ਜਾਂ ਦੂਜੇ ਬੰਦੇ ਦੀਆਂ ਪ੍ਰਤੀਕਿਰਿਆਵਾਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਡਰਾ ਦਿੰਦੀਆਂ ਹਨ, ਤੁਸੀਂ ਹਰ ਵੇਲੇ ਸੰਭਲ ਸੰਭਲ ਕੇ ਤੁਰਦੇ ਹੋ, ਜਾਂ ਆਪਣੀ ਹੀ ਯਾਦਦਾਸ਼ਤ ਉੱਤੇ ਸ਼ੱਕ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਏ ਹੋ, ਤਾਂ ਇਹ ਗੱਲ ਕਿਸੇ ਬਿਹਤਰ ਵਾਕ ਦੀ ਪਹੁੰਚ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਹੈ। ਇਹ ਉਹ ਪੈਟਰਨ ਹੈ ਜਿਸ ਬਾਰੇ ਕਿਸੇ ਥੈਰੇਪਿਸਟ ਜਾਂ ਸਲਾਹਕਾਰ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਜੇ ਕਦੇ ਤੁਹਾਨੂੰ ਆਪਣੀ ਸੁਰੱਖਿਆ ਦਾ ਖ਼ਤਰਾ ਲੱਗੇ, ਤਾਂ ਕਿਸੇ ਅਜਿਹੇ ਬੰਦੇ ਨਾਲ ਜੋ ਸਿੱਧਾ ਤੁਹਾਡੀ ਸੁਰੱਖਿਆ ਬਾਰੇ ਸੋਚਣ ਵਿੱਚ ਮਦਦ ਕਰ ਸਕੇ। ਜਿੰਨਾ ਇੱਕ ਗੱਲਬਾਤ ਦਾ ਤਰੀਕਾ ਦੇ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਤੋਂ ਵੱਧ ਦੀ ਲੋੜ ਹੋਣ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸ਼ਰਮ ਨਹੀਂ।
ਪਰ ਆਮ ਔਖੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਲਈ, ਉਹਨਾਂ ਲੋਕਾਂ ਨਾਲ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਤੁਸੀਂ ਪਿਆਰ ਕਰਦੇ ਹੋ ਤੇ ਨਾਲ ਰੱਖਣਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋ, ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਓਨੀ ਬੇਵੱਸ ਨਹੀਂ ਜਿੰਨੀ ਰਾਤ ਦੇ 2 ਵਜੇ ਲੱਗਦੀ ਹੈ। ਤੁਸੀਂ ਉਹ ਵਾਕ ਕਈ ਦਿਨਾਂ ਤੋਂ ਚੁੱਕੀ ਫਿਰਦੇ ਹੋ। ਤੁਸੀਂ ਚੁਣ ਸਕਦੇ ਹੋ ਕਿ ਉਹ ਕਿਵੇਂ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਵੇ। ਨਰਮੀ ਨਾਲ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰੋ, ਇੱਕੋ ਗੱਲ ਉੱਤੇ ਟਿਕੇ ਰਹੋ, ਜੋ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਉਹ ਕਹੋ, ਅਤੇ ਸਾਹਮਣੇ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਤੁਹਾਡੇ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚਣ ਦਾ ਮੌਕਾ ਦਿਓ। ਬਹੁਤੀ ਵਾਰ, ਜਦੋਂ ਤੁਸੀਂ ਗੱਲ ਕਰਨਾ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਬਣਾ ਦਿੰਦੇ ਹੋ, ਲੋਕ ਗੱਲ ਕਰ ਹੀ ਲੈਂਦੇ ਹਨ।
ਸਰੋਤ
- The Gottman Institute, How to Fight Smarter: Soften Your Start-Up
- The Gottman Institute, Predicting Divorce From the First 3 Minutes of a Conflict Discussion
- Mayo Clinic, Being assertive: Reduce stress, communicate better
- HelpGuide.org, Effective Communication