ਝਟਪਟ ਸੁਝਾਅ
- ਉਹ ਆਮ ਦਿਨ ਲਿਖੋ ਜੋ ਤੁਸੀਂ ਮੁੜ ਜਿਊਣਾ ਚਾਹੋਗੇ।
- ਤਿੰਨ-ਚਾਰ ਚੀਜ਼ਾਂ ਚੁਣੋ ਜੋ ਸੱਚਮੁੱਚ ਮਾਇਨੇ ਰੱਖਦੀਆਂ ਹਨ।
- ਜਾਣ-ਬੁੱਝ ਕੇ ਤੈਅ ਕਰੋ ਕਿ “ਕਾਫ਼ੀ” ਕਿਹੋ ਜਿਹਾ ਦਿਸਦਾ ਹੈ।
ਨਿਰਾਸ਼ਾ ਦਾ ਇੱਕ ਖ਼ਾਸ ਸੁਆਦ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਜੋ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਅਚਾਨਕ ਫੜ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਆਖ਼ਰ ਤੁਹਾਨੂੰ ਉਹ ਚੀਜ਼ ਮਿਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਤਰੱਕੀ, ਅਹੁਦਾ, ਖਾਤੇ ਵਿਚਲਾ ਅੰਕੜਾ, ਉਹ ਘਰ ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਉਹ ਕਮਰਾ ਹੈ ਜੋ ਤੁਸੀਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਸੀ। ਹਫ਼ਤੇ-ਦੋ ਹਫ਼ਤੇ ਇਹ ਮੰਜ਼ਿਲ 'ਤੇ ਪਹੁੰਚਣ ਵਰਗਾ ਲੱਗਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ ਅਹਿਸਾਸ ਪਤਲਾ ਪੈ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਟੀਚੇ ਦੀਆਂ ਚੌਕੀਆਂ ਚੁੱਪ-ਚਾਪ ਅੱਗੇ ਖਿਸਕ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਤੇ ਤੁਸੀਂ ਅਗਲੀ ਚੀਜ਼ ਵੱਲ ਹੱਥ ਵਧਾ ਰਹੇ ਹੁੰਦੇ ਹੋ, ਥੋੜ੍ਹੇ ਹੈਰਾਨ ਕਿ ਪਿਛਲੀ ਨੇ ਸਾਥ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ ਦਿੱਤਾ।
ਇਹ ਬੁਝਾਰਤ ਬੈਠ ਕੇ ਸੋਚਣ ਲਾਇਕ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਆਮ ਤੌਰ 'ਤੇ ਇਸਦਾ ਮਤਲਬ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਕਾਮਯਾਬੀ ਦੀ ਅਜਿਹੀ ਪਰਿਭਾਸ਼ਾ ਦੇ ਮਗਰ ਦੌੜ ਰਹੇ ਹੋ ਜੋ ਤੁਸੀਂ ਕਦੇ ਚੁਣੀ ਹੀ ਨਹੀਂ ਸੀ।
ਸਾਡੇ ਵਿੱਚੋਂ ਬਹੁਤੇ “ਕਾਮਯਾਬ ਹੋਣ” ਦਾ ਖ਼ਿਆਲ ਉਵੇਂ ਹੀ ਜਜ਼ਬ ਕਰ ਲੈਂਦੇ ਹਨ ਜਿਵੇਂ ਬੋਲੀ ਦਾ ਲਹਿਜਾ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਮਾਪਿਆਂ ਤੋਂ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਤੰਗੀ ਵਾਲੇ ਬਚਪਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਕਦਰ ਨੂੰ ਸਥਿਰਤਾ ਨਾਲ ਮਿਣਿਆ। ਉਸ ਸੱਭਿਆਚਾਰ ਤੋਂ ਜੋ ਹਰ ਚੀਜ਼ ਉੱਤੇ ਅੰਕੜਾ ਲਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਸਾਥੀ ਤੋਂ ਜਿਸਦੀ ਤਰੱਕੀ ਪਹਿਲਾਂ ਹੋ ਗਈ, ਉਸ ਦੋਸਤ ਤੋਂ ਜਿਸਦੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਆਨਲਾਈਨ ਬਿਨਾਂ ਮਿਹਨਤ ਦੇ ਸੋਹਣੀ ਦਿਸਦੀ ਹੈ, ਆਪਣੇ ਹੀ ਉਸ ਰੂਪ ਤੋਂ ਜੋ ਤੁਸੀਂ ਬਾਈ ਸਾਲ ਦੀ ਉਮਰ ਵਿੱਚ ਚਿਤਵਿਆ ਸੀ। ਜਦੋਂ ਤੱਕ ਤੁਸੀਂ ਇਸ ਸਭ ਉੱਤੇ ਸਵਾਲ ਕਰਨ ਜੋਗੇ ਹੁੰਦੇ ਹੋ, ਸਕੋਰਬੋਰਡ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਕੁਦਰਤ ਦੇ ਨਿਯਮ ਵਰਗਾ ਲੱਗਣ ਲੱਗ ਪੈਂਦਾ ਹੈ। ਪੱਕਾ। ਸਾਫ਼ ਜ਼ਾਹਰ। ਬਹਿਸ ਤੋਂ ਬਾਹਰ।
ਇਹ ਬਹਿਸ ਦੇ ਅੰਦਰ ਹੈ। ਅਤੇ ਜੋ ਲੋਕ ਲੰਮੇ ਕਰੀਅਰ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਨਿਭਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਦਹਾਕਿਆਂ ਬਾਅਦ ਵੀ ਖੜ੍ਹੇ ਹਨ ਤੇ ਅਜੇ ਵੀ ਆਪਣੇ ਆਪ ਵਰਗੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਅਕਸਰ ਉਹ ਬੇ-ਚਮਕ ਕੰਮ ਕੀਤਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ: ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਇਸ ਖੇਡ ਵਿੱਚ ਲਾਉਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਇਹ ਤੈਅ ਕਰਨਾ ਕਿ ਖੇਡ ਹੈ ਕੀ।
ਉਧਾਰ ਲਿਆ ਸਕੋਰਬੋਰਡ
ਜਦੋਂ Boris Groysberg ਤੇ Robin Abrahams ਨੇ ਇਹ ਅਧਿਐਨ ਕੀਤਾ ਕਿ ਪੇਸ਼ੇਵਰ ਲੋਕ ਆਪਣੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਪਰਖਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਦੋ ਕਿਸਮ ਦੇ ਮਾਪਾਂ ਵਿਚਕਾਰ ਲਕੀਰ ਖਿੱਚੀ। ਬਾਹਰਲੇ ਮਾਪ ਉਹ ਹਨ ਜੋ ਗਿਣਨੇ ਸੌਖੇ ਹਨ: ਅਹੁਦਾ, ਤਨਖ਼ਾਹ, ਬੈਜ ਉੱਤੇ ਲੱਗੇ ਲੋਗੋ ਦਾ ਰੁਤਬਾ, ਬੱਚਿਆਂ ਦੇ ਦਾਖ਼ਲੇ ਵਾਲੇ ਸਕੂਲ। ਅੰਦਰਲੇ ਮਾਪ ਸਪ੍ਰੈਡਸ਼ੀਟ ਉੱਤੇ ਪਾਉਣੇ ਔਖੇ ਹਨ: ਔਖਾ ਮਸਲਾ ਹੱਲ ਕਰਨ ਦੀ ਤਸੱਲੀ, ਉਹ ਲੋਕ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਕੰਮ ਕਰਨ ਦਾ ਮੌਕਾ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਇਹ ਗੱਲ ਕਿ ਘਰ ਦੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਅੰਦਰ ਵੜਦਿਆਂ ਤੁਸੀਂ ਖ਼ੁਸ਼ ਹੁੰਦੇ ਹੋ ਜਾਂ ਨਹੀਂ।
ਬਾਹਰਲੇ ਮਾਪਾਂ ਦੀ ਖਿੱਚ ਸਾਫ਼ ਹੈ। ਉਹ ਪੜ੍ਹਨੇ ਸੌਖੇ ਹਨ। ਅਹੁਦਾ ਹਰ ਕੋਈ ਸਮਝਦਾ ਹੈ। ਤਨਖ਼ਾਹ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਸਮਝਾਉਣੀ ਨਹੀਂ ਪੈਂਦੀ। ਅੱਧੇ ਸਕਿੰਟ ਵਿੱਚ ਤੁਸੀਂ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਮੁਕਾਬਲਾ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹੋ, ਤੇ ਇਹੀ ਗੱਲ ਇਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਅਪਣਾਉਣ ਵਿੱਚ ਏਨਾ ਸੌਖਾ ਤੇ ਚੁੱਪ-ਚਾਪ ਏਨਾ ਖੋਰਨ ਵਾਲਾ ਬਣਾਉਂਦੀ ਹੈ। ਜੋ ਸਕੋਰਬੋਰਡ ਇੱਕ ਨਜ਼ਰ ਵਿੱਚ ਪੜ੍ਹਿਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਇਸ ਲਈ ਬਣਿਆ ਹੈ ਕਿ ਦੂਜੇ ਲੋਕ ਤੁਹਾਡੇ ਬਾਰੇ ਪੜ੍ਹ ਸਕਣ।
ਇਸ ਸਭ ਦਾ ਮਤਲਬ ਇਹ ਨਹੀਂ ਕਿ ਪੈਸਾ ਜਾਂ ਅਹੁਦੇ ਮਾਇਨੇ ਨਹੀਂ ਰੱਖਦੇ। ਰੱਖਦੇ ਹਨ। ਆਮਦਨ ਬਾਰੇ ਇਮਾਨਦਾਰ ਖੋਜ ਉਸ ਨਾਅਰੇ ਨਾਲੋਂ ਵਧੇਰੇ ਦਿਲਚਸਪ ਹੈ ਕਿ ਪੈਸਾ ਖ਼ੁਸ਼ੀ ਨਹੀਂ ਖ਼ਰੀਦ ਸਕਦਾ। ਇੱਕ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਕੀਤੇ ਅਧਿਐਨ ਵਿੱਚ, ਜਿਸਨੇ ਇਸ ਖੇਤਰ ਦੀ ਇੱਕ ਪੁਰਾਣੀ ਬਹਿਸ ਸੁਲਝਾਈ, Matthew Killingsworth, Daniel Kahneman ਤੇ Barbara Mellers ਨੇ ਪਾਇਆ ਕਿ ਬਹੁਤੇ ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਰੋਜ਼ਾਨਾ ਦੀ ਖ਼ੁਸ਼ੀ ਆਮਦਨ ਨਾਲ ਵਧਦੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ, ਬਿਨਾਂ ਕਿਸੇ ਸਾਫ਼ ਹੱਦ ਦੇ ਜਿੱਥੇ ਇਹ ਰੁਕ ਜਾਵੇ। ਪਰ ਔਸਤ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਪੇਚ ਲੁਕਿਆ ਹੈ। ਸਭ ਤੋਂ ਘੱਟ ਖ਼ੁਸ਼ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਹਿੱਸੇ ਲਈ ਵੱਧ ਪੈਸਾ ਜ਼ਿਆਦਾਤਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਤੋਂ ਰਾਹਤ ਖ਼ਰੀਦਦਾ ਹੈ ਜੋ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਔਖੀ ਬਣਾਉਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਤੇ ਉਹ ਰਾਹਤ ਇੱਕ ਥਾਂ ਜਾ ਕੇ ਪੱਧਰੀ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਇੱਕ ਹੱਦ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਸੂਈ ਹਿੱਲਣੋਂ ਹਟ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਜੇ ਕਿਸੇ ਡੂੰਘੇ ਦੁੱਖ ਲਈ ਪੈਸਾ ਹੀ ਇੱਕੋ-ਇੱਕ ਹੱਥਾ ਹੈ ਜੋ ਤੁਸੀਂ ਖਿੱਚ ਰਹੇ ਹੋ, ਤਾਂ ਉਹ ਆਖ਼ਰ ਕੰਮ ਕਰਨਾ ਬੰਦ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਸੋ ਤਸਵੀਰ ਇਹ ਨਹੀਂ ਕਿ ਕਾਮਯਾਬੀ ਮਾਇਨੇ ਨਹੀਂ ਰੱਖਦੀ। ਤਸਵੀਰ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਇੱਕ ਇਕੱਲੀ, ਉਧਾਰ ਲਈ, ਬਾਹਰੋਂ ਗਿਣੀ ਜਾਂਦੀ ਕਾਮਯਾਬੀ ਉੱਤੇ ਪੂਰੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਟੰਗਣਾ ਬੜਾ ਪਤਲਾ ਸਹਾਰਾ ਹੈ।
ਇਸ ਸਵਾਲ ਨੂੰ ਕਦੇ ਨਾ ਨਿਬੇੜਨ ਦੀ ਵੀ ਕੀਮਤ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਉਹ ਇਸ ਲਈ ਲੁਕ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ਕਿ ਇਹ ਅਣਕੀਤੇ ਦੀ ਕੀਮਤ ਹੈ। ਆਪਣੀ ਪਰਿਭਾਸ਼ਾ ਦੇ ਬਿਨਾਂ ਤੁਸੀਂ ਉਸੇ ਉੱਤੇ ਆ ਜਾਂਦੇ ਹੋ ਜੋ ਤੁਹਾਡੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਦੀ ਹਵਾ ਵਿੱਚ ਹੈ, ਤੇ ਉਸ ਮੂਲ ਚੋਣ ਦਾ ਇੱਕ ਝੁਕਾਅ ਹੈ। ਉਹ ਉਸ ਪਾਸੇ ਖਿੱਚਦੀ ਹੈ ਜੋ ਦਿਸਦਾ ਹੈ, ਜਿਸਦਾ ਮੁਕਾਬਲਾ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਓਪਰਿਆਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਭਾਵਿਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਚੁੱਪ-ਚਾਪ ਉਨ੍ਹਾਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿੰਦੀ ਹੈ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਫੋਟੋ ਚੰਗੀ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੀ: ਸ਼ਾਂਤ ਘਰ, ਕੋਈ ਹੁਨਰ ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਤੁਸੀਂ ਮਾਹਿਰ ਹੋ ਗਏ ਹੋ, ਤੀਹ ਸਾਲ ਸਾਂਭੀ ਹੋਈ ਦੋਸਤੀ, ਐਤਵਾਰ ਰਾਤ ਦੇ ਧੜਕੂ ਦੀ ਗ਼ੈਰਹਾਜ਼ਰੀ। ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ ਤੁਸੀਂ ਹਰ ਦਿਸਦਾ ਗੇੜ ਜਿੱਤ ਜਾਓ ਤੇ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਦੇ ਉਹ ਹਿੱਸੇ ਹਾਰ ਜਾਓ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਕੋਈ ਹਿਸਾਬ ਹੀ ਨਹੀਂ ਰੱਖ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਜੋ ਲੋਕ ਇੱਕ ਉਮਰ 'ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਕੇ ਪਛਤਾਵਿਆਂ ਨਾਲ ਭਰੇ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸ਼ਾਇਦ ਹੀ ਛੋਟੇ ਅਹੁਦੇ ਦਾ ਪਛਤਾਵਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਪਛਤਾਵਾ ਉਨ੍ਹਾਂ ਸਾਲਾਂ ਦਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਜੋ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਇੱਕ ਅਜਿਹੇ ਪੈਮਾਨੇ ਨੂੰ ਚਮਕਾਉਣ ਵਿੱਚ ਲਾ ਦਿੱਤੇ ਜੋ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਕਦੇ ਚੁਣਿਆ ਹੀ ਨਹੀਂ ਸੀ।
ਟੀਚੇ ਦੀਆਂ ਚੌਕੀਆਂ ਖਿਸਕਦੀਆਂ ਕਿਉਂ ਰਹਿੰਦੀਆਂ ਹਨ
ਮਿਹਨਤ ਨਾਲ ਖੱਟੀ ਜਿੱਤ ਦੇ ਏਨੀ ਛੇਤੀ ਫਿੱਕੇ ਪੈ ਜਾਣ ਦੀ ਇੱਕ ਵਜ੍ਹਾ ਹੈ, ਤੇ ਉਹ ਤੁਹਾਡੇ ਵਿਚਲਾ ਕੋਈ ਨੁਕਸ ਨਹੀਂ।
ਇਨਸਾਨ ਢਲ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜਿਸ ਚੀਜ਼ ਦੀ ਵੀ ਆਦਤ ਪੈ ਜਾਵੇ ਉਹ ਹੈਰਾਨ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਨਵਾਂ ਆਮ ਬਣ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਔਖੇ ਵੇਲੇ ਵਿੱਚ ਵਰਦਾਨ ਹੈ (ਤੁਸੀਂ ਢਲ ਜਾਂਦੇ ਹੋ, ਝੱਲ ਲੈਂਦੇ ਹੋ, ਸੰਭਲ ਜਾਂਦੇ ਹੋ) ਤੇ ਚੰਗੇ ਵੇਲੇ ਵਿੱਚ ਖਿਝਾਉਣ ਵਾਲੀ ਗੱਲ (ਵਧੀ ਹੋਈ ਤਨਖ਼ਾਹ ਨਵੀਂ ਬੁਨਿਆਦ ਬਣ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਸੁਪਨਿਆਂ ਦੀ ਨੌਕਰੀ ਆਮ ਮੰਗਲਵਾਰ)। ਮਨੋਵਿਗਿਆਨੀ ਇਸਨੂੰ ਅਡੈਪਟੇਸ਼ਨ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਸਿੱਧੇ ਸ਼ਬਦਾਂ ਵਿੱਚ, ਫ਼ਰਸ਼ ਉੱਠ ਕੇ ਉੱਥੇ ਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਜਿੱਥੇ ਤੁਸੀਂ ਖੜ੍ਹੇ ਹੋ, ਇਸ ਲਈ ਉੱਪਰੋਂ ਦਿਸਦਾ ਨਜ਼ਾਰਾ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਲੱਗਣੋਂ ਹਟ ਕੇ ਬੱਸ ਉਹ ਥਾਂ ਲੱਗਣ ਲੱਗ ਪੈਂਦਾ ਹੈ ਜਿੱਥੇ ਤੁਸੀਂ ਰਹਿੰਦੇ ਹੋ।
ਮੁਕਾਬਲੇਬਾਜ਼ੀ ਇਸ ਅੱਗ ਉੱਤੇ ਤੇਲ ਪਾਉਂਦੀ ਹੈ। ਅਸੀਂ ਆਪਣੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਨੂੰ ਖਲਾਅ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਪਰਖਦੇ। ਅਸੀਂ ਉਸਨੂੰ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਮੁਕਾਬਲੇ ਪਰਖਦੇ ਹਾਂ, ਤੇ ਇੰਟਰਨੈੱਟ ਹੁਣ ਸਾਨੂੰ ਅਜਿਹੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਬੇਅੰਤ, ਸਜਾਈ ਹੋਈ ਸਪਲਾਈ ਫੜਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ ਜੋ ਸਾਡੇ ਤੋਂ ਅੱਗੇ ਲੱਗਦੇ ਹਨ। ਸੋਸ਼ਲ ਤੁਲਨਾ ਦਾ ਅਧਿਐਨ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਖੋਜਕਾਰ ਪਾਉਂਦੇ ਹਨ ਕਿ ਜਦੋਂ ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਕਿਸੇ ਅਜਿਹੇ ਨਾਲ ਮਿਣਦੇ ਹੋ ਜਿਸਨੂੰ ਤੁਸੀਂ ਅੱਗੇ ਮੰਨਦੇ ਹੋ, ਤੇ ਉਸਨੂੰ ਆਪਣੀ ਕਦਰ ਦਾ ਫ਼ੈਸਲਾ ਸਮਝ ਲੈਂਦੇ ਹੋ, ਤਾਂ ਇਸਦਾ ਰੁਝਾਨ ਤੁਹਾਨੂੰ ਹੋਰ ਮਾੜਾ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਵਾਉਣ ਦਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਪ੍ਰੇਰਿਤ ਕਰਨ ਦਾ ਨਹੀਂ। ਊਣੇ। ਇੱਕ ਕਦਮ ਪਿੱਛੇ। ਉਹੀ ਤੁਲਨਾ ਕਦੇ-ਕਦੇ ਪ੍ਰੇਰ ਵੀ ਸਕਦੀ ਹੈ, ਪਰ ਸਿਰਫ਼ ਉਦੋਂ ਜਦੋਂ ਤੁਸੀਂ ਉਸਨੂੰ ਇਸ ਗੱਲ ਦੇ ਸਬੂਤ ਵਜੋਂ ਪੜ੍ਹੋ ਕਿ ਇਹ ਚੀਜ਼ ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ ਵੀ ਮੁਮਕਿਨ ਹੈ, ਨਾ ਕਿ ਇਸ ਗੱਲ ਦੇ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਹਾਰ ਰਹੇ ਹੋ।
ਢਲਣ ਦੀ ਆਦਤ ਤੇ ਤੁਲਨਾ ਨੂੰ ਜੋੜ ਦਿਓ ਤਾਂ ਉਹ ਟ੍ਰੈੱਡਮਿਲ ਬਣ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ਜਿਸ ਉੱਤੇ ਲਗਭਗ ਹਰ ਕੋਈ ਦੌੜ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਤੁਸੀਂ ਨਿਸ਼ਾਨਾ ਫੁੰਡ ਲੈਂਦੇ ਹੋ, ਉਸਦੇ ਆਦੀ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹੋ, ਪਾਸੇ ਵੱਲ ਕਿਸੇ ਥੋੜ੍ਹਾ ਅੱਗੇ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਵੇਖਦੇ ਹੋ, ਤੇ ਨਿਸ਼ਾਨਾ ਖਿਸਕ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਤੁਸੀਂ ਇਹ ਦੌੜ ਚਾਲੀ ਸਾਲ ਦੌੜ ਸਕਦੇ ਹੋ ਤੇ ਕਦੇ ਮਹਿਸੂਸ ਨਾ ਕਰੋ ਕਿ ਪਹੁੰਚ ਗਏ, ਕਿਉਂਕਿ ਮੰਜ਼ਿਲ ਦੀ ਲਕੀਰ ਕਦੇ ਟਿਕੀ ਹੋਈ ਥਾਂ ਸੀ ਹੀ ਨਹੀਂ। ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਬੱਸ “ਹੁਣ ਨਾਲੋਂ ਥੋੜ੍ਹਾ ਹੋਰ” ਸੀ।
ਟ੍ਰੈੱਡਮਿਲ ਤੋਂ ਉਤਰਨ ਦਾ ਰਾਹ ਚੀਜ਼ਾਂ ਚਾਹੁਣਾ ਛੱਡ ਦੇਣਾ ਨਹੀਂ। ਰਾਹ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਜਾਣ-ਬੁੱਝ ਕੇ ਚੁਣੋ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਕਿਹੜੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋ।
ਆਪਣੀ ਪਰਿਭਾਸ਼ਾ ਲਿਖਣਾ
ਇਹ ਉਹ ਹਿੱਸਾ ਹੈ ਜੋ ਸੁਣਨ ਵਿੱਚ ਨਰਮ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਤੇ ਨਿਕਲਦਾ ਹੈ ਪੂਰੇ ਲੇਖ ਦੀ ਸਭ ਤੋਂ ਕੰਮ ਦੀ ਗੱਲ। ਕਾਮਯਾਬੀ ਦੀ ਅਜਿਹੀ ਪਰਿਭਾਸ਼ਾ ਜਿਸਦਾ ਤੁਸੀਂ ਸੱਚਮੁੱਚ ਨਾਂ ਲੈ ਸਕਦੇ ਹੋ, ਅਸਲ ਕੰਮ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਉਹ ਦੱਸਦੀ ਹੈ ਕਿ ਕਿਹੜੇ ਮੌਕਿਆਂ ਨੂੰ ਹਾਂ ਕਹਿਣੀ ਹੈ। ਉਹ ਦੱਸਦੀ ਹੈ ਕਿ ਕਦੋਂ ਤੁਸੀਂ ਕਾਫ਼ੀ ਕਰ ਲਿਆ ਤੇ ਰੁਕ ਸਕਦੇ ਹੋ। ਜਦੋਂ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਦੀ ਜਿੱਤ ਤੁਹਾਨੂੰ ਡੁਲਾਉਣ ਲੱਗੇ ਤਾਂ ਉਹ ਤੁਹਾਨੂੰ ਟਿਕਾਈ ਰੱਖਦੀ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੁਸੀਂ ਉਸਨੂੰ ਕਮਰੇ ਦੀ ਸੂਚੀ ਦੀ ਥਾਂ ਆਪਣੀ ਸੂਚੀ ਨਾਲ ਮਿਲਾ ਕੇ ਵੇਖ ਸਕਦੇ ਹੋ।
ਇੱਕ ਬਣਾਉਣ ਦਾ ਤਰੀਕਾ ਇਹ ਰਿਹਾ। ਇਸਨੂੰ ਇੱਕ ਦੁਪਹਿਰ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਕੋਈ ਰਿਟਰੀਟ ਨਹੀਂ।
- ਆਪਣੀਆਂ ਪ੍ਰਾਪਤੀਆਂ ਨਹੀਂ, ਆਪਣੇ ਚੰਗੇ ਦਿਨ ਵੇਖੋ। ਪਿਛਲੇ ਸਾਲ ਉੱਤੇ ਝਾਤ ਮਾਰੋ ਤੇ ਮੁੱਠੀ ਭਰ ਉਹ ਆਮ ਦਿਨ ਲੱਭੋ ਜੋ ਤੁਸੀਂ ਖ਼ੁਸ਼ੀ-ਖ਼ੁਸ਼ੀ ਮੁੜ ਜਿਊਣਾ ਚਾਹੋਗੇ। ਮੀਲ-ਪੱਥਰ ਨਹੀਂ। ਉਹ ਸਧਾਰਨ ਦਿਨ ਜੋ ਸਹੀ ਮਹਿਸੂਸ ਹੋਏ। ਲਿਖੋ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਕੀ ਕਰ ਰਹੇ ਸੀ, ਕਿਸ ਨਾਲ ਸੀ, ਘੰਟਿਆਂ ਵਿੱਚ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਕੀ ਸੀ। ਢਰੇ ਛੇਤੀ ਦਿਸਣ ਲੱਗ ਪੈਂਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਉਹ ਸ਼ਾਇਦ ਹੀ ਕਦੇ ਤੁਹਾਡੇ ਰੈਜ਼ਿਊਮੇ ਵਾਲੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਹੁੰਦੇ ਹਨ।
- ਆਪਣੇ ਸ਼ਬਦਾਂ ਵਿੱਚ ਦੱਸੋ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਕਿਸ ਚੀਜ਼ ਲਈ ਜੀਅ ਲਾ ਰਹੇ ਹੋ। ਇਹ ਵਾਕ ਇਮਾਨਦਾਰੀ ਨਾਲ ਪੂਰਾ ਕਰਕੇ ਵੇਖੋ: “ਮੇਰੇ ਲਈ ਚੰਗੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਵਿੱਚ ____ ਵੱਧ ਹੈ ਤੇ ____ ਘੱਟ।” ਸ਼ਾਇਦ ਵੱਧ ਡੂੰਘਾ ਕੰਮ ਤੇ ਘੱਟ ਵਿਖਾਵਾ। ਬੱਚਿਆਂ ਨਾਲ ਵੱਧ ਸਮਾਂ ਜਦੋਂ ਤੱਕ ਉਹ ਤੁਹਾਨੂੰ ਕੋਲ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਵੱਧ ਚੀਜ਼ਾਂ ਬਣਾਉਣਾ, ਘੱਟ ਬਣਾਉਣ ਵਾਲਿਆਂ ਦਾ ਪ੍ਰਬੰਧ ਕਰਨਾ। ਇਸਨੂੰ ਏਨਾ ਠੋਸ ਰੱਖੋ ਕਿ ਇਸ ਉੱਤੇ ਅਮਲ ਹੋ ਸਕੇ।
- ਆਪਣੇ ਮਾਪਾਂ ਨੂੰ ਚੁਣੇ ਹੋਏ ਤੇ ਵਿਰਸੇ ਵਿੱਚ ਮਿਲੇ ਵਿੱਚ ਵੰਡੋ। ਦੋ ਖਾਨੇ ਬਣਾਓ। ਇੱਕ ਪਾਸੇ ਉਹ ਚੀਜ਼ਾਂ ਜੋ ਤੁਸੀਂ ਤਦ ਵੀ ਚਾਹੋਗੇ ਜੇ ਕੋਈ ਵੇਖ ਨਾ ਸਕੇ। ਦੂਜੇ ਪਾਸੇ ਉਹ ਜੋ ਤੁਸੀਂ ਜ਼ਿਆਦਾਤਰ ਇਸ ਲਈ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋ ਕਿ ਕੌਣ ਪ੍ਰਭਾਵਿਤ ਹੋਵੇਗਾ। ਬੇਰਹਿਮ ਇਮਾਨਦਾਰੀ ਨਾਲ ਵੇਖੋ ਕਿ ਰੁਤਬੇ ਵਾਲੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਕਿਹੜੇ ਖਾਨੇ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗਦੀਆਂ ਹਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਤਿਆਗਣਾ ਜ਼ਰੂਰੀ ਨਹੀਂ। ਬੱਸ ਇਹ ਜਾਣਨਾ ਜ਼ਰੂਰੀ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਉੱਥੇ ਹਨ।
- ਥੋੜ੍ਹੀਆਂ ਜਿਹੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਚੁਣੋ ਜੋ ਗਿਣੀਆਂ ਜਾਣ। ਤਿੰਨ ਜਾਂ ਚਾਰ, ਪੰਦਰਾਂ ਨਹੀਂ। ਜਿਸ ਪਰਿਭਾਸ਼ਾ ਵਿੱਚ ਸਭ ਕੁਝ ਹੈ ਉਹ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਮਿਣਦੀ। ਇਹੀ ਉਹ ਚੀਜ਼ਾਂ ਹਨ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਤੁਸੀਂ ਸੱਚਮੁੱਚ ਆਪਣੇ ਫ਼ੈਸਲੇ ਮਿਲਾ ਕੇ ਵੇਖੋਗੇ।
- ਤੈਅ ਕਰੋ ਕਿ “ਕਾਫ਼ੀ” ਕਿਹੋ ਜਿਹਾ ਦਿਸਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਉਹ ਕਦਮ ਹੈ ਜੋ ਲਗਭਗ ਹਰ ਕੋਈ ਛੱਡ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਇਹੀ ਤੁਹਾਨੂੰ ਟ੍ਰੈੱਡਮਿਲ ਤੋਂ ਉਤਾਰਦਾ ਹੈ। ਘੱਟੋ-ਘੱਟ ਇੱਕ ਅਹਿਮ ਖੇਤਰ ਲਈ ਕੋਈ ਅੰਕੜਾ ਜਾਂ ਹਾਲਤ ਤੈਅ ਕਰੋ ਜੋ ਸੱਚਮੁੱਚ ਕਾਫ਼ੀ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਜੋ ਉਸਨੂੰ ਪਾਰ ਕਰਨ 'ਤੇ ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਪਾਸੇ ਲਾ ਸਕੋ, ਨਾ ਕਿ ਬੱਸ ਡੰਡਾ ਹੋਰ ਉੱਚਾ ਕਰ ਦਿਓ।
ਇਹ ਆਖ਼ਰੀ ਕਦਮ ਥੋੜ੍ਹਾ ਹੋਰ ਧਿਆਨ ਮੰਗਦਾ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ “ਕਾਫ਼ੀ” ਉਹ ਸ਼ਬਦ ਹੈ ਜੋ ਬਹੁਤੇ ਉਤਸ਼ਾਹੀ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਮੂੰਹੋਂ ਔਖਾ ਨਿਕਲਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਸਮਝੌਤਾ ਕਰਨ ਵਰਗਾ, ਜਾਂ ਲਗਨ ਦੀ ਕਮੀ ਵਰਗਾ ਲੱਗ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਦੋਵੇਂ ਨਹੀਂ। “ਕਾਫ਼ੀ” ਦਾ ਨਾਂ ਲੈਣਾ ਹੀ ਇੱਕ ਖੁੱਲ੍ਹੀ-ਮੂੰਹੀ ਭੁੱਖ ਨੂੰ ਮੁਕੰਮਲ ਟੀਚੇ ਵਿੱਚ ਬਦਲਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਮੁਕੰਮਲ ਟੀਚਾ ਹੀ ਇੱਕੋ-ਇੱਕ ਕਿਸਮ ਹੈ ਜਿਸ ਤੱਕ ਤੁਸੀਂ ਕਦੇ ਸੱਚਮੁੱਚ ਪਹੁੰਚ ਸਕਦੇ ਹੋ। ਇਸਦੇ ਬਿਨਾਂ ਹਰ ਜਿੱਤ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨਵੀਂ ਸ਼ੁਰੂਆਤੀ ਲਕੀਰ ਬਣ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਜਿਸ ਅਹਿਸਾਸ ਲਈ ਤੁਸੀਂ ਮਿਹਨਤ ਕਰ ਰਹੇ ਸੀ ਉਹ ਕਦੇ ਮਿਲਦਾ ਹੀ ਨਹੀਂ। ਹਰ ਚੀਜ਼ ਲਈ “ਕਾਫ਼ੀ” ਤੈਅ ਕਰਨਾ ਜ਼ਰੂਰੀ ਨਹੀਂ। ਉਹ ਇੱਕ-ਦੋ ਖੇਤਰ ਚੁਣੋ ਜਿੱਥੇ ਤੁਹਾਨੂੰ ਸ਼ੱਕ ਹੈ ਕਿ ਜੇ ਕੋਈ ਨਾ ਰੋਕੇ ਤਾਂ ਤੁਸੀਂ ਸਦਾ ਚੜ੍ਹਦੇ ਹੀ ਰਹੋਗੇ, ਤੇ ਉੱਥੇ ਜਾਣ-ਬੁੱਝ ਕੇ ਲਕੀਰ ਖਿੱਚ ਦਿਓ। ਲਕੀਰ ਬਾਅਦ ਵਿੱਚ ਹਿੱਲ ਸਕਦੀ ਹੈ। ਬੱਸ ਉਸਨੂੰ ਰੁੜ੍ਹਨ ਦੀ ਥਾਂ ਫ਼ੈਸਲਾ ਬਣਾਓ।
ਸੰਪੂਰਨ ਐਲਾਨਨਾਮੇ ਦਾ ਨਿਸ਼ਾਨਾ ਨਾ ਰੱਖੋ। ਨਿਸ਼ਾਨਾ ਰੱਖੋ ਕਿਸੇ ਅਜਿਹੀ ਗੱਲ ਦਾ ਜੋ ਵਰਤਣ ਜੋਗੀ ਸੱਚੀ ਹੋਵੇ, ਏਨੇ ਸਾਦੇ ਸ਼ਬਦਾਂ ਵਿੱਚ ਲਿਖੀ ਕਿ ਸਾਲ ਬਾਅਦ ਵੀ ਤੁਸੀਂ ਉਸ ਵਿੱਚ ਆਪਣਾ ਆਪ ਪਛਾਣ ਲਓ।
ਜਦੋਂ ਤੁਸੀਂ ਦੂਜਿਆਂ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਕਰਦੇ ਹੋ
ਜੇ ਕੋਈ ਤੁਹਾਡੇ ਵੱਲ ਵੇਖਦਾ ਹੈ (ਕੋਈ ਟੀਮ, ਕੋਈ ਕੰਪਨੀ, ਕੋਈ ਬੱਚਾ ਜੋ ਵੇਖ ਰਿਹਾ ਹੈ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਸਨਿੱਚਰਵਾਰ ਕਿਵੇਂ ਬਿਤਾਉਂਦੇ ਹੋ), ਤਾਂ ਕਾਮਯਾਬੀ ਦੀ ਤੁਹਾਡੀ ਪਰਿਭਾਸ਼ਾ ਚੁੱਪ-ਚਾਪ ਉਹ ਕੰਧ ਬਣ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ਜਿਸ ਨਾਲ ਉਹ ਆਪਣਾ ਆਪ ਮਿਣਦੇ ਹਨ। ਲੋਕ ਤੁਹਾਡੇ ਕਹੇ ਨਾਲੋਂ ਕਿਤੇ ਵੱਧ ਸਹੀ-ਸਹੀ ਉਹ ਪੜ੍ਹਦੇ ਹਨ ਜਿਸਨੂੰ ਤੁਸੀਂ ਇਨਾਮ ਦਿੰਦੇ ਹੋ। ਸਿਰਫ਼ ਦਿਸਦੀਆਂ ਜਿੱਤਾਂ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰੋ ਤਾਂ ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਹਰ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਉਹੀ ਉਧਾਰ ਲਿਆ ਸਕੋਰਬੋਰਡ ਭਜਾਉਣਾ ਸਿਖਾ ਦਿੰਦੇ ਹੋ, ਉਹੀ ਜਿਸਨੇ ਤੁਹਾਨੂੰ ਖੋਖਲਾ ਛੱਡਿਆ ਸੀ। ਧੀਮੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਵੱਲ ਧਿਆਨ ਦਿਓ ਜੋ ਸੱਚਮੁੱਚ ਮਾਇਨੇ ਰੱਖਦੀਆਂ ਹਨ, ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਕੀਤਾ ਕੰਮ, ਔਖੇ ਦੌਰ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਸੰਭਲਣਾ, ਉਹ ਬੰਦਾ ਜਿਸਨੇ ਸਿਹਰਾ ਲਏ ਬਿਨਾਂ ਟੀਮ ਨੂੰ ਬਿਹਤਰ ਬਣਾਇਆ, ਤੇ ਤੁਸੀਂ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਖੇਡ ਦਾ ਵਧੇਰੇ ਭਰਵਾਂ ਰੂਪ ਤੈਅ ਕਰਨ ਦੀ ਖੁੱਲ੍ਹ ਦੇ ਦਿੰਦੇ ਹੋ।
ਸਭ ਤੋਂ ਟਿਕੇ ਹੋਏ ਆਗੂ ਉਹ ਨਹੀਂ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਅੰਕੜੇ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੇ ਬੋਲਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਉਹ ਹਨ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸਾਫ਼ ਪਤਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਕਿਸ ਲਈ ਹਨ, ਜਿਸ ਕਰਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਹਰ ਮੋਰਚੇ ਉੱਤੇ ਇੱਕੋ ਵੇਲੇ ਮੁਕਾਬਲਾ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ ਪੈਂਦਾ। ਇਹ ਸਪੱਸ਼ਟਤਾ ਸਭ ਤੋਂ ਚੰਗੇ ਢੰਗ ਨਾਲ ਛੂਤ ਵਾਂਗ ਫੈਲਦੀ ਹੈ। ਇਹ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਇਹੀ ਕਰਨ ਦੀ ਥਾਂ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।
ਕੁਝ ਇਮਾਨਦਾਰ ਚੇਤਾਵਨੀਆਂ
ਕਾਮਯਾਬੀ ਨੂੰ ਨਵੇਂ ਸਿਰਿਓਂ ਤੈਅ ਕਰਨਾ ਆਜ਼ਾਦ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਇਸਦੀ ਦੁਰਵਰਤੋਂ ਵੀ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਦੋ ਚੇਤਾਵਨੀਆਂ।
ਪਹਿਲੀ, “ਆਪਣੀਆਂ ਸ਼ਰਤਾਂ 'ਤੇ ਕਾਮਯਾਬੀ” ਨੂੰ ਕਿਸੇ ਔਖੀ ਚੀਜ਼ ਦੇ ਰੰਗ ਲਿਆਉਣ ਤੋਂ ਐਨ ਪਹਿਲਾਂ ਹਾਰ ਮੰਨ ਜਾਣ ਦਾ ਸੋਹਣਾ ਨਾਂ ਨਾ ਬਣਾਓ। ਉਸ ਟੀਚੇ ਨੂੰ ਛੱਡਣ ਵਿੱਚ, ਜੋ ਕਦੇ ਤੁਹਾਡਾ ਸੀ ਹੀ ਨਹੀਂ, ਤੇ ਉਸਨੂੰ ਵਿਚਾਲੇ ਸੁੱਟਣ ਵਿੱਚ, ਜੋ ਬੱਸ ਔਖਾ ਹੋ ਗਿਆ, ਅਸਲ ਫ਼ਰਕ ਹੈ। ਪਰਖ ਹੈ ਆਪਣੇ ਕਾਰਨਾਂ ਬਾਰੇ ਇਮਾਨਦਾਰੀ, ਤੇ ਇਹ ਪਰਖ ਇਕੱਲਿਆਂ ਚਲਾਉਣੀ ਔਖੀ ਹੈ। ਭਰੋਸੇ ਵਾਲਾ ਦੋਸਤ, ਕੋਈ ਉਸਤਾਦ, ਜਾਂ ਚੰਗਾ ਕੋਚ ਦੋਹਾਂ ਦਾ ਫ਼ਰਕ ਪਛਾਣਨ ਵਿੱਚ ਮਦਦ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ।
ਦੂਜੀ, ਤੁਹਾਡੀ ਪਰਿਭਾਸ਼ਾ ਨੂੰ ਬਦਲਣ ਦੀ ਇਜਾਜ਼ਤ ਹੋਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਪੈਂਤੀ ਸਾਲ ਦੀ ਉਮਰੇ ਲਿਖਿਆ ਰੂਪ ਪੰਜਾਹ ਸਾਲ ਦੇ ਬਣਨ ਵਾਲੇ ਇਨਸਾਨ ਨੂੰ ਬੰਨ੍ਹ ਨਾ ਲਵੇ। ਇਸਨੂੰ ਜਿਊਂਦਾ ਦਸਤਾਵੇਜ਼ ਸਮਝੋ, ਜਿਸ ਉੱਤੇ ਕਦੇ-ਕਦੇ ਮੁੜ ਝਾਤ ਮਾਰੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਪੱਥਰ ਉੱਤੇ ਉੱਕਰੀ ਸਹੁੰ ਨਹੀਂ।
ਤੇ ਜੇ ਇਸ ਸਭ ਦੇ ਹੇਠਾਂ ਵਾਲਾ ਸਵਾਲ ਅਸਲ ਵਿੱਚ “ਕਾਮਯਾਬੀ ਕਿਵੇਂ ਤੈਅ ਕਰਾਂ” ਨਹੀਂ ਸਗੋਂ ਕੁਝ ਭਾਰਾ ਹੈ (ਇੱਕ ਫਿੱਕਾਪਣ ਜੋ ਹਟਦਾ ਨਹੀਂ, ਇਹ ਅਹਿਸਾਸ ਕਿ ਕਿਸੇ ਚੀਜ਼ ਦਾ ਕੋਈ ਫ਼ਾਇਦਾ ਨਹੀਂ, ਇਹ ਭਾਵਨਾ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਉਸ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਵਿੱਚ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਫ਼ੇਲ੍ਹ ਹੋ ਚੁੱਕੇ ਹੋ ਜੋ ਅਜੇ ਹੋਈ ਵੀ ਨਹੀਂ), ਤਾਂ ਇਹ ਗੱਲ ਕਿਸੇ ਪੇਸ਼ੇਵਰ ਕੋਲ ਲੈ ਕੇ ਜਾਣੀ ਬਣਦੀ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਮਸਲਾ ਟੀਚਿਆਂ ਦਾ ਘੱਟ ਤੇ ਉਸ ਢੱਠੇ ਮਨ ਜਾਂ ਚਿੰਤਾ ਦਾ ਵੱਧ ਹੋਵੇ ਜੋ ਹਰ ਚੀਜ਼ ਉੱਤੇ ਰੰਗ ਚਾੜ੍ਹ ਰਹੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਥੈਰੇਪਿਸਟ ਮਦਦ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਇਸ ਕੰਮ ਤੋਂ ਭਟਕਣਾ ਨਹੀਂ। ਕਦੇ-ਕਦੇ ਇਹੀ ਇਸ ਕੰਮ ਨੂੰ ਮੁਮਕਿਨ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਇਸ ਸਭ ਦਾ ਚੁੱਪ ਜਿਹਾ ਫਲ ਵਧਾ-ਚੜ੍ਹਾ ਕੇ ਦੱਸਣਾ ਔਖਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਆਪਣੇ ਸ਼ਬਦਾਂ ਵਿੱਚ ਪਤਾ ਹੋਵੇ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਕਿਸ ਲਈ ਮਿਹਨਤ ਕਰ ਰਹੇ ਹੋ, ਤਾਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਹਰ ਕਿਸੇ ਨਾਲ ਮਿਣਦੇ ਰਹਿਣ ਦੀ ਲਗਾਤਾਰ ਧੀਮੀ ਖੜਖੜ ਸਾਫ਼ ਘਟ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਤੁਸੀਂ ਹਾਲੇ ਵੀ ਚੀਜ਼ਾਂ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋ। ਹਾਲੇ ਵੀ ਸਖ਼ਤ ਮਿਹਨਤ ਕਰਦੇ ਹੋ। ਬੱਸ ਤੁਸੀਂ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਦੀ ਦੌੜ ਦੌੜਨੀ ਛੱਡ ਦਿੰਦੇ ਹੋ, ਤੇ ਉਹ ਦੌੜ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰਦੇ ਹੋ ਜਿਸਨੂੰ ਜਿੱਤ ਕੇ ਤੁਹਾਨੂੰ ਸੱਚਮੁੱਚ ਖ਼ੁਸ਼ੀ ਹੋਵੇਗੀ।
ਸਰੋਤ
- Harvard Business Review, What Does Success Mean to You?
- Harvard Business Review, Make Your Career a Success by Your Own Measure
- National Center for Biotechnology Information, Income and emotional well-being: A conflict resolved (Killingsworth, Kahneman & Mellers, 2023)
- George Mason University, Center for the Advancement of Well-Being, Social Comparison Processes and Well-Being