ਇਕੱਲੇਪਣ ਨਾਲ ਨਜਿੱਠਣਾ

ਇਹ ਭੀੜ ਵਿੱਚ ਵੀ ਆ ਵੱਜ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਕੋਈ ਪਾਰਟੀ ਜਿੱਥੇ ਤੁਸੀਂ ਸਭ ਨੂੰ ਜਾਣਦੇ ਹੋ, ਪਰਿਵਾਰ ਦਾ ਖਾਣਾ, ਕੋਈ ਗਰੁੱਪ ਚੈਟ ਜੋ ਵੱਜਣੋਂ ਨਹੀਂ ਹਟਦੀ, ਅਤੇ ਫਿਰ ਵੀ ਉਹ ਖੋਖਲਾ ਅਹਿਸਾਸ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਸ਼ੀਸ਼ੇ ਦੇ ਬਾਹਰਲੇ ਪਾਸੇ ਖੜ੍ਹੇ ਹੋ, ਵੇਖਦੇ ਹੋਏ। ਇਕੱਲੇਪਣ ਦੀ ਇਹੀ ਅਜੀਬ ਗੱਲ ਹੈ। ਇਹ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਇਸ ਬਾਰੇ ਨਹੀਂ ਕਿ ਤੁਹਾਡੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਕਿੰਨੇ ਲੋਕ ਹਨ। ਇਹ ਇਸ ਬਾਰੇ ਹੈ ਕਿ ਕੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਕੋਈ ਤੁਹਾਨੂੰ ਸੱਚਮੁੱਚ ਜਾਣਦਾ ਮਹਿਸੂਸ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।

ਤਾਂ ਪਹਿਲਾਂ ਇੱਕ ਗੱਲ ਸਾਫ਼ ਕਰ ਲਈਏ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਉਲਝਣ ਸਾਰੀ ਚੀਜ਼ ਨੂੰ ਢੋਣਾ ਹੋਰ ਔਖਾ ਬਣਾ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।

ਇਕੱਲਾ ਹੋਣਾ ਅਤੇ ਇਕੱਲਾਪਣ ਇੱਕੋ ਚੀਜ਼ ਨਹੀਂ

ਇਕੱਲੇ ਹੋਣਾ ਇੱਕ ਤੱਥ ਹੈ। ਇਸਨੂੰ ਗਿਣਿਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਕਮਰੇ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਨਹੀਂ ਹੈ।

ਇਕੱਲਾਪਣ ਇੱਕ ਅਹਿਸਾਸ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਹ ਹਿਸਾਬ-ਕਿਤਾਬ ਨਹੀਂ ਮੰਨਦਾ। ਖੋਜੀ ਇਸਨੂੰ ਉਸ ਜੁੜਾਅ, ਜੋ ਤੁਸੀਂ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋ, ਅਤੇ ਉਸ ਜੁੜਾਅ, ਜੋ ਤੁਹਾਡੇ ਕੋਲ ਹੈ, ਵਿਚਕਾਰਲਾ ਪਾੜਾ ਦੱਸਦੇ ਹਨ। ਕੁਝ ਲੋਕ ਖ਼ੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਆਪਣੇ-ਆਪ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਘੱਟ ਹੀ ਇਕੱਲਾਪਣ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਕੁਝ ਇਸਨੂੰ ਭਰੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਤਿੱਖਾ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਜਿਵੇਂ Cleveland Clinic ਦੇ ਇੱਕ ਮਨੋਵਿਗਿਆਨੀ ਦਾ ਕਹਿਣਾ ਹੈ, ਥੋੜ੍ਹੇ ਸਮਾਜਿਕ ਮੇਲ-ਜੋਲ ਵਾਲਾ ਕੋਈ ਵਿਅਕਤੀ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ ਬਿਲਕੁਲ ਇਕੱਲਾਪਣ ਮਹਿਸੂਸ ਨਾ ਕਰੇ, ਜਦਕਿ ਲੋਕਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਕੋਈ ਇਸਦੀ ਚੀਸ ਵਿੱਚ ਹੋਵੇ।

ਇਹ ਫ਼ਰਕ ਇੱਕ ਵਿਹਾਰਕ ਕਾਰਨ ਕਰਕੇ ਮਾਅਨੇ ਰੱਖਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਇਕੱਲਾਪਣ ਸਿਰਫ਼ ਗਿਣਤੀ ਦੀ ਸਮੱਸਿਆ ਹੁੰਦਾ, ਤਾਂ ਹੱਲ ਹੁੰਦਾ ਕੈਲੰਡਰ ਭਰ ਲੈਣਾ। ਪਰ ਤੁਸੀਂ ਰੁੱਝੇ ਹੋਏ ਵੀ ਇੱਕ ਸੱਚੀ ਗੱਲਬਾਤ ਲਈ ਤਰਸ ਸਕਦੇ ਹੋ। ਜੋ ਚੀਜ਼ ਤੁਹਾਨੂੰ ਘੱਟ ਰਹੀ ਹੈ ਉਹ ਆਮ ਤੌਰ 'ਤੇ ਹੋਰ ਲੋਕ ਨਹੀਂ ਹਨ। ਉਹ ਹੈ ਆਪਣੇ ਲੋਕਾਂ ਵੱਲੋਂ ਵੇਖੇ ਜਾਣ ਦਾ ਅਹਿਸਾਸ।

ਇਹ ਇੰਨਾ ਕਿਉਂ ਦੁਖਦਾ ਹੈ

ਇਹ ਗੱਲ ਸ਼ਾਇਦ ਸ਼ਰਮ ਲਾਹ ਦੇਵੇ। ਇਕੱਲੇਪਣ ਨੂੰ ਮਾੜਾ ਮਹਿਸੂਸ ਹੋਣਾ ਹੀ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।

ਅਸੀਂ ਇੱਕ-ਦੂਜੇ ਲਈ ਬਣੇ ਹਾਂ। ਇਨਸਾਨੀ ਇਤਿਹਾਸ ਦੇ ਬਹੁਤੇ ਹਿੱਸੇ ਵਿੱਚ, ਟੋਲੀ ਤੋਂ ਕੱਟੇ ਜਾਣਾ ਸੱਚਮੁੱਚ ਖ਼ਤਰਨਾਕ ਸੀ, ਇਸ ਲਈ ਸਾਡੇ ਸਰੀਰਾਂ ਨੇ ਇਸਦੇ ਲਈ ਇੱਕ ਘੰਟੀ ਵਿਕਸਤ ਕਰ ਲਈ, ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜਿਵੇਂ ਸਾਨੂੰ ਖਾਂਦੇ ਰੱਖਣ ਲਈ ਭੁੱਖ ਵਿਕਸਤ ਕੀਤੀ। ਇਹ ਬੇਚੈਨੀ ਉਹ ਘੰਟੀ ਆਪਣਾ ਕੰਮ ਕਰ ਰਹੀ ਹੈ। ਇਹ ਤੁਹਾਡਾ ਧਿਆਨ ਜੁੜਾਅ ਵੱਲ ਖਿੱਚ ਰਹੀ ਹੈ ਕਿਉਂਕਿ ਜੁੜਾਅ ਨੇ ਹੀ ਸਾਡੇ ਵੱਡ-ਵਡੇਰਿਆਂ ਨੂੰ ਜਿਉਂਦਾ ਰੱਖਿਆ।

ਇਹ ਘੰਟੀ ਤੁਹਾਡੇ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਵੀ ਦਿਸਦੀ ਹੈ, ਇਸੇ ਲਈ ਇਹ ਕੋਈ ਹਲਕੀ, ਮਰਜ਼ੀ ਦੀ ਸਮੱਸਿਆ ਨਹੀਂ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਇਕੱਲਾਪਣ ਲਮਕਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਕੋਰਟੀਸੋਲ, ਇੱਕ ਤਣਾਅ ਹਾਰਮੋਨ, ਦਾ ਪੱਧਰ ਵਧਿਆ ਰਹਿਣ ਲੱਗਦਾ ਹੈ। ਸਮੇਂ ਨਾਲ ਇਹ ਘਸਾਈ ਹਾਈ ਬਲੱਡ ਪ੍ਰੈਸ਼ਰ, ਦਿਲ ਦੀ ਤਕਲੀਫ਼, ਕਮਜ਼ੋਰ ਇਮਿਊਨਿਟੀ, ਡਿਪਰੈਸ਼ਨ ਅਤੇ ਹੋਰ ਬਹੁਤ ਕੁਝ ਨਾਲ ਜੁੜੀ ਹੋਈ ਹੈ। 2023 ਵਿੱਚ ਅਮਰੀਕਾ ਦੇ Surgeon General ਨੇ ਇੱਥੋਂ ਤੱਕ ਕਿਹਾ ਕਿ ਇਕੱਲਾਪਣ ਅਤੇ ਅਲਹਿਦਗੀ ਇੱਕ ਜਨਤਕ ਸਿਹਤ ਮਹਾਂਮਾਰੀ ਹੈ, ਇਹ ਦੱਸਦਿਆਂ ਕਿ ਸਮਾਜਿਕ ਜੁੜਾਅ ਦੀ ਘਾਟ ਸਿਹਤ ਲਈ ਓਨਾ ਵੱਡਾ ਖ਼ਤਰਾ ਲੈ ਕੇ ਆ ਸਕਦੀ ਹੈ ਜਿੰਨਾ ਦਿਨ ਵਿੱਚ ਕਈ ਸਿਗਰਟਾਂ ਪੀਣਾ। ਤੁਸੀਂ ਡਰਾਮਾ ਨਹੀਂ ਕਰ ਰਹੇ। ਤੁਹਾਡਾ ਸਰੀਰ ਹਿਸਾਬ ਰੱਖ ਰਿਹਾ ਹੈ।

ਇੱਕ ਜ਼ਾਲਮ ਮੋੜ ਵੀ ਹੈ ਜਿਸਦਾ ਨਾਂ ਲੈਣਾ ਬਣਦਾ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਸਮਝਾਉਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਇਕੱਲਾਪਣ ਇੰਨਾ ਚਿਪਕੂ ਕਿਉਂ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਅਸੀਂ ਕੁਝ ਚਿਰ ਬਾਹਰ ਛੱਡੇ ਹੋਏ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਦੇ ਰਹੇ ਹੋਈਏ, ਤਾਂ ਸਾਡੇ ਦਿਮਾਗ਼ ਹੋਰ ਠੁਕਰਾਏ ਜਾਣ ਦੀ ਭਾਲ ਵਿੱਚ ਲੱਗ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਹੌਲੀ ਆਏ ਜਵਾਬ ਨੂੰ ਅਸੀਂ ਸਬੂਤ ਪੜ੍ਹ ਲੈਂਦੇ ਹਾਂ ਕਿ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਪਰਵਾਹ ਨਹੀਂ। ਸੱਦਾ ਠੁਕਰਾ ਦਿੰਦੇ ਹਾਂ ਕਿਉਂਕਿ ਅੰਦਰੋਂ-ਅੰਦਰ ਸਾਨੂੰ ਉਮੀਦ ਹੁੰਦੀ ਹੈ ਕਿ ਉੱਥੇ ਵੀ ਬਾਹਰਲੇ ਹੀ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਾਂਗੇ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਹਰ ਛੋਟੀ ਬਚਾਅ ਵਾਲੀ ਚਾਲ ਸਮਝ ਆਉਂਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਹਰ ਇੱਕ ਚੁੱਪਚਾਪ ਦਾਇਰੇ ਨੂੰ ਹੋਰ ਕੱਸ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਬਿਨਾਂ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਚਾਹਿਆਂ ਪਿੱਛੇ ਹਟਦੇ ਆ ਰਹੇ ਹੋ, ਤਾਂ ਤੁਸੀਂ ਟੁੱਟੇ ਹੋਏ ਨਹੀਂ ਹੋ। ਤੁਸੀਂ ਬਿਲਕੁਲ ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜਵਾਬ ਦੇ ਰਹੇ ਹੋ ਜਿਵੇਂ ਦੁਖਦਾ ਨਰਵਸ ਸਿਸਟਮ ਜਵਾਬ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।

ਲੋਕਾਂ ਵੱਲ ਵਾਪਸੀ ਦੇ ਛੋਟੇ ਰਾਹ

ਇਕੱਲੇਪਣ ਵਿੱਚ ਪਹਿਲੀ ਖਿੱਚ ਉਡੀਕਣ ਦੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਉਡੀਕੋ ਜਦੋਂ ਤੱਕ ਤੁਸੀਂ ਥੋੜ੍ਹਾ ਆਪਣੇ ਵਰਗੇ ਮਹਿਸੂਸ ਨਾ ਕਰੋ, ਜਦੋਂ ਤੱਕ ਵੱਧ ਊਰਜਾ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਜਦੋਂ ਤੱਕ ਕੋਈ ਪਹਿਲਾਂ ਹੱਥ ਨਾ ਵਧਾਵੇ। ਕੌੜਾ ਸੱਚ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਉਡੀਕ ਆਮ ਤੌਰ 'ਤੇ ਇਸਨੂੰ ਡੂੰਘਾ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਜੁੜਾਅ ਆਮ ਤੌਰ 'ਤੇ ਤਿਆਰ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਨ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਇੱਕ ਛੋਟਾ ਕੰਮ ਕਰ ਲੈਣ ਨਾਲ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਬਾਅਦ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ।

ਹੇਠਾਂ ਲਿਖੀ ਕਿਸੇ ਗੱਲ ਲਈ ਸ਼ਖ਼ਸੀਅਤ ਬਦਲਣ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ। ਇੱਕ ਚੁਣੋ। ਇੱਕ ਵਾਰ ਅਜ਼ਮਾਓ।

1. ਨਵੀਂ ਤੰਦ ਨਹੀਂ, ਪੁਰਾਣੀ ਤੰਦ ਵੱਲ ਹੱਥ ਵਧਾਓ। ਸਿਫ਼ਰ ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰਨਾ ਥਕਾ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਹੈ। ਕਿਸੇ ਅਜਿਹੇ ਨੂੰ ਮੈਸਿਜ ਕਰਨਾ ਕਿਤੇ ਸੌਖਾ ਹੈ ਜੋ ਤੁਹਾਨੂੰ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਚੰਗਾ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਪਰ ਜਿਸ ਤੋਂ ਤੁਸੀਂ ਦੂਰ ਹੋ ਗਏ ਹੋ। "ਅੱਜ ਤੇਰਾ ਖ਼ਿਆਲ ਆਇਆ, ਕਿਵੇਂ ਹੈਂ?" ਕਾਫ਼ੀ ਹੈ। ਪਤਾ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਬਹੁਤੇ ਲੋਕ ਯਾਦ ਕੀਤੇ ਜਾਣ 'ਤੇ ਚੁੱਪਚਾਪ ਖ਼ੁਸ਼ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। Harvard Health ਇਸਨੂੰ ਆਪਣੀ ਮੁੱਖ ਸਲਾਹ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹੈ: ਇਕੱਲੇਪਣ ਵਿੱਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਸੌਖਾ ਰਾਹ ਆਮ ਤੌਰ 'ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਰਿਸ਼ਤਿਆਂ ਨੂੰ ਡੂੰਘਾ ਕਰਨਾ ਹੈ ਜੋ ਤੁਹਾਡੇ ਕੋਲ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਹਨ।
2. ਇਸਨੂੰ ਪੱਕਾ ਨੇਮ ਬਣਾ ਲਓ। ਇੱਕ ਵਾਰ ਹੱਥ ਵਧਾਉਣਾ ਚੰਗਾ ਹੈ, ਪਰ ਇਕੱਲਾਪਣ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਧ ਉਦੋਂ ਖੁਰਦਾ ਹੈ ਜਦੋਂ ਮੇਲ-ਜੋਲ ਭਰੋਸੇਯੋਗ ਹੋਵੇ। ਭੈਣ-ਭਰਾ ਨਾਲ ਹਫ਼ਤਾਵਾਰ ਫ਼ੋਨ। ਦੋਸਤ ਨਾਲ ਮਹੀਨੇ ਦੀ ਇੱਕ ਸੈਰ। ਇੱਕ ਗੁੱਡ-ਮੌਰਨਿੰਗ ਮੈਸਿਜ ਜੋ ਤੁਸੀਂ ਦੋਵੇਂ ਬਸ ਭੇਜ ਦਿੰਦੇ ਹੋ। ਇਸਨੂੰ ਕੈਲੰਡਰ 'ਤੇ ਪਾ ਦਿਓ ਤਾਂ ਜੋ ਇਹ ਤੁਹਾਡੇ ਹੌਸਲੇ ਵਾਲੇ ਮੂਡ 'ਤੇ ਨਿਰਭਰ ਨਾ ਰਹੇ, ਕਿਉਂਕਿ ਕੁਝ ਹਫ਼ਤੇ ਉਹ ਮੂਡ ਨਹੀਂ ਹੋਵੇਗਾ।
3. ਵਿਖਾਵੇ ਦੀ ਥਾਂ ਡੂੰਘਾਈ ਚੁਣੋ। ਜਦੋਂ ਕਿਸੇ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕਰੋ, ਤਾਂ ਖ਼ਬਰਾਂ ਵਟਾਉਣ ਦੀ ਥਾਂ ਇੱਕ ਸੱਚਾ ਸਵਾਲ ਪੁੱਛ ਕੇ ਜਵਾਬ ਨੂੰ ਸੱਚਮੁੱਚ ਸੁਣਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰੋ। "ਤੂੰ ਸੱਚੀਂ ਕਿਵੇਂ ਹੈਂ?" ਇੱਕ ਵੱਖਰੀ ਕਿਸਮ ਦਾ ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਖੋਲ੍ਹਦਾ ਹੈ, "ਕੰਮ ਕਿਵੇਂ ਚੱਲ ਰਿਹਾ ਹੈ?" ਨਾਲੋਂ। ਜੁੜਾਅ ਉਨ੍ਹਾਂ ਪਲਾਂ ਵਿੱਚ ਬਣਦਾ ਹੈ ਜਦੋਂ ਅਸੀਂ ਆਪਣੇ-ਆਪ ਨੂੰ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਾਣੇ ਜਾਣ ਦਿੰਦੇ ਹਾਂ।
4. ਜਾਣ-ਬੁੱਝ ਕੇ ਮਿਆਰ ਨੀਵਾਂ ਕਰੋ। ਤੁਹਾਨੂੰ ਸ਼ੁੱਕਰਵਾਰ ਤੱਕ ਜਿਗਰੀ ਯਾਰ ਨਹੀਂ ਚਾਹੀਦਾ। ਚਾਹ ਵਾਲੇ ਨਾਲ ਗੱਪ, ਯੋਗਾ ਦੀ ਪੱਕੀ ਕਲਾਸ, ਕੁੱਤੇ ਨੂੰ ਘੁਮਾਉਣ ਦਾ ਉਹੀ ਗੇੜਾ ਜਿੱਥੇ ਤੁਸੀਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਹੀ ਚਿਹਰਿਆਂ ਨੂੰ ਸਿਰ ਹਿਲਾਉਂਦੇ ਹੋ, ਇਹ ਹਲਕੇ, ਦੁਹਰਾਏ ਮੇਲ ਅਸਲ ਖ਼ੁਰਾਕ ਹਨ, ਅਤੇ ਖੋਜ ਇਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਗਿਣਦੀ ਹੈ। ਇਹ ਤੁਹਾਡੇ ਨਰਵਸ ਸਿਸਟਮ ਨੂੰ ਯਾਦ ਦਿਵਾਉਂਦੇ ਹਨ ਕਿ ਦੁਨੀਆ ਵੱਸੀ ਹੋਈ ਅਤੇ ਦੋਸਤਾਨਾ ਹੈ।
5. ਕਿਸੇ ਦੇ ਕੰਮ ਆਓ। ਮਦਦ ਕਰਨਾ ਬਾਹਰਲੇ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਨ ਦੇ ਸਭ ਤੋਂ ਭਰੋਸੇਯੋਗ ਇਲਾਜਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਤੁਹਾਨੂੰ ਕਿਸੇ ਚੀਜ਼ ਦੇ ਅੰਦਰ ਖੜ੍ਹਾ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਕਿਸੇ ਅਜਿਹੇ ਕੰਮ ਲਈ ਵਲੰਟੀਅਰ ਬਣੋ ਜਿਸਦੀ ਤੁਹਾਨੂੰ ਪਰਵਾਹ ਹੈ। ਕਿਸੇ ਗੁਆਂਢੀ ਨੂੰ ਹੱਥ ਵਟਾਓ। ਜਦੋਂ ਤੁਸੀਂ ਦੋਵੇਂ ਇੱਕ ਸਾਂਝੇ ਕੰਮ ਵੱਲ ਮੂੰਹ ਕੀਤੇ ਹੁੰਦੇ ਹੋ, ਜੁੜਾਅ ਪਾਸਿਓਂ-ਪਾਸਿਓਂ ਉੱਗਦਾ ਹੈ।

ਸਕਰੀਨਾਂ ਬਾਰੇ ਇੱਕ ਗੱਲ। ਤੁਹਾਡਾ ਫ਼ੋਨ ਸੱਚਮੁੱਚ ਮਦਦ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਦੂਰ ਬੈਠੇ ਕਿਸੇ ਨਾਲ ਵੀਡੀਓ ਕਾਲ ਕੁਝ ਨਾ ਹੋਣ ਨਾਲੋਂ ਕਿਤੇ ਬਿਹਤਰ ਹੈ, ਅਤੇ ਆਨਲਾਈਨ ਭਾਈਚਾਰੇ ਜੀਵਨ-ਰੇਖਾ ਹੋ ਸਕਦੇ ਹਨ, ਖ਼ਾਸ ਕਰਕੇ ਜੇ ਤੁਹਾਡੀ ਦੁਨੀਆ ਸੁੰਗੜ ਗਈ ਹੈ। ਪਰ ਖ਼ਾਲੀ ਸਕ੍ਰੋਲਿੰਗ, ਬਿਨਾਂ ਇੱਕ ਵੀ ਸ਼ਬਦ ਵਟਾਇਆਂ ਸਭ ਦੀ ਚਮਕਦੀ ਝਲਕ-ਰੀਲ ਵੇਖਦੇ ਰਹਿਣਾ, ਬਹੁਤਿਆਂ ਨੂੰ ਹੋਰ ਇਕੱਲਾ ਛੱਡ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਮੋਟੀ ਪਰਖ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਉੱਠ ਕੇ ਸੱਚਮੁੱਚ ਕਿਸੇ ਇਨਸਾਨ ਨਾਲ ਜੁੜੇ ਸੀ, ਜਾਂ ਬਸ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ ਸੀ।

ਜਦੋਂ ਤੱਕ ਇਸ ਵਿੱਚ ਹੋ, ਆਪਣੇ ਨਾਲ ਨਰਮ ਰਹੋ

ਜਦੋਂ ਤੁਸੀਂ ਲੋਕਾਂ ਵਾਲਾ ਪਾਸਾ ਮੁੜ ਉਸਾਰ ਰਹੇ ਹੋ, ਆਪਣੇ-ਆਪ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਰਿਸ਼ਤੇ ਨੂੰ ਅਣਗੌਲਿਆ ਨਾ ਕਰੋ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹੀ ਆਵਾਜ਼ ਹੈ ਜੋ ਤੁਸੀਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਧ ਸੁਣਦੇ ਹੋ।

ਇਕੱਲੇਪਣ ਦੀ ਆਦਤ ਹੈ ਆਪਣੇ-ਆਪ 'ਤੇ ਹਮਲੇ ਵਿੱਚ ਬਦਲ ਜਾਣ ਦੀ। *ਮੇਰੇ ਵਿੱਚ ਹੀ ਕੋਈ ਖ਼ਰਾਬੀ ਹੋਣੀ ਹੈ। ਬਾਕੀ ਸਭ ਨੇ ਇਹ ਸਭ ਸਮਝਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।* ਨਹੀਂ ਸਮਝਿਆ ਹੋਇਆ। ਲਗਭਗ ਅੱਧੇ ਬਾਲਗ ਸੱਚਾ ਇਕੱਲਾਪਣ ਦੱਸਦੇ ਹਨ, ਜਿਸਦਾ ਮਤਲਬ ਹੈ ਕਿ ਇਹ ਅਹਿਸਾਸ ਕਿ ਸਿਰਫ਼ ਤੁਸੀਂ ਹੀ ਇਕੱਲੇ ਹੋ, ਲਗਭਗ ਹਮੇਸ਼ਾ, ਝੂਠਾ ਹੈ। ਆਪਣੇ-ਆਪ ਨਾਲ ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਗੱਲ ਕਰਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰੋ ਜਿਵੇਂ ਉਸ ਦੋਸਤ ਨਾਲ ਕਰਦੇ ਜਿਸਨੇ ਮੰਨਿਆ ਹੁੰਦਾ ਕਿ ਉਹ ਇਵੇਂ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਤੁਸੀਂ ਉਸਨੂੰ ਤਰਸਯੋਗ ਨਾ ਕਹਿੰਦੇ। ਤੁਸੀਂ ਕਹਿੰਦੇ ਕਿ ਇਹ ਸਮਝ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਹ ਬਦਲ ਸਕਦਾ ਹੈ।

ਸੰਭਾਲ ਦੇ ਛੋਟੇ ਕੰਮ ਵੀ ਮਾਅਨੇ ਰੱਖਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਇਹ ਕੋਈ ਦਿਲ ਰੱਖਣ ਵਾਲੇ ਇਨਾਮ ਨਹੀਂ ਹਨ। ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਹਿਲਾਓ। ਬਾਹਰ ਨਿਕਲੋ। ਦਿਨਾਂ ਵਿੱਚ ਥੋੜ੍ਹੀ ਤਰਤੀਬ ਰੱਖੋ। ਇੱਕ ਆਮ ਜਿਹਾ ਕੰਮ ਕਰੋ ਜੋ ਤੁਹਾਨੂੰ ਚੰਗਾ ਲੱਗਦਾ ਹੈ, ਖੱਡਾ ਭਰਨ ਲਈ ਨਹੀਂ, ਸਗੋਂ ਇਸ ਲਈ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਸੰਭਾਲ ਦੇ ਹੱਕਦਾਰ ਹੋ ਭਾਵੇਂ ਕੋਈ ਵੇਖ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਨਾ। ਆਪਣੇ-ਆਪ ਲਈ ਚੰਗਾ ਸਾਥ ਬਣਨਾ ਦੂਜਿਆਂ ਵੱਲ ਹੱਥ ਵਧਾਉਣ ਨੂੰ ਬਚਾਅ-ਮੁਹਿੰਮ ਵਰਗਾ ਘੱਟ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਾਉਂਦਾ ਹੈ।

ਜਦੋਂ ਇਹ ਔਖੇ ਦੌਰ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਹੋਵੇ

ਆਉਂਦਾ-ਜਾਂਦਾ ਇਕੱਲਾਪਣ ਇਨਸਾਨ ਹੋਣ ਦਾ ਹਿੱਸਾ ਹੈ। ਪਰ ਕਈ ਵਾਰ ਇਹ ਉਹ ਕਿਸਮ ਹੁੰਦੀ ਹੈ ਜੋ ਹਟਦੀ ਨਹੀਂ, ਅਤੇ ਫ਼ਰਕ ਜਾਣਨਾ ਮਦਦ ਕਰਦਾ ਹੈ।

ਜੇ ਇਕੱਲਾਪਣ ਕਿਸੇ ਭਾਰੀ ਚੀਜ਼ ਵਿੱਚ ਬੈਠ ਗਿਆ ਹੈ, ਜੇ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਦਾ ਤੁਹਾਨੂੰ ਪਹਿਲਾਂ ਸੁਆਦ ਆਉਂਦਾ ਸੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਦਿਲਚਸਪੀ ਮੁੱਕ ਗਈ ਹੈ, ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਬਹੁਤ ਵੱਧ ਜਾਂ ਬਹੁਤ ਘੱਟ ਸੌਂ ਰਹੇ ਹੋ, ਜੇ ਇਹ ਸੋਚਣਾ ਵੀ ਔਖਾ ਹੈ ਕਿ ਕੁਝ ਬਿਹਤਰ ਹੋਵੇਗਾ, ਜਾਂ ਜੇ ਅਲਹਿਦਗੀ ਮਹੀਨਿਆਂ ਤੋਂ ਪੀਸ ਰਹੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਇਹ ਡਾਕਟਰ ਜਾਂ ਥੈਰੇਪਿਸਟ ਕੋਲ ਲੈ ਕੇ ਜਾਣ ਲਾਇਕ ਗੱਲ ਹੈ। ਇਕੱਲਾਪਣ ਅਤੇ ਡਿਪਰੈਸ਼ਨ ਅਕਸਰ ਇਕੱਠੇ ਚੱਲਦੇ ਹਨ, ਇੱਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਪਾਲਦੇ ਹੋਏ, ਅਤੇ ਕੋਈ ਪੇਸ਼ੇਵਰ ਤੁਹਾਨੂੰ ਇਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵੱਖ ਕਰਕੇ ਜੋ ਹੈ ਉਸਦਾ ਇਲਾਜ ਕਰਨ ਵਿੱਚ ਮਦਦ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਕਿਸਮ ਦੀ ਮਦਦ ਲਈ ਹੱਥ ਵਧਾਉਣਾ ਦੋਸਤੀ ਵਿੱਚ ਹਾਰਨ ਵਰਗਾ ਨਹੀਂ ਹੈ। ਇਹ ਉਹੀ ਚੰਗੀ ਸੂਝ ਹੈ ਜੋ ਨਾ ਹਟਣ ਵਾਲੇ ਦਰਦ ਲਈ ਡਾਕਟਰ ਨੂੰ ਫ਼ੋਨ ਕਰਵਾਉਂਦੀ ਹੈ।

ਅਤੇ ਜੇ ਇਹ ਕਦੇ ਇੰਨਾ ਹਨੇਰਾ ਹੋ ਜਾਵੇ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਇੱਥੇ ਨਾ ਰਹਿਣ ਬਾਰੇ ਸੋਚਣ ਲੱਗ ਪਵੋ, ਤਾਂ ਕਿਰਪਾ ਕਰਕੇ ਉਸ ਸੋਚ ਨਾਲ ਇਕੱਲੇ ਨਾ ਬੈਠੋ। ਹੁਣੇ ਕਿਸੇ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕਰੋ, ਕੋਈ ਸੰਕਟ ਹੈਲਪਲਾਈਨ, ਕੋਈ ਡਾਕਟਰ, ਕੋਈ ਵੀ ਜਿਸ 'ਤੇ ਭਰੋਸਾ ਹੈ। ਤੁਸੀਂ ਉਸ ਤੋਂ ਕਿਤੇ ਵੱਧ ਮਾਅਨੇ ਰੱਖਦੇ ਹੋ ਜਿੰਨਾ ਇਕੱਲਾਪਣ ਇਸ ਵੇਲੇ ਤੁਹਾਨੂੰ ਦੱਸ ਰਿਹਾ ਹੈ।

ਇਹ ਅਹਿਸਾਸ ਤੁਹਾਨੂੰ ਗ਼ਾਇਬ ਹੋ ਜਾਣ ਨੂੰ ਕਹੇਗਾ। ਇਹ ਝੂਠ ਬੋਲ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜਿਵੇਂ ਭੁੱਖ ਝੂਠ ਬੋਲਦੀ ਜੇ ਉਹ ਕਹੇ ਕਿ ਖਾਣਾ ਹੀ ਛੱਡ ਦਿਓ। ਲੋਕਾਂ ਵੱਲ ਵਾਪਸ ਜਾਣ ਵਾਲਾ ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਇਕੱਲੇ ਕਮਰੇ ਦੇ ਅੰਦਰੋਂ ਜਿੰਨਾ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਉਸ ਤੋਂ ਛੋਟਾ ਅਤੇ ਨੇੜੇ ਹੈ। ਆਮ ਤੌਰ 'ਤੇ ਉਹ ਬਸ ਇੱਕ ਮੈਸਿਜ ਹੈ, ਤਿਆਰ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਨ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਭੇਜਿਆ ਹੋਇਆ।

ਸਰੋਤ

• U.S. Department of Health and Human Services, Our Epidemic of Loneliness and Isolation: The Surgeon General's Advisory on Social Connection
• Cleveland Clinic, How Loneliness Can Impact Your Health
• Harvard Health Publishing, One Way to Combat Loneliness? Strengthen Relationships You Already Have
• Acta Biomedica (PubMed Central), The Complexity of Loneliness