ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਸੰਕਟ ਵਿੱਚ ਹੋ ਜਾਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਪਹੁੰਚਾਉਣ ਬਾਰੇ ਸੋਚ ਰਹੇ ਹੋ, ਤਾਂ ਤੁਸੀਂ ਇਕੱਲੇ ਨਹੀਂ ਹੋ। US ਵਿੱਚ, 988 ਤੇ ਕਾਲ ਜਾਂ ਟੈਕਸਟ ਕਰੋ (Suicide & Crisis Lifeline, 24/7), 741741 ਤੇ HOME ਟੈਕਸਟ ਕਰੋ (Crisis Text Line), ਜਾਂ ਸੰਕਟਕਾਲ ਵਿੱਚ 911 ਤੇ ਕਾਲ ਕਰੋ।
ਝਟਪਟ ਸੁਝਾਅ
- ਲਿਖੋ ਕਿ ਉਹ ਘਬਰਾਹਟ ਕਦੋਂ ਆਉਂਦੀ ਹੈ।
- ਇੱਕ ਹੱਦ ਬੰਨ੍ਹੋ ਜੋ ਤੁਸੀਂ ਸੱਚਮੁੱਚ ਨਿਭਾ ਸਕੋ।
- ਜਿਸ ਦੋਸਤ ਨਾਲ ਚੁੱਪ ਹੋ ਗਏ ਹੋ, ਫ਼ੋਨ ਕਰੋ।
ਇੱਕ ਖ਼ਾਸ ਕਿਸਮ ਦੀ ਥਕਾਵਟ ਹੁੰਦੀ ਹੈ ਜੋ ਕੰਮ ਤੋਂ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੀ। ਤੁਹਾਨੂੰ ਉਹ ਓਦੋਂ ਮਹਿਸੂਸ ਹੁੰਦੀ ਹੈ ਜਦੋਂ ਫ਼ੋਨ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਨਾਂ ਜਗਦਾ ਹੈ ਤੇ ਮੈਸੇਜ ਪੜ੍ਹਨ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਤੁਹਾਡਾ ਢਿੱਡ ਬਹਿ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਤੁਹਾਨੂੰ ਉਹ ਉਸ ਰਿਹਰਸਲ ਵਿੱਚ ਮਹਿਸੂਸ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਗੱਲਾਂ ਵਿੱਚ ਜੋ ਤੁਸੀਂ ਘਰ ਮੁੜਦੇ ਹੋਏ ਮਨ ਵਿੱਚ ਦੁਹਰਾਉਂਦੇ ਹੋ, ਇਹ ਸੋਚ ਕੇ ਕਿ ਕੀ ਕਹਿਣਾ ਹੈ ਤਾਂ ਜੋ ਗੱਲ ਵਿਗੜੇ ਨਾ। ਤੁਹਾਨੂੰ ਉਹ ਆਪਣੇ ਮੋਢਿਆਂ ਵਿੱਚ ਮਹਿਸੂਸ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਮਿਲਣ ਤੱਕ ਤੁਸੀਂ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਤਣੇ ਹੋਏ ਹੁੰਦੇ ਹੋ।
ਜੋ ਰਿਸ਼ਤੇ ਸਾਨੂੰ ਸੰਭਾਲਣ ਲਈ ਹਨ, ਉਹੀ ਸਾਨੂੰ ਚੁੱਪ-ਚਾਪ ਪੀਸ ਵੀ ਸਕਦੇ ਹਨ। ਕੋਈ ਸਾਥੀ। ਕੋਈ ਮਾਪਾ। ਵੱਡਾ ਹੋ ਚੁੱਕਾ ਭੈਣ-ਭਰਾ, ਸਭ ਤੋਂ ਪੱਕਾ ਦੋਸਤ, ਜਾਂ ਉਹ ਸਹਿਕਰਮੀ ਜਿਸ ਤੋਂ ਬਚ ਨਹੀਂ ਸਕਦੇ। ਜਦੋਂ ਉਹ ਜੋੜ ਜੋ ਸੌਖ ਦੀ ਥਾਂ ਹੋਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਸੀ, ਉਹ ਚੀਜ਼ ਬਣ ਜਾਵੇ ਜਿਸ ਲਈ ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਤਿਆਰ ਕਰਦੇ ਹੋ, ਤਾਂ ਇਹ ਤੁਹਾਡਾ ਵਹਿਮ ਨਹੀਂ। ਤੁਹਾਡਾ ਸਰੀਰ ਇਮਾਨਦਾਰ ਹਿਸਾਬ ਰੱਖ ਰਿਹਾ ਹੈ।
ਤੇ ਇੱਕ ਗੱਲ ਸ਼ੁਰੂ ਵਿੱਚ ਹੀ ਉੱਚੀ ਕਹਿਣੀ ਬਣਦੀ ਹੈ: ਰਿਸ਼ਤੇ ਤੁਹਾਡੀ ਸਿਹਤ ਉੱਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਤਾਕਤਵਰ ਅਸਰ ਪਾਉਣ ਵਾਲੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਹਨ, ਦੋਵੇਂ ਪਾਸੇ। ਬਾਲਗ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਦਾ ਸਭ ਤੋਂ ਲੰਮਾ ਅਧਿਐਨ ਜੋ ਸਾਡੇ ਕੋਲ ਹੈ, Harvard Study of Adult Development, ਅੱਸੀ ਸਾਲ ਤੋਂ ਵੱਧ ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਪਿੱਛਾ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਤੇ ਉਸ ਦਾ ਸਭ ਤੋਂ ਸਾਫ਼ ਨਤੀਜਾ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਸਾਡੇ ਨੇੜਲੇ ਰਿਸ਼ਤਿਆਂ ਦਾ ਨਿੱਘ ਦੱਸ ਦਿੰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਅਸੀਂ ਦਹਾਕਿਆਂ ਬਾਅਦ ਕਿੰਨੇ ਖ਼ੁਸ਼ ਤੇ ਕਿੰਨੇ ਤੰਦਰੁਸਤ ਹੋਵਾਂਗੇ, ਤੇ ਇਹ ਪੈਸੇ, ਸ਼ੋਹਰਤ ਜਾਂ ਜੀਨਾਂ ਨਾਲੋਂ ਵੀ ਵੱਧ ਭਰੋਸੇਯੋਗ ਹੈ। ਓਸੇ ਅਧਿਐਨ ਨੇ ਪਾਇਆ ਕਿ ਉਲਟਾ ਵੀ ਓਨਾ ਹੀ ਸੱਚ ਹੈ। ਜੋ ਲੋਕ ਝਗੜਿਆਂ ਭਰੇ, ਨਾਖ਼ੁਸ਼ ਰਿਸ਼ਤਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਵੱਧ ਸਰੀਰਕ ਤੇ ਭਾਵਨਾਤਮਕ ਦਰਦ ਦੱਸਿਆ, ਤੇ ਇਕੱਲੇਪਣ ਨੇ ਸਰੀਰ ਤੇ ਮਾਪਿਆ ਜਾ ਸਕਣ ਵਾਲਾ ਅਸਰ ਪਾਇਆ। ਚੰਗੇ ਰਿਸ਼ਤੇ ਸਾਨੂੰ ਬਚਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਬੁਰੇ ਸਾਥੋਂ ਕੀਮਤ ਵਸੂਲਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਭਾਵੁਕ ਗੱਲ ਨਹੀਂ। ਇਹ ਅੰਕੜੇ ਹਨ।
ਕਿਸੇ ਬੰਦੇ ਤੋਂ ਆਉਂਦਾ ਤਣਾਅ ਤੁਹਾਡੇ ਨਾਲ ਕੀ ਕਰਦਾ ਹੈ
ਤਣਾਅ ਤਣਾਅ ਹੀ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਭਾਵੇਂ ਸਰੋਤ ਕੋਈ ਆਖ਼ਰੀ ਤਾਰੀਖ਼ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਕੋਈ ਬੰਦਾ। ਫ਼ਰਕ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਪ੍ਰੋਜੈਕਟ ਤਾਂ ਤੁਸੀਂ ਖ਼ਤਮ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹੋ। ਰਿਸ਼ਤਾ ਚੱਲਦਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।
ਜਦੋਂ ਕੋਈ ਚੀਜ਼ ਖ਼ਤਰੇ ਵਾਲੀ ਲੱਗਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਤਣਾਅ ਦੇ ਹਾਰਮੋਨ ਭਰ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਦਿਲ ਤੇਜ਼ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਪੱਠੇ ਕੱਸੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਧਿਆਨ ਸੁੰਗੜ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਸਿਸਟਮ ਥੋੜ੍ਹੀ ਦੇਰ ਦੀ ਐਮਰਜੈਂਸੀ ਲਈ ਕਮਾਲ ਹੈ ਤੇ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਜੀਣ ਦੇ ਢੰਗ ਵਜੋਂ ਬਹੁਤ ਬੁਰਾ। ਜਦੋਂ ਦਬਾਅ ਦਾ ਸਰੋਤ ਉਹ ਬੰਦਾ ਹੋਵੇ ਜਿਸ ਨੂੰ ਤੁਸੀਂ ਰੋਜ਼ ਵੇਖਦੇ ਹੋ, ਤਾਂ ਅਲਾਰਮ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਬੰਦ ਹੀ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ। ਤੁਸੀਂ ਚੌਵੀ ਘੰਟੇ ਥੋੜ੍ਹੇ ਚਾਲੂ, ਥੋੜ੍ਹੇ ਸਾਵਧਾਨ ਰਹਿਣ ਲੱਗ ਪੈਂਦੇ ਹੋ।
ਕਾਫ਼ੀ ਦੇਰ ਇੰਝ ਚੱਲੇ ਤਾਂ ਇਹ ਹਲਕੀ ਭਿਣਭਿਣਾਹਟ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਦਿਸਣ ਲੱਗ ਪੈਂਦੀ ਹੈ। ਨੀਂਦ ਦੀ ਖ਼ਰਾਬੀ। ਸਿਰ ਦਰਦ, ਕੱਸਿਆ ਜਬਾੜਾ, ਢਿੱਡ ਜੋ ਟਿਕਦਾ ਨਹੀਂ। ਹਰ ਆਉਂਦਾ-ਜਾਂਦਾ ਜ਼ੁਕਾਮ ਲੱਗ ਜਾਣਾ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਲੋਕਾਂ ਤੇ ਵੀ ਛੇਤੀ ਖਿਝ ਜਾਣਾ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ। ਇੱਕ ਘੁਲਦੀ ਜਿਹੀ ਘਬਰਾਹਟ ਜਿਸ ਦਾ ਥਹੁ ਨਹੀਂ ਲੱਗਦਾ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਕੋਈ ਇੱਕ ਆਪਣੇ ਆਪ ਕੁਝ ਸਾਬਤ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ। ਪਰ ਇਕੱਠੇ, ਤੇ ਕਿਸੇ ਇੱਕ ਖ਼ਾਸ ਬੰਦੇ ਦੇ ਦੁਆਲੇ, ਇਹ ਉਹ ਇਸ਼ਾਰਾ ਹਨ ਜਿਸ ਤੇ ਭਰੋਸਾ ਕਰਨਾ ਬਣਦਾ ਹੈ।
ਇੱਕ ਭਾਵਨਾਤਮਕ ਕੀਮਤ ਵੀ ਹੈ, ਤੇ ਉਹ ਹੋਰ ਵੀ ਚੁੱਪ-ਚਾਪ ਆਉਂਦੀ ਹੈ। ਕਿਸੇ ਦੇ ਮੂਡ ਸੰਭਾਲਦੇ-ਸੰਭਾਲਦੇ ਤੁਹਾਨੂੰ ਆਪਣੇ ਮੂਡ ਦਾ ਪਤਾ ਹੀ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦਾ। ਤੁਸੀਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਚਿਹਰਾ ਪੜ੍ਹਨ ਵਿੱਚ, ਮੌਸਮ ਭਾਂਪਣ ਵਿੱਚ, ਤੇ ਸ਼ਾਂਤੀ ਬਣਾਈ ਰੱਖਣ ਲਈ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਢਾਲਣ ਵਿੱਚ ਮਾਹਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹੋ। ਏਨੇ ਮਾਹਰ ਕਿ ਇਹ ਸਵਾਲ, "ਮੈਨੂੰ ਇੱਥੇ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਕੀ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ," ਚੁੱਪ ਹੀ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਆਪਣੀ ਹੀ ਆਵਾਜ਼ ਦਾ ਇਹ ਮੱਧਮ ਪੈਣਾ ਸਭ ਤੋਂ ਪੱਕੀਆਂ ਨਿਸ਼ਾਨੀਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਹੈ ਕਿ ਰਿਸ਼ਤਾ ਦੇਣ ਨਾਲੋਂ ਵੱਧ ਲੈ ਰਿਹਾ ਹੈ।
ਇਹ ਬਾਹਰ ਵੱਲ ਵੀ ਫੈਲਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਸਬਰ ਤੁਸੀਂ ਸਾਰਾ ਦਿਨ ਇੱਕ ਬੰਦੇ ਲਈ ਬਚਾ ਕੇ ਰੱਖਦੇ ਹੋ, ਉਹ ਬਾਕੀ ਪਿਆਰ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਲਈ ਨਹੀਂ ਬਚਦਾ। ਤੁਸੀਂ ਪ੍ਰੋਗਰਾਮ ਰੱਦ ਕਰ ਦਿੰਦੇ ਹੋ ਕਿਉਂਕਿ ਚੰਗਾ ਸਾਥ ਬਣਨ ਦੀ ਹਿੰਮਤ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ। ਤੁਸੀਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੋਸਤਾਂ ਨਾਲ ਚੁੱਪ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹੋ ਜੋ ਸੱਚਮੁੱਚ ਮਦਦ ਕਰਦੇ, ਕੁਝ ਥਕਾਵਟ ਕਰਕੇ ਤੇ ਕੁਝ ਉਸ ਛੋਟੀ, ਜ਼ਿੱਦੀ ਸ਼ਰਮ ਕਰਕੇ ਕਿ ਹਾਲਾਤ ਇੱਥੋਂ ਤੱਕ ਕਿਵੇਂ ਪਹੁੰਚ ਗਏ। ਇੱਕ ਰਿਸ਼ਤੇ ਦਾ ਦਬਾਅ ਬਾਕੀ ਸਾਰੇ ਰਿਸ਼ਤਿਆਂ ਨੂੰ ਪਤਲਾ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਠੀਕ ਉਸ ਦੇ ਉਲਟ ਹੈ ਜਿਸ ਦੀ ਤੁਹਾਨੂੰ ਲੋੜ ਹੈ।
ਖਹਿਬਾਜ਼ੀ ਆਮ ਹੈ। ਇਹ ਸ਼ਾਇਦ ਉਸ ਤੋਂ ਵੱਧ ਹੈ।
ਹਰ ਨੇੜਲੇ ਰਿਸ਼ਤੇ ਵਿੱਚ ਔਖੇ ਦੌਰ ਆਉਂਦੇ ਹਨ। ਦੋ ਲੋਕ ਜੋ ਇੱਕ-ਦੂਜੇ ਦੀ ਪਰਵਾਹ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਫਿਰ ਵੀ ਇੱਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਖਿਝਾਉਣਗੇ, ਨਿਰਾਸ਼ ਕਰਨਗੇ, ਲੜਨਗੇ। ਝਗੜਾ ਆਪਣੇ ਆਪ ਵਿੱਚ ਮੁਸ਼ਕਲ ਨਹੀਂ। ਜੋ ਜੋੜੇ ਨੇੜੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ ਉਹ ਕਦੇ ਨਾ ਲੜਨ ਵਾਲੇ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੇ। ਉਹ ਓਹੀ ਹੁੰਦੇ ਹਨ ਜੋ ਲੜ ਕੇ ਵਾਪਸ ਇੱਕ-ਦੂਜੇ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਸੋ ਆਮ ਔਖੇ ਦੌਰ ਤੇ ਉਸ ਢਾਂਚੇ ਵਿੱਚ ਫ਼ਰਕ ਕਿਵੇਂ ਕਰੀਏ ਜੋ ਤੁਹਾਨੂੰ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਘਸਾ ਰਿਹਾ ਹੈ? ਖੋਜਕਾਰ John Gottman ਨੇ ਦਹਾਕੇ ਆਪਣੀ ਲੈਬ ਵਿੱਚ ਅਸਲੀ ਜੋੜਿਆਂ ਨੂੰ ਲੜਦੇ ਵੇਖਿਆ, ਤੇ ਪਾਇਆ ਕਿ ਰਿਸ਼ਤੇ ਦੇ ਟੁੱਟਣ ਦੀ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ ਝਗੜੇ ਦੀ ਮੌਜੂਦਗੀ ਨਹੀਂ ਕਰਦੀ ਸੀ। ਉਹ ਇਸ ਗੱਲ ਤੋਂ ਹੁੰਦੀ ਸੀ ਕਿ ਤਣਾਅ ਵੇਲੇ ਲੋਕ ਇੱਕ-ਦੂਜੇ ਨਾਲ ਕਿਵੇਂ ਪੇਸ਼ ਆਉਂਦੇ ਹਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਚਾਰ ਖ਼ਾਸ ਗੱਲਾਂ ਨੂੰ ਨਾਂ ਦਿੱਤਾ।
- ਨੁਕਤਾਚੀਨੀ ਜੋ ਗੱਲ ਦੀ ਥਾਂ ਤੁਹਾਡੀ ਸ਼ਖ਼ਸੀਅਤ ਤੇ ਹਮਲਾ ਕਰਦੀ ਹੈ। "ਤੂੰ ਫ਼ੋਨ ਕਰਨਾ ਭੁੱਲ ਗਿਆ" ਇੱਕ ਸ਼ਿਕਾਇਤ ਹੈ। "ਤੂੰ ਬਹੁਤ ਖ਼ੁਦਗਰਜ਼ ਹੈਂ, ਤੈਨੂੰ ਆਪਣੇ ਬਿਨਾਂ ਕਿਸੇ ਦਾ ਖ਼ਿਆਲ ਨਹੀਂ" ਤੁਹਾਡੇ ਕਿਰਦਾਰ ਤੇ ਹਮਲਾ ਹੈ।
- ਨਫ਼ਰਤ, ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਖੋਖਲਾ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਹੈ। ਅੱਖਾਂ ਘੁਮਾਉਣੀਆਂ, ਮਖੌਲ, ਤਨਜ਼, ਉਹ ਹਲਕੀ ਜਿਹੀ ਘਿਰਣਾ। Gottman ਨੇ ਪਾਇਆ ਕਿ ਨਫ਼ਰਤ ਹੀ ਸਭ ਤੋਂ ਪੱਕੀ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ ਸੀ ਕਿ ਰਿਸ਼ਤਾ ਮੁੱਕ ਜਾਵੇਗਾ। ਇਹ ਦੂਜੇ ਬੰਦੇ ਨੂੰ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਦੱਸਦੀ ਹੈ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਨਾਲੋਂ ਨੀਵਾਂ ਸਮਝਦੇ ਹੋ।
- ਬਚਾਅ ਦੀ ਮੁਦਰਾ, ਜਿੱਥੇ ਹਰ ਸ਼ਿਕਾਇਤ ਦਾ ਜਵਾਬ ਬਹਾਨਾ ਜਾਂ ਜਵਾਬੀ ਹਮਲਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਸੋ ਕੋਈ ਗੱਲ ਕਦੇ ਪਹੁੰਚਦੀ ਹੀ ਨਹੀਂ ਤੇ ਨਾ ਹੀ ਕੁਝ ਸੁਧਰਦਾ ਹੈ।
- ਦੀਵਾਰ ਖੜ੍ਹੀ ਕਰ ਲੈਣੀ, ਯਾਨੀ ਬੰਦ ਹੋ ਜਾਣਾ, ਚੁੱਪ ਦੀ ਸਜ਼ਾ, ਉਹ ਕੰਧ ਜਿਸ ਪਿੱਛੇ ਗੱਲਬਾਤ ਬੱਸ ਮਰ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਕਿਸੇ ਔਖੇ ਹਫ਼ਤੇ ਵਿੱਚ ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਕੋਈ ਇੱਕ ਝਲਕ ਸਕਦੀ ਹੈ। ਸੱਚੀ ਮੁਸ਼ਕਲ ਵਾਲਾ ਰਿਸ਼ਤਾ ਇਨ੍ਹਾਂ ਤੇ ਹੀ ਚੱਲਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਤੁਹਾਡੀਆਂ ਬਹੁਤੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਨਫ਼ਰਤ ਵਿੱਚ ਬਦਲ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਕੋਈ ਮਸਲਾ ਬਿਨਾਂ ਇਸ ਦੇ ਨਹੀਂ ਚੁੱਕ ਸਕਦੇ ਕਿ ਉਹ ਮੁੜ ਕੇ ਤੁਹਾਡੇ ਸਿਰ ਆ ਪਵੇ, ਜੇ ਮਤਭੇਦ ਸੁਲ੍ਹਾ ਦੀ ਥਾਂ ਦੀਵਾਰਾਂ ਤੇ ਚੁੱਪ ਵਿੱਚ ਮੁੱਕਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਇਹ ਡੂੰਘਾ ਢਾਂਚਾ ਹੈ, ਤੇ ਇਸ ਨੂੰ ਇਮਾਨਦਾਰੀ ਨਾਲ ਨਾਂ ਦੇਣਾ ਹੀ ਪਹਿਲੀ ਚੀਜ਼ ਹੈ ਜੋ ਇਸ ਨੂੰ ਬਦਲ ਸਕਦੀ ਹੈ।
ਪਿੱਛੇ ਹਟਣਾ ਏਨਾ ਔਖਾ ਕਿਉਂ ਹੈ
ਜੇ ਦਬਾਅ ਏਨਾ ਸਾਫ਼ ਹੈ, ਤਾਂ ਲੋਕ ਕਈ ਵਾਰ ਪੁੱਛਦੇ ਹਨ ਕਿ ਇਸ ਨੂੰ ਬਦਲ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ ਲੈਂਦੇ, ਜਾਂ ਛੱਡ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦੇ। ਜੋ ਇਸ ਵਿੱਚੋਂ ਲੰਘਿਆ ਹੈ ਉਹ ਜਾਣਦਾ ਹੈ ਕਿ ਇਹ ਸਵਾਲ ਅੰਦਰੋਂ ਦੀ ਹਾਲਤ ਨੂੰ ਸਮਝਦਾ ਹੀ ਨਹੀਂ।
ਕੁਝ ਹਿੱਸਾ ਇਤਿਹਾਸ ਦਾ ਹੈ। ਤੁਸੀਂ ਇਸ ਬੰਦੇ ਨਾਲ ਪੂਰੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਬਣਾਈ ਹੈ, ਜਾਂ ਤੁਸੀਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਓਦੋਂ ਤੋਂ ਜਾਣਦੇ ਹੋ ਜਦੋਂ ਦੀ ਤੁਹਾਨੂੰ ਯਾਦ ਵੀ ਨਹੀਂ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਇੱਕ ਰੂਪ ਹੈ ਜਿਸ ਤੇ ਤੁਸੀਂ ਮੋਹਿਤ ਹੋਏ ਸੀ ਜਾਂ ਜਿਸ ਦੀ ਵੱਡੇ ਹੁੰਦਿਆਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਲੋੜ ਸੀ, ਤੇ ਤੁਸੀਂ ਉਸ ਰੂਪ ਦੇ ਵਾਪਸ ਆਉਣ ਦੀ ਉਡੀਕ ਕਰਦੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹੋ। ਚੰਗੇ ਦਿਨ, ਜਦੋਂ ਆਉਂਦੇ ਹਨ, ਸਬੂਤ ਲੱਗਦੇ ਹਨ ਕਿ ਬੁਰੇ ਦਿਨ ਅਪਵਾਦ ਹਨ। ਇਹ ਆਸ ਸੱਚੀ ਵੀ ਹੈ, ਤੇ ਓਹੀ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਲੰਮਾ ਫਸਾਈ ਰੱਖਦੀ ਹੈ। ਤੂਫ਼ਾਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਦੀ ਮਿਹਰਬਾਨੀ ਤੂਫ਼ਾਨ ਨਾਲੋਂ ਵੀ ਵੱਧ ਕੱਸ ਕੇ ਬੰਨ੍ਹ ਸਕਦੀ ਹੈ।
ਕੁਝ ਹਿੱਸਾ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਖਿਸਕਣ ਦਾ ਹੈ। ਲਗਭਗ ਕੋਈ ਵੀ ਰਿਸ਼ਤਾ ਰਾਤੋ-ਰਾਤ ਨਿੱਘ ਤੋਂ ਪੀੜ ਤੱਕ ਨਹੀਂ ਪਹੁੰਚਦਾ। ਉਹ ਇੱਕ-ਇੱਕ ਡਿਗਰੀ ਬਦਲਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਤੁਸੀਂ ਇੱਕ-ਇੱਕ ਡਿਗਰੀ ਢਲਦੇ ਜਾਂਦੇ ਹੋ, ਜਦ ਤੱਕ ਤੁਸੀਂ ਉਹ ਸਭ ਬਰਦਾਸ਼ਤ ਨਾ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਓ ਜੋ ਪਹਿਲੇ ਦਿਨ ਤੁਸੀਂ ਕਦੇ ਨਾ ਮੰਨਦੇ। ਓਦੋਂ ਤੱਕ ਇਹ ਯਾਦ ਰੱਖਣਾ ਸੱਚਮੁੱਚ ਔਖਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਆਮ ਕਿਹੋ ਜਿਹਾ ਹੁੰਦਾ ਸੀ, ਜਾਂ ਆਪਣੇ ਹੀ ਅਹਿਸਾਸ ਤੇ ਭਰੋਸਾ ਕਰਨਾ ਕਿ ਕੁਝ ਠੀਕ ਨਹੀਂ।
ਤੇ ਕੁਝ ਹਿੱਸਾ ਸਾਦਾ ਪਿਆਰ ਹੈ, ਜਾਂ ਵਫ਼ਾਦਾਰੀ, ਜਾਂ ਫ਼ਰਜ਼। ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਕੋਈ ਵੀ ਕਮਜ਼ੋਰੀ ਨਹੀਂ। ਇਹ ਓਹੀ ਗੁਣ ਹਨ ਜੋ ਤੁਹਾਨੂੰ ਚੰਗਾ ਸਾਥੀ, ਚੰਗਾ ਬੱਚਾ, ਚੰਗਾ ਦੋਸਤ ਬਣਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਇੱਥੇ ਕੰਮ ਇਹ ਨਹੀਂ ਕਿ ਇਹ ਅਹਿਸਾਸ ਬੰਦ ਕਰ ਦਿਓ। ਕੰਮ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਸੂਚੀ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਹੋਰ ਵਫ਼ਾਦਾਰੀ ਜੋੜ ਲਓ: ਉਹ ਜੋ ਤੁਹਾਡੇ ਸਿਰ ਆਪਣੇ ਆਪ ਲਈ ਹੈ।
ਤੁਸੀਂ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਕੀ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹੋ
ਤੁਸੀਂ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਦੇ ਅੰਦਰ ਨਵੀਂ ਸ਼ਖ਼ਸੀਅਤ ਫ਼ਿੱਟ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦੇ। ਪਰ ਤੁਹਾਡੇ ਕੋਲ ਓਨੀ ਬੇਵਸੀ ਨਹੀਂ ਜਿੰਨੀ ਰਾਤ ਤਿੰਨ ਵਜੇ ਮਹਿਸੂਸ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਕੁਝ ਗੱਲਾਂ ਸੱਚਮੁੱਚ ਮਦਦ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ।
ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਸਾਫ਼-ਸਾਫ਼ ਦੱਸੋ
ਕੋਈ ਵੀ ਫ਼ੈਸਲਾ ਕਰਨ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਇਮਾਨਦਾਰੀ ਨਾਲ ਵੇਖੋ ਕਿ ਸੱਚ ਕੀ ਹੈ। ਲਿਖ ਕੇ ਵੇਖੋ। ਉਹ ਘਬਰਾਹਟ ਕਦੋਂ ਆਉਂਦੀ ਹੈ? ਕਿਹੜੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਛੋਟਾ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਦੇ ਹੋ? ਜਿਹੜੇ ਪਲ ਦੁਖਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਠੀਕ-ਠੀਕ ਕੀ ਹੁੰਦਾ ਹੈ? ਬਾਰੀਕੀਆਂ "ਸ਼ਾਇਦ ਮੈਂ ਹੀ ਵਧਾ-ਚੜ੍ਹਾ ਰਿਹਾ ਹਾਂ" ਵਾਲੀ ਧੁੰਦ ਚੀਰ ਦਿੰਦੀਆਂ ਹਨ। ਤੁਸੀਂ ਕਿਸੇ ਖ਼ਿਲਾਫ਼ ਕੇਸ ਨਹੀਂ ਬਣਾ ਰਹੇ। ਤੁਸੀਂ ਬੱਸ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਸ਼ੱਕ ਵਿੱਚ ਪਾਉਣਾ ਬੰਦ ਕਰ ਰਹੇ ਹੋ।
ਪਹਿਲਾਂ ਆਪਣੇ ਨਰਵਸ ਸਿਸਟਮ ਦਾ ਖ਼ਿਆਲ ਰੱਖੋ
ਜਦੋਂ ਸਰੀਰ ਹਾਲੇ ਵੀ ਅਲਾਰਮ ਵਿੱਚ ਹੋਵੇ, ਤੁਸੀਂ ਨਾ ਸਾਫ਼ ਸੋਚ ਸਕਦੇ ਹੋ ਤੇ ਨਾ ਹੀ ਚੰਗੀ ਹੱਦ ਬੰਨ੍ਹ ਸਕਦੇ ਹੋ। ਜਿਸ ਗੱਲਬਾਤ ਤੋਂ ਤੁਸੀਂ ਡਰ ਰਹੇ ਹੋ, ਉਸ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਕੁਝ ਹੌਲੇ ਸਾਹ ਛੱਡੋ, ਪੈਰ ਜ਼ਮੀਨ ਤੇ ਟਿਕਾਓ, ਮੋਢੇ ਢਿੱਲੇ ਕਰੋ। ਬਾਅਦ ਵਿੱਚ ਕੁਝ ਅਜਿਹਾ ਕਰੋ ਜੋ ਸੱਚਮੁੱਚ ਟਿਕਾਉਂਦਾ ਹੋਵੇ, ਨਾ ਕਿ ਸਿਰਫ਼ ਸੁੰਨ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹੋਵੇ। ਮਕਸਦ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਹਰ ਵੇਲੇ ਚਾਲੂ ਰਹਿਣਾ ਬੰਦ ਕਰ ਦਿਓ, ਤਾਂ ਜੋ ਤੁਹਾਡੀ ਸਮਝ ਵਾਪਸ ਕੰਮ ਕਰਨ ਲੱਗੇ।
ਹੱਦਾਂ ਬਾਰੇ ਸਾਫ਼ ਰਹੋ
ਹੱਦ ਕੋਈ ਸਜ਼ਾ ਜਾਂ ਧਮਕੀ ਨਹੀਂ। ਇਹ ਸਾਫ਼ ਬਿਆਨ ਹੈ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਕੀ ਕਰੋਗੇ ਤੇ ਕੀ ਨਹੀਂ। "ਜੇ ਤੂੰ ਉੱਚੀ ਬੋਲੇਂਗਾ ਤਾਂ ਮੈਂ ਗੱਲ ਜਾਰੀ ਨਹੀਂ ਰੱਖਾਂਗਾ, ਮੈਂ ਪਾਸੇ ਹੋ ਜਾਵਾਂਗਾ ਤੇ ਬਾਅਦ ਵਿੱਚ ਦੁਬਾਰਾ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਾਂਗੇ" ਇਹ ਇੱਕ ਹੱਦ ਹੈ। ਧਿਆਨ ਦਿਓ ਕਿ ਇਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਕਾਬੂ ਕਰਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਨਹੀਂ ਕਰਦੀ। ਇਹ ਦੱਸਦੀ ਹੈ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਕੀ ਕਰੋਗੇ, ਤੇ ਓਹੀ ਇੱਕੋ ਚੀਜ਼ ਹੈ ਜੋ ਸੱਚਮੁੱਚ ਤੁਹਾਡੇ ਵੱਸ ਵਿੱਚ ਹੈ। ਔਖਾ ਹਿੱਸਾ ਇਸ ਨੂੰ ਕਹਿਣਾ ਨਹੀਂ। ਔਖਾ ਹਿੱਸਾ ਤੀਜੀ ਵਾਰ ਇਸ ਤੇ ਟਿਕੇ ਰਹਿਣਾ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਉਹ ਪਿੱਛੇ ਧੱਕਣ, ਰੁੱਸਣ, ਜਾਂ ਕਹਿਣ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਨਾਟਕ ਕਰ ਰਹੇ ਹੋ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਤੁਹਾਡੇ ਝੁਕਣ ਦੀ ਆਦਤ ਹੈ, ਉਹ ਹੱਦ ਤੇ ਜ਼ੋਰ ਪਾ ਕੇ ਵੇਖਣਗੇ ਕਿ ਇਹ ਸੱਚੀ ਹੈ ਜਾਂ ਨਹੀਂ। ਇਸ ਦੀ ਉਮੀਦ ਰੱਖੋ, ਤੇ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਤੈਅ ਕਰ ਲਓ ਕਿ ਇੱਕ ਵਾਰ ਡੋਲ ਜਾਣ ਦਾ ਮਤਲਬ ਹਾਰ ਨਹੀਂ। ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਛੋਟੀ ਕਰੋ, ਕਿਸੇ ਇੱਕ ਗੱਲ ਨਾਲ ਜਿਸ ਤੇ ਤੁਸੀਂ ਸੱਚਮੁੱਚ ਟਿਕ ਸਕੋ, ਨਾ ਕਿ ਕਿਸੇ ਵੱਡੇ ਐਲਾਨ ਨਾਲ ਜੋ ਤੁਸੀਂ ਨਿਭਾ ਨਹੀਂ ਸਕੋਗੇ।
ਇਸ ਇੱਕ ਰਿਸ਼ਤੇ ਤੋਂ ਬਾਹਰਲੀ ਦੁਨੀਆ ਦੁਬਾਰਾ ਬਣਾਓ
ਦਬਾਅ ਤੁਹਾਡੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਨੂੰ ਸੁੰਗੜ ਕੇ ਓਸੇ ਬੰਦੇ ਜਿੰਨੀ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ ਜੋ ਇਸ ਦਾ ਕਾਰਨ ਹੈ। ਜਾਣ-ਬੁੱਝ ਕੇ ਉਲਟੇ ਪਾਸੇ ਧੱਕੋ। ਜਿਸ ਦੋਸਤ ਨਾਲ ਚੁੱਪ ਹੋ ਗਏ ਹੋ, ਫ਼ੋਨ ਕਰੋ। ਸੱਦੇ ਨੂੰ ਹਾਂ ਕਹੋ। ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਹਿਲਾਓ, ਬਾਹਰ ਨਿਕਲੋ, ਸੌਂਵੋ। ਤੁਹਾਡੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਜਿੰਨੀ ਖੁੱਲ੍ਹੀ ਹੋਵੇਗੀ, ਕਿਸੇ ਇੱਕ ਰਿਸ਼ਤੇ ਕੋਲ ਤੁਹਾਡੇ ਪੂਰੇ ਦਿਨ ਦਾ ਮੌਸਮ ਤੈਅ ਕਰਨ ਦੀ ਤਾਕਤ ਓਨੀ ਹੀ ਘੱਟ ਰਹੇਗੀ, ਤੇ ਤੁਹਾਨੂੰ ਸਭ ਓਨਾ ਹੀ ਸਾਫ਼ ਦਿਸੇਗਾ।
ਜੇ ਦੋਵੇਂ ਪਾਸੇ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਹੈ ਤਾਂ ਸੁਲ੍ਹਾ ਕਰੋ
ਦਬਾਅ ਹੇਠਲੇ ਕਈ ਰਿਸ਼ਤੇ ਠੀਕ ਹੋ ਸਕਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਚੰਗਾ ਜੋੜਿਆਂ ਜਾਂ ਪਰਿਵਾਰ ਦਾ ਥੈਰੇਪਿਸਟ ਦੋ ਰਾਜ਼ੀ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਇੱਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਜ਼ਖ਼ਮੀ ਕੀਤੇ ਬਿਨਾਂ ਬਹਿਸ ਕਰਨੀ ਸਿਖਾ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਪੇਚ ਓਸੇ ਸ਼ਬਦ ਵਿੱਚ ਹੈ, ਰਾਜ਼ੀ। ਸੁਲ੍ਹਾ ਲਈ ਦੋਵਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਹਿੱਸਾ ਮੰਨਣਾ ਪੈਂਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਸਿਰਫ਼ ਤੁਸੀਂ ਹੀ ਕਰ ਰਹੇ ਹੋ, ਤਾਂ ਵੀ ਆਪਣੇ ਥੈਰੇਪਿਸਟ ਨਾਲ ਕੰਮ ਕਰਨਾ ਬਣਦਾ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਸ ਨਾਲ ਤੁਹਾਨੂੰ ਹਾਲਾਤ ਸਾਫ਼ ਦਿਸਦੇ ਹਨ ਤੇ ਤੁਸੀਂ ਤੈਅ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹੋ ਕਿ ਤੁਹਾਨੂੰ ਕੀ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਦੂਜਾ ਬੰਦਾ ਜੋ ਮਰਜ਼ੀ ਕਰੇ।
ਜਦੋਂ ਗੱਲ ਤਣਾਅ ਤੋਂ ਵੀ ਗੰਭੀਰ ਹੋਵੇ
ਔਖੇ ਰਿਸ਼ਤੇ ਤੇ ਨੁਕਸਾਨਦੇਹ ਰਿਸ਼ਤੇ ਵਿਚਕਾਰ ਇੱਕ ਲਕੀਰ ਹੈ, ਤੇ ਇਹ ਪਛਾਣਨੀ ਜ਼ਰੂਰੀ ਹੈ।
ਜੇ ਕੋਈ ਇਹ ਕਾਬੂ ਕਰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਕਿੱਥੇ ਜਾਂਦੇ ਹੋ ਤੇ ਕਿਸ ਨੂੰ ਮਿਲਦੇ ਹੋ, ਤੁਹਾਡਾ ਫ਼ੋਨ ਵੇਖਦਾ ਹੈ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਪਿਆਰ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਤੋਂ ਦੂਰ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਸੱਚਾਈ ਨੂੰ ਏਨਾ ਮਰੋੜਦਾ ਹੈ ਕਿ ਤੁਹਾਨੂੰ ਆਪਣੀ ਹੀ ਯਾਦਦਾਸ਼ਤ ਤੇ ਸ਼ੱਕ ਹੋਣ ਲੱਗੇ, ਧਮਕੀਆਂ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਜਾਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਡਰਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਇਹ ਕੋਈ ਔਖਾ ਦੌਰ ਨਹੀਂ। ਇਹ ਸ਼ੋਸ਼ਣ ਵਾਲੇ ਰਿਸ਼ਤੇ ਦੇ ਚਿਤਾਵਨੀ ਦੇ ਨਿਸ਼ਾਨ ਹਨ, ਤੇ ਇਹ ਕਿਸੇ ਵੀ ਕਿਸਮ ਦੇ ਰਿਸ਼ਤੇ ਵਿੱਚ ਹੋ ਸਕਦੇ ਹਨ, ਸਿਰਫ਼ ਪਿਆਰ ਵਾਲੇ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ। ਹਰ ਵੇਲੇ ਸੰਭਲ-ਸੰਭਲ ਕੇ ਚੱਲਣਾ, ਕਿਸੇ ਦੇ ਹੁੰਗਾਰੇ ਤੋਂ ਡਰਨਾ, ਤੇ ਜਿਉਂ-ਜਿਉਂ ਵਕਤ ਲੰਘੇ ਹੋਰ ਛੋਟੇ ਤੇ ਹੋਰ ਇਕੱਲੇ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਨਾ, ਇਹ ਉਹ ਗੱਲਾਂ ਨਹੀਂ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਬਾਰੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਸਮਝਾ ਲੈਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਜੇ ਇਸ ਵਿੱਚੋਂ ਕੁਝ ਵੀ ਜਾਣਿਆ-ਪਛਾਣਿਆ ਲੱਗਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਇਹ ਇਕੱਲੇ ਨਹੀਂ ਸੁਲਝਾਉਣਾ ਪੈਣਾ, ਤੇ ਮਦਦ ਮੰਗਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਸਭ ਕੁਝ ਸਮਝ ਲੈਣਾ ਵੀ ਜ਼ਰੂਰੀ ਨਹੀਂ। ਤੁਸੀਂ National Domestic Violence Hotline ਤੇ ਕਿਸੇ ਵੀ ਵੇਲੇ ਕਾਲ ਜਾਂ ਟੈਕਸਟ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹੋ, ਮੁਫ਼ਤ ਤੇ ਗੁਪਤ, ਤੇ ਬੱਸ ਕਿਸੇ ਸਿਖਲਾਈ-ਪ੍ਰਾਪਤ ਬੰਦੇ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹੋ। ਕਿਸੇ ਇੱਕ ਭਰੋਸੇ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਦੱਸੋ। ਜੇ ਕਦੇ ਤੁਸੀਂ ਤੁਰੰਤ ਖ਼ਤਰੇ ਵਿੱਚ ਹੋ, ਤਾਂ ਇਸ ਨੂੰ ਓਹੀ ਐਮਰਜੈਂਸੀ ਸਮਝੋ ਜੋ ਇਹ ਹੈ ਤੇ ਮਦਦ ਲਈ ਕਾਲ ਕਰੋ।
ਹੌਲੇ, ਚੁੱਪ-ਚਾਪ ਵਾਲੇ ਦਬਾਅ ਲਈ, ਜਿਸ ਦਾ ਕੋਈ ਨਾਂ ਨਹੀਂ ਪਰ ਜੋ ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਿਚੋੜ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਥੈਰੇਪਿਸਟ ਜਾਂ ਕਾਊਂਸਲਰ ਤੁਹਾਨੂੰ ਵੇਖਣ ਵਿੱਚ ਮਦਦ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ ਕਿ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਹੋ ਕੀ ਰਿਹਾ ਹੈ ਤੇ ਅਗਲਾ ਕਦਮ ਕੀ ਹੋਵੇ। ਮਦਦ ਮੰਗਣ ਦਾ ਮਤਲਬ ਇਹ ਨਹੀਂ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਰਿਸ਼ਤੇ ਵਿੱਚ ਫ਼ੇਲ੍ਹ ਹੋ ਗਏ ਜਾਂ ਤੁਸੀਂ ਕਿਸੇ ਆਪਣੇ ਨੂੰ ਛੱਡ ਰਹੇ ਹੋ। ਮਤਲਬ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਕੀਮਤ ਵੇਖ ਲਈ ਹੈ, ਤੇ ਤੈਅ ਕਰ ਲਿਆ ਹੈ ਕਿ ਤੁਹਾਡਾ ਵੀ ਖ਼ਿਆਲ ਰੱਖਿਆ ਜਾਣਾ ਬਣਦਾ ਹੈ।
ਮਕਸਦ ਕਦੇ ਰਿਸ਼ਤਾ ਜਿੱਤਣਾ ਜਾਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਏਨਾ ਛੋਟਾ ਕਰ ਲੈਣਾ ਨਹੀਂ ਸੀ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਉਸ ਵਿੱਚ ਸਮਾ ਜਾਓ। ਮਕਸਦ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਘਰ ਆ ਸਕੋ, ਘਰ ਭਾਵੇਂ ਜਿਸ ਵੀ ਸ਼ਕਲ ਵਿੱਚ ਹੋਵੇ, ਤੇ ਆਖ਼ਰ ਆਪਣੇ ਮੋਢੇ ਢਿੱਲੇ ਛੱਡ ਸਕੋ।
ਸਰੋਤ
- Harvard Gazette, Good genes are nice, but joy is better (Harvard Study of Adult Development)
- The Gottman Institute, The Four Horsemen: Criticism, Contempt, Defensiveness, and Stonewalling
- Mayo Clinic, Chronic stress puts your health at risk
- The National Domestic Violence Hotline, Get Help: call, text, or chat 24/7