ਔਖੇ ਵੇਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਉਮੀਦ ਲੱਭਣੀ

ਜਦੋਂ ਤੁਸੀਂ ਕਿਸੇ ਔਖੀ ਗੱਲ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਹੁੰਦੇ ਹੋ, ਤਾਂ ਉਮੀਦ ਦਾ ਨਾਂ ਬਦਨਾਮ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਕੰਧ ਉੱਤੇ ਲੱਗੇ ਸਟਿੱਕਰ ਵਰਗੀ ਲੱਗਦੀ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਤੁਹਾਨੂੰ ਖ਼ੁਸ਼ ਹੋਣ ਲਈ ਕਹਿ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇ ਜਦੋਂ ਪੈਰਾਂ ਹੇਠਲੀ ਜ਼ਮੀਨ ਹਾਲੇ ਵੀ ਹਿੱਲ ਰਹੀ ਹੋਵੇ। ਜੇ ਤੁਹਾਡਾ ਦੌਰ ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਔਖਾ ਚੱਲ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਉਹ ਵਾਲਾ ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਤੁਸੀਂ ਥੱਕੇ ਹੋਏ ਹੀ ਜਾਗਦੇ ਹੋ, ਤਾਂ ਇਹ ਸ਼ਬਦ ਇੱਕ ਹੋਰ ਨਾਕਾਮੀ ਵਾਂਗ ਲੱਗ ਸਕਦਾ ਹੈ।

ਸੋ ਆਓ ਉਮੀਦ ਦਾ ਗ੍ਰੀਟਿੰਗ-ਕਾਰਡ ਵਾਲਾ ਰੂਪ ਪਾਸੇ ਰੱਖ ਦੇਈਏ। ਸੱਚੀ ਉਮੀਦ ਕੋਈ ਮੂਡ ਨਹੀਂ, ਤੇ ਨਾ ਹੀ ਇਹ ਦਿਖਾਵਾ ਕਿ ਸਭ ਠੀਕ ਹੈ। ਇਹ ਉਸ ਤੋਂ ਕਿਤੇ ਸ਼ਾਂਤ ਤੇ ਕੰਮ ਦੀ ਚੀਜ਼ ਹੈ। ਇਹ ਤੁਹਾਡਾ ਉਹ ਹਿੱਸਾ ਹੈ ਜੋ ਹਾਲੇ ਵੀ ਇੱਕ ਅਗਲਾ ਕਦਮ ਵੇਖ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਹਾਲੇ ਵੀ ਮੰਨਦਾ ਹੈ ਕਿ ਸ਼ਾਇਦ ਤੁਸੀਂ ਉਹ ਚੁੱਕ ਸਕੋ।

ਇਹ ਸਾਫ਼ ਕਹਿਣਾ ਜ਼ਰੂਰੀ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਜਿਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਮੀਦ ਦਾ ਅਧਿਐਨ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਉਸ ਮੁਤਾਬਕ ਇਹ ਕਿਸੇ ਅਹਿਸਾਸ ਨਾਲੋਂ ਹੁਨਰ ਦੇ ਵੱਧ ਨੇੜੇ ਹੈ। ਤੇ ਹੁਨਰ ਦੁਬਾਰਾ ਬਣਾਏ ਜਾ ਸਕਦੇ ਹਨ, ਬਹੁਤ ਥੋੜ੍ਹੇ ਤੋਂ ਵੀ।

ਉਮੀਦ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਹੈ ਕੀ

ਮਨੋਵਿਗਿਆਨੀ Charles Snyder ਨੇ ਸਾਲਾਂ ਤੱਕ ਉਮੀਦ ਨੂੰ ਮਾਪਿਆ, ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਪਰਿਭਾਸ਼ਾ ਇਸੇ ਲਈ ਕੰਮ ਦੀ ਹੈ ਕਿਉਂਕਿ ਉਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਰੁਮਾਂਸ ਨਹੀਂ। ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਪਾਇਆ ਕਿ ਉਮੀਦ ਦੇ ਦੋ ਕੰਮ ਕਰਦੇ ਹਿੱਸੇ ਹਨ।

ਪਹਿਲਾ ਹੈ ਕੋਈ ਰਾਹ ਵੇਖ ਸਕਣਾ। ਕੋਈ ਵੀ ਰਸਤਾ, ਭਾਵੇਂ ਕਿੰਨਾ ਵੀ ਖੁਰਦਰਾ, ਜਿੱਥੇ ਤੁਸੀਂ ਹੋ ਓਥੋਂ ਕਿਸੇ ਥੋੜ੍ਹੀ ਬਿਹਤਰ ਥਾਂ ਤੱਕ। ਦੂਜਾ ਹੈ ਇਹ ਮੰਨਣਾ ਕਿ ਤੁਹਾਡੇ ਵਿੱਚ ਉਸ ਰਾਹ ਉੱਤੇ ਤੁਰਨ ਦੀ ਹਿੰਮਤ ਹੈ। ਖੋਜਕਾਰ ਇਹਨਾਂ ਦੋਹਾਂ ਨੂੰ ਰਾਹ ਤੇ ਕਰਤਾਪਣ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਤੁਸੀਂ ਇਹਨਾਂ ਨੂੰ ਸੌਖੇ ਸ਼ਬਦਾਂ ਵਿੱਚ ਇਉਂ ਸਮਝ ਸਕਦੇ ਹੋ: "ਕੋਈ ਰਾਹ ਹੈ" ਤੇ "ਮੈਂ ਕੁਝ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹਾਂ।"

ਧਿਆਨ ਦਿਓ ਕਿ ਇਸ ਵਿੱਚੋਂ ਕੀ ਗ਼ਾਇਬ ਹੈ। ਇਸ ਵਿੱਚ ਚੰਗਾ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਨ, ਯਕੀਨ ਹੋਣ ਕਿ ਸਭ ਠੀਕ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ, ਜਾਂ ਪੁਰਾਣਾ ਭਰੋਸਾ ਵਾਪਸ ਆਉਣ ਬਾਰੇ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਹੈ। ਇਸ ਅਰਥ ਵਿੱਚ ਉਮੀਦ ਸੋਗ, ਡਰ ਤੇ ਥਕਾਵਟ ਦੇ ਨਾਲ-ਨਾਲ ਬੈਠ ਸਕਦੀ ਹੈ। ਉਮੀਦ ਨਾਲ ਕੰਮ ਕਰਨ ਲਈ ਤੁਹਾਨੂੰ ਉਮੀਦ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਨ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ। ਬੱਸ ਇੱਕ ਰਾਹ ਲੱਭਣਾ ਹੈ ਤੇ ਇੱਕ ਕਦਮ ਚੁੱਕਣਾ ਹੈ।

ਇਹ ਇਸ ਲਈ ਮਾਇਨੇ ਰੱਖਦਾ ਹੈ ਕਿਉਂਕਿ ਉਮੀਦ ਕੁਝ ਕਰਦੀ ਵੀ ਹੈ। ਚਿੰਤਾ ਦੀ ਥੈਰੇਪੀ ਲੈ ਰਹੇ ਲੋਕਾਂ ਬਾਰੇ ਇੱਕ ਸਮੀਖਿਆ-ਸ਼ੁਦਾ ਅਧਿਐਨ ਵਿੱਚ ਪਾਇਆ ਗਿਆ ਕਿ ਇਲਾਜ ਦੌਰਾਨ ਉਮੀਦ ਵਧਦੀ ਗਈ, ਤੇ ਉਮੀਦ ਦਾ ਇਹ ਵਾਧਾ ਸਮਝਾਉਂਦਾ ਸੀ ਕਿ ਲੋਕ ਬਿਹਤਰ ਕਿਉਂ ਹੋਏ। ਖੋਜਕਾਰਾਂ ਨੇ ਉਮੀਦ ਨੂੰ ਚਿੰਤਾ ਤੇ ਤਣਾਅ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਟਿਕਣ ਦੀ ਤਾਕਤ ਦਾ ਸਰੋਤ ਦੱਸਿਆ। ਹੋਰ ਕੰਮਾਂ ਨੇ ਵੱਧ ਉਮੀਦ ਨੂੰ ਘੱਟ ਡਿਪਰੈਸ਼ਨ ਨਾਲ ਜੋੜਿਆ ਹੈ। ਉਮੀਦ ਠੀਕ ਹੋਣ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹੀ ਸਜਾਵਟ ਨਹੀਂ। ਇਹ ਇੰਜਣ ਦਾ ਹਿੱਸਾ ਲੱਗਦੀ ਹੈ।

ਨਿਰਾਸ਼ਾ ਹਰ ਚੀਜ਼ ਨੂੰ ਤੰਗ ਕਿਉਂ ਕਰ ਦਿੰਦੀ ਹੈ

ਇਹ ਸਮਝਣਾ ਕੰਮ ਆਉਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਔਖ ਤੁਹਾਡੀ ਸੋਚ ਨਾਲ ਕੀ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਫਿਰ ਇਹ ਸੁਭਾਅ ਦੀ ਕਮੀ ਵਾਂਗ ਨਹੀਂ ਲੱਗਦਾ।

ਜਦੋਂ ਤੁਸੀਂ ਭਾਰੇ, ਲਗਾਤਾਰ ਤਣਾਅ ਹੇਠ ਹੁੰਦੇ ਹੋ, ਤਾਂ ਤੁਹਾਡੀ ਨਜ਼ਰ ਅੰਦਰ ਵੱਲ ਸੁੰਗੜ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਭਵਿੱਖ ਛੋਟਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਬੀਤਿਆ ਸਮਾਂ ਇਸ ਗੱਲ ਦੇ ਸਬੂਤਾਂ ਦੀ ਸੂਚੀ ਵਾਂਗ ਪੜ੍ਹਿਆ ਜਾਣ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਕੁਝ ਵੀ ਕਦੇ ਠੀਕ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ। ਵਰਤਮਾਨ ਉਸ ਸਭ ਨਾਲ ਭਰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਜੋ ਇਸ ਵੇਲੇ ਗ਼ਲਤ ਹੈ। ਇਹ ਤੁਹਾਡਾ ਦਿਮਾਗ਼ ਉਹ ਕੰਮ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ ਜਿਸਨੂੰ ਉਹ ਬਚਾਅ ਸਮਝਦਾ ਹੈ, ਖ਼ਤਰੇ ਦੀ ਭਾਲ, ਸੱਟ ਲਈ ਤਿਆਰੀ। ਸਮੱਸਿਆ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਸੱਟ ਲਈ ਕੱਸਿਆ ਹੋਇਆ ਮਨ ਰਾਹ ਨਹੀਂ ਵੇਖ ਸਕਦਾ। ਉਸਨੂੰ ਮੁਸ਼ਕਲ ਨਾਲ ਕੱਲ੍ਹ ਦਿਸਦਾ ਹੈ।

ਸੋ ਜੇ ਅੱਗੇ ਦਾ ਰਾਹ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਬੰਦ ਲੱਗਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਇਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਇਸਦਾ ਸਬੂਤ ਨਹੀਂ ਕਿ ਕੋਈ ਰਾਹ ਹੈ ਹੀ ਨਹੀਂ। ਕਈ ਵਾਰ ਇਹ ਇਸ ਗੱਲ ਦਾ ਲੱਛਣ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਕਿੰਨਾ ਘਿਸ ਚੁੱਕੇ ਹੋ। ਰੁਕਾਵਟ ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ ਸੱਚੀ ਵੀ ਹੈ, ਤੇ ਕੁਝ ਹੱਦ ਤੱਕ ਇਹ ਐਨਕ ਵੀ ਹੈ। ਇਹ ਫ਼ਰਕ ਆਪਣੇ-ਆਪ ਕੁਝ ਠੀਕ ਨਹੀਂ ਕਰੇਗਾ, ਪਰ "ਇਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਇਵੇਂ ਹੀ ਰਹੇਗਾ" ਵਾਲੀ ਪਕੜ ਢਿੱਲੀ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਲਗਭਗ ਕੁਝ ਵੀ ਹਮੇਸ਼ਾ ਇਵੇਂ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦਾ।

ਵਾਪਸ ਉਸ ਵੱਲ ਜਾਣ ਦੇ ਛੋਟੇ ਰਾਹ

ਕੋਈ ਵੀ ਸਿਰਫ਼ ਸਕਾਰਾਤਮਕ ਹੋਣ ਦਾ ਫ਼ੈਸਲਾ ਕਰਕੇ ਉਮੀਦ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਪਹੁੰਚਦਾ। ਇਹ ਟੁਕੜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵਾਪਸ ਆਉਂਦੀ ਹੈ, ਛੋਟੇ ਕੰਮਾਂ ਰਾਹੀਂ, ਤੇ ਅਕਸਰ ਅਹਿਸਾਸ ਬਾਅਦ ਵਿੱਚ ਨਾਲ ਰਲਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਰਹੀਆਂ ਉਹ ਗੱਲਾਂ ਜੋ ਸੱਚਮੁੱਚ ਮਦਦ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ, ਉਸ ਵਿੱਚੋਂ ਲਈਆਂ ਜੋ ਡਾਕਟਰ ਸੱਚਮੁੱਚ ਸੁਝਾਉਂਦੇ ਹਨ।

ਟੀਚਾ ਏਨਾ ਛੋਟਾ ਕਰੋ ਕਿ ਹੋ ਸਕੇ

ਜਦੋਂ ਸਭ ਕੁਝ ਬਹੁਤ ਜ਼ਿਆਦਾ ਲੱਗੇ, ਤਾਂ ਹੱਲ ਬਿਹਤਰ ਰਵੱਈਆ ਨਹੀਂ। ਹੱਲ ਛੋਟਾ ਨਿਸ਼ਾਨਾ ਹੈ। ਇੱਕ ਚੀਜ਼ ਚੁਣੋ ਜੋ ਤੁਸੀਂ ਅੱਜ ਪੂਰੀ ਕਰ ਸਕੋ। ਪੂਰਾ ਹਾਲਾਤ ਨਹੀਂ। ਇੱਕ ਈਮੇਲ। ਨੁੱਕਰ ਤੱਕ ਇੱਕ ਸੈਰ। ਕੱਪੜਿਆਂ ਦਾ ਇੱਕ ਧੋਣਾ। APA ਦੀ ਟਿਕਾਊਪਣ ਬਾਰੇ ਸੇਧ ਸਿੱਧਾ ਕਹਿੰਦੀ ਹੈ: ਸਮੱਸਿਆਵਾਂ ਨੂੰ ਸੰਭਾਲਣਯੋਗ ਹਿੱਸਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵੰਡੋ ਤੇ ਕੁਝ ਕਰੋ, ਭਾਵੇਂ ਕਿੰਨਾ ਵੀ ਛੋਟਾ, ਜੋ ਤੁਹਾਨੂੰ ਉਸ ਪਾਸੇ ਲੈ ਜਾਵੇ ਜਿੱਥੇ ਤੁਸੀਂ ਪਹੁੰਚਣਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋ। ਇੱਕ ਛੋਟੀ ਚੀਜ਼ ਮੁਕਾਉਣਾ ਉਮੀਦ ਦਾ "ਮੈਂ ਕੁਝ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹਾਂ" ਵਾਲਾ ਅੱਧ ਵਾਪਸ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਅਕਸਰ ਇਹੀ ਅੱਧ ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।

ਵੇਖੋ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਪਹਿਲਾਂ ਕੀ-ਕੀ ਝੱਲ ਚੁੱਕੇ ਹੋ

ਬਹੁਤ ਸੰਭਾਵਨਾ ਹੈ ਕਿ ਇਹ ਤੁਹਾਡੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਦੀ ਪਹਿਲੀ ਔਖੀ ਗੱਲ ਨਹੀਂ। Mayo Clinic ਸੁਝਾਉਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਜਾਣ-ਬੁੱਝ ਕੇ ਵੇਖੋ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਪਹਿਲਾਂ ਕਿਵੇਂ ਨਿਭਿਆ ਸੀ। ਪਿਛਲੀ ਵਾਰ ਤੁਹਾਨੂੰ ਕਿਸ ਚੀਜ਼ ਨੇ ਲੰਘਾਇਆ ਸੀ? ਕੌਣ ਨਾਲ ਖੜ੍ਹਾ ਸੀ? ਤੁਸੀਂ ਕੀ ਕੀਤਾ ਸੀ ਜਿਸ ਨਾਲ ਥੋੜ੍ਹੀ ਵੀ ਮਦਦ ਹੋਈ? ਤੁਸੀਂ ਅੱਜ ਦੀ ਗੱਲ ਨੂੰ ਛੋਟਾ ਨਹੀਂ ਕਰ ਰਹੇ। ਤੁਸੀਂ ਸਬੂਤ ਇਕੱਠੇ ਕਰ ਰਹੇ ਹੋ ਕਿ ਤੁਹਾਡਾ ਇੱਕ ਰਿਕਾਰਡ ਹੈ, ਤੇ ਤੁਹਾਡਾ ਉਹ ਹਿੱਸਾ ਜਿਸਨੇ ਪਹਿਲਾਂ ਰਾਹ ਲੱਭਿਆ ਸੀ, ਹਾਲੇ ਵੀ ਇੱਥੇ ਹੀ ਹੈ।

ਇੱਕ ਬੰਦੇ ਵੱਲ ਹੱਥ ਵਧਾਓ

ਇਕੱਲਾਪਣ ਨਿਰਾਸ਼ਾ ਨੂੰ ਉੱਚੀ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਜੁੜਾਅ ਟਿਕਾਊਪਣ ਦੀ ਸਾਰੀ ਖੋਜ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਇੱਕਸਾਰ ਲੱਭਤਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਹੈ। ਤੁਹਾਨੂੰ ਵੱਡੇ ਜਾਣ-ਪਛਾਣ ਦੇ ਜਾਲ ਜਾਂ ਸਹੀ ਸ਼ਬਦਾਂ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ। ਤੁਹਾਨੂੰ ਇੱਕ ਅਜਿਹਾ ਬੰਦਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਜੋ ਤੁਹਾਨੂੰ ਠੀਕ ਕਰਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੇ ਬਿਨਾਂ ਤੁਹਾਡੇ ਨਾਲ ਬੈਠ ਸਕੇ। ਦੋਸਤ ਨੂੰ ਸੁਨੇਹਾ ਭੇਜੋ। ਭੈਣ ਜਾਂ ਭਰਾ ਨੂੰ ਫ਼ੋਨ ਕਰੋ। ਕਿਸੇ ਇੱਕ ਇਨਸਾਨ ਨੂੰ ਦੱਸੋ ਕਿ ਗੱਲ ਸੱਚਮੁੱਚ ਕਿੰਨੀ ਵੱਡੀ ਹੈ। ਇਹ ਯਾਦ ਆਉਣਾ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਇਸ ਵਿੱਚ ਇਕੱਲੇ ਨਹੀਂ, ਆਪਣੇ-ਆਪ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਰਾਹ ਹੈ।

ਵੇਖੋ ਕਿ ਹਾਲੇ ਵੀ ਕੀ ਚੰਗਾ ਹੈ, ਭਾਵੇਂ ਛੋਟਾ ਹੋਵੇ

ਇਹ ਧੱਕੇ ਦਾ ਸ਼ੁਕਰਾਨਾ ਨਹੀਂ। ਇਹ ਦੂਜੇ ਪਾਸੇ ਦਾ ਭਾਰ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਮਨ ਹਰ ਗ਼ਲਤ ਚੀਜ਼ ਲੱਭ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਜਾਣ-ਬੁੱਝ ਕੇ ਕੁਝ ਅਜਿਹੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਦਾ ਨਾਂ ਲੈਣਾ ਬਣਦਾ ਹੈ ਜੋ ਗ਼ਲਤ ਨਹੀਂ। ਇੱਕ ਵਧੀਆ ਕੱਪ ਚਾਹ। ਇੱਕ ਕੁੱਤਾ ਜੋ ਤੁਹਾਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਖ਼ੁਸ਼ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਬਾਹਰ ਦੇ ਦਸ ਮਿੰਟ ਜਿੱਥੇ ਰੌਸ਼ਨੀ ਕਿਸੇ ਚੀਜ਼ ਉੱਤੇ ਪੈਂਦੀ ਹੈ। ਇਹ ਔਖੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਨੂੰ ਕੱਟਦੀਆਂ ਨਹੀਂ। ਇਹ ਬੱਸ ਔਖੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਨੂੰ ਇੱਕੋ-ਇੱਕ ਦਿਸਦੀ ਚੀਜ਼ ਬਣਨ ਤੋਂ ਰੋਕਦੀਆਂ ਹਨ।

ਕੁਝ ਅਜਿਹਾ ਕਰੋ ਜਿਸਦਾ ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ ਮਤਲਬ ਹੋਵੇ

ਟਿਕਾਊਪਣ ਦੇ ਖੋਜਕਾਰ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਮਤਲਬ ਵੱਲ ਮੁੜਦੇ ਹਨ, ਇਹ ਅਹਿਸਾਸ ਕਿ ਤੁਹਾਡੇ ਦਿਨ ਕਿਸੇ ਚੀਜ਼ ਵੱਲ ਇਸ਼ਾਰਾ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਅਕਸਰ ਇਹ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਦੇ ਕੰਮ ਆਉਣ ਵਿੱਚੋਂ ਆਉਂਦਾ ਹੈ। ਗੁਆਂਢੀ ਦੀ ਮਦਦ ਕਰਨਾ, ਆਪਣੇ ਬੱਚੇ ਲਈ ਹਾਜ਼ਰ ਹੋਣਾ, ਕੰਮ ਦਾ ਇੱਕ ਟੁਕੜਾ ਜਿਸਦੀ ਤੁਹਾਨੂੰ ਪਰਵਾਹ ਹੈ। ਮਕਸਦ ਤੁਹਾਨੂੰ ਉਦੋਂ ਵੀ ਅੱਗੇ ਖਿੱਚ ਲੈਂਦਾ ਹੈ ਜਦੋਂ ਹੌਸਲਾ ਨਹੀਂ ਖਿੱਚ ਸਕਦਾ।

ਜਦੋਂ ਉਮੀਦ ਸੱਚਮੁੱਚ ਮੁੱਕੀ ਲੱਗੇ

ਇੱਕ ਔਖੇ ਹਫ਼ਤੇ ਤੇ ਉਸ ਹਨੇਰੇ ਵਿੱਚ ਫ਼ਰਕ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਜੋ ਲਹਿੰਦਾ ਹੀ ਨਹੀਂ। ਜੇ ਭਾਰੀਪਣ ਹਫ਼ਤਿਆਂ ਤੋਂ ਬੈਠਾ ਹੈ, ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਹਾਲਾਤ ਦੇ ਬਿਹਤਰ ਹੋਣ ਦਾ ਕੋਈ ਵੀ ਰੂਪ ਸੋਚ ਨਹੀਂ ਸਕਦੇ, ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਬੱਸ ਮਸ਼ੀਨ ਵਾਂਗ ਚੱਲ ਰਹੇ ਹੋ ਤੇ ਹਰ ਚੀਜ਼ ਵਿੱਚੋਂ ਰੰਗ ਨਿਕਲ ਗਿਆ ਹੈ, ਤਾਂ ਇਹ ਇੱਛਾ-ਸ਼ਕਤੀ ਦੀ ਸਮੱਸਿਆ ਨਹੀਂ ਤੇ ਨਾ ਹੀ ਇਹ ਤੁਹਾਡੇ ਇਕੱਲੇ ਦੰਦ ਘੁੱਟ ਕੇ ਝੱਲਣ ਵਾਲੀ ਗੱਲ ਹੈ।

ਇਹੀ ਉਹ ਥਾਂ ਹੈ ਜਿੱਥੇ ਮਦਦ ਲੈਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਉਵੇਂ ਜਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਕਿਸੇ ਵੀ ਹੋਰ ਦਰਦ ਲਈ ਲੈਂਦੇ ਜੋ ਠੀਕ ਨਾ ਹੋ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇ। ਡਾਕਟਰ ਜਾਂ ਥੈਰੇਪਿਸਟ ਔਖੇ ਦੌਰ ਤੇ ਡਿਪਰੈਸ਼ਨ ਵਿਚਲਾ ਫ਼ਰਕ ਦੱਸ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਦੂਜੇ ਲਈ ਸੱਚਾ, ਅਸਰਦਾਰ ਇਲਾਜ ਮੌਜੂਦ ਹੈ। ਹੱਥ ਵਧਾਉਣਾ ਉਮੀਦ ਛੱਡਣਾ ਨਹੀਂ। ਇਹ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਧ ਉਮੀਦ ਵਾਲੇ ਕੰਮਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਉਹ ਕੰਮ ਹੈ ਜੋ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਤੁਹਾਡਾ ਕੋਈ ਹਿੱਸਾ ਹਾਲੇ ਵੀ ਮੰਨਦਾ ਹੈ ਕਿ ਹਾਲਾਤ ਬਦਲ ਸਕਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਹਿੱਸਾ ਸਹੀ ਹੈ।

ਤੇ ਜੇ ਕਦੇ ਗੱਲ ਭਾਰੀਪਣ ਤੋਂ ਅੱਗੇ ਲੰਘ ਜਾਵੇ, ਜੇ ਤੁਹਾਨੂੰ ਲੱਗੇ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਇੱਥੇ ਰਹਿਣਾ ਹੀ ਨਹੀਂ ਚਾਹੁੰਦੇ, ਤਾਂ ਕਿਰਪਾ ਕਰਕੇ ਇਸਨੂੰ ਓਹੀ ਐਮਰਜੈਂਸੀ ਸਮਝੋ ਜੋ ਇਹ ਹੈ ਤੇ ਅੱਜ ਹੀ ਕਿਸੇ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕਰੋ, ਕਿਸੇ ਸੰਕਟ ਲਾਈਨ, ਕਿਸੇ ਡਾਕਟਰ, ਕਿਸੇ ਨਾਲ ਵੀ। ਮਦਦ ਦੇ ਹੱਕਦਾਰ ਹੋਣ ਲਈ ਤੁਹਾਨੂੰ ਪੱਕਾ ਪਤਾ ਹੋਣ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਮਦਦ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋ।

ਉਮੀਦ ਅਕਸਰ ਇੱਕਦਮ ਵਾਪਸ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੀ, ਜਿਵੇਂ ਬੱਤੀ ਜਗ ਪਈ ਹੋਵੇ। ਇਹ ਸਵੇਰ ਵਾਂਗ ਵਾਪਸ ਆਉਂਦੀ ਹੈ, ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ, ਜਦੋਂ ਤੁਸੀਂ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਕੰਮ ਵਿੱਚ ਰੁੱਝੇ ਹੁੰਦੇ ਹੋ, ਤੇ ਫਿਰ ਇੱਕ ਦਿਨ ਸਿਰ ਚੁੱਕ ਕੇ ਤੁਸੀਂ ਵੇਖਦੇ ਹੋ ਕਿ ਤੁਹਾਨੂੰ ਪਹਿਲਾਂ ਨਾਲੋਂ ਥੋੜ੍ਹਾ ਦੂਰ ਤੱਕ ਦਿਸਣ ਲੱਗ ਪਿਆ ਹੈ। ਉਦੋਂ ਤੱਕ ਤੁਸੀਂ ਅਗਲਾ ਛੋਟਾ ਕਦਮ ਚੁੱਕਦੇ ਰਹੋ। ਨਜ਼ਰ ਆਪੇ ਨਾਲ ਰਲ ਜਾਵੇਗੀ।

ਸਰੋਤ

• American Psychological Association, Building your resilience
• Mayo Clinic, Resilience: Build skills to endure hardship
• Gallagher MW, et al., Examining Hope as a Transdiagnostic Mechanism of Change Across Anxiety Disorders and CBT Treatment Protocols (Behavior Therapy)