ਝਟਪਟ ਸੁਝਾਅ
- ਉੱਚੀ ਬੋਲ ਕੇ ਦੱਸੋ ਕਿ ਤੁਹਾਨੂੰ ਘਬਰਾਹਟ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।
- ਰੁਕਣ ਲਈ ਹੱਥ ਦਾ ਇਸ਼ਾਰਾ ਤੈਅ ਕਰ ਲਵੋ।
- ਸਾਹ ਲੈਣ ਨਾਲੋਂ ਸਾਹ ਛੱਡਣਾ ਲੰਮਾ ਰੱਖੋ।
ਮੁਲਾਕਾਤ ਕੈਲੰਡਰ ਉੱਤੇ ਲੱਗ ਚੁੱਕੀ ਹੈ। ਤੁਸੀਂ ਇਸ ਨੂੰ ਕਈ ਦਿਨ ਪਹਿਲਾਂ ਤੋਂ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਦੇ ਹੋ, ਇੱਕ ਹੌਲੀ ਜਿਹੀ ਘੂਕਰ ਜੋ ਦਿਨ ਨੇੜੇ ਆਉਣ ਨਾਲ ਉੱਚੀ ਹੁੰਦੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਸ਼ਾਇਦ ਗੱਲ ਓਸ ਕੁਰਸੀ ਦੀ ਹੈ ਜੋ ਪਿੱਛੇ ਨੂੰ ਲੇਟ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ਤੇ ਉਸ ਤੇਜ਼ ਰੌਸ਼ਨੀ ਦੀ। ਸ਼ਾਇਦ ਬਲੱਡ ਪ੍ਰੈਸ਼ਰ ਵਾਲੀ ਪੱਟੀ ਦੀ, ਜਾਂ ਸੂਈ ਦੀ, ਜਾਂ ਓਸ ਪਲ ਦੀ ਜਦੋਂ ਸਕਰਬ ਪਾਈ ਕੋਈ ਬੰਦਾ ਸਕਰੀਨ ਵੱਲ ਵੇਖ ਕੇ ਚੁੱਪ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਸ਼ਾਇਦ ਤੁਸੀਂ ਇਸ ਨੂੰ ਨਾਂ ਵੀ ਨਾ ਦੇ ਸਕੋ। ਤੁਹਾਨੂੰ ਬੱਸ ਇੰਨਾ ਪਤਾ ਹੈ ਕਿ ਯਾਦ ਕਰਵਾਉਣ ਵਾਲਾ ਮੈਸੇਜ ਆਉਂਦੇ ਸਾਰ ਢਿੱਡ ਬੈਠ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਅੰਦਰੋਂ ਇੱਕ ਛੋਟੀ ਆਵਾਜ਼ ਰੱਦ ਕਰਨ ਦਾ ਬਹਾਨਾ ਲੱਭਣ ਲੱਗ ਪੈਂਦੀ ਹੈ।
ਤੁਸੀਂ ਬਹੁਤ ਹੀ ਆਮ ਸੰਗਤ ਵਿੱਚ ਹੋ। Cleveland Clinic ਮੁਤਾਬਕ, ਅਮਰੀਕਾ ਵਿੱਚ ਲਗਭਗ ਤੀਜਾ ਹਿੱਸਾ ਲੋਕ ਦੰਦਾਂ ਦੇ ਇਲਾਜ ਬਾਰੇ ਡਰ ਦੱਸਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਲਗਭਗ ਅੱਠਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਨੂੰ ਇਹ ਇੰਨਾ ਤਿੱਖਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਸ ਨੂੰ ਫੋਬੀਆ ਕਿਹਾ ਜਾ ਸਕੇ। ਡਾਕਟਰੀ ਇਲਾਜ ਦਾ ਡਰ ਵੀ ਓਸੇ ਢੰਗ ਨਾਲ ਚੱਲਦਾ ਹੈ। ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਜੋ ਕੰਪਨੀਆਂ ਚਲਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਬੱਚੇ ਪਾਲਦੇ ਹਨ ਤੇ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਅਸਲੀ ਦਬਾਅ ਸਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਉਡੀਕ ਵਾਲੇ ਕਮਰੇ ਵਿੱਚ ਥੋੜ੍ਹੇ ਪੀਲੇ ਪੈ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਡਰ ਕੋਈ ਸੁਭਾਅ ਦੀ ਕਮੀ ਨਹੀਂ। ਇਹ ਇੱਕ ਨਾੜੀ-ਤੰਤਰ ਹੈ ਜੋ ਬਿਲਕੁਲ ਓਹੀ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ ਜਿਸ ਲਈ ਬਣਿਆ ਸੀ, ਪਰ ਅਜਿਹੀ ਥਾਂ ਜਿੱਥੇ ਉਸ ਦਾ ਕੋਈ ਫ਼ਾਇਦਾ ਨਹੀਂ।
ਮੁਸ਼ਕਲ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਇਹ ਡਰ ਤੁਹਾਥੋਂ ਕੀ ਕਰਵਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਦੰਦਾਂ ਦੀ ਸਫ਼ਾਈ ਛੱਡੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਕੋਈ ਫ਼ਿਕਰ ਵਾਲਾ ਲੱਛਣ ਜਿਸ ਦੀ ਜਾਂਚ ਕਰਵਾਉਣ ਦਾ ਇਰਾਦਾ ਹਰ ਵਾਰ ਟਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਕੋਈ ਦਵਾਈ ਜੋ ਲਈ ਹੀ ਨਹੀਂ ਗਈ। ਟਾਲਣਾ ਓਸ ਪਲ ਰਾਹਤ ਲੱਗਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਫਿਰ ਚੁੱਪ-ਚਾਪ ਦਾਅ ਵਧਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਜਿਸ ਛੋਟੀ ਸਮੱਸਿਆ ਵੱਲ ਤੁਸੀਂ ਵੇਖਿਆ ਨਹੀਂ, ਉਹ ਘੱਟ ਹੀ ਛੋਟੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ। ਸੋ ਇਸ ਨੂੰ ਸੰਭਾਲਣਾ ਜ਼ਰੂਰੀ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਨਹੀਂ ਕਿ ਡਰ ਬੇਵਕੂਫ਼ੀ ਹੈ, ਸਗੋਂ ਇਸ ਲਈ ਕਿ ਉਸ ਦੇ ਪਾਰ ਦਾ ਇਲਾਜ ਮਾਇਨੇ ਰੱਖਦਾ ਹੈ।
ਤੁਹਾਡਾ ਸਰੀਰ ਸਾਧਾਰਨ ਜਾਂਚ ਨੂੰ ਖ਼ਤਰਾ ਕਿਉਂ ਸਮਝਦਾ ਹੈ
ਤੁਹਾਡੇ ਦਿਮਾਗ਼ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਪੁਰਾਣਾ, ਤੇਜ਼ ਅਲਾਰਮ ਸਿਸਟਮ ਹੈ ਜੋ ਸ਼ਬਦਾਂ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਸੋਚਦਾ। ਉਹ ਨਮੂਨਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸੋਚਦਾ ਹੈ। ਬੰਦ ਹੋਣਾ, ਵਸ ਨਾ ਰਹਿਣਾ, ਤਿੱਖੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ, ਕਿਸੇ ਓਪਰੇ ਦੇ ਹੱਥ ਤੁਹਾਡੇ ਮੂੰਹ ਜਾਂ ਨਾੜੀਆਂ ਕੋਲ, ਤੇ ਮਾੜੀ ਖ਼ਬਰ ਦੀ ਸੰਭਾਵਨਾ। ਦਿਮਾਗ਼ ਦੇ ਸਭ ਤੋਂ ਪੁਰਾਣੇ ਹਿੱਸੇ ਲਈ ਦੰਦਾਂ ਵਾਲੀ ਕੁਰਸੀ ਤੇ ਅਸਲੀ ਐਮਰਜੈਂਸੀ ਹੈਰਾਨੀਜਨਕ ਹੱਦ ਤੱਕ ਇੱਕੋ ਜਿਹੀਆਂ ਲੱਗਦੀਆਂ ਹਨ। ਸੋ ਉਹ ਓਹੀ ਕਰਦਾ ਹੈ ਜੋ ਉਸ ਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਆਉਂਦਾ ਹੈ। ਦਿਲ ਤੇਜ਼ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਸਾਹ ਥੋੜ੍ਹਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਪੱਠੇ ਕੱਸੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਧਿਆਨ ਸਿਰਫ਼ ਖ਼ਤਰੇ ਉੱਤੇ ਸਿਮਟ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਸਭ ਤੁਹਾਡਾ ਲਿਆ ਹੋਇਆ ਫ਼ੈਸਲਾ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ। ਇਹ ਤੁਹਾਡੇ ਸੋਚਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਇਸੇ ਕਰਕੇ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਬਲੱਡ ਪ੍ਰੈਸ਼ਰ ਕਲੀਨਿਕ ਵਿੱਚ ਵੱਧ ਤੇ ਘਰ ਬਿਲਕੁਲ ਠੀਕ ਆਉਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਦਾ ਇੱਕ ਨਾਂ ਵੀ ਹੈ: ਵ੍ਹਾਈਟ ਕੋਟ ਸਿੰਡਰੋਮ, ਤੇ Cleveland Clinic ਦਾ ਅੰਦਾਜ਼ਾ ਹੈ ਕਿ ਵਧੀ ਹੋਈ ਰੀਡਿੰਗ ਵਾਲੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਲਗਭਗ 15 ਤੋਂ 30 ਫ਼ੀਸਦੀ ਨੂੰ ਇਹ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਪੱਟੀ ਬੱਝਦੀ ਹੈ, ਸਰੀਰ ਕੱਸਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਅੰਕੜਾ ਚੜ੍ਹ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਓਹੀ ਅਲਾਰਮ ਹੈ, ਬੱਸ ਇੱਕ ਮਾਪ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਸਾਹਮਣੇ ਆਉਂਦਾ ਹੈ।
ਸਾਡੇ ਵਿੱਚੋਂ ਬਹੁਤਿਆਂ ਦਾ ਇਹ ਡਰ ਕਿਸੇ ਖ਼ਾਸ ਗੱਲ ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਬਚਪਨ ਦਾ ਕੋਈ ਦੁਖਦਾਈ ਇਲਾਜ। ਕੋਈ ਰੁੱਖਾ ਡਾਕਟਰ। ਕੋਈ ਵੇਲਾ ਜਦੋਂ ਅਸੀਂ ਫਸੇ ਹੋਏ ਜਾਂ ਅਣਸੁਣੇ ਮਹਿਸੂਸ ਕੀਤਾ। ਅਲਾਰਮ ਸਿਸਟਮ ਓਹ ਤਜਰਬਾ ਸਾਂਭ ਲੈਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਜਦੋਂ ਵੀ ਕੁਝ ਉਸ ਵਰਗਾ ਲੱਗੇ, ਦੁਬਾਰਾ ਵੱਜ ਪੈਂਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਜਾਣਨਾ ਜ਼ਰੂਰੀ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਸ ਦਾ ਮਤਲਬ ਹੈ ਕਿ ਇਹ ਡਰ ਸਿੱਖਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਤੇ ਸਿੱਖੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਭੁਲਾਈਆਂ ਵੀ ਜਾ ਸਕਦੀਆਂ ਹਨ। ਤੁਸੀਂ ਸਾਰੀ ਉਮਰ ਇਸ ਵਿੱਚ ਫਸੇ ਨਹੀਂ ਰਹਿਣਾ।
ਤੁਹਾਡੇ ਡਰ ਦੀ ਕਿਸਮ ਮਾਇਨੇ ਰੱਖਦੀ ਹੈ
“ਡਾਕਟਰੀ ਘਬਰਾਹਟ” ਇੱਕ ਬਹੁਤ ਚੌੜਾ ਛੱਤਰ ਹੈ, ਤੇ ਕਿਹੜੀ ਮਦਦ ਕੰਮ ਕਰੇਗੀ ਇਹ ਇਸ ਗੱਲ ਉੱਤੇ ਨਿਰਭਰ ਕਰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਤੁਹਾਡੇ ਕੋਲ ਕਿਹੜਾ ਰੂਪ ਹੈ। ਇੱਕ ਮਿੰਟ ਆਪਣੇ ਨਾਲ ਈਮਾਨਦਾਰ ਹੋ ਕੇ ਸੋਚੋ ਕਿ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਕੀ ਤੁਹਾਨੂੰ ਭੜਕਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਓਸੇ ਦੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਤੁਸੀਂ ਯੋਜਨਾ ਬਣਾਓਗੇ।
ਕੁਝ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਦਰਦ ਤੋਂ ਡਰ ਲੱਗਦਾ ਹੈ, ਡ੍ਰਿੱਲ ਤੋਂ, ਟੀਕੇ ਤੋਂ, ਜਾਂ ਇਲਾਜ ਤੋਂ ਹੀ। ਕੁਝ ਨੂੰ ਵਸ ਹੱਥੋਂ ਨਿਕਲ ਜਾਣ ਤੋਂ, ਪਿੱਛੇ ਲੇਟੇ ਹੋਣਾ ਤੇ ਕਿਸੇ ਦੇ ਹੱਥ ਤੁਹਾਡੇ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ, ਤੇ ਬੋਲਣ ਦਾ ਕੋਈ ਸੌਖਾ ਰਾਹ ਨਹੀਂ। ਕੁਝ ਨੂੰ ਨਤੀਜੇ ਤੋਂ ਡਰ ਲੱਗਦਾ ਹੈ, ਇਹ ਖ਼ਬਰ ਕਿ ਕੁਝ ਗੜਬੜ ਹੈ, ਜੋ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਹਸਪਤਾਲ ਦਾ ਚੋਲਾ ਪਾਈ ਭਵਿੱਖ ਦਾ ਡਰ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਕੁਝ ਦਾ ਡਰ ਲਗਭਗ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਰੀਰਕ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਸੂਈ ਦਾ ਫੋਬੀਆ ਜਿਸ ਨਾਲ ਲੋਕ ਸੱਚਮੁੱਚ ਬੇਹੋਸ਼ ਹੋ ਸਕਦੇ ਹਨ, ਜਾਂ ਓਹ ਉਲਟੀ ਵਾਲੀ ਹੂੰਗਰ ਜੋ ਸਾਧਾਰਨ ਸਫ਼ਾਈ ਨੂੰ ਵੀ ਲੜਾਈ ਬਣਾ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਤੇ ਕੁਝ ਲਈ ਸਭ ਤੋਂ ਭੈੜਾ ਹਿੱਸਾ ਉਡੀਕ ਦੀ ਬੇਵਸੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਚੋਲਾ, ਠੰਢਾ ਕਮਰਾ, ਘੜੀ, ਤੇ ਕੁਝ ਪਤਾ ਨਾ ਹੋਣਾ।
ਬੇਸ਼ੱਕ ਇਹ ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਰਲਦੇ ਵੀ ਹਨ। ਪਰ ਹਰ ਇੱਕ ਲਈ ਵੱਖਰੀ ਗੱਲ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਦਰਦ ਦਾ ਹੱਲ ਸੁੰਨ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਦਵਾਈ, ਬੇਹੋਸ਼ੀ ਦਾ ਹਲਕਾ ਟੀਕਾ, ਤੇ ਅਜਿਹਾ ਦੰਦਾਂ ਦਾ ਡਾਕਟਰ ਹੈ ਜੋ ਵਿੱਚ-ਵਿੱਚ ਪੁੱਛਦਾ ਰਹੇ। ਵਸ ਹੱਥੋਂ ਨਿਕਲਣ ਦਾ ਹੱਲ ਰੁਕਣ ਵਾਲਾ ਇਸ਼ਾਰਾ ਤੇ ਨਾਲੋ-ਨਾਲ ਦੱਸਦੇ ਰਹਿਣਾ ਹੈ। ਨਤੀਜੇ ਦੇ ਡਰ ਦਾ ਹੱਲ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਨਾਲ ਲੈ ਜਾਣਾ ਤੇ ਡਾਕਟਰ ਨੂੰ ਹੌਲੀ ਬੋਲ ਕੇ ਸਮਝਾਉਣ ਲਈ ਕਹਿਣਾ ਹੈ। ਸੂਈ ਦੇ ਫੋਬੀਆ ਦੇ ਆਪਣੇ ਖ਼ਾਸ ਤਰੀਕੇ ਹਨ। ਜਦੋਂ ਤੁਸੀਂ ਕਿਸਮ ਪਛਾਣ ਲੈਂਦੇ ਹੋ, ਤਾਂ ਤੁਸੀਂ ਧੁੰਦਲੇ ਬੱਦਲ ਨਾਲ ਲੜਨਾ ਛੱਡ ਕੇ ਇੱਕ ਠੋਸ ਮਸਲਾ ਹੱਲ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪੈਂਦੇ ਹੋ।
ਦਿਨ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ: ਅਣਜਾਣੇ ਨੂੰ ਛੋਟਾ ਕਰੋ
ਡਾਕਟਰੀ ਤੇ ਦੰਦਾਂ ਦੇ ਡਰ ਦਾ ਵੱਡਾ ਹਿੱਸਾ ਅਣਜਾਣੇ ਦਾ ਡਰ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਖ਼ਾਲੀ ਥਾਂ ਨੂੰ ਮਨ ਸਭ ਤੋਂ ਭੈੜੀਆਂ ਕਲਪਨਾਵਾਂ ਨਾਲ ਭਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਨੂੰ ਅਸਲੀ ਜਾਣਕਾਰੀ ਦੇਣ ਨਾਲ ਉਹ ਥਾਂ ਹੀ ਨਹੀਂ ਬਚਦੀ।
- ਦੱਸੋ ਕਿ ਤੁਹਾਨੂੰ ਘਬਰਾਹਟ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਇਹ ਸਭ ਤੋਂ ਕੰਮ ਦੀ ਇੱਕੋ ਗੱਲ ਹੈ, ਤੇ ਲੋਕ ਸ਼ਰਮ ਦੇ ਮਾਰੇ ਇਹੀ ਛੱਡ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਪਹਿਲਾਂ ਫ਼ੋਨ ਕਰੋ, ਜਾਂ ਕਾਊਂਟਰ ਉੱਤੇ ਦੱਸੋ, ਜਾਂ ਫ਼ਾਰਮ ਉੱਤੇ ਲਿਖ ਦਿਓ। ਚੰਗੇ ਕਲੀਨਿਕ ਸਾਰਾ ਦਿਨ ਘਬਰਾਏ ਮਰੀਜ਼ਾਂ ਨਾਲ ਹੀ ਵਾਹ ਰੱਖਦੇ ਹਨ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪਤਾ ਹੋਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। NHS ਖ਼ਾਸ ਤੌਰ ਉੱਤੇ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਆਪਣਾ ਡਰ ਦੱਸੋ ਤਾਂ ਜੋ ਤੁਸੀਂ ਤੇ ਇਲਾਜ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਰਲ ਕੇ ਮੁਲਾਕਾਤ ਦੀ ਯੋਜਨਾ ਬਣਾ ਸਕੋ।
- ਨਾਲੋ-ਨਾਲ ਦੱਸਦੇ ਰਹਿਣ ਲਈ ਕਹੋ। ਦੰਦਾਂ ਦੇ ਡਾਕਟਰ ਜਾਂ ਡਾਕਟਰ ਨੂੰ ਕਹੋ ਕਿ ਉਹ ਜੋ ਵੀ ਕਰਨ ਲੱਗੇ ਹਨ, ਉਸ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਦੱਸ ਦੇਣ। ਡਰਾਉਣ ਵਾਲੀ ਬਹੁਤੀ ਗੱਲ ਅਚਾਨਕ-ਪਣ ਹੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਇੱਕ ਸਿੱਧਾ ਜਿਹਾ “ਹੁਣ ਥੋੜ੍ਹਾ ਦਬਾਅ ਮਹਿਸੂਸ ਹੋਵੇਗਾ, ਤਿੱਖਾ ਦਰਦ ਨਹੀਂ” ਪੂਰਾ ਤਜਰਬਾ ਬਦਲ ਸਕਦਾ ਹੈ।
- ਘੱਟ ਤਣਾਅ ਵਾਲੇ ਵੇਲੇ ਦੀ ਮੁਲਾਕਾਤ ਲਵੋ। ਸਵੇਰੇ ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਵਾਲਾ ਸਮਾਂ ਲੈਣ ਦਾ ਮਤਲਬ ਹੈ ਦਿਨ ਦਾ ਘੱਟ ਹਿੱਸਾ ਡਰਦੇ ਹੋਏ ਲੰਘੇਗਾ, ਤੇ ਇਹ ਸੰਭਾਵਨਾ ਵੀ ਘੱਟ ਹੋਵੇਗੀ ਕਿ ਉਹ ਲੇਟ ਚੱਲ ਰਹੇ ਹੋਣ ਤੇ ਤੁਸੀਂ ਉਡੀਕ ਵਾਲੇ ਕਮਰੇ ਵਿੱਚ ਪੱਕਦੇ ਰਹੋ।
- ਕੋਈ ਸਹਾਰਾ ਨਾਲ ਲੈ ਜਾਓ। ਜਾਣੀ-ਪਛਾਣੀ ਪਲੇਅਲਿਸਟ ਜਾਂ ਪੌਡਕਾਸਟ ਵਾਲੇ ਹੈੱਡਫ਼ੋਨ। ਕੋਈ ਭਰੋਸੇਯੋਗ ਬੰਦਾ ਉਡੀਕ ਵਾਲੇ ਕਮਰੇ ਵਿੱਚ, ਜਾਂ ਅੰਦਰ ਹੀ ਜੇ ਉਹ ਇਜਾਜ਼ਤ ਦੇਣ। ਫੜਨ ਲਈ ਕੋਈ ਚੀਜ਼। ਇਹ ਬਚਕਾਨਾ ਨਹੀਂ। ਇਹ ਤੁਹਾਡੇ ਨਾੜੀ-ਤੰਤਰ ਨੂੰ ਟਿਕਣ ਲਈ ਕੋਈ ਪੱਕੀ ਚੀਜ਼ ਦਿੰਦੀਆਂ ਹਨ।
- ਬਾਲਣ ਘੱਟ ਪਾਓ। ਓਸ ਸਵੇਰ ਵਾਧੂ ਕੌਫ਼ੀ ਛੱਡ ਦਿਓ। ਕੈਫ਼ੀਨ ਤੇ ਤੇਜ਼ ਧੜਕਣ ਇੱਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਵਧਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਇਹ ਬਲੱਡ ਪ੍ਰੈਸ਼ਰ ਵਾਲਾ ਅੰਕੜਾ ਵੀ ਉੱਪਰ ਧੱਕ ਦਿੰਦੇ ਹਨ।
ਕੁਰਸੀ ਉੱਤੇ: ਜੋ ਸੱਚਮੁੱਚ ਕੰਮ ਕਰਦਾ ਹੈ
ਜਦੋਂ ਅਲਾਰਮ ਵੱਜ ਹੀ ਚੁੱਕਾ ਹੋਵੇ, ਤੁਸੀਂ ਦਲੀਲਾਂ ਨਾਲ ਸ਼ਾਂਤ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦੇ। ਓਦੋਂ ਸਰੀਰ ਨਾਲ ਕੰਮ ਕਰਨਾ ਪੈਂਦਾ ਹੈ।
- ਸਾਹ ਛੱਡਣਾ ਲੰਮਾ ਕਰੋ। ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਚਾਰ ਗਿਣਦਿਆਂ ਸਾਹ ਅੰਦਰ ਲਵੋ, ਛੇ ਗਿਣਦਿਆਂ ਬਾਹਰ ਛੱਡੋ। ਲੰਮਾ ਸਾਹ ਛੱਡਣਾ ਓਨ੍ਹਾਂ ਗਿਣੀਆਂ-ਚੁਣੀਆਂ ਸਵਿੱਚਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਹੈ ਜੋ ਸਿੱਧਾ ਸਰੀਰ ਦੇ ਸ਼ਾਂਤ ਹੋਣ ਵਾਲੇ ਢੰਗ ਨੂੰ ਚਾਲੂ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ। ਤਿੰਨ-ਚਾਰ ਗੇੜੇ ਕਾਫ਼ੀ ਹਨ। ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਪਤਾ ਵੀ ਨਹੀਂ ਲੱਗੇਗਾ।
- ਰੁਕਣ ਵਾਲਾ ਇਸ਼ਾਰਾ ਤੈਅ ਕਰੋ। ਕੋਈ ਸਾਫ਼ ਇਸ਼ਾਰਾ ਤੈਅ ਕਰੋ, ਆਮ ਤੌਰ ਉੱਤੇ ਖੱਬਾ ਹੱਥ ਚੁੱਕਣਾ, ਜਿਸ ਦਾ ਮਤਲਬ ਹੋਵੇ ਰੁਕ ਜਾਓ। NHS ਬਿਲਕੁਲ ਇਹੀ ਸਲਾਹ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਬਾਹਰ ਨਿਕਲਣ ਦਾ ਕੋਈ ਰਾਹ ਨਾ ਹੋਣ ਦਾ ਡਰ ਅਕਸਰ ਇਲਾਜ ਨਾਲੋਂ ਵੱਡਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਇਹ ਪਤਾ ਹੋਣਾ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਰੋਕ ਸਕਦੇ ਹੋ, ਆਮ ਤੌਰ ਉੱਤੇ ਇਹੀ ਮਤਲਬ ਰੱਖਦਾ ਹੈ ਕਿ ਰੋਕਣ ਦੀ ਲੋੜ ਹੀ ਨਹੀਂ ਪੈਂਦੀ।
- ਆਪਣੇ ਧਿਆਨ ਨੂੰ ਕੰਮ ਦਿਓ। ਅੱਡੀਆਂ ਫ਼ਰਸ਼ ਵਿੱਚ ਦਬਾਓ ਤੇ ਉਹ ਦਬਾਅ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰੋ। ਛੱਤ ਦੀਆਂ ਟਾਈਲਾਂ ਗਿਣੋ। ਮਨ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਗੀਤ ਚਲਾਓ। ਸੋਚਣ ਵਾਲਾ ਦਿਮਾਗ਼ ਤੇ ਅਲਾਰਮ ਵਾਲਾ ਦਿਮਾਗ਼ ਓਸੇ ਇੱਕ ਧਿਆਨ ਲਈ ਲੜਦੇ ਹਨ, ਸੋ ਉਸ ਨੂੰ ਜਾਣ-ਬੁੱਝ ਕੇ ਰੁਝਾ ਦਿਓ।
- ਮੋਢੇ ਢਿੱਲੇ ਛੱਡੋ ਤੇ ਜਬਾੜਾ ਖੋਲ੍ਹੋ। ਡਰ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਲੁਕਦਾ ਹੈ। ਦੰਦਾਂ ਵਾਲੀ ਕੁਰਸੀ ਉੱਤੇ ਲੋਕ ਬਾਹਾਂ ਵਾਲੇ ਸਹਾਰੇ ਘੁੱਟ ਕੇ ਫੜ ਲੈਂਦੇ ਹਨ ਤੇ ਦੰਦ ਭੀਚ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਜਾਣ-ਬੁੱਝ ਕੇ ਢਿੱਲਾ ਪੈਣਾ, ਮੋਢੇ ਹੇਠਾਂ, ਹੱਥ ਖੁੱਲ੍ਹੇ, ਦਿਮਾਗ਼ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਇੱਕ ਸ਼ਾਂਤ ਇਸ਼ਾਰਾ ਭੇਜਦਾ ਹੈ।
- ਇਸ ਨੂੰ ਛੋਟੇ ਟੋਟਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵੰਡੋ। ਤੁਹਾਨੂੰ ਪੂਰੀ ਮੁਲਾਕਾਤ ਨਹੀਂ ਲੰਘਾਉਣੀ। ਤੁਹਾਨੂੰ ਬੱਸ ਅਗਲਾ ਇੱਕ ਮਿੰਟ ਲੰਘਾਉਣਾ ਹੈ। ਫਿਰ ਅਗਲਾ। ਸਮੇਂ ਦਾ ਦਾਇਰਾ ਛੋਟਾ ਕਰਨ ਨਾਲ ਡਰ ਵੀ ਛੋਟਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸੂਈ ਦੇ ਡਰ ਬਾਰੇ ਇੱਕ ਗੱਲ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਆਪ ਵਿੱਚ ਵੱਖਰੀ ਬਲਾ ਹੈ: ਪਾਸੇ ਵੇਖੋ, ਸਟਾਫ਼ ਨੂੰ ਦੱਸੋ, ਤੇ ਪੁੱਛੋ ਕਿ ਕੀ ਤੁਸੀਂ ਲੇਟ ਸਕਦੇ ਹੋ। ਕੁਝ ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਥੋੜ੍ਹੇ ਸਮੇਂ ਲਈ ਪੱਠੇ ਕੱਸ ਕੇ ਬਲੱਡ ਪ੍ਰੈਸ਼ਰ ਬਣਾਈ ਰੱਖਣ ਵਾਲਾ ਖ਼ਾਸ ਤਰੀਕਾ ਬੇਹੋਸ਼ੀ ਤੋਂ ਬਚਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਕੋਈ ਨਰਸ ਤੁਹਾਨੂੰ ਇਹ ਸਮਝਾ ਸਕਦੀ ਹੈ। ਚੁੱਪ-ਚਾਪ ਜਰ ਲੈਣ ਦਾ ਕੋਈ ਇਨਾਮ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦਾ।
ਇਲਾਜ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਜੱਜ ਨਹੀਂ, ਸਾਥੀ ਸਮਝੋ
ਬਹੁਤ ਸਾਰਾ ਡਾਕਟਰੀ ਡਰ ਚੁੱਪ-ਚਾਪ ਇਹ ਮੰਨ ਲੈਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਸਾਹਮਣੇ ਬੈਠਾ ਬੰਦਾ ਤੁਹਾਨੂੰ ਨੰਬਰ ਦੇ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਦੰਦਾਂ ਦਾ ਡਾਕਟਰ ਵੇਖ ਕੇ ਨੱਕ ਚੜ੍ਹਾਵੇਗਾ ਕਿ ਇੰਨਾ ਸਮਾਂ ਲੰਘ ਗਿਆ। ਡਾਕਟਰ ਭਾਰ, ਸਿਗਰਟ, ਜਾਂ ਓਸ ਗੱਲ ਬਾਰੇ ਝਾੜ ਪਾਵੇਗਾ ਜਿਸ ਤੋਂ ਤੁਸੀਂ ਬਚਦੇ ਰਹੇ। ਇਹ ਕਹਾਣੀ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਸਾਲਾਂ ਬੱਧੀ ਇਲਾਜ ਤੋਂ ਦੂਰ ਰੱਖਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਆਮ ਤੌਰ ਉੱਤੇ ਇਹ ਝੂਠੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਸਭ ਕੁਝ ਵੇਖਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਦੋ ਸਫ਼ਾਈਆਂ ਵਿਚਕਾਰ ਪੰਜ ਸਾਲ ਦਾ ਪਾੜਾ ਦੰਦਾਂ ਦੇ ਡਾਕਟਰ ਲਈ ਕੋਈ ਸਦਮਾ ਨਹੀਂ, ਇਹ ਇੱਕ ਆਮ ਦਿਨ ਹੈ।
ਤੁਹਾਨੂੰ ਸ਼ਰਤਾਂ ਰੱਖਣ ਦਾ ਹੱਕ ਹੈ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਕੁਝ ਅਜ਼ਮਾ ਕੇ ਵੇਖੋ:
- ਡਾਕਟਰ ਨੂੰ ਕਹੋ ਕਿ ਪਹਿਲਾਂ ਯੋਜਨਾ ਦੱਸਣ, ਭਾਸ਼ਣ ਨਹੀਂ। “ਕੀ ਤੁਸੀਂ ਦੱਸ ਸਕਦੇ ਹੋ ਕਿ ਅਗਲਾ ਕਦਮ ਕੀ ਹੈ, ਤੇ ਜੀਵਨ-ਸ਼ੈਲੀ ਵਾਲੀ ਗੱਲ ਅਸੀਂ ਬਾਅਦ ਵਿੱਚ ਕਰ ਲਈਏ?”
- ਆਪਣੇ ਸਵਾਲ ਲਿਖ ਕੇ ਲੈ ਜਾਓ ਤਾਂ ਜੋ ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਖੁੱਲ੍ਹਦੇ ਸਾਰ ਡਰ ਤੁਹਾਡੀ ਯਾਦ ਨੂੰ ਖ਼ਾਲੀ ਨਾ ਕਰ ਦੇਵੇ।
- ਨੋਟ ਲਵੋ, ਜਾਂ ਪੁੱਛੋ ਕਿ ਨਤੀਜੇ ਸਮਝਾਉਣ ਵਾਲਾ ਹਿੱਸਾ ਤੁਸੀਂ ਰਿਕਾਰਡ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹੋ। ਘਬਰਾਹਟ ਜਾਣਕਾਰੀ ਖਾ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਰਿਕਾਰਡਿੰਗ ਤੁਹਾਨੂੰ ਸ਼ਾਂਤ ਹੋਣ ਉੱਤੇ ਦੁਬਾਰਾ ਸੁਣਨ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।
- ਜੇ ਕੋਈ ਡਾਕਟਰ ਤੁਹਾਡੀ ਗੱਲ ਟਾਲਦਾ ਹੈ ਜਾਂ ਡਰ ਹੋਰ ਵਧਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਤੁਸੀਂ ਦੂਜਾ ਲੱਭ ਸਕਦੇ ਹੋ। ਸਹੀ ਮੇਲ ਇਲਾਜ ਦਾ ਹਿੱਸਾ ਹੈ, ਕੋਈ ਐਸ਼ ਨਹੀਂ।
ਮਾੜੀ ਖ਼ਬਰ ਦੇ ਫ਼ਿਕਰ ਬਾਰੇ ਇੱਕ ਈਮਾਨਦਾਰ ਗੱਲ ਬਣਦੀ ਹੈ। ਮੁਲਾਕਾਤ ਟਾਲਣ ਨਾਲ ਖ਼ਬਰ ਨਹੀਂ ਟਲਦੀ। ਇਹ ਸਿਰਫ਼ ਉਸ ਨੂੰ ਓਸ ਮੋੜ ਤੱਕ ਪਿੱਛੇ ਪਾ ਦਿੰਦੀ ਹੈ ਜਿੱਥੇ ਚੰਗੇ ਬਦਲ ਘੱਟ ਬਚਦੇ ਹਨ। ਕੋਈ ਚੀਜ਼ ਜਲਦੀ ਫੜ ਲੈਣੀ, ਜਦੋਂ ਉਹ ਛੋਟੀ ਤੇ ਇਲਾਜਯੋਗ ਹੋਵੇ, ਇਹੀ ਇਨ੍ਹਾਂ ਮੁਲਾਕਾਤਾਂ ਦਾ ਪੂਰਾ ਮਕਸਦ ਹੈ। ਤੁਹਾਡਾ ਸਭ ਤੋਂ ਡਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹਿੱਸਾ ਤੁਹਾਨੂੰ ਬਚਾਉਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਤੇ ਉਸ ਲਈ ਸਭ ਤੋਂ ਦਿਆਲੂ ਕੰਮ ਇਹੀ ਹੈ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਫਿਰ ਵੀ ਜਾਓ।
ਜਦੋਂ ਡਰ ਕੁਝ ਨੁਸਖ਼ਿਆਂ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਹੋਵੇ
ਕਈ ਵਾਰ ਸਾਹ ਤੇ ਚੰਗੀ ਗੱਲਬਾਤ ਕਾਫ਼ੀ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੇ, ਤੇ ਇਹ ਤੁਹਾਡੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਦੀ ਹਾਰ ਨਹੀਂ। ਜੇ ਤੁਹਾਡਾ ਡਰ ਇੰਨਾ ਤਿੱਖਾ ਹੈ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਸਾਲਾਂ ਤੋਂ ਇਲਾਜ ਨਹੀਂ ਲਿਆ, ਜਾਂ ਤੁਸੀਂ ਓਹ ਮੁਲਾਕਾਤਾਂ ਵੀ ਰੱਦ ਕਰ ਦਿੰਦੇ ਹੋ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਲੋੜ ਪਤਾ ਹੈ, ਜਾਂ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਉੱਤੇ ਹੀ ਘਬਰਾਹਟ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਤੁਹਾਡੇ ਕੋਲ ਅਸਲੀ ਬਦਲ ਹਨ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਬਾਰੇ ਪੁੱਛਣਾ ਬਣਦਾ ਹੈ।
ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਕਲੀਨਿਕ ਘਬਰਾਏ ਮਰੀਜ਼ਾਂ ਲਈ ਸੈਡੇਸ਼ਨ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਹਲਕੀ ਸ਼ਾਂਤ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਦਵਾਈ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ ਵੱਡੇ ਇਲਾਜਾਂ ਲਈ ਡੂੰਘੀ ਬੇਹੋਸ਼ੀ ਤੱਕ। NHS ਬਿਲਕੁਲ ਇਸੇ ਕਾਰਨ ਵੱਖਰੀਆਂ ਸੈਡੇਸ਼ਨ ਸੇਵਾਵਾਂ ਚਲਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਜੋ ਜ਼ਰੂਰੀ ਕੰਮ ਹੋ ਜਾਵੇ ਤੇ ਡਰੇ ਹੋਏ ਬੰਦੇ ਨੂੰ ਸਹਿਣ ਤੋਂ ਵੱਧ ਨਾ ਝੱਲਣਾ ਪਵੇ। ਪੁੱਛੋ। ਇਹ ਆਮ ਮੰਗ ਹੈ, ਕੋਈ ਖ਼ਾਸ ਅਹਿਸਾਨ ਨਹੀਂ।
ਡਰ ਦੇ ਆਪਣੇ ਇਲਾਜ ਲਈ, ਸਭ ਤੋਂ ਅਸਰਦਾਰ ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਦਾ ਸੰਦ ਕੌਗਨੀਟਿਵ ਬਿਹੇਵੀਅਰਲ ਥੈਰੇਪੀ ਹੈ, ਇੱਕ ਛੋਟੀ, ਕੇਂਦਰਿਤ ਗੱਲਬਾਤ ਵਾਲੀ ਥੈਰੇਪੀ ਜੋ ਆਮ ਤੌਰ ਉੱਤੇ ਗਿਣੀਆਂ-ਚੁਣੀਆਂ ਬੈਠਕਾਂ ਦੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਸਾਲਾਂ ਬੱਧੀ ਸੋਫ਼ੇ ਉੱਤੇ ਲੇਟਣਾ ਨਹੀਂ। NHS England ਦੰਦਾਂ ਤੇ ਡਾਕਟਰੀ ਦੋਵਾਂ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਘਬਰਾਹਟ ਵਿੱਚ CBT ਦੇ ਪੱਕੇ ਸਬੂਤਾਂ ਵੱਲ ਇਸ਼ਾਰਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਅਕਸਰ ਇਸ ਨਾਲ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ, ਕਦਮ-ਦਰ-ਕਦਮ ਸਾਹਮਣਾ ਕਰਾਉਣ ਦਾ ਤਰੀਕਾ ਜੋੜ ਕੇ, ਤਾਂ ਜੋ ਡਰਾਉਣੀ ਹਾਲਤ ਦੀ ਪਕੜ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਢਿੱਲੀ ਪੈ ਜਾਵੇ। ਸੈਡੇਸ਼ਨ ਤੁਹਾਨੂੰ ਅਗਲੀ ਮੁਲਾਕਾਤ ਲੰਘਾ ਸਕਦੀ ਹੈ। CBT ਦਾ ਮਤਲਬ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ ਕਿ ਅੱਗੇ ਤੋਂ ਉਸ ਦੀ ਲੋੜ ਹੀ ਨਾ ਪਵੇ।
ਤੇ ਜੇ ਇਹ ਡਰ ਕਿਸੇ ਵੱਡੇ ਨਮੂਨੇ ਦਾ ਹਿੱਸਾ ਹੈ, ਜੇ ਚਿੰਤਾ ਸਿਰਫ਼ ਉਡੀਕ ਵਾਲੇ ਕਮਰਿਆਂ ਵਿੱਚ ਹੀ ਨਹੀਂ ਸਗੋਂ ਤੁਹਾਡੀ ਪੂਰੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਵਿੱਚ ਦਿਸ ਰਹੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਇਹ ਆਪਣੇ ਆਪ ਵਿੱਚ ਡਾਕਟਰ ਜਾਂ ਥੈਰੇਪਿਸਟ ਨਾਲ ਸਾਂਝਾ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਗੱਲ ਹੈ। ਓਹੀ ਡਰ ਜੋ ਦੰਦਾਂ ਦੀ ਸਫ਼ਾਈ ਨੂੰ ਨਾਮੁਮਕਿਨ ਬਣਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਚੁੱਪ-ਚਾਪ ਹੋਰ ਵੀ ਬਹੁਤ ਸਾਰੀਆਂ ਚੋਣਾਂ ਨੂੰ ਢਾਲ ਰਿਹਾ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ।
ਵੱਧ ਦਿਆਲੂ ਨਜ਼ਰੀਆ
ਇਹ ਖ਼ਿਆਲ ਛੱਡ ਦੇਣ ਨਾਲ ਮਦਦ ਮਿਲਦੀ ਹੈ ਕਿ ਤੁਹਾਨੂੰ ਇਸ ਸਭ ਨਾਲ ਠੀਕ ਹੋਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਟਿਕਾਊ, ਕਾਬਲ ਲੋਕ ਵੀ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੇ। ਟੀਚਾ ਕਦੇ ਵੀ ਓਸ ਕੁਰਸੀ ਉੱਤੇ ਕੁਝ ਮਹਿਸੂਸ ਨਾ ਕਰਨਾ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਟੀਚਾ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਤੁਹਾਡੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਲੋੜੀਂਦਾ ਇਲਾਜ ਮਿਲੇ, ਜੋ ਵੀ ਤੁਸੀਂ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਦੇ ਹੋ ਉਹ ਕਰਦਿਆਂ ਵੀ, ਜੇਬ ਵਿੱਚ ਕੁਝ ਸੰਦ ਲੈ ਕੇ ਤੇ ਅਜਿਹੇ ਲੋਕਾਂ ਨਾਲ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪਤਾ ਹੈ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਡਰੇ ਹੋਏ ਹੋ।
ਕਿਸੇ ਇੱਕ ਛੋਟੀ ਗੱਲ ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰੋ। ਫ਼ੋਨ ਕਰੋ। ਇਹ ਵਾਕ ਉੱਚੀ ਬੋਲੋ: “ਮੈਨੂੰ ਇਸ ਬਾਰੇ ਬਹੁਤ ਘਬਰਾਹਟ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।” ਸਾਹ ਦੇ ਕਿਸੇ ਵੀ ਨੁਸਖ਼ੇ ਨਾਲੋਂ ਵੱਧ, ਇਹੀ ਇੱਕ ਸੱਚੀ ਸਤਰ ਓਹ ਥਾਂ ਹੁੰਦੀ ਹੈ ਜਿੱਥੋਂ ਸਭ ਕੁਝ ਸੌਖਾ ਹੋਣ ਲੱਗਦਾ ਹੈ।
ਸਰੋਤ
- Cleveland Clinic, Dentophobia (Fear of Dentists): Causes, Symptoms & Treatments
- Cleveland Clinic, What Is White Coat Syndrome?
- NHS England, Clinical standards for dental anxiety management
- NHS inform, Coping with a fear of the dentist