ਆਪਣੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਸਕੂਨ ਦੇ ਪਲ ਬਣਾਉਣੇ

ਜਦੋਂ ਹਾਲਾਤ ਮਾੜੇ ਹੋਣ, ਟੀਮ ਇੱਕ ਖ਼ਾਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਚੁੱਪ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। Slack ਦੇ ਮੈਸਜ ਛੋਟੇ-ਛੋਟੇ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਲੋਕ ਸਵਾਲ ਪੁੱਛਣਾ ਛੱਡ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਜਿਹੜਾ ਬੰਦਾ ਆਮ ਤੌਰ 'ਤੇ ਸੋਚਵਾਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਇੱਕ ਲਫ਼ਜ਼ ਦਾ ਜਵਾਬ ਭੇਜਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਤੁਸੀਂ ਪੂਰੇ ਗਰੁੱਪ ਨੂੰ ਆਪਣੇ-ਆਪ ਨੂੰ ਕੱਸਦਾ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹੋ। ਤੁਸੀਂ ਸ਼ਾਇਦ ਇਹ ਬਿਨਾਂ ਸੋਚਿਆਂ ਪੜ੍ਹਨਾ ਸਿੱਖ ਚੁੱਕੇ ਹੋ।

ਜੋ ਦੇਖਣਾ ਵੱਧ ਔਖਾ ਹੈ, ਉਹ ਹੈ ਇਸ ਵਿੱਚ ਤੁਹਾਡਾ ਆਪਣਾ ਹਿੱਸਾ। ਗਰੁੱਪ ਵਿਚਲਾ ਸਟ੍ਰੈੱਸ ਸਿਰਫ਼ ਨਾਲ-ਨਾਲ ਬੈਠੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਬੰਦਿਆਂ ਦੇ ਸਟ੍ਰੈੱਸ ਦਾ ਢੇਰ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ। ਇਹ ਤੁਰਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਬੰਦੇ ਤੋਂ ਬੰਦੇ ਤੱਕ ਲੰਘਦਾ ਹੈ, ਰਫ਼ਤਾਰ ਫੜਦਾ ਹੋਇਆ, ਅਤੇ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਲੋਕਾਂ ਵੱਲ ਸਭ ਤੋਂ ਗਹੁ ਨਾਲ ਦੇਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਇਸਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਤੇਜ਼ ਤੋਰਦੇ ਹਨ। ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਉਹ ਹੋ ਜਿਸ ਵੱਲ ਬਾਕੀ ਦੇਖਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਤੁਹਾਡਾ ਸਟ੍ਰੈੱਸ ਸਭ ਤੋਂ ਦੂਰ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚਦਾ ਹੈ। ਦੂਜਾ ਪਾਸਾ ਹੀ ਕੰਮ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ। ਤੁਹਾਡਾ ਸਕੂਨ ਵੀ ਓਨੀ ਹੀ ਦੂਰ ਪਹੁੰਚਦਾ ਹੈ।

ਇਹ ਲੇਖ ਇਸੇ ਨਾਲ ਜਾਣ-ਬੁੱਝ ਕੇ ਕੁਝ ਕਰਨ ਬਾਰੇ ਹੈ। ਆਪਣਾ ਸੰਜਮ ਸੰਭਾਲਣ ਬਾਰੇ ਨਹੀਂ (ਉਹ ਮਾਅਨੇ ਰੱਖਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਵੱਖਰਾ ਹੁਨਰ ਹੈ), ਸਗੋਂ ਆਪਣੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਸਰਗਰਮੀ ਨਾਲ ਸਕੂਨ ਦੇ ਪਲ ਬਣਾਉਣ ਬਾਰੇ, ਜਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਪਾਣੀ ਦਾ ਗਿਲਾਸ ਫੜਾਉਂਦੇ ਹੋ। ਛੋਟਾ, ਠੋਸ, ਦੁਹਰਾਇਆ ਜਾ ਸਕਣ ਵਾਲਾ। ਉਹ ਚੀਜ਼ ਜੋ ਤੁਸੀਂ ਕਿਸੇ ਮੰਗਲਵਾਰ ਵੀ ਕਰ ਸਕੋ ਜਦੋਂ ਲਾਂਚ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਹੋਵੇ ਅਤੇ ਦੇਣ ਲਈ ਕੋਈ ਚੰਗੀ ਖ਼ਬਰ ਨਾ ਹੋਵੇ।

ਸ਼ਾਂਤ ਹਾਜ਼ਰੀ ਅਸਲੀ ਮਦਦ ਕਿਉਂ ਹੈ, ਸਿਰਫ਼ ਸੋਹਣਾ ਇਸ਼ਾਰਾ ਨਹੀਂ

"ਟੀਮ ਲਈ ਸ਼ਾਂਤ ਰਹੋ" ਨੂੰ ਨਰਮ ਜਿਹੀ ਸਲਾਹ ਸਮਝਣ ਦਾ ਲਾਲਚ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਕਿਸੇ ਨੂੰ "ਪਾਜ਼ਿਟਿਵ ਸੋਚੋ" ਕਹਿਣ ਦਾ ਦਫ਼ਤਰੀ ਰੂਪ। ਖੋਜ ਕੁਝ ਹੋਰ ਕਹਿੰਦੀ ਹੈ।

ਸਟ੍ਰੈੱਸ ਮਿਣਨਯੋਗ ਹੱਦ ਤੱਕ ਛੂਤ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਓਦੋਂ ਵੀ ਜਦੋਂ ਤੁਸੀਂ ਬੱਸ ਉਸਨੂੰ ਹੁੰਦਾ ਦੇਖ ਰਹੇ ਹੋਵੋ। Max Planck Institute ਦੇ ਵਿਗਿਆਨੀਆਂ ਨੇ ਇੱਕ ਬੰਦੇ ਨੂੰ ਤਣਾਅ ਵਾਲੇ ਕੰਮ ਵਿੱਚੋਂ ਲੰਘਾਇਆ ਜਦੋਂ ਕਿ ਦੂਜਾ ਸਿਰਫ਼ ਦੇਖਦਾ ਰਿਹਾ। ਦੇਖਣ ਵਾਲਿਆਂ ਦਾ ਇੱਕ ਚੌਥਾਈ ਹਿੱਸਾ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਕੋਈ ਤਣਾਅ ਸੀ ਹੀ ਨਹੀਂ, ਸਿਰਫ਼ ਦੇਖਣ ਨਾਲ ਹੀ ਕੌਰਟੀਸੋਲ ਦਾ ਅਸਲੀ ਉਛਾਲ ਦਿਖਾ ਗਿਆ। ਜਦੋਂ ਦੇਖਣ ਵਾਲਾ ਤਣਾਅ ਵਾਲੇ ਬੰਦੇ ਦਾ ਜੀਵਨ-ਸਾਥੀ ਸੀ, ਇਹ ਚਾਲ੍ਹੀ ਫ਼ੀਸਦੀ ਤੱਕ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ। ਕਿਸੇ ਬਿਲਕੁਲ ਅਣਜਾਣ ਨੂੰ ਜੂਝਦਾ ਦੇਖਣਾ ਵੀ ਤਕਰੀਬਨ ਹਰ ਦਸਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਦੇਖਣ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਤਣਾਅ ਦੇਣ ਲਈ ਕਾਫ਼ੀ ਸੀ। ਸਟ੍ਰੈੱਸ ਆਪਣੇ-ਆਪ ਕਮਰਾ ਪਾਰ ਕਰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।

ਹੌਸਲਾ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਉਲਟਾ ਰੁਖ਼ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਸਕੂਨ ਅਤੇ ਸਹਾਰਾ ਦੂਜੀ ਦਿਸ਼ਾ ਵਿੱਚ ਕੀ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹਨ। ਇੱਕ ਜਾਣੇ-ਪਛਾਣੇ ਤਜਰਬੇ ਵਿੱਚ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਤਣਾਅ ਵਾਲੀ ਤਕਰੀਰ ਦੇਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਸਾਥੀ ਵੱਲੋਂ ਸਹਾਰਾ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਸੰਪਰਕ ਮਿਲਿਆ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਬੋਲਦਿਆਂ ਕੌਰਟੀਸੋਲ ਘੱਟ ਬਣਿਆ, ਹਾਲਾਂਕਿ ਖੜ੍ਹੇ ਹੋਣ ਵੇਲੇ ਉਹ ਇਕੱਲੇ ਸਨ। ਸਹਾਰਾ ਆਪਣਾ ਕੰਮ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਕਰ ਚੁੱਕਿਆ ਸੀ। ਪਹਿਲਾਂ ਦੀ ਟਿਕਾਉਣ ਵਾਲੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਨੇ ਬਦਲ ਦਿੱਤਾ ਕਿ ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਸਰੀਰ ਔਖੀ ਚੀਜ਼ ਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਮਿਲਿਆ, ਹਾਜ਼ਰੀ ਦੇ ਚਲੇ ਜਾਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਵੀ।

ਇਹ ਦੋਵੇਂ ਹਕੀਕਤਾਂ ਨਾਲ-ਨਾਲ ਰੱਖੋ। ਜੋ ਸਟ੍ਰੈੱਸ ਤੁਸੀਂ ਕਮਰੇ ਵਿੱਚ ਲੈ ਕੇ ਵੜਦੇ ਹੋ, ਉਹ ਸਿਰਫ਼ ਤੁਹਾਨੂੰ ਦੇਖ ਰਹੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਸਟ੍ਰੈੱਸ ਹਾਰਮੋਨ ਚੜ੍ਹਾ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਸਕੂਨ ਅਤੇ ਸਹਾਰਾ ਤੁਸੀਂ ਦਿੰਦੇ ਹੋ, ਉਹ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਘਟਾ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਅਸਰ ਪਲ ਤੋਂ ਵੀ ਲੰਮਾ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਕੋਈ ਅਲੰਕਾਰ ਨਹੀਂ। ਇਹ ਰਸਾਇਣ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਸਦਾ ਮਤਲਬ ਹੈ ਕਿ ਜਾਣ-ਬੁੱਝ ਕੇ ਦਿੱਤੇ ਟਿਕਾਅ ਦੇ ਕੁਝ ਮਿੰਟ ਇੱਕ ਅਸਲੀ ਦਖ਼ਲ ਹਨ।

ਸਕੂਨ ਦੀ ਸਭ ਤੋਂ ਛੋਟੀ ਇਕਾਈ: ਉਹ ਠਹਿਰਾਅ ਜਿਸਦੀ ਤੁਸੀਂ ਰਾਖੀ ਕਰਦੇ ਹੋ

ਜੋ ਸਕੂਨ ਤੁਸੀਂ ਦੇ ਸਕਦੇ ਹੋ, ਉਸ ਵਿੱਚੋਂ ਬਹੁਤੇ ਲਈ ਨਾ ਕਿਸੇ ਰਿਟ੍ਰੀਟ ਦੀ ਲੋੜ ਹੈ ਨਾ ਵੈੱਲਨੈੱਸ ਬਜਟ ਦੀ। ਲੋੜ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਉਹ ਪਲ ਨੋਟ ਕਰੋ ਜਿੱਥੇ ਸਭ ਦਾ ਗੇੜ ਵਿੱਚ ਪੈਣ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਉਸੇ ਇੱਕ ਪਲ ਨੂੰ ਕੁਝ ਸਕਿੰਟ ਹੌਲੀ ਕਰ ਦਿਓ।

ਹੱਥ ਬਦਲਣ ਵਾਲੇ ਮੌਕੇ ਦੇਖੋ। ਮਾੜੀ ਖ਼ਬਰ ਫੈਲਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਵਾਲੀ ਮੀਟਿੰਗ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ। ਕਿਸੇ ਦੇ ਗ਼ਲਤੀ ਮੰਨਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਦੇ ਪਹਿਲੇ ਸੱਠ ਸਕਿੰਟ। ਔਖੀ ਕਾਲ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਵਾਲਾ ਮਿੰਟ। ਇਹੀ ਉਹ ਥਾਵਾਂ ਹਨ ਜਿੱਥੇ ਗਰੁੱਪ ਦਾ ਮੂਡ ਤੈਅ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਹ ਤਕਰੀਬਨ ਹਮੇਸ਼ਾ ਕਾਹਲੀ ਵਿੱਚ ਲੰਘ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਇਹਨਾਂ ਨੂੰ ਹੌਲੀ ਕਰਨਾ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਇੱਕੋ-ਇੱਕ ਕੰਮ ਹੈ ਜੋ ਤੁਸੀਂ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹੋ।

ਅਮਲ ਵਿੱਚ ਇਹ ਕੁਝ ਇੰਝ ਦਿਸਦਾ ਹੈ:

• ਤਣਾਅ ਵਾਲੀ ਮੀਟਿੰਗ ਖੁੱਲ੍ਹੀ ਗੱਲ ਨਾਲ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰੋ। "ਇਹ ਹਫ਼ਤਾ ਔਖਾ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਗੱਲ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰਨ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਇੱਕ ਮਿੰਟ ਲੈ ਲਈਏ।" ਤੁਹਾਨੂੰ ਆਸ਼ਾਵਾਦ ਦਾ ਨਾਟਕ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ ਪੈਂਦਾ। ਬੱਸ ਕਾਹਲ ਇੱਕ ਦਰਜਾ ਘਟਾਓ ਅਤੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਕੁਰਸੀਆਂ ਵਿੱਚ ਟਿਕਣ ਦਿਓ।
• ਜਦੋਂ ਕੋਈ ਤੁਹਾਡੇ ਕੋਲ ਸਮੱਸਿਆ ਲਿਆਵੇ, ਜਵਾਬ ਦੇਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਆਪਣੇ ਮੋਢੇ ਢਿੱਲੇ ਕਰੋ ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਆਵਾਜ਼ ਹੌਲੀ ਕਰੋ। ਲੋਕ ਤੁਹਾਡੇ ਲਫ਼ਜ਼ ਸੁਣਨ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਤੁਹਾਡਾ ਸਰੀਰ ਪੜ੍ਹਦੇ ਹਨ। ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਕੱਸੇ ਗਏ, ਉਹ ਵੀ ਕੱਸੇ ਜਾਣਗੇ।
• ਦਿਨ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਅਸਲੀ ਠਹਿਰਾਅ ਬਣਾਓ ਜੋ ਕੰਮ ਦੇ ਨਤੀਜੇ ਬਾਰੇ ਨਾ ਹੋਵੇ। ਸਟੈਂਡਅੱਪ ਦੇ ਸ਼ੁਰੂ ਵਿੱਚ ਦੋ ਮਿੰਟ ਦਾ ਚੈੱਕ-ਇਨ ਜੋ ਸੱਚਮੁੱਚ ਇਸ ਬਾਰੇ ਹੋਵੇ ਕਿ ਲੋਕ ਕਿਵੇਂ ਹਨ, ਸਟੇਟਸ ਨਹੀਂ। ਰੁੱਝੇ ਹੋਣ ਉੱਤੇ ਵੀ ਇਸਦੀ ਰਾਖੀ ਕਰੋ, ਖ਼ਾਸ ਕਰਕੇ ਰੁੱਝੇ ਹੋਣ ਉੱਤੇ।
• ਦਿਨ, ਜਾਂ ਹਫ਼ਤਾ, ਕਿਸੇ ਗੱਲ ਨੂੰ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਸਮੇਟ ਕੇ ਮੁਕਾਓ। "ਅਸੀਂ ਇਹ ਲੰਘਾ ਲਿਆ। ਘਰ ਜਾਓ।" ਜਦੋਂ ਤੱਕ ਕੋਈ ਰੁਕਣ ਦੀ ਥਾਂ ਨਿਸ਼ਾਨਦੇਹ ਨਾ ਕਰੇ, ਲੋਕ ਅਧੂਰਾ ਤਣਾਅ ਆਪਣੀਆਂ ਸ਼ਾਮਾਂ ਵਿੱਚ ਚੁੱਕੀ ਫਿਰਦੇ ਹਨ।

ਨੋਟ ਕਰੋ ਕਿ ਇਹਨਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਕੋਈ ਵੀ ਹੇਠਲੀ ਸਮੱਸਿਆ ਹੱਲ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ। ਗੱਲ ਵੀ ਇਹੀ ਹੈ। ਤੁਸੀਂ ਇਹ ਦਿਖਾਵਾ ਨਹੀਂ ਕਰ ਰਹੇ ਕਿ ਅੱਗ ਬੁਝ ਗਈ ਹੈ। ਤੁਸੀਂ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਨਰਵਸ ਸਿਸਟਮ ਨੂੰ ਅਲਾਰਮ ਤੋਂ ਹੇਠਾਂ ਆਉਣ ਲਈ ਕੁਝ ਸਕਿੰਟ ਦੇ ਰਹੇ ਹੋ ਤਾਂ ਜੋ ਉਹ ਸੱਚਮੁੱਚ ਸੋਚ ਸਕਣ, ਅਤੇ ਤੁਸੀਂ ਵੀ।

ਇੱਕ ਵਾਰੀ ਇੱਕ ਬੰਦਾ

ਧਿਆਨ ਗਰੁੱਪਾਂ ਨੂੰ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਜੋ ਟਿਕਾਅ ਤੁਸੀਂ ਕਦੇ ਵੀ ਦਿਓਗੇ, ਉਸਦਾ ਬਹੁਤਾ ਹਿੱਸਾ ਇੱਕ ਇਕੱਲੀ, ਚੁੱਪ ਜਿਹੀ ਗੱਲਬਾਤ ਵਿੱਚ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਕੋਈ ਮੀਟਿੰਗ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਤੁਹਾਨੂੰ ਫੜ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਕਿਸੇ ਸਾਥੀ ਦਾ ਕੈਮਰਾ ਬੰਦ ਹੈ ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਮੈਸਜ ਫਿੱਕੇ ਪੈ ਗਏ ਹਨ। ਕੋਈ ਟੀਮ ਮੈਂਬਰ ਉਸ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ "ਕੀ ਮੈਂ ਇੱਕ ਮਿੰਟ ਗੱਲ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹਾਂ" ਜਿਸਨੂੰ ਤੁਸੀਂ ਪਛਾਣਨਾ ਸਿੱਖ ਚੁੱਕੇ ਹੋ।

ਇਹ ਇੱਕ-ਦੂਜੇ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਵਾਲੇ ਪਲ ਹੀ ਹਨ ਜਿੱਥੇ ਸ਼ਾਂਤ ਹਾਜ਼ਰੀ ਆਪਣਾ ਸਭ ਤੋਂ ਬਾਰੀਕ ਕੰਮ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਹ ਤੁਹਾਥੋਂ ਸੋਚੇ ਨਾਲੋਂ ਘੱਟ ਮੰਗਦੇ ਹਨ। ਬਹੁਤਾ ਇਹ ਮੰਗਦੇ ਹਨ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਹੌਲੀ ਹੋਵੋ ਅਤੇ ਹੱਲ ਕਰਨਾ ਬੰਦ ਕਰੋ।

ਜਦੋਂ ਕੋਈ ਤਣਾਅ ਵਿੱਚ ਤੁਹਾਡੇ ਕੋਲ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਮਨ ਹੱਲਾਂ ਵੱਲ ਛਾਲ ਮਾਰਨ ਨੂੰ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਇੱਕ ਮਿੰਟ ਲਈ ਰੁਕੋ। ਤਣਾਅ ਵਾਲੇ ਬੰਦੇ ਨੂੰ ਪਹਿਲੀ ਲੋੜ ਇਹ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਨ ਦੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ ਕਿ ਕੋਈ ਸੱਚਮੁੱਚ ਉਸਦੇ ਨਾਲ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਹ ਤੁਸੀਂ ਓਦੋਂ ਨਹੀਂ ਦੇ ਸਕਦੇ ਜਦੋਂ ਤੁਸੀਂ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਤਿੰਨ ਕਦਮ ਅੱਗੇ ਹੱਲ ਦਾ ਖਰੜਾ ਬਣਾ ਰਹੇ ਹੋ। ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਗੱਲ ਮੁਕਾਉਣ ਦਿਓ। ਸਲਾਹ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਜੋ ਸੁਣਿਆ ਉਹ ਮੋੜ ਕੇ ਕਹੋ। "ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਤੂੰ ਬਹੁਤ ਕੁਝ ਚੁੱਕੀ ਫਿਰਦਾ ਹੈਂ" ਸਭ ਤੋਂ ਹੁਸ਼ਿਆਰ ਪਲਾਨ ਨਾਲੋਂ ਵੱਧ ਵਧੀਆ ਬੈਠਦਾ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਨਰਵਸ ਸਿਸਟਮ ਨੂੰ ਦੱਸਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਹੁਣ ਇਸ ਚੀਜ਼ ਨਾਲ ਇਕੱਲਾ ਨਹੀਂ। ਪਲਾਨ ਦੂਜੇ ਨੰਬਰ ਉੱਤੇ ਆ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਟਿਕ ਜਾਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਪਲਾਨ ਵੀ ਬਿਹਤਰ ਹੋਵੇਗਾ ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਉਸਨੂੰ ਸੁਣ ਸਕਣਗੇ।

ਇੱਥੇ ਕੁਝ ਛੋਟੀਆਂ ਚਾਲਾਂ ਹੀ ਬਹੁਤਾ ਭਾਰ ਚੁੱਕਦੀਆਂ ਹਨ:

• ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਰਫ਼ਤਾਰ ਹੇਠਾਂ ਵੱਲ ਮਿਲਾਓ, ਉੱਪਰ ਵੱਲ ਨਹੀਂ। ਜੇ ਉਹ ਤੇਜ਼ ਅਤੇ ਘਬਰਾਏ ਹੋਏ ਬੋਲ ਰਹੇ ਹਨ, ਉਸ ਊਰਜਾ ਦਾ ਜਵਾਬ ਉਸੇ ਊਰਜਾ ਨਾਲ ਨਾ ਦਿਓ। ਉਹਨਾਂ ਤੋਂ ਥੋੜ੍ਹਾ ਹੌਲੀ ਅਤੇ ਧੀਮਾ ਬੋਲੋ। ਲੋਕ ਕਮਰੇ ਦੀ ਸ਼ਾਂਤ ਤਾਲ ਵੱਲ ਖਿੱਚੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
• ਠੀਕ ਕਰਨ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਪੁੱਛੋ। "ਤੂੰ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ ਕਿ ਮਿਲ ਕੇ ਸੋਚੀਏ, ਜਾਂ ਬੱਸ ਦਿਲ ਦੀ ਗੱਲ ਕੱਢਣੀ ਹੈ?" ਅੱਧੀ ਵਾਰ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਹੱਲ ਚਾਹੀਦਾ ਹੀ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ, ਅਤੇ ਗ਼ਲਤ ਅੰਦਾਜ਼ਾ ਦਬਾਅ ਹਟਾਉਣ ਦੀ ਥਾਂ ਹੋਰ ਵਧਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
• ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਠੀਕ ਹੋ ਜਾਣ ਦੀ ਕਾਹਲ ਨਾ ਪਾਓ। ਤਣਾਅ ਵਾਲੇ ਬੰਦੇ ਨੂੰ "ਸ਼ਾਂਤ ਹੋ ਜਾ" ਕਹਿਣਾ, ਜਾਂ ਉਸਦੇ ਫ਼ਿਕਰ ਤੋਂ ਛਾਲ ਮਾਰ ਕੇ ਚੰਗੇ ਪਾਸੇ ਪਹੁੰਚ ਜਾਣਾ, ਇੰਝ ਪੜ੍ਹਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਜਿਵੇਂ "ਤੇਰੇ ਜਜ਼ਬਾਤ ਮੇਰੇ ਲਈ ਖੇਚਲ ਹਨ।" ਇੱਕ ਪਲ ਉਸਦੇ ਨਾਲ ਬੈਠਣਾ ਹੀ ਉਹ ਚੀਜ਼ ਹੈ ਜੋ ਉਸਨੂੰ ਲੰਘਣ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।

ਜਦੋਂ ਖ਼ੁਦ ਟਿਕੇ ਹੋਏ ਨਾ ਲੱਗੋ ਤਾਂ ਟਿਕੇ ਕਿਵੇਂ ਰਹੀਏ

ਇੱਥੇ ਇਮਾਨਦਾਰ ਇਤਰਾਜ਼ ਸਾਫ਼ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਰਾਤ ਦੇ 3 ਵਜੇ ਜਾਗਣ ਵਾਲੇ ਤੁਸੀਂ ਹੋ, ਤਾਂ ਬਾਕੀ ਸਭ ਲਈ ਸਕੂਨ ਕਿਵੇਂ ਦਿਖਾਓ?

ਤੁਹਾਨੂੰ ਸ਼ਾਂਤ ਹੋਣ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ। ਤੁਹਾਨੂੰ ਬੱਸ ਉਸ ਖ਼ਾਸ ਪਲ ਵਿੱਚ, ਜਦੋਂ ਤੁਸੀਂ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਹੋ, ਏਨਾ ਸੰਭਲਿਆ ਹੋਣਾ ਹੈ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਆਪਣਾ ਅਲਾਰਮ ਉਹਨਾਂ ਤੱਕ ਨਾ ਲੰਘਾਓ। ਇਹ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਕੰਮ ਹਨ। ਪਹਿਲਾ ਤੁਹਾਡੇ ਅੰਦਰਲੇ ਮੌਸਮ ਬਾਰੇ ਹੈ, ਜੋ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਤੁਹਾਡੇ ਕਾਬੂ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ। ਦੂਜਾ ਮੁੱਠੀ ਭਰ ਮਿੰਟਾਂ ਬਾਰੇ ਹੈ, ਜੋ ਬਹੁਤਾ ਕਰਕੇ ਹੈ।

ਕੁਝ ਚੀਜ਼ਾਂ ਜੋ ਉਸ ਪਲ ਵਿੱਚ ਸੱਚਮੁੱਚ ਮਦਦ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ:

ਕਮਰੇ ਨੂੰ ਟਿਕਾਉਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਆਪਣਾ ਸਰੀਰ ਟਿਕਾਓ

ਜਦੋਂ ਸਰੀਰ ਲੜੋ-ਜਾਂ-ਭੱਜੋ ਵਿੱਚ ਹੋਵੇ, ਤੁਸੀਂ ਗੱਲਾਂ ਨਾਲ ਆਪਣੇ-ਆਪ ਨੂੰ ਸ਼ਾਂਤ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦੇ। ਅੰਦਰ ਜਾਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਇੱਕ ਹੌਲੀ ਸਾਹ ਲਓ ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਲੰਮਾ ਸਾਹ ਬਾਹਰ ਹੋਵੇ, ਪੈਰ ਜਮਾਓ, ਜਬਾੜਾ ਢਿੱਲਾ ਕਰੋ। ਸੰਭਲਿਆ ਹੋਇਆ ਸਰੀਰ ਹੀ ਉਹ ਇਸ਼ਾਰਾ ਹੈ ਜੋ ਦੂਜਿਆਂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਫੜਦੇ ਹਨ। ਪਹਿਲਾਂ ਆਪਣਾ ਸੰਭਾਲੋ।

"ਅਸੀਂ" ਦੀ ਬੋਲੀ ਉਧਾਰ ਲਓ

ਦਬਾਅ ਹੇਠ ਲੀਡਰ ਅਕਸਰ ਹੁਕਮਾਂ ਅਤੇ ਡੈੱਡਲਾਈਨਾਂ ਵਿੱਚ ਤਿਲਕ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਤਾਪਮਾਨ ਚੜ੍ਹਾਉਂਦੇ ਹਨ। "ਇਹ ਹੈ ਜੋ ਸਾਨੂੰ ਪਤਾ ਹੈ, ਇਹ ਹੈ ਜੋ ਅਸੀਂ ਅੱਗੇ ਕਰਾਂਗੇ" ਉੱਤੇ ਆਉਣਾ ਦੋ ਕੰਮ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਯਕੀਨ ਦਾ ਇੱਕ ਪੈਰ ਧਰਨ ਦੀ ਥਾਂ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਦੱਸਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਇਸ ਚੀਜ਼ ਦਾ ਸਾਹਮਣਾ ਇਕੱਲੇ ਨਹੀਂ ਕਰ ਰਹੇ। ਦੋਵੇਂ ਗੱਲਾਂ ਤਣਾਅ ਵਾਲੇ ਨਰਵਸ ਸਿਸਟਮ ਨੂੰ ਓਨਾ ਸ਼ਾਂਤ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ ਜਿੰਨਾ ਕੋਈ ਵੀ ਦਿਲਾਸਾ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦਾ।

ਸਕੂਨ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਵਾਕ ਕਹੋ, ਓਦੋਂ ਵੀ ਜਦੋਂ ਪੱਕਾ ਪਤਾ ਨਾ ਹੋਵੇ

ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਧ ਟਿਕਾਉਣ ਵਾਲੀ ਚੀਜ਼ ਅਕਸਰ ਟਿਕਾਅ ਦਾ ਇੱਕ ਛੋਟਾ, ਸੱਚਾ ਬਿਆਨ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। "ਅਸੀਂ ਇਸ ਤੋਂ ਮਾੜਾ ਵੀ ਸੰਭਾਲਿਆ ਹੈ।" "ਇਸ ਗੱਲ ਉੱਤੇ ਕਿਸੇ ਦੀ ਨੌਕਰੀ ਨਹੀਂ ਜਾ ਰਹੀ।" "ਸਾਡੇ ਕੋਲ ਜਿੰਨਾ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਉਸ ਤੋਂ ਵੱਧ ਵਕਤ ਹੈ।" ਸੱਚਾ ਰੂਪ ਕਹੋ। ਝੂਠਾ ਦਿਲਾਸਾ ਝੱਟ ਫੜਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਗੱਲ ਵਿਗਾੜ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਪਰ ਲੋਕ ਆਮ ਤੌਰ 'ਤੇ ਹਾਲਾਤ ਦੀ ਸਹੀ, ਸ਼ਾਂਤ ਪੜ੍ਹਤ ਲਈ ਤਰਸੇ ਹੋਏ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਉਹ ਦੇਣ ਦੀ ਥਾਂ ਉੱਤੇ ਤੁਸੀਂ ਹੋ।

ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਤੁਹਾਡਾ ਸੰਭਲਣਾ ਦੇਖਣ ਦਿਓ, ਸਿਰਫ਼ ਅਦਾਕਾਰੀ ਨਹੀਂ

ਕਦੇ-ਕਦੇ ਤੁਹਾਡਾ ਸੰਜਮ ਟੁੱਟੇਗਾ। ਜਦੋਂ ਟੁੱਟੇ, ਉਸਦਾ ਨਾਂ ਲਓ ਅਤੇ ਵਾਪਸ ਆਓ। "ਉਸ ਮੀਟਿੰਗ ਵਿੱਚ ਮੈਂ ਬਹੁਤ ਕੱਸਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਉਸ ਲਈ ਮਾਫ਼ੀ।" ਇਹ ਕੋਈ ਲੀਕ ਹੁੰਦੀ ਕਮਜ਼ੋਰੀ ਨਹੀਂ। ਇਹ ਤੁਹਾਡੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਸਿਖਾਉਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਸਟ੍ਰੈੱਸ ਝੱਲਿਆ ਅਤੇ ਸੰਭਾਲਿਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਕਿਸੇ ਗਰੁੱਪ ਦੇ ਸਿੱਖਣ ਵਾਲੀਆਂ ਸਭ ਤੋਂ ਸ਼ਾਂਤ ਗੱਲਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਹੈ।

ਠੀਕ ਨਾ ਹੋਣਾ ਮਹਿਫ਼ੂਜ਼ ਬਣਾਓ

ਇਸ ਸਭ ਦਾ ਇੱਕ ਡੂੰਘਾ ਰੂਪ ਵੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਅਸਲੀ ਪਕਿਆਈ ਓਥੇ ਹੀ ਵੱਸਦੀ ਹੈ। ਤੁਸੀਂ ਸਾਰਾ ਦਿਨ ਸਕੂਨ ਦੇ ਮਿੰਟ ਵੰਡ ਸਕਦੇ ਹੋ, ਪਰ ਜੇ ਲੋਕ ਤੁਹਾਨੂੰ ਇਹ ਦੱਸਣ ਤੋਂ ਡਰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਉਹ ਡੁੱਬ ਰਹੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਤੁਸੀਂ ਸਿਰਫ਼ ਸਤ੍ਹਾ ਟਿਕਾ ਰਹੇ ਹੋ ਜਦੋਂ ਕਿ ਹੇਠਾਂ ਧਾਰਾ ਵਗ ਰਹੀ ਹੈ।

Harvard ਦੀ ਖੋਜੀ Amy Edmondson ਨੇ ਦਹਾਕੇ ਉਸ ਚੀਜ਼ ਦੀ ਖੋਜ ਵਿੱਚ ਲਾਏ ਹਨ ਜਿਸਨੂੰ ਉਹ ਸਾਈਕੌਲੋਜੀਕਲ ਸੇਫ਼ਟੀ ਕਹਿੰਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਸਾਂਝਾ ਅਹਿਸਾਸ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਬੋਲ ਸਕਦੇ ਹੋ, ਸਵਾਲ ਪੁੱਛ ਸਕਦੇ ਹੋ, ਜਾਂ ਗ਼ਲਤੀ ਮੰਨ ਸਕਦੇ ਹੋ, ਬਿਨਾਂ ਸਜ਼ਾ ਜਾਂ ਸ਼ਰਮਿੰਦਗੀ ਦੇ। ਲੀਡਰਾਂ ਲਈ ਉਸਦਾ ਕੰਮ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਇੱਕੋ ਗੱਲ ਉੱਤੇ ਆ ਟਿਕਦਾ ਹੈ। ਮਾਹੌਲ ਓਨਾ ਉਸ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਬਣਦਾ ਜੋ ਤੁਸੀਂ ਕਹਿੰਦੇ ਹੋ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋ, ਜਿੰਨਾ ਉਸ ਨਾਲ ਕਿ ਜਿਸ ਪਲ ਕੋਈ ਇਮਾਨਦਾਰ ਹੋਣ ਦਾ ਖ਼ਤਰਾ ਮੁੱਲ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਤੁਸੀਂ ਕੀ ਕਰਦੇ ਹੋ। ਜਦੋਂ ਕੋਈ ਮੰਨਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਪਿੱਛੇ ਹੈ, ਜਾਂ ਡਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਜਾਂ ਜੂਝ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਤੁਹਾਡੇ ਮੂੰਹੋਂ ਨਿਕਲਣ ਵਾਲੀ ਅਗਲੀ ਹੀ ਗੱਲ ਜਾਂ ਤਾਂ ਤੁਹਾਡੀ ਟੀਮ ਵਿੱਚ ਇਨਸਾਨ ਹੋਣਾ ਵੱਧ ਮਹਿਫ਼ੂਜ਼ ਬਣਾਉਂਦੀ ਹੈ ਜਾਂ ਚੁੱਪ-ਚਾਪ ਸਭ ਨੂੰ ਲੁਕਣਾ ਸਿਖਾ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।

ਸੋ ਜੋ ਸਕੂਨ ਤੁਸੀਂ ਬਣਾਉਂਦੇ ਹੋ, ਉਹ ਸਿਰਫ਼ ਠਹਿਰਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ। ਉਹ ਤੁਹਾਡੇ ਚਿਹਰੇ ਵਿੱਚ ਹੈ ਜਦੋਂ ਕੋਈ ਤੁਹਾਨੂੰ ਮਾੜੀ ਖ਼ਬਰ ਦੱਸਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਠੀਕ ਕਰਨ ਜਾਂ ਝਿੜਕਣ ਦੀ ਕਾਹਲ ਨੂੰ ਰੋਕ ਕੇ ਇਹ ਕਹਿਣ ਵਿੱਚ ਹੈ, "ਦੱਸਣ ਲਈ ਸ਼ੁਕਰੀਆ। ਆਪਾਂ ਮਿਲ ਕੇ ਹੱਲ ਲੱਭਦੇ ਹਾਂ।" ਜਿਹੜਾ ਲੀਡਰ ਔਖੇ ਸੱਚ ਮਿਲਣ ਉੱਤੇ ਪੱਕੇ ਤੌਰ 'ਤੇ ਟਿਕਿਆ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਇੱਕ ਐਸੀ ਥਾਂ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਜਿੱਥੇ ਲੋਕ ਸਾਹ ਛੱਡ ਸਕਦੇ ਹਨ। ਵਕਤ ਨਾਲ ਇਹ ਕਿਸੇ ਵੀ ਇੱਕ ਸ਼ਾਂਤ ਮੀਟਿੰਗ ਨਾਲੋਂ ਵੱਧ ਕੀਮਤੀ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਬਦਲ ਦਿੰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਹਾਲਾਤ ਵਿਗੜਨ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਲੋਕ ਤੁਹਾਡੇ ਕੋਲ ਕੀ ਲਿਆਉਣ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹਨ।

ਜਦੋਂ ਸਕੂਨ ਸਹੀ ਸੰਦ ਨਾ ਹੋਵੇ

ਇੱਕ ਚੌਕਸੀ ਦੀ ਗੱਲ, ਕਿਉਂਕਿ ਟਿਕਾਅ ਦੀ ਦੁਰਵਰਤੋਂ ਵੀ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ। ਸਕੂਨ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਸੋਚਣ ਅਤੇ ਸੰਭਲਣ ਵਿੱਚ ਮਦਦ ਲਈ ਹੈ। ਇਹ ਉਹਨਾਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਉੱਤੇ ਮਿੱਟੀ ਪਾਉਣ ਲਈ ਨਹੀਂ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਸੱਚਮੁੱਚ ਸਾਹਮਣਾ ਕਰਨਾ ਬਣਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਨਾ ਹੀ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਉਸਦੇ ਅਸਲੀ ਫ਼ਿਕਰ ਤੋਂ ਵਰਜਣ ਦਾ ਢੰਗ ਹੈ। ਜੇ ਤੁਹਾਡੀ ਟੀਮ ਇਸ ਲਈ ਬੇਚੈਨ ਹੈ ਕਿ ਕੁਝ ਸੱਚਮੁੱਚ ਟੁੱਟਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਤਾਂ ਸ਼ਾਂਤ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਚਾਲ ਹੈ ਉਸਨੂੰ ਸਾਫ਼ ਮੰਨਣਾ ਅਤੇ ਅਮਲ ਕਰਨਾ, ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਲੋਰੀ ਦੇ ਕੇ ਚੁੱਪ ਕਰਵਾਉਣਾ ਨਹੀਂ। ਜਿਹੜਾ ਸਕੂਨ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਹਕੀਕਤ ਅਣਗੌਲਣ ਲਈ ਕਹੇ, ਉਹ ਸਕੂਨ ਨਹੀਂ। ਉਹ ਨਰਮ ਆਵਾਜ਼ ਵਾਲਾ ਦਬਾਅ ਹੈ।

ਅਤੇ ਆਪਣੀਆਂ ਹੱਦਾਂ ਵੀ ਨੋਟ ਕਰੋ। ਜੇ ਤੁਹਾਡੀ ਅਗਵਾਈ ਹੇਠਲਾ ਕੋਈ ਬੰਦਾ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜੂਝ ਰਿਹਾ ਹੈ ਜੋ ਇੱਕ ਔਖੇ ਹਫ਼ਤੇ ਤੋਂ ਪਰ੍ਹੇ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਲਗਾਤਾਰ ਨਾਉਮੀਦੀ, ਆਪਣੇ-ਆਪ ਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਪਹੁੰਚਾ ਲੈਣ ਦੀਆਂ ਨਿਸ਼ਾਨੀਆਂ, ਐਸੀ ਤਕਲੀਫ਼ ਜੋ ਹਟ ਨਹੀਂ ਰਹੀ, ਤਾਂ ਤੁਹਾਡਾ ਕੰਮ ਉਸਦਾ ਥੈਰੇਪਿਸਟ ਬਣਨਾ ਨਹੀਂ। ਤੁਹਾਡਾ ਕੰਮ ਹੈ ਨਿੱਘੇ ਰਹਿਣਾ, ਗੱਲ ਨੂੰ ਗੰਭੀਰਤਾ ਨਾਲ ਲੈਣਾ, ਅਤੇ ਉਸਨੂੰ ਅਸਲੀ ਸਹਾਰੇ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚਣ ਵਿੱਚ ਮਦਦ ਕਰਨੀ, ਕੋਈ ਪ੍ਰੋਫੈਸ਼ਨਲ, ਉਸਦਾ ਡਾਕਟਰ, ਜਾਂ ਕੋਈ ਕ੍ਰਾਈਸਿਸ ਲਾਈਨ। ਇਹੀ ਗੱਲ ਤੁਹਾਡੇ ਉੱਤੇ ਵੀ ਲਾਗੂ ਹੈ। ਜੇ ਬਾਕੀ ਸਭ ਨੂੰ ਜੋੜੀ ਰੱਖਣ ਲਈ ਖ਼ਾਲੀ ਟੈਂਕੀ ਉੱਤੇ ਚੱਲਣ ਵਾਲੇ ਤੁਸੀਂ ਹੋ, ਤਾਂ ਇਹ ਗੱਲ ਕਿਸੇ ਐਸੇ ਬੰਦੇ ਕੋਲ ਉੱਚੀ ਕਹਿਣੀ ਬਣਦੀ ਹੈ ਜੋ ਸੱਚਮੁੱਚ ਭਾਰ ਵੰਡਾ ਸਕੇ। ਟਿਕੇ ਰਹਿਣ ਵਾਲਾ ਬੰਦਾ ਹੋਣਾ ਇੱਕ ਤੋਹਫ਼ਾ ਹੈ ਜੋ ਤੁਸੀਂ ਦੇ ਸਕਦੇ ਹੋ, ਪਰ ਇਹ ਕਦੇ ਵੀ ਇਕੱਲਿਆਂ ਚੁੱਕਣ ਲਈ ਨਹੀਂ ਸੀ।

ਤੁਹਾਡੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਉਹ ਬਹੁਤੇ ਦਿਨ ਯਾਦ ਨਹੀਂ ਰਹਿਣਗੇ ਜੋ ਤੁਸੀਂ ਮਿਲ ਕੇ ਲੰਘਾਏ। ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਯਾਦ ਰਹੇਗਾ ਕਿ ਔਖੇ ਵੇਲੇ ਤੁਹਾਡੇ ਕੋਲ ਹੋਣਾ ਕਿਹੋ ਜਿਹਾ ਮਹਿਸੂਸ ਹੁੰਦਾ ਸੀ। ਉਸ ਉੱਤੇ ਤੁਹਾਡਾ ਵੱਸ ਸੋਚੇ ਨਾਲੋਂ ਵੱਧ ਹੈ, ਇੱਕ ਵਾਰੀ ਵਿੱਚ ਕੁਝ ਮਿੰਟ।

ਸਰੋਤ

• Max Planck Society, Your stress is my stress
• National Center for Biotechnology Information, Social Support Can Buffer against Stress and Shape Brain Activity
• Harvard Business Review, What People Get Wrong About Psychological Safety
• Mayo Clinic, Social support: Tap this tool to beat stress