ਝਟਪਟ ਸੁਝਾਅ
- ਬੋਲਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਇੱਕ ਹੌਲਾ ਸਾਹ ਲਓ।
- ਜੋ ਪਤਾ ਹੈ ਅਤੇ ਜੋ ਨਹੀਂ ਪਤਾ, ਦੋਵੇਂ ਦੱਸੋ।
- ਅਗਲੀ ਖ਼ਬਰ ਦਾ ਵਾਅਦਾ ਕਰੋ, ਫਿਰ ਨਿਭਾਓ।
ਸੋਚੋ ਕਿ ਬੁਰੀ ਖ਼ਬਰ ਪਹੁੰਚਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਕਮਰਾ ਕਿਹੋ ਜਿਹਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਛਾਂਟੀ ਦੀਆਂ ਅਫ਼ਵਾਹਾਂ ਹਨ। ਕੋਈ ਵਿਲੀਨਤਾ ਜਿਸ ਦੀ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਉਮੀਦ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਕੋਈ ਸਮਾਂ-ਸੀਮਾ ਜੋ ਬਿਨਾਂ ਵਾਧੂ ਮਦਦ ਦੇ ਦੁੱਗਣੀ ਹੋ ਗਈ। ਸ਼ਬਦ ਮੁਸ਼ਕਲ ਨਾਲ ਨਿਕਲੇ ਹੁੰਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਕਮਰਾ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਬਦਲ ਚੁੱਕਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਲੋਕ ਚੁੱਪ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਜਾਂ ਤੇਜ਼ ਤੇਜ਼ ਬੋਲਣ ਲੱਗ ਪੈਂਦੇ ਹਨ। ਨਜ਼ਰਾਂ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਵੱਲ, ਫ਼ੋਨਾਂ ਵੱਲ, ਤੁਹਾਡੇ ਵੱਲ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ।
ਉਸ ਪਲ ਸਾਰੇ ਇੱਕੋ ਚੁੱਪ ਸਵਾਲ ਪੁੱਛ ਰਹੇ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਕਦੇ ਉੱਚੀ ਨਾ ਕਹਿਣ: ਕੀ ਅਸੀਂ ਠੀਕ ਹਾਂ? ਅਤੇ ਉਹ ਸੱਚਮੁੱਚ ਜਾਣਕਾਰੀ ਨਹੀਂ ਮੰਗ ਰਹੇ। ਉਹ ਤੁਹਾਡਾ ਚਿਹਰਾ, ਤੁਹਾਡੇ ਮੋਢੇ, ਤੁਹਾਡੀ ਆਵਾਜ਼ ਦੀ ਰਫ਼ਤਾਰ ਪੜ੍ਹ ਰਹੇ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਜਾਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜ੍ਹਾ ਬੰਦਾ ਘਬਰਾ ਰਿਹਾ ਹੈ ਜਾਂ ਨਹੀਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਸੇ ਤੋਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪਤਾ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਘਬਰਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਜਾਂ ਨਹੀਂ।
ਇਹੀ ਉਹ ਅਜੀਬ ਭਾਰ ਹੈ ਜੋ ਕਿਸੇ ਸਮੂਹ ਨੂੰ ਟਿਕਾਉਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਵਿੱਚ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਜਦਕਿ ਤੁਸੀਂ ਵੀ ਭਵਿੱਖ ਉਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਵੱਧ ਨਹੀਂ ਦੇਖ ਸਕਦੇ। ਤੁਹਾਡੇ ਕੋਲ ਜਵਾਬ ਨਹੀਂ। ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ ਤੁਸੀਂ ਵੀ ਓਨੇ ਹੀ ਡਰੇ ਹੋਏ ਹੋ ਜਿੰਨੇ ਬਾਕੀ ਸਾਰੇ। ਅਤੇ ਫਿਰ ਵੀ, ਇਸ ਨਾ-ਪਤਾ ਵਾਲੇ ਦੌਰ ਵਿੱਚ ਤੁਹਾਡਾ ਕੰਮ ਹੈ ਉਹ ਥਾਂ ਬਣਨਾ ਜਿੱਥੇ ਲੋਕ ਖੜ੍ਹ ਸਕਣ।
ਚੰਗੀ ਖ਼ਬਰ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਅਨਿਸ਼ਚਿਤਤਾ ਵਿੱਚ ਟਿਕਾਅ ਦਾ ਮਤਲਬ ਯੋਜਨਾ ਹੋਣਾ ਨਹੀਂ। ਇਹ ਕੁਝ ਕੰਮਾਂ ਦਾ ਸਮੂਹ ਹੈ ਜੋ ਤੁਸੀਂ ਸੱਚਮੁੱਚ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹੋ, ਭਾਵੇਂ ਕੁਝ ਵੀ ਤੈਅ ਨਾ ਹੋਵੇ।
ਨਾ ਪਤਾ ਹੋਣਾ ਹੀ ਔਖਾ ਹਿੱਸਾ ਕਿਉਂ ਹੈ
ਇਨਸਾਨ ਖ਼ਤਰੇ ਲੱਭਣ ਲਈ ਬਣੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਸਾਫ਼ ਖ਼ਤਰੇ ਦਾ ਸਾਹਮਣਾ ਧੁੰਦਲੇ ਖ਼ਤਰੇ ਨਾਲੋਂ ਲਗਭਗ ਸੌਖਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਸਾਫ਼ ਖ਼ਤਰੇ ਵਿੱਚ ਤੁਸੀਂ ਕੁਝ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹੋ। ਅਨਿਸ਼ਚਿਤਤਾ ਅਲਾਰਮ ਨੂੰ ਚੱਲਦਾ ਛੱਡ ਦਿੰਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਊਰਜਾ ਲਈ ਕੋਈ ਥਾਂ ਨਹੀਂ ਛੱਡਦੀ, ਇਸ ਲਈ ਮਨ ਖ਼ਾਲੀ ਥਾਂ ਸਭ ਤੋਂ ਭੈੜੀਆਂ ਸੰਭਾਵਨਾਵਾਂ ਨਾਲ ਭਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਮਥਾਈ ਥਕਾਊ ਹੈ, ਅਤੇ ਛੂਤ ਵਾਲੀ ਵੀ। ਇੱਕ ਘਬਰਾਇਆ ਬੰਦਾ ਵਾਰ ਵਾਰ ਇੱਕੋ ਧੁੰਦਲੀ ਈਮੇਲ ਪੜ੍ਹ ਕੇ ਪੂਰੀ ਟੀਮ ਨੂੰ ਉਸੇ ਚੱਕਰ ਵਿੱਚ ਖਿੱਚ ਸਕਦਾ ਹੈ।
ਅਗਵਾਈ ਦਾ ਅਧਿਐਨ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਖੋਜੀ ਹੁਣ ਅਨਿਸ਼ਚਿਤਤਾ ਨੂੰ ਹੀ ਅਜੋਕੇ ਕੰਮ ਦੀ ਬੁਨਿਆਦੀ ਖ਼ਾਸੀਅਤ ਮੰਨਣ ਲੱਗੇ ਹਨ, ਨਾ ਕਿ ਕੋਈ ਲੰਘ ਜਾਣ ਵਾਲਾ ਤੂਫ਼ਾਨ। Harvard Business Review ਦੇ ਇੱਕ ਤਾਜ਼ਾ ਲੇਖ ਮੁਤਾਬਕ ਇਸ ਵੇਲੇ ਕੋਈ ਆਗੂ ਸਭ ਤੋਂ ਕੰਮ ਦੀ ਜੋ ਚੀਜ਼ ਬਣਾ ਸਕਦਾ ਹੈ ਉਹ ਹੈ ਨਾ ਜਾਣਨ ਨੂੰ ਝੱਲਣ ਦੀ ਵੱਧ ਸਮਰੱਥਾ, ਯਾਨੀ ਉਦੋਂ ਵੀ ਸਾਫ਼ ਸੋਚਦੇ ਰਹਿਣਾ ਜਦੋਂ ਅਣਜਾਣ ਗੱਲਾਂ ਜਾਣੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਨਾਲੋਂ ਵੱਧ ਹੋਣ। ਇਹ ਨਜ਼ਰੀਆ ਤੁਹਾਡੇ ਆਲੇ ਦੁਆਲੇ ਦੇ ਹਰ ਬੰਦੇ ਲਈ ਅਹਿਮ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਜਿਹੜਾ ਆਗੂ ਅਨਿਸ਼ਚਿਤਤਾ ਨੂੰ ਪੱਕੀ ਐਮਰਜੈਂਸੀ ਸਮਝਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਟੀਮ ਨੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਐਮਰਜੈਂਸੀ ਮੋਡ ਵਿੱਚ ਰਹਿਣਾ ਸਿਖਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਜਿਹੜਾ ਆਗੂ ਇਸ ਨੂੰ ਕੰਮ ਦਾ ਆਮ ਮੌਸਮ ਸਮਝਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਾਰਿਆਂ ਨੂੰ ਸਾਹ ਲੈਣ ਦੀ ਇਜਾਜ਼ਤ ਦੇ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਸੋ ਪਹਿਲਾ ਕਦਮ ਅੰਦਰੂਨੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਚੁੱਪ ਹੈ। ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਕੁਝ ਕਹਿਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਆਪਣੀ ਹਾਲਤ ਦੇਖੋ। ਕੀ ਤੁਹਾਡੇ ਮੋਢੇ ਕੰਨਾਂ ਤੱਕ ਚੜ੍ਹੇ ਹੋਏ ਹਨ? ਕੀ ਤੁਹਾਡਾ ਸਾਹ ਉੱਪਰ ਅਤੇ ਤੇਜ਼ ਹੈ? ਜੋ ਸ਼ਾਂਤੀ ਤੁਹਾਡੇ ਕੋਲ ਹੈ ਹੀ ਨਹੀਂ, ਉਹ ਤੁਸੀਂ ਕਿਸੇ ਸਮੂਹ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਦੇ ਸਕਦੇ। ਇੱਕ ਹੌਲਾ ਸਾਹ ਬਾਹਰ, ਪੈਰ ਫ਼ਰਸ਼ ਤੇ, ਬੋਲਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਇੱਕ ਪਲ ਦੀ ਚੁੱਪ। ਛੋਟੀਆਂ ਗੱਲਾਂ, ਪਰ ਲੋਕ ਸਹਿਮੇ ਹੋਏ ਅਤੇ ਟਿਕੇ ਹੋਏ ਬੰਦੇ ਵਿੱਚ ਫ਼ਰਕ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰ ਲੈਂਦੇ ਹਨ।
ਇਸ ਸਾਰੇ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਕੌੜਾ ਸੱਚ ਲੁਕਿਆ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਹੀਂ ਪਤਾ ਕਿ ਅੱਗੇ ਕੀ ਹੋਵੇਗਾ, ਤਾਂ ਤੁਹਾਡਾ ਮਨ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਜਦੋਂ ਤੱਕ ਕੁਝ ਪੱਕਾ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਕੁਝ ਵੀ ਨਾ ਕਹੋ। ਉਹ ਚੁੱਪ ਲਗਭਗ ਕਦੇ ਵੀ ਉਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਹੀਂ ਪੜ੍ਹੀ ਜਾਂਦੀ ਜਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋ। ਫ਼ਿਕਰਮੰਦ ਸਮੂਹ ਨੂੰ ਚੁੱਪ ਆਗੂ ਸੋਚਵਾਨ ਨਹੀਂ ਲੱਗਦਾ। ਉਹ ਜਾਂ ਤਾਂ ਬੁਰੀ ਖ਼ਬਰ ਲੁਕਾਉਂਦਾ ਲੱਗਦਾ ਹੈ, ਜਾਂ ਪਾਸੇ ਹੋਇਆ ਹੋਇਆ। ਸਪੱਸ਼ਟਤਾ ਆਉਣ ਤੱਕ ਗ਼ਾਇਬ ਹੋ ਜਾਣ ਦੀ ਇਹ ਖਿੱਚ ਉਨ੍ਹਾਂ ਸਭ ਤੋਂ ਆਮ ਤਰੀਕਿਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਹੈ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਨੇਕ ਨੀਅਤ ਲੋਕ ਤਣਾਅ ਹੋਰ ਵਧਾ ਦਿੰਦੇ ਹਨ।
ਅਨਿਸ਼ਚਿਤਤਾ ਨੂੰ ਉੱਚੀ ਨਾਂ ਦਿਓ
ਜਦੋਂ ਹਾਲਾਤ ਡਾਵਾਂਡੋਲ ਹੋਣ ਤਾਂ ਮਨ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਪੂਰਾ ਭਰੋਸਾ ਦਿਖਾਓ। ਮੁਸਕਰਾਓ, ਕਹੋ ਸਭ ਠੀਕ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ, ਗੱਲ ਬਦਲ ਦਿਓ। ਲੋਕ ਇਹ ਲਗਭਗ ਤੁਰੰਤ ਭਾਂਪ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਇਹ ਉਲਟਾ ਪੈਂਦਾ ਹੈ। ਬਣਾਵਟੀ ਖ਼ੁਸ਼ੀ ਜਾਂ ਤਾਂ ਬੇਖ਼ਬਰੀ ਲੱਗਦੀ ਹੈ ਜਾਂ ਪਰਦਾਪੋਸ਼ੀ, ਅਤੇ ਦੋਵੇਂ ਟੀਮ ਦੀ ਫ਼ਿਕਰ ਘਟਾਉਣ ਦੀ ਥਾਂ ਵਧਾ ਦਿੰਦੇ ਹਨ।
ਟਿਕਵਾਂ ਕਦਮ ਹੈ ਸੱਚ ਸਾਫ਼ ਕਹਿਣਾ। "ਮੈਨੂੰ ਹਾਲੇ ਨਹੀਂ ਪਤਾ ਕਿ ਇਹ ਕਿੱਥੇ ਜਾ ਕੇ ਬੈਠੇਗਾ। ਜੋ ਮੈਨੂੰ ਪਤਾ ਹੈ ਉਹ ਇਹ ਹੈ, ਜੋ ਨਹੀਂ ਪਤਾ ਉਹ ਇਹ ਹੈ, ਅਤੇ ਹੋਰ ਪਤਾ ਲੱਗਣ ਦੀ ਉਮੀਦ ਮੈਨੂੰ ਉਦੋਂ ਹੈ।" ਇਹ ਸਾਦਾ ਲੱਗਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਔਖੀ ਅਤੇ ਵੱਧ ਹਿੰਮਤ ਵਾਲੀ ਚੋਣ ਵੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਹ ਇੱਕ ਤਾਕਤਵਰ ਕੰਮ ਕਰਦੀ ਹੈ: ਇਹ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਦੱਸਦੀ ਹੈ ਕਿ ਬੇਚੈਨ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਨਾ ਪਾਗਲਪਣ ਨਹੀਂ, ਅਤੇ ਇਹ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਲਫ਼ਾਜ਼ੀ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਸੰਭਾਲੋਗੇ।
Harvard ਦੀ ਖੋਜੀ Amy Edmondson, ਜਿਸ ਦੇ ਪਿੱਛੇ psychological safety ਦਾ ਵਿਚਾਰ ਹੈ, ਨੇ ਦਹਾਕੇ ਇਹ ਦਿਖਾਉਣ ਵਿੱਚ ਲਾਏ ਕਿ ਜਦੋਂ ਲੋਕ ਬੋਲਣ, ਸਵਾਲ ਪੁੱਛਣ ਅਤੇ ਮੰਨਣ ਲਈ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਦੇ ਹਨ ਤਾਂ ਕੀ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਦਾ ਕੰਮ ਇੱਕ ਅਜਿਹੇ ਵਿਹਾਰ ਵੱਲ ਇਸ਼ਾਰਾ ਕਰਦਾ ਹੈ ਜਿਸ ਨੂੰ ਘੱਟ ਸਮਝਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੀ ਅਨਿਸ਼ਚਿਤਤਾ ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਗ਼ਲਤੀ ਦੀ ਗੁੰਜਾਇਸ਼ ਮੰਨ ਲੈਂਦੇ ਹੋ, ਤਾਂ ਤੁਸੀਂ ਬਾਕੀ ਸਾਰਿਆਂ ਲਈ ਵੀ ਇਹੀ ਕਰਨਾ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਬਣਾ ਦਿੰਦੇ ਹੋ। ਇਸ ਦੇ ਉਲਟ, ਜਿਸ ਆਗੂ ਨੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਸਭ ਕੁਝ ਪਤਾ ਦਿਸਣਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਚੁੱਪ ਚਾਪ ਟੀਮ ਨੂੰ ਆਪਣੀਆਂ ਫ਼ਿਕਰਾਂ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਖ਼ਤਰੇ ਦੇ ਸੰਕੇਤ ਲੁਕਾਉਣੇ ਸਿਖਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਬਿਲਕੁਲ ਉਦੋਂ ਜਦੋਂ ਉਹ ਸੰਕੇਤ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਧ ਜ਼ਰੂਰੀ ਹੁੰਦੇ ਹਨ।
ਅਨਿਸ਼ਚਿਤਤਾ ਨੂੰ ਨਾਂ ਦੇਣ ਦਾ ਮਤਲਬ ਇਹ ਨਹੀਂ ਕਿ ਆਪਣਾ ਹਰ ਡਰ ਅਤੇ ਹਰ ਬਿਨਾਂ ਛਾਣੇ ਸਭ ਤੋਂ ਬੁਰੇ ਖ਼ਿਆਲ ਸਮੂਹ ਉੱਤੇ ਸੁੱਟ ਦਿਓ। ਇਮਾਨਦਾਰ ਹੋਣ ਅਤੇ ਹਿਲਾ ਦੇਣ ਵਿਚਕਾਰ ਇੱਕ ਲਕੀਰ ਹੈ। ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਸੱਚ ਉਸ ਪੱਧਰ ਤੇ ਦੱਸੋ ਜਿਸ ਨੂੰ ਉਹ ਸੰਭਾਲ ਸਕਣ ਅਤੇ ਜਿਸ ਉੱਤੇ ਕੁਝ ਕਰ ਸਕਣ। ਆਪਣੇ ਘੁੰਮਦੇ ਖ਼ਿਆਲਾਂ ਦੀ ਚੱਲਦੀ ਟਿੱਪਣੀ ਤੋਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਬਚਾਓ।
ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਫੜਨ ਲਈ ਕੁਝ ਠੋਸ ਦਿਓ
ਜਦੋਂ ਵੱਡੀ ਤਸਵੀਰ ਧੁੰਦ ਵਿੱਚ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਇਲਾਜ ਕੋਈ ਬਣਾਵਟੀ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ ਨਹੀਂ। ਇਲਾਜ ਹੈ ਉਨ੍ਹਾਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਦਾ ਛੋਟਾ ਘੇਰਾ ਜੋ ਹਾਲੇ ਵੀ ਸੱਚ ਹਨ। ਲੋਕ ਭਵਿੱਖ ਬਾਰੇ ਬਹੁਤ ਵੱਡੀ ਅਨਿਸ਼ਚਿਤਤਾ ਝੱਲ ਸਕਦੇ ਹਨ ਜੇ ਹੁਣ ਦੇ ਪਲ ਵਿੱਚ ਉਨ੍ਹਾਂ ਕੋਲ ਖੜ੍ਹਨ ਲਈ ਕੁਝ ਠੋਸ ਅਤੇ ਭਰੋਸੇਯੋਗ ਹੋਵੇ।
ਕੁਝ ਚੀਜ਼ਾਂ ਜੋ ਤੁਸੀਂ ਜਵਾਬ ਨਾ ਹੁੰਦਿਆਂ ਵੀ ਦੇ ਸਕਦੇ ਹੋ:
- ਦੱਸੋ ਕਿ ਕੀ ਨਹੀਂ ਬਦਲ ਰਿਹਾ। ਲਗਭਗ ਹਰ ਉਥਲ ਪੁਥਲ ਵਿੱਚ ਬਹੁਤੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਹਾਲੇ ਵੀ ਟਿਕੀਆਂ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ। ਇਸ ਹਫ਼ਤੇ ਦਾ ਕੰਮ। ਤੁਸੀਂ ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਨਾਲ ਕਿਵੇਂ ਪੇਸ਼ ਆਉਂਦੇ ਹੋ। ਟੀਮ ਸੱਚਮੁੱਚ ਕਿਸ ਗੱਲ ਵਿੱਚ ਚੰਗੀ ਹੈ। ਜੋ ਉਹੀ ਰਹਿ ਰਿਹਾ ਹੈ ਉਸ ਨੂੰ ਉੱਚੀ ਕਹਿਣਾ ਅਨਿਸ਼ਚਿਤਤਾ ਦੇ ਬੱਦਲ ਨੂੰ ਉਸ ਦੇ ਅਸਲ ਆਕਾਰ ਤੱਕ ਸੁੰਗੇੜ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਆਮ ਤੌਰ ਤੇ ਮਹਿਸੂਸ ਹੋਣ ਨਾਲੋਂ ਛੋਟਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
- ਦਿਸਹੱਦਾ ਛੋਟਾ ਕਰੋ। ਜਦੋਂ ਅਗਲਾ ਸਾਲ ਅਣਜਾਣ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਅਗਲੇ ਦੋ ਹਫ਼ਤਿਆਂ ਵੱਲ ਮੋੜੋ। ਸਾਫ਼ ਅਤੇ ਕੀਤਾ ਜਾ ਸਕਣ ਵਾਲਾ ਨੇੜਲਾ ਟੀਚਾ ਘਬਰਾਈ ਹੋਈ ਊਰਜਾ ਨੂੰ ਕੰਮ ਦੀ ਥਾਂ ਦੇ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਕਿਸੇ ਅਸਲ ਚੀਜ਼ ਵਿੱਚ ਤਰੱਕੀ ਸਮੂਹ ਨੂੰ ਟਿਕਾਉਣ ਦੇ ਸਭ ਤੋਂ ਤੇਜ਼ ਤਰੀਕਿਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਹੈ।
- ਦੱਸੋ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਕੀ ਕਰੋਗੇ ਅਤੇ ਕਦੋਂ। "ਸ਼ੁੱਕਰਵਾਰ ਤੱਕ ਜੋ ਵੀ ਪਤਾ ਲੱਗਾ ਮੈਂ ਦੱਸਾਂਗਾ, ਭਾਵੇਂ ਖ਼ਬਰ ਇਹੀ ਹੋਵੇ ਕਿ ਕੋਈ ਖ਼ਬਰ ਨਹੀਂ।" ਇਮਾਨਦਾਰ ਖ਼ਬਰਾਂ ਦੀ ਭਰੋਸੇਯੋਗ ਲੈਅ ਆਪਣੇ ਆਪ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਸਥਿਰਤਾ ਹੈ। ਇਹ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਚੁੱਪ ਨੂੰ ਡਰ ਨਾਲ ਭਰਨ ਤੋਂ ਰੋਕਦੀ ਹੈ।
- ਆਪਣੀਆਂ ਰੁਟੀਨਾਂ ਬਣਾਈ ਰੱਖੋ। ਹਰ ਹਫ਼ਤੇ ਦੀ ਬੈਠਕ, ਮੀਟਿੰਗ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰਨ ਦਾ ਤਰੀਕਾ, ਛੋਟੀਆਂ ਰਵਾਇਤਾਂ। ਡਾਵਾਂਡੋਲ ਦੌਰ ਵਿੱਚ ਇਹ ਮਾਮੂਲੀ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀਆਂ। ਇਹ ਉਹ ਸਹਾਰੇ ਹਨ ਜੋ ਘਬਰਾਈ ਨਾੜੀ ਪ੍ਰਣਾਲੀ ਨੂੰ ਦੱਸਦੇ ਹਨ ਕਿ ਢਾਂਚਾ ਹਾਲੇ ਖੜ੍ਹਾ ਹੈ।
ਧਿਆਨ ਦਿਓ ਕਿ ਇਸ ਵਿੱਚੋਂ ਕਿਸੇ ਲਈ ਵੀ ਤੁਹਾਨੂੰ ਇਹ ਪਤਾ ਹੋਣ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ ਕਿ ਕਹਾਣੀ ਦਾ ਅੰਤ ਕੀ ਹੈ। ਸਿਰਫ਼ ਇਹ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਵਰਤਮਾਨ ਬਾਰੇ ਇਮਾਨਦਾਰ ਹੋਵੋ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਵਿਹਾਰ ਵਿੱਚ ਭਰੋਸੇਯੋਗ। ਇਹ ਉਹ ਨਿਸ਼ਚਿਤਤਾ ਹੈ ਜੋ ਤੁਸੀਂ ਸੱਚਮੁੱਚ ਦੇ ਸਕਦੇ ਹੋ।
ਸੱਚ ਦੇ ਕੇ ਅਫ਼ਵਾਹਾਂ ਦੀ ਭੁੱਖ ਮਾਰੋ
ਅਨਿਸ਼ਚਿਤਤਾ ਬਹੁਤੀ ਦੇਰ ਖ਼ਾਲੀ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦੀ। ਜਦੋਂ ਲੋਕਾਂ ਕੋਲ ਸੱਚੀ ਜਾਣਕਾਰੀ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ, ਉਹ ਆਪਣੀ ਬਣਾ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਜੋ ਉਹ ਬਣਾਉਂਦੇ ਹਨ ਉਹ ਲਗਭਗ ਹਮੇਸ਼ਾ ਹਕੀਕਤ ਨਾਲੋਂ ਹਨੇਰਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। "ਕੁਝ ਤਬਦੀਲੀਆਂ ਆ ਰਹੀਆਂ ਹਨ" ਵਰਗੀ ਧੁੰਦਲੀ ਗੱਲ ਦੁਪਹਿਰ ਤੱਕ ਇਸ ਪੱਕੇ ਯਕੀਨ ਵਿੱਚ ਬਦਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ਕਿ ਪੂਰੇ ਵਿਭਾਗ ਦੀ ਛਾਂਟੀ ਹੋਣ ਵਾਲੀ ਹੈ। ਕਹਾਣੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਗੱਲਬਾਤਾਂ ਅਤੇ ਗਰੁੱਪ ਚੈਟਾਂ ਵਿੱਚ ਫੈਲਦੀ ਹੈ ਜੋ ਤੁਸੀਂ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਦੇਖੋਗੇ, ਅਤੇ ਜਦੋਂ ਤੱਕ ਤੁਹਾਡੇ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚਦੀ ਹੈ ਉਹ ਤੱਥ ਬਣ ਚੁੱਕੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।
ਤੁਸੀਂ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਗੱਲਾਂ ਕਰਨ ਤੋਂ ਨਹੀਂ ਰੋਕ ਸਕਦੇ। ਪਰ ਤੁਸੀਂ ਕਮਰੇ ਦਾ ਸਭ ਤੋਂ ਭਰੋਸੇਯੋਗ ਸਰੋਤ ਬਣ ਕੇ ਸਭ ਤੋਂ ਭੈੜੀਆਂ ਅਫ਼ਵਾਹਾਂ ਲਈ ਥਾਂ ਘਟਾ ਸਕਦੇ ਹੋ। ਘੱਟ ਨਹੀਂ, ਵੱਧ ਬੋਲੋ। "ਮੈਨੂੰ ਸੱਚਮੁੱਚ ਨਹੀਂ ਪਤਾ, ਅਤੇ ਪਤਾ ਕਰਨ ਲਈ ਮੈਂ ਇਹ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹਾਂ" ਵੀ ਚੁੱਪ ਨਾਲੋਂ ਬਿਹਤਰ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਫ਼ਿਕਰ ਨੂੰ ਬੈਠਣ ਲਈ ਇੱਕ ਇਮਾਨਦਾਰ ਥਾਂ ਦੇ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਖ਼ਿਆਲ ਘੜਨ ਲਈ ਖੁੱਲ੍ਹਾ ਨਹੀਂ ਛੱਡਦਾ। ਜਦੋਂ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਭਰੋਸਾ ਹੋਵੇ ਕਿ ਜੋ ਤੁਹਾਨੂੰ ਪਤਾ ਲੱਗੇਗਾ ਤੁਸੀਂ ਪਹਿਲੇ ਮੌਕੇ ਦੱਸ ਦਿਓਗੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਕਿਆਸ ਲਾਉਣ ਵਿੱਚ ਬਹੁਤ ਘੱਟ ਊਰਜਾ ਲਾਉਂਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਕੰਮ ਕਰਨ ਵਿੱਚ ਬਹੁਤ ਵੱਧ।
ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਭਾਵਨਾਵਾਂ ਰੱਖਣ ਦਿਓ, ਪਰ ਘਬਰਾਹਟ ਨਾ ਫੜੋ
ਦਬਾਅ ਹੇਠ ਸਮੂਹ ਤੁਹਾਡੇ ਕੋਲ ਡਰ, ਖਿਝ ਅਤੇ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਅਜਿਹੇ ਸਵਾਲ ਲਿਆਵੇਗਾ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਜਵਾਬ ਤੁਹਾਡੇ ਕੋਲ ਨਹੀਂ। ਪਹਿਲੀ ਪ੍ਰਤੀਕਿਰਿਆ ਜਾਂ ਤਾਂ ਭਾਵਨਾ ਨੂੰ ਝੱਟ ਠੀਕ ਕਰਨ ਦੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ ("ਫ਼ਿਕਰ ਨਾ ਕਰੋ, ਸਭ ਠੀਕ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ") ਜਾਂ ਉਸ ਨੂੰ ਕੰਧ ਕਰ ਦੇਣ ਦੀ ("ਆਓ ਸਕਾਰਾਤਮਕ ਰਹੀਏ ਅਤੇ ਕੰਮ ਉੱਤੇ ਧਿਆਨ ਦੇਈਏ")। ਦੋਵੇਂ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਅਣਦੇਖਿਆ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਵਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਅਣਦੇਖੇ ਲੋਕ ਜਾਂ ਤਾਂ ਉੱਚੇ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਜਾਂ ਪਾਸੇ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਇੱਕ ਤੀਜਾ ਰਾਹ ਹੈ, ਅਤੇ ਉਹ ਬਹੁਤਾ ਸੁਣਨਾ ਹੈ। ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਔਖੀ ਗੱਲ ਕਹਿਣ ਦਿਓ। "ਇਹ ਬੇਚੈਨ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ" ਜਾਂ "ਮੈਂ ਸਮਝਦਾ ਹਾਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਆਪਣੀ ਭੂਮਿਕਾ ਦੀ ਫ਼ਿਕਰ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਹ ਫ਼ਿਕਰ ਬਿਲਕੁਲ ਵਾਜਬ ਹੈ" ਕਿਸੇ ਵੀ ਹੌਸਲੇ ਵਾਲੇ ਭਾਸ਼ਣ ਤੋਂ ਵੱਧ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਤੁਸੀਂ ਇਹ ਨਹੀਂ ਮੰਨ ਰਹੇ ਕਿ ਤਬਾਹੀ ਆ ਰਹੀ ਹੈ। ਤੁਸੀਂ ਦਿਖਾ ਰਹੇ ਹੋ ਕਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਹਕੀਕਤ ਇਸ ਕਮਰੇ ਵਿੱਚ ਮਨਜ਼ੂਰ ਹੈ। ਅਨਿਸ਼ਚਿਤਤਾ ਵਿੱਚ ਅਗਵਾਈ ਬਾਰੇ Harvard Business Review ਦੀ ਸਲਾਹਾਂ ਦੀ ਇੱਕ ਲੜੀ ਇਹੀ ਗੱਲ ਸਿੱਧੇ ਸ਼ਬਦਾਂ ਵਿੱਚ ਕਹਿੰਦੀ ਹੈ: ਲੋਕ ਜੋ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰ ਰਹੇ ਹਨ ਉਸ ਨੂੰ ਮੰਨੋ, ਜੋ ਨਹੀਂ ਪਤਾ ਉਸ ਬਾਰੇ ਇਮਾਨਦਾਰ ਰਹੋ, ਅਤੇ ਜ਼ਬਰਦਸਤੀ ਦੀ ਖ਼ੁਸ਼ਮਿਜ਼ਾਜੀ ਨਾਲ ਉਸ ਉੱਤੇ ਪਰਦਾ ਨਾ ਪਾਓ।
ਔਖਾ ਹਿੱਸਾ ਦੂਜਾ ਅੱਧ ਹੈ: ਇਹ ਸਭ ਕਰਦਿਆਂ ਟਿਕੇ ਰਹੋ। ਤੁਸੀਂ ਕਿਸੇ ਦੇ ਡਰ ਨਾਲ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹਾਜ਼ਰ ਰਹਿ ਸਕਦੇ ਹੋ ਬਿਨਾਂ ਉਸ ਨੂੰ ਫੜੇ। ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਇੱਕ ਸ਼ਾਂਤ ਕਮਰਾ ਸਮਝੋ ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਉਹ ਆ ਸਕਣ, ਨਾ ਕਿ ਇੱਕ ਸ਼ੀਸ਼ਾ ਜੋ ਘਬਰਾਹਟ ਨੂੰ ਹੋਰ ਵੱਡਾ ਕਰ ਕੇ ਵਾਪਸ ਭੇਜ ਦੇਵੇ। ਜੇ ਤੁਹਾਨੂੰ ਲੱਗੇ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਹੇਠਾਂ ਖਿੱਚੇ ਜਾ ਰਹੇ ਹੋ, ਤਾਂ ਇਹ ਤੁਹਾਡਾ ਇਸ਼ਾਰਾ ਹੈ ਕਿ ਇੱਕ ਕਦਮ ਪਿੱਛੇ ਹਟੋ, ਸਾਹ ਲਓ, ਅਤੇ ਦੂਜਿਆਂ ਨੂੰ ਸੰਭਾਲਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਆਪਣੇ ਪੈਰ ਜਮਾਓ।
ਜਦੋਂ ਕਮਰੇ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜ੍ਹਨਾ ਪਵੇ ਤਾਂ ਇੱਕ ਸਾਦੀ ਤਰਤੀਬ
ਜਦੋਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਸੱਚਮੁੱਚ ਇੱਕ ਫ਼ਿਕਰਮੰਦ ਸਮੂਹ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜ੍ਹਨਾ ਪਵੇ ਅਤੇ ਜਵਾਬ ਤੁਹਾਡੇ ਕੋਲ ਨਾ ਹੋਣ, ਤਾਂ ਇੱਕ ਮੋਟੀ ਜਿਹੀ ਤਰਤੀਬ ਮਦਦ ਕਰਦੀ ਹੈ:
- ਪਹਿਲਾਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਟਿਕਾਓ। ਬੋਲਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਇੱਕ ਹੌਲਾ ਸਾਹ। ਤੁਹਾਡਾ ਸਰੀਰ ਤੁਹਾਡੇ ਸ਼ਬਦਾਂ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਕਮਰੇ ਦਾ ਤਾਪਮਾਨ ਤੈਅ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
- ਸੱਚ ਉਸ ਪੱਧਰ ਤੇ ਦੱਸੋ ਜੋ ਕੰਮ ਆ ਸਕੇ। ਕੀ ਪਤਾ ਹੈ, ਕੀ ਨਹੀਂ ਪਤਾ, ਹੋਰ ਕਦੋਂ ਪਤਾ ਲੱਗੇਗਾ।
- ਕਮਰੇ ਦੀ ਭਾਵਨਾ ਨੂੰ ਮੰਨੋ, ਉਸ ਨੂੰ ਮਿਟਾਉਣ ਦੀ ਕਾਹਲੀ ਨਾ ਕਰੋ।
- ਜੋ ਹਾਲੇ ਵੀ ਠੋਸ ਹੈ ਅਤੇ ਨੇੜਲਾ ਟੀਚਾ ਕੀ ਹੈ, ਉਸ ਵੱਲ ਇਸ਼ਾਰਾ ਕਰੋ।
- ਇੱਕ ਠੋਸ ਵਾਅਦਾ ਕਰੋ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਖ਼ਬਰ ਦਿੰਦੇ ਰਹੋਗੇ, ਅਤੇ ਫਿਰ ਉਸ ਨੂੰ ਨਿਭਾਓ।
ਤੁਸੀਂ ਇਹ ਬੇਦਾਗ਼ ਢੰਗ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕੋਗੇ। ਕੋਈ ਸਵਾਲ ਤੁਹਾਥੋਂ ਖੁੰਝ ਜਾਵੇਗਾ, ਜਾਂ ਤੁਹਾਡੀ ਆਵਾਜ਼ ਸੋਚ ਤੋਂ ਵੱਧ ਕੰਬੇਗੀ। ਇਹ ਠੀਕ ਹੈ, ਅਤੇ ਸੱਚ ਪੁੱਛੋ ਤਾਂ ਇਹ ਇਨਸਾਨੀ ਹੈ ਅਤੇ ਲੋਕ ਇਸ ਉੱਤੇ ਭਰੋਸਾ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਇਹ ਯਾਦ ਨਹੀਂ ਰਹੇਗਾ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਕਿੰਨੇ ਸੋਹਣੇ ਬੋਲੇ। ਯਾਦ ਇਹ ਰਹੇਗਾ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਇਮਾਨਦਾਰ ਸੀ, ਤੁਸੀਂ ਟਿਕੇ ਰਹੇ, ਅਤੇ ਜਦੋਂ ਕਿਹਾ ਸੀ ਉਦੋਂ ਵਾਪਸ ਆਏ।
ਜਦੋਂ ਇਹ ਸਿਰਫ਼ ਇੱਕ ਔਖਾ ਦੌਰ ਨਾ ਹੋਵੇ
ਦੂਜਿਆਂ ਨੂੰ ਟਿਕਾਉਣਾ ਅਸਲ ਕੰਮ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਹ ਤੁਹਾਡੇ ਆਪਣੇ ਭੰਡਾਰ ਵਿੱਚੋਂ ਕੱਢਦਾ ਹੈ। ਆਪਣੀ ਅਨਿਸ਼ਚਿਤਤਾ ਸੰਭਾਲਦੇ ਹੋਏ ਪੂਰੇ ਸਮੂਹ ਨੂੰ ਲੰਮੇ ਅਣਜਾਣ ਦੌਰ ਵਿੱਚੋਂ ਲੰਘਾਉਣਾ ਸਭ ਤੋਂ ਨਿਚੋੜ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਕੰਮਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਸ ਦੀ ਕੀਮਤ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਆਪਣੇ ਅੰਦਰ ਸੰਕੇਤ ਦੇਖੋ: ਉਹ ਡਰ ਜੋ ਹਟਦਾ ਨਹੀਂ, ਉਹ ਨੀਂਦ ਜੋ ਆਉਂਦੀ ਨਹੀਂ, ਉਹ ਸੁੰਨਪਣ ਜਾਂ ਲਗਾਤਾਰ ਤਣਾਅ ਜੋ ਘਰ ਤੱਕ ਨਾਲ ਆਉਂਦਾ ਹੈ। ਸਾਰਿਆਂ ਲਈ ਟਿਕੇ ਹੋਏ ਬੰਦੇ ਬਣਨ ਨਾਲ ਤੁਸੀਂ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਨਹੀਂ ਹੋ ਜਾਂਦੇ। ਅਕਸਰ ਤੁਹਾਡਾ ਖ਼ਤਰਾ ਵਧ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੁਸੀਂ ਵੱਧ ਜਜ਼ਬ ਕਰ ਰਹੇ ਹੋ ਅਤੇ ਘੱਟ ਦੱਸ ਰਹੇ ਹੋ।
ਜੇ ਇਹ ਦਬਾਅ ਤੁਹਾਨੂੰ ਘਸਾ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਕਿਸੇ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕਰੋ, ਕਿਸੇ ਡਾਕਟਰ ਨਾਲ, ਥੈਰੇਪਿਸਟ ਨਾਲ, ਜਾਂ ਹਾਲਾਤ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਦੇ ਕਿਸੇ ਭਰੋਸੇਯੋਗ ਬੰਦੇ ਨਾਲ। ਇਹ ਭੂਮਿਕਾ ਛੱਡਣਾ ਨਹੀਂ। ਇਹੀ ਤਰੀਕਾ ਹੈ ਜਿਸ ਨਾਲ ਤੁਸੀਂ ਉਸ ਵਿੱਚ ਟਿਕੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹੋ। ਜੋ ਟਿਕਾਅ ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਦੇਣਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋ, ਉਹ ਕਿਤੋਂ ਭਰਨਾ ਵੀ ਪੈਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਹ ਦਿਖਾਵਾ ਕਰਨਾ ਕਿ ਤੁਹਾਨੂੰ ਇਸ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ, ਸਭ ਤੋਂ ਪੱਕਾ ਤਰੀਕਾ ਹੈ ਕਿ ਜਦੋਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਧ ਲੋੜ ਹੋਵੇ ਉਦੋਂ ਤੁਹਾਡੇ ਕੋਲ ਕੁਝ ਨਾ ਬਚੇ।
ਕੋਈ ਵੀ ਕਿਸੇ ਸਮੂਹ ਨਾਲ ਵਾਅਦਾ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦਾ ਕਿ ਸਭ ਠੀਕ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ। ਜੋ ਤੁਸੀਂ ਬਣ ਸਕਦੇ ਹੋ ਉਹ ਹੈ ਉਹ ਬੰਦਾ ਜੋ ਸੱਚ ਦੱਸਦਾ ਹੈ, ਢਾਂਚਾ ਸੰਭਾਲਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਔਖੇ ਵੇਲੇ ਗ਼ਾਇਬ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ। ਧੁੰਦ ਵਿੱਚ ਇਹ ਛੋਟੀ ਗੱਲ ਨਹੀਂ। ਤੁਹਾਡੇ ਕੋਲ ਖੜ੍ਹੇ ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਇਹ ਸ਼ਾਇਦ ਨਜ਼ਰ ਆਉਂਦੀ ਸਭ ਤੋਂ ਟਿਕਵੀਂ ਚੀਜ਼ ਹੋਵੇ।
ਸਰੋਤ
- Harvard Business Review, Leaders, It's Time to Build Your Tolerance for Uncertainty
- Harvard Business School Working Knowledge, Four Steps to Building the Psychological Safety That High-Performing Teams Need
- Amy C. Edmondson, Psychological Safety
- Harvard Business Review, Our Favorite Management Tips on Leading Through Uncertainty