ਝਟਪਟ ਸੁਝਾਅ
- ਸਿਰਫ਼ ਕੰਮ ਨਹੀਂ, ਨਤੀਜਾ ਸੌਂਪੋ।
- ਸਿਰ 'ਤੇ ਖੜ੍ਹਨ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਹਾਲ ਪੁੱਛਣ ਦਾ ਦਿਨ ਤੈਅ ਕਰੋ।
- ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਉਸ ਕੰਮ ਤੋਂ ਕਰੋ ਜਿਸਦਾ ਡਰ ਸਭ ਤੋਂ ਘੱਟ ਹੈ।
ਇੱਕ ਖ਼ਾਸ ਪਲ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਜਿੱਥੇ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਕਾਬਲ ਲੋਕ ਠੇਡਾ ਖਾਂਦੇ ਹਨ। ਤੁਸੀਂ ਫ਼ੈਸਲਾ ਕਰ ਲਿਆ ਕਿ ਕੋਈ ਕੰਮ ਟੀਮ ਦੇ ਕਿਸੇ ਜਣੇ ਨੂੰ ਸੌਂਪਣਾ ਹੈ। ਤੁਸੀਂ ਸ਼ਬਦ ਵੀ ਕਹਿ ਦਿੱਤੇ। ਤੇ ਫਿਰ, ਕੁਝ ਘੰਟਿਆਂ ਬਾਅਦ, ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਇਹ ਦੱਸਦਾ ਲੰਮਾ ਸੁਨੇਹਾ ਲਿਖਦੇ ਪਾਉਂਦੇ ਹੋ ਕਿ ਇਸਨੂੰ ਬਿਲਕੁਲ ਕਿਵੇਂ ਕਰਨਾ ਹੈ, ਜਾਂ ਰਾਤ ਨੂੰ ਚੁੱਪ-ਚਾਪ ਉਸਦਾ ਇੱਕ ਹਿੱਸਾ ਮੁੜ ਕਰਦੇ, ਜਾਂ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਇਨਬਾਕਸ ਰਿਫਰੈਸ਼ ਕਰਦੇ ਕਿ ਵੇਖੀਏ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ ਜਾਂ ਨਹੀਂ। ਕੰਮ ਤੁਹਾਡੀ ਥਾਲੀ ਵਿੱਚੋਂ ਚਲਾ ਗਿਆ। ਫ਼ਿਕਰ ਨਹੀਂ ਗਿਆ।
ਜੇ ਇਹ ਤੁਸੀਂ ਹੋ, ਤਾਂ ਮਸਲਾ ਆਮ ਤੌਰ 'ਤੇ ਤੁਹਾਡੇ ਕੰਮ ਸੌਂਪਣ ਦੀ ਤਕਨੀਕ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ। ਮਸਲਾ ਇਸ ਵਿੱਚ ਹੈ ਕਿ ਕੰਮ ਹੱਥੋਂ ਦੇਣਾ ਕਿਸ ਚੀਜ਼ ਨੂੰ ਖ਼ਤਰੇ ਵਿੱਚ ਪਾਉਂਦਾ ਜਾਪਦਾ ਹੈ। ਸਾਡੇ ਵਿੱਚੋਂ ਬਹੁਤਿਆਂ ਲਈ, ਵਧੀਆ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਬੰਦਾ ਹੋਣਾ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਹੋਣ, ਕਦਰ ਪਾਉਣ, ਤੇ ਇਸ ਗੱਲ ਦੇ ਕਾਬੂ ਵਿੱਚ ਹੋਣ ਨਾਲ ਉਲਝਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ ਕਿ ਚੀਜ਼ਾਂ ਖਿੱਲਰਦੀਆਂ ਹਨ ਜਾਂ ਨਹੀਂ। ਇਸ ਲਈ ਜਦੋਂ ਤੁਸੀਂ ਕੰਮ ਅੱਗੇ ਦੇ ਦਿੰਦੇ ਹੋ, ਤੁਹਾਡੇ ਦਿਮਾਗ਼ੀ ਢਾਂਚੇ ਦਾ ਕੋਈ ਹਿੱਸਾ ਇਸਨੂੰ ਖ਼ਤਰਾ ਪੜ੍ਹਦਾ ਹੈ ਤੇ ਖ਼ਤਰੇ ਦੀ ਭਾਲ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਤੁਸੀਂ ਉਸ ਗੰਢ ਦੇ ਬਿਨਾਂ ਕੰਮ ਸੌਂਪਣਾ ਸਿੱਖ ਸਕਦੇ ਹੋ। ਇਸ ਲਈ ਇਹ ਸਮਝਣਾ ਪਵੇਗਾ ਕਿ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਅੰਦਰ ਕੀ ਭੜਕ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਤੇ ਫਿਰ ਸੌਂਪਣ ਦਾ ਅਜਿਹਾ ਤਰੀਕਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਜੋ ਤੁਹਾਡੇ ਫ਼ਿਕਰਮੰਦ ਹਿੱਸੇ ਨੂੰ ਫੜਨ ਲਈ ਘੱਟ ਕੁਝ ਦੇਵੇ।
ਛੱਡਣਾ ਖ਼ਤਰੇ ਵਰਗਾ ਕਿਉਂ ਲੱਗਦਾ ਹੈ
ਜੋ ਹੋ ਰਿਹਾ ਹੈ ਉਸਦੇ ਇਮਾਨਦਾਰ ਰੂਪ ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰੋ, ਕਿਉਂਕਿ ਆਮ ਸਲਾਹ (“ਬੱਸ ਆਪਣੀ ਟੀਮ 'ਤੇ ਭਰੋਸਾ ਕਰੋ!”) ਇਸਦੇ ਬਿਲਕੁਲ ਉੱਪਰੋਂ ਲੰਘ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਜਦੋਂ ਤੁਸੀਂ ਕੰਮ ਆਪ ਕਰਦੇ ਹੋ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਪੱਕ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਪਤਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਤੁਹਾਡੇ ਮਿਆਰ 'ਤੇ ਪੂਰਾ ਉਤਰੇਗਾ, ਪਤਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਕਦੋਂ ਮੁੱਕੇਗਾ, ਪਤਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਕੁਝ ਖੁੰਝਿਆ ਨਹੀਂ। ਕੰਮ ਸੌਂਪਣਾ ਉਸ ਪੱਕ ਦੇ ਬਦਲੇ ਅਣਜਾਣਿਆ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਕੋਈ ਹੋਰ ਉਸਨੂੰ ਆਪਣੇ ਢੰਗ ਨਾਲ ਕਰੇਗਾ, ਆਪਣੇ ਸਮੇਂ 'ਤੇ, ਅਜਿਹੇ ਮਿਆਰ 'ਤੇ ਜੋ ਤੁਹਾਨੂੰ ਅਜੇ ਪੂਰਾ ਦਿਸਦਾ ਨਹੀਂ। ਜਿਸ ਕਿਸੇ ਦੇ ਸੁਭਾਅ ਵਿੱਚ ਥੋੜ੍ਹੀ ਚਿੰਤਾ ਹੈ, ਉਸ ਲਈ ਬੇਯਕੀਨੀ ਆਪ ਹੀ ਟਰਿੱਗਰ ਹੈ। ਜੋ ਬੇਚੈਨੀ ਤੁਸੀਂ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਦੇ ਹੋ, ਉਹ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਇਸ ਬਾਰੇ ਨਹੀਂ ਕਿ ਤੁਹਾਡਾ ਸਾਥੀ ਕਾਬਲ ਹੈ ਜਾਂ ਨਹੀਂ। ਉਹ ਨਾ ਜਾਣਨ ਬਾਰੇ ਹੈ, ਤੇ ਨਾ ਜਾਣਨ ਦੇ ਅਸੁਰੱਖਿਅਤ ਲੱਗਣ ਬਾਰੇ।
ਇਹ ਉਹੀ ਮਸ਼ੀਨਰੀ ਹੈ ਜੋ ਸੰਪੂਰਨਤਾਵਾਦ ਦੇ ਹੇਠਾਂ ਹੈ। Cleveland Clinic ਉਨ੍ਹਾਂ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਕਦੇ-ਕਦੇ ਹਾਈ-ਫੰਕਸ਼ਨਿੰਗ ਐਂਗਜ਼ਾਇਟੀ ਕਹੀ ਜਾਂਦੀ ਹਾਲਤ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਇੰਝ ਦੱਸਦਾ ਹੈ: ਬਾਹਰੋਂ ਸ਼ਾਂਤ ਤੇ ਸਲੀਕੇ ਵਾਲੇ ਦਿਸਦੇ ਹਨ ਜਦਕਿ ਅੰਦਰੋਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਹੋਰ-ਹੋਰ ਧੱਕੀ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਹੱਦੋਂ ਵੱਧ ਸੰਪੂਰਨਤਾ ਪਿੱਛੇ ਭੱਜਦੇ ਹਨ ਤੇ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਨਾਂਹ ਕਹਿਣਾ ਜਾਂ ਪਿੱਛੇ ਹਟਣਾ ਸੱਚਮੁੱਚ ਔਖਾ ਹੈ। ਜੇ ਇੰਜਣ ਇਹੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਹਰ ਕੰਮ ਆਪਣੇ ਕੋਲ ਰੱਖਣਾ ਚਿੰਤਾ ਨੂੰ ਇੱਕ ਮਿੰਟ ਲਈ ਚੁੱਪ ਰੱਖਣ ਦਾ ਤਰੀਕਾ ਹੈ। ਰਾਹਤ ਅਸਲੀ ਹੈ। ਪਰ ਇਹ ਫੰਦਾ ਵੀ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਜਿੰਨਾ ਵੱਧ ਤੁਸੀਂ ਫੜੋਗੇ, ਓਨਾ ਵੱਧ ਫੜਨ ਨੂੰ ਹੋਵੇਗਾ, ਤੇ ਤੁਸੀਂ ਥੱਕ ਕੇ ਸੜ ਜਾਣ ਦੇ ਓਨੇ ਹੀ ਨੇੜੇ ਖਿਸਕਦੇ ਜਾਓਗੇ।
ਇੱਕ ਪਛਾਣ ਵਾਲਾ ਹਿੱਸਾ ਵੀ ਹੈ। ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਆਗੂ ਬਣਦੇ ਹੀ ਇਸ ਲਈ ਹਨ ਕਿ ਉਹ ਕੰਮ ਕਰਨ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਸਨ। Harvard Business Review ਕਰਨ ਤੋਂ ਅਗਵਾਈ ਵੱਲ ਜਾਣ ਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਔਖੇ ਪੜਾਵਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਕੁਝ ਇਸ ਲਈ ਕਿ ਜਿਹੜਾ ਹੁਨਰ ਤੁਹਾਨੂੰ ਇੱਥੇ ਲਿਆਇਆ, ਯਾਨੀ ਕੰਮ ਉੱਤੇ ਤੁਹਾਡੇ ਆਪਣੇ ਦੋ ਹੱਥ, ਹੁਣ ਉਹੀ ਚੀਜ਼ ਹੈ ਜੋ ਤੁਹਾਨੂੰ ਹੇਠਾਂ ਰੱਖਣੀ ਪੈਣੀ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਕੰਮ ਕਰਨਾ ਹੀ ਉਹ ਢੰਗ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇ ਜਿਸ ਨਾਲ ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੀ ਕੀਮਤ ਮਹਿਸੂਸ ਕੀਤੀ, ਤਾਂ ਉਸਨੂੰ ਅੱਗੇ ਦੇਣਾ ਆਪਣੀ ਕਦਰ ਦਾ ਸਬੂਤ ਮਿਟਾਉਣ ਵਰਗਾ ਲੱਗ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ ਚੁਭੇ ਤਾਂ ਹੈਰਾਨੀ ਕੀ।
ਤੁਸੀਂ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਕੀ ਦੇ ਰਹੇ ਹੋ (ਤੇ ਕੀ ਨਹੀਂ)
ਇੱਕ ਨਵੀਂ ਨਜ਼ਰ ਜੋ ਇਸ ਵਿੱਚੋਂ ਕੁਝ ਸੇਕ ਕੱਢ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਕੰਮ ਸੌਂਪਣਾ ਕਿਸੇ ਕੰਮ ਨੂੰ ਪਹਾੜੀ ਤੋਂ ਸੁੱਟ ਕੇ ਦੁਆ ਕਰਨਾ ਨਹੀਂ। ਇਹ ਨਤੀਜੇ ਦੀ ਮਾਲਕੀ ਅੱਗੇ ਦੇਣਾ ਹੈ, ਆਪ ਸਹਾਰੇ ਵਜੋਂ ਹਾਜ਼ਰ ਰਹਿੰਦਿਆਂ। ਤੁਸੀਂ ਗ਼ਾਇਬ ਨਹੀਂ ਹੋ ਰਹੇ। ਤੁਸੀਂ ਆਪਣਾ ਕੰਮ “ਇਹ ਕਰੋ” ਤੋਂ ਬਦਲ ਕੇ “ਇਸਨੂੰ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਤਿਆਰ ਕਰੋ ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਵਿੱਚ ਰਹੋ” ਕਰ ਰਹੇ ਹੋ।
ਇਹ ਫ਼ਰਕ ਇਸ ਲਈ ਅਹਿਮ ਹੈ ਕਿ ਤੁਹਾਡੇ ਸਿਰ ਵਿਚਲੀ ਫ਼ਿਕਰਮੰਦ ਕਹਾਣੀ ਆਮ ਤੌਰ 'ਤੇ ਪਹਾੜੀ ਵਾਲਾ ਰੂਪ ਹੁੰਦੀ ਹੈ: ਮੈਂ ਦੇ ਦਿੱਤਾ, ਸਾਰਾ ਕਾਬੂ ਗੁਆ ਲਿਆ, ਤੇ ਜੇ ਵਿਗੜਿਆ ਤਾਂ ਏਨੀ ਦੇਰ ਨਾਲ ਪਤਾ ਲੱਗੇਗਾ ਕਿ ਸੰਭਾਲਿਆ ਨਹੀਂ ਜਾਣਾ। ਇਹੀ ਕਹਾਣੀ ਤੁਹਾਨੂੰ ਸਿਰ 'ਤੇ ਖੜ੍ਹਾ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਪਰ ਚੰਗਾ ਕੰਮ-ਸੌਂਪਣਾ ਇੰਝ ਨਹੀਂ ਚੱਲਦਾ। ਚੰਗਾ ਕੰਮ-ਸੌਂਪਣਾ ਬਿਲਕੁਲ ਉਹੀ ਦਿੱਖ ਪਹਿਲਾਂ ਤੋਂ, ਜਾਣ-ਬੁੱਝ ਕੇ ਉਸਾਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ ਜੋ ਤੁਹਾਨੂੰ ਸ਼ਾਂਤ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਜੋ ਬਾਅਦ ਵਿੱਚ ਉਸਦੇ ਮਗਰ ਭੱਜਣਾ ਨਾ ਪਵੇ।
ਇਸਨੂੰ ਕਾਬੂ ਤੇ ਅਸਰ ਵਿਚਲੇ ਫ਼ਰਕ ਵਾਂਗ ਸੋਚੋ। ਕੋਈ ਹੋਰ ਕੰਮ ਕਿਵੇਂ ਕਰਦਾ ਹੈ ਇਹ ਤੁਸੀਂ ਕਾਬੂ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦੇ। ਪਰ ਤੁਸੀਂ ਇਸਨੂੰ ਜ਼ੋਰਦਾਰ ਢੰਗ ਨਾਲ ਘੜ ਸਕਦੇ ਹੋ: ਸਾਫ਼ ਦੱਸ ਕੇ ਕਿ “ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹੋ ਗਿਆ” ਕਿਹੋ ਜਿਹਾ ਦਿਸਦਾ ਹੈ, ਇਹ ਤੈਅ ਕਰਕੇ ਕਿ ਹਾਲ ਕਦੋਂ ਪੁੱਛੋਗੇ, ਤੇ ਅਜਿਹਾ ਬੰਦਾ ਬਣ ਕੇ ਜਿਸ ਤੋਂ ਪੁੱਛਣ ਵਿੱਚ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਡਰ ਨਾ ਲੱਗੇ। ਕਾਬੂ ਫੜੀ ਰੱਖਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਤੁਹਾਨੂੰ ਥਕਾਉਂਦੀ ਹੈ। ਅਸਰ ਉਸਾਰਨਾ ਹੀ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਨਤੀਜੇ ਦੀ ਰਾਖੀ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਸੌਂਪਣ ਦਾ ਅਜਿਹਾ ਤਰੀਕਾ ਜੋ ਤੁਹਾਨੂੰ ਸ਼ਾਂਤ ਕਰੇ
ਕੰਮ ਸੌਂਪਣ ਦੀ ਬਹੁਤੀ ਚਿੰਤਾ ਇਸ ਤੋਂ ਆਉਂਦੀ ਹੈ ਕਿ ਜਾਣਕਾਰੀ ਬਹੁਤ ਘੱਟ ਦਿੱਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ਤੇ ਫਿਰ ਉਹ ਪਾੜਾ ਨਿਗਰਾਨੀ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਲਾਜ ਹੈ ਸਪੱਸ਼ਟਤਾ ਸ਼ੁਰੂ ਵਿੱਚ ਲੱਦ ਦੇਣਾ। ਸ਼ੁਰੂ ਵਿੱਚ ਵੱਧ ਧਿਆਨ ਲਾਓ ਤਾਂ ਜੋ ਬਾਅਦ ਵਿੱਚ ਵਧੇਰੇ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਛੱਡ ਸਕੋ। ਜੋ ਸੌਂਪਣਾ ਤੁਹਾਡੇ ਨਸਾਂ ਨੂੰ ਟਿਕਾਉਂਦਾ ਹੈ ਉਸ ਵਿੱਚ ਆਮ ਤੌਰ 'ਤੇ ਇਹ ਟੁਕੜੇ ਹੁੰਦੇ ਹਨ।
- ਕੰਮ ਨਹੀਂ, ਅਸਲ ਨਤੀਜੇ ਦਾ ਨਾਂ ਲਓ। ਸਿਰਫ਼ “ਡੈੱਕ ਬਣਾ ਦਿਓ” ਨਾ ਕਹੋ। ਦੱਸੋ ਕਿ ਇਹ ਕਿਸ ਲਈ ਹੈ, ਕਿਸ ਵਾਸਤੇ ਹੈ, ਤੇ ਚੰਗਾ ਰੂਪ ਕੀ ਹਾਸਲ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਲੋਕ ਉਹ ਮਿਆਰ ਨਹੀਂ ਛੂਹ ਸਕਦੇ ਜੋ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਦਿਸਦਾ ਹੀ ਨਹੀਂ। ਜਦੋਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮੰਜ਼ਿਲ ਸਮਝ ਆ ਜਾਵੇ, ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਸਾਰੇ ਛੋਟੇ ਪਲਾਂ ਵਿੱਚ ਬਿਹਤਰ ਫ਼ੈਸਲੇ ਲੈਂਦੇ ਹਨ ਜਿੱਥੇ ਤੁਸੀਂ ਹਾਜ਼ਰ ਨਹੀਂ ਹੋਵੋਗੇ।
- ਦੱਸੋ ਕੀ ਪੱਕਾ ਹੈ ਤੇ ਕੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਹੈ। ਜਿਹੜੀਆਂ ਥੋੜ੍ਹੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਸੱਚਮੁੱਚ ਹਿੱਲ ਨਹੀਂ ਸਕਦੀਆਂ (ਕੋਈ ਪੱਕੀ ਆਖ਼ਰੀ ਤਾਰੀਖ਼, ਬ੍ਰਾਂਡ ਦਾ ਨਿਯਮ, ਕੋਈ ਅੰਕੜਾ ਜੋ ਸਹੀ ਹੋਣਾ ਹੀ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ) ਉਨ੍ਹਾਂ ਬਾਰੇ ਇਮਾਨਦਾਰ ਰਹੋ, ਤੇ ਫਿਰ ਬਾਕੀ ਹਰ ਚੀਜ਼ ਉੱਤੇ ਅਸਲ ਖੁੱਲ੍ਹ ਦੇ ਦਿਓ। ਜੇ ਹਰ ਵੇਰਵਾ ਪੱਕਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਤੁਸੀਂ ਕੰਮ ਸੌਂਪਿਆ ਨਹੀਂ, ਬੱਸ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਰਿਮੋਟ ਕੰਟਰੋਲ ਬਣਾ ਲਿਆ ਹੈ। ਖੁੱਲ੍ਹ ਹੀ ਅਸਲ ਗੱਲ ਹੈ।
- ਲੋੜ ਪੈਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਹਾਲ ਪੁੱਛਣ ਦੇ ਦਿਨ ਤੈਅ ਕਰੋ। ਚਿੰਤਾ ਲਈ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਧ ਕੰਮ ਇਹੀ ਕਦਮ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਸਿਰ 'ਤੇ ਖੜ੍ਹਨ ਜਾਂ ਬਿਲਕੁਲ ਚੁੱਪ ਹੋ ਜਾਣ ਦੀ ਥਾਂ ਉੱਚੀ ਬੋਲ ਕੇ ਤਾਲ ਤੈਅ ਕਰੋ: “ਬੁੱਧਵਾਰ ਗੱਲ ਕਰਦੇ ਹਾਂ, ਤੇ ਜੇ ਉਸ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਕਿਤੇ ਕੰਧ ਆ ਜਾਵੇ ਤਾਂ ਜਦੋਂ ਮਰਜ਼ੀ ਸੁਨੇਹਾ ਭੇਜਿਓ।” ਹੁਣ ਤੁਹਾਡੇ ਦਿਮਾਗ਼ ਕੋਲ “ਕਿਵੇਂ ਚੱਲ ਰਿਹਾ ਹੈ” ਦਾ ਤੈਅਸ਼ੁਦਾ ਜਵਾਬ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਉਹ ਹਰ ਘੰਟੇ ਪੁੱਛਣੋਂ ਹਟ ਸਕਦਾ ਹੈ।
- ਰੱਸੀ ਬੰਦੇ ਦੇ ਹਿਸਾਬ ਨਾਲ ਮਿਣੋ। ਪਹਿਲੀ ਵਾਰ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਸਾਲਾਂ ਤੋਂ ਕਰ ਰਹੇ ਬੰਦੇ ਨਾਲੋਂ ਵੱਧ ਸਹਾਰਾ-ਵਾੜ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਵੱਧ ਢਾਂਚਾ ਬੇਭਰੋਸਗੀ ਨਹੀਂ, ਤੇ ਘੱਟ ਢਾਂਚਾ ਲਾਪਰਵਾਹੀ ਨਹੀਂ। ਇਹ ਬੱਸ ਮੇਲ ਬਿਠਾਉਣਾ ਹੈ। ਨਵਿਆਂ ਨੂੰ ਪਹਿਲਾਂ ਹਾਲ-ਪੁੱਛ ਤੇ ਸਾਫ਼ ਮਿਸਾਲਾਂ ਦਿਓ, ਤੇ ਜਿਵੇਂ-ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਭਰੋਸਾ ਕਮਾਉਣ, ਵਿੱਥ ਵਧਾਉਂਦੇ ਜਾਓ।
- ਸਿਰਫ਼ ਕੰਮ ਨਹੀਂ, ਅਧਿਕਾਰ ਵੀ ਸੌਂਪੋ। ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਕੰਮ ਦੇ ਕੇ ਹਰ ਛੋਟਾ ਫ਼ੈਸਲਾ ਵਾਪਸ ਆਪਣੇ ਕੋਲੋਂ ਕਰਵਾਉਂਦੇ ਹੋ, ਤਾਂ ਤੁਸੀਂ ਉਹ ਹਿੱਸਾ ਆਪਣੇ ਕੋਲ ਰੱਖ ਲਿਆ ਜੋ ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਿਚੋੜਦਾ ਹੈ ਤੇ ਸਿਰਫ਼ ਟਾਈਪਿੰਗ ਅੱਗੇ ਦਿੱਤੀ ਹੈ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਉਹ ਗੱਲਾਂ ਤੈਅ ਕਰਨ ਦਿਓ ਜੋ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪੱਧਰ ਨੂੰ ਤੈਅ ਕਰਨੀਆਂ ਚਾਹੀਦੀਆਂ ਹਨ। ਇਹੀ ਤੁਹਾਡਾ ਧਿਆਨ ਉਸ ਕੰਮ ਲਈ ਖਾਲੀ ਕਰਦਾ ਹੈ ਜੋ ਸਿਰਫ਼ ਤੁਸੀਂ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹੋ।
ਵੇਖੋ ਇਹ ਕੀ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਸ਼ੁਰੂ ਵਿੱਚ ਸਪੱਸ਼ਟਤਾ ਨਾਲ ਖੁੱਲ੍ਹ-ਦਿਲੀ ਵਰਤ ਕੇ ਤੁਸੀਂ ਅਖ਼ੀਰ ਵਿੱਚ ਪਿੱਛੇ ਹਟਣ ਦਾ ਹੱਕ ਕਮਾ ਲੈਂਦੇ ਹੋ। ਜੋ ਇੱਕ ਹਾਲ-ਪੁੱਛ ਤੁਸੀਂ ਤੈਅ ਕੀਤੀ, ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਸਾਂ ਦੀ ਥਾਂ ਲੈ ਲੈਂਦੀ ਹੈ ਜੋ ਤੁਸੀਂ ਘਬਰਾਹਟ ਵਿੱਚ ਕਰ ਬੈਠਦੇ।
ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਉਸ ਚੀਜ਼ ਤੋਂ ਕਰੋ ਜਿਸਦਾ ਡਰ ਸਭ ਤੋਂ ਘੱਟ ਹੈ
ਜੇ ਸਾਰਾ ਖ਼ਿਆਲ ਹੀ ਤੁਹਾਨੂੰ ਕੱਸ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਸ ਕੰਮ ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਨਾ ਕਰੋ ਜਿਸ ਨਾਲ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਧ ਮੋਹ ਹੈ। ਉਸ ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰੋ ਜੋ ਤੁਹਾਡੀਆਂ ਨਸਾਂ ਲਈ ਘੱਟ ਦਾਅ ਵਾਲਾ ਹੈ ਪਰ ਗਿਣੇ ਜਾਣ ਜੋਗਾ ਅਸਲੀ ਹੈ। ਤੁਸੀਂ ਆਦਤ ਉਸਾਰ ਰਹੇ ਹੋ ਤੇ ਸਬੂਤ ਇਕੱਠੇ ਕਰ ਰਹੇ ਹੋ, ਤੇ ਤੁਹਾਨੂੰ ਛੇਤੀ ਇਹ ਸਬੂਤ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਛੱਡਣਾ ਝੱਲਿਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ।
ਥਾਲੀ ਵਿਚਲੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਛਾਂਟਣ ਦਾ ਇੱਕ ਸੌਖਾ ਢੰਗ: ਕਿਹੜੇ ਕੰਮ ਸਿਰਫ਼ ਤੁਹਾਡੇ ਕੋਲ ਹੀ ਲੋੜੀਂਦਾ ਪਿਛੋਕੜ ਜਾਂ ਅਧਿਕਾਰ ਹੋਣ ਕਰਕੇ ਹਨ, ਤੇ ਕਿਹੜੇ ਤੁਸੀਂ ਜ਼ਿਆਦਾਤਰ ਆਦਤ ਵਜੋਂ ਫੜੀ ਬੈਠੇ ਹੋ, ਜਾਂ ਇਸ ਲਈ ਕਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਅੱਗੇ ਦੇਣਾ ਅਸਹਿਜ ਲੱਗਦਾ ਹੈ? ਪਹਿਲਾ ਟੋਲਾ ਫ਼ਿਲਹਾਲ ਸੱਚਮੁੱਚ ਤੁਹਾਡਾ ਹੈ। ਦੂਜਾ ਤੁਹਾਡੀ ਸੌਂਪਣ ਵਾਲੀ ਸੂਚੀ ਹੈ, ਤੇ ਉਹ ਲਗਭਗ ਹਮੇਸ਼ਾ ਤੁਹਾਡੇ ਖ਼ਿਆਲ ਨਾਲੋਂ ਲੰਮੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਉਹ ਦੁਹਰਾਈ ਜਾਂਦੀ ਰਿਪੋਰਟ ਜੋ ਲਿਖਣ ਲਈ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਖ਼ਾਸ ਤੁਸੀਂ ਨਹੀਂ ਚਾਹੀਦੇ। ਉਹ ਬੱਝੀ ਹੋਈ ਮੀਟਿੰਗ ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਤੁਸੀਂ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਨੂੰ ਭੇਜ ਸਕਦੇ ਹੋ। ਉਹ ਕਿਸਮ ਦਾ ਕੰਮ ਜੋ ਪੰਜ ਮਿੰਟ ਦੀ ਗੱਲਬਾਤ ਵਿੱਚ ਸਮਝਾਇਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਇਹੀ ਥਾਂਵਾਂ ਹਨ ਜਿੱਥੇ ਅਭਿਆਸ ਕਰਨਾ ਹੈ।
ਇੱਥੇ ਇੱਕ ਧੀਮਾ ਫ਼ਾਇਦਾ ਵੀ ਹੈ ਜੋ ਫ਼ਿਕਰ ਵਿੱਚ ਖੁੰਝ ਜਾਣਾ ਸੌਖਾ ਹੈ। ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਅਸਲੀ ਕੰਮ ਸੌਂਪਣਾ ਉਨ੍ਹਾਂ ਮੁੱਖ ਢੰਗਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਹੈ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਲੋਕ ਵਧਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਕੰਮ ਤੁਹਾਨੂੰ ਰੋਜ਼ ਦਾ ਲੱਗਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਲਈ ਉਹ ਖਿੱਚ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ ਜੋ ਉਸਦਾ ਭਰੋਸਾ ਤੇ ਹੁਨਰ ਉਸਾਰੇ। ਜਦੋਂ ਤੁਸੀਂ ਸਭ ਕੁਝ ਇਸ ਲਈ ਫੜੀ ਰੱਖਦੇ ਹੋ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਤੇਜ਼ ਕਰ ਲੈਂਦੇ ਹੋ, ਤਾਂ ਤੁਸੀਂ ਸਿਰਫ਼ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਸਾੜ ਰਹੇ, ਤੁਸੀਂ ਚੁੱਪ-ਚਾਪ ਆਪਣੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਉੱਤੇ ਛੱਤ ਪਾ ਰਹੇ ਹੋ। ਛੱਡਣਾ ਹੀ ਉਹ ਢੰਗ ਹੈ ਜਿਸ ਨਾਲ ਤੁਸੀਂ ਛੱਤ ਬਣਨੋਂ ਹਟਦੇ ਹੋ।
ਇਸ ਹਫ਼ਤੇ ਇੱਕ ਕੰਮ ਸੌਂਪ ਕੇ ਵੇਖੋ। ਦੂਜੇ ਟੋਲੇ ਵਿੱਚੋਂ ਕੁਝ ਚੁਣੋ, ਉੱਪਰ ਦਿੱਤੇ ਕਦਮ ਵਰਤੋ, ਤੇ ਧਿਆਨ ਦਿਓ ਕਿ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਕੀ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਬਨਾਮ ਜੋ ਤੁਹਾਨੂੰ ਡਰ ਸੀ। ਉਹ ਪਾੜਾ, ਧੜਕੂ ਤੇ ਹਕੀਕਤ ਵਿਚਕਾਰ, ਪੂਰਾ ਸਬਕ ਉਹੀ ਹੈ।
ਜਦੋਂ ਉਹ ਕੰਮ ਤੁਹਾਡੇ ਢੰਗ ਨਾਲੋਂ ਵੱਖਰਾ ਕਰਨ
ਇਹ ਉਹ ਪਰਖ ਹੈ ਜੋ ਸੱਚਮੁੱਚ ਕੰਮ ਸੌਂਪਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਸਿਰਫ਼ ਸੌਂਪਣ ਦਾ ਢੌਂਗ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਤੋਂ ਵੱਖ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਤੁਹਾਡਾ ਸਾਥੀ ਅਜਿਹਾ ਕੰਮ ਦਿੰਦਾ ਹੈ ਜੋ ਚੰਗਾ ਹੈ, ਤੇ ਉਸ ਤੋਂ ਵੱਖਰਾ ਜਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਕਰਦੇ। ਗ਼ਲਤ ਨਹੀਂ। ਬੱਸ ਤੁਹਾਡਾ ਨਹੀਂ।
ਫ਼ਿਕਰਮੰਦ ਝਟਕਾ ਇਹ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਸਨੂੰ “ਠੀਕ” ਕਰਕੇ ਵਾਪਸ ਆਪਣੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਲੈ ਆਈਏ। ਇਸਦਾ ਡਟ ਕੇ ਵਿਰੋਧ ਕਰੋ। ਹਰ ਵਾਰ ਜਦੋਂ ਤੁਸੀਂ ਸੌਂਪਿਆ ਕੰਮ ਆਪਣੇ ਸੁਆਦ ਮੁਤਾਬਕ ਮੁੜ ਕਰਦੇ ਹੋ, ਤੁਸੀਂ ਉਸ ਬੰਦੇ ਨੂੰ ਦੋ ਗੱਲਾਂ ਸਿਖਾਉਂਦੇ ਹੋ: ਕਿ ਉਸਦੀ ਪਰਖ ਦੀ ਕੋਈ ਗਿਣਤੀ ਨਹੀਂ, ਤੇ ਕਿ ਤੁਹਾਨੂੰ ਕੰਮ ਦੇਣ ਦਾ ਕੋਈ ਮਤਲਬ ਨਹੀਂ ਕਿਉਂਕਿ ਤੁਸੀਂ ਵਾਪਸ ਲੈ ਹੀ ਲੈਣਾ ਹੈ। ਕੁਝ ਵਾਰ ਇਹ ਕਰੋ ਤੇ ਉਹ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਨੀ ਛੱਡ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਫਿਰ ਸਾਰਾ ਕੰਮ ਮੁੜ ਤੁਸੀਂ ਕਰ ਰਹੇ ਹੋ ਤੇ ਇਸਨੂੰ ਟੀਮ ਦਾ ਮਸਲਾ ਕਹਿ ਰਹੇ ਹੋ।
ਇੱਥੇ ਦੋ ਸਵਾਲ ਵੱਖ ਕਰਨੇ ਕੰਮ ਆਉਂਦੇ ਹਨ। ਕੀ ਇਹ ਅਸਲ ਮਿਆਰ 'ਤੇ ਪੂਰਾ ਉਤਰਿਆ, ਉਹ ਜੋ ਨਤੀਜੇ ਨਾਲ ਬੱਝਾ ਹੈ? ਜਾਂ ਇਹ ਬੱਸ ਤੁਹਾਡੀ ਨਿੱਜੀ ਪਸੰਦ ਨਾਲ ਮੇਲ ਨਹੀਂ ਖਾਧਾ? ਪਹਿਲੇ ਉੱਤੇ ਡਟੇ ਰਹੋ। ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿਓ, ਭਾਵੇਂ ਥੋੜ੍ਹੀ ਕਾਂਬਾ ਜਿਹੀ ਛਿੜੇ। ਕੰਮ ਨੂੰ ਵੱਖਰੇ ਢੰਗ ਨਾਲ ਹੁੰਦਾ ਵੇਖਣ ਦੀ ਬੇਚੈਨੀ ਹੀ ਉਹ ਪੱਠਾ ਹੈ ਜੋ ਤੁਸੀਂ ਬਣਾਉਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰ ਰਹੇ ਹੋ।
ਗ਼ਲਤੀਆਂ ਵੀ ਹੋਣਗੀਆਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਅਸਲੀ ਕੰਮ ਸੌਂਪਣਾ ਇੰਝ ਹੀ ਦਿਸਦਾ ਹੈ। ਪਹਿਲੀ ਵਾਰ ਜਦੋਂ ਕੋਈ ਗੜਬੜ ਕਰੇ ਤਾਂ ਤੁਹਾਡਾ ਹੁੰਗਾਰਾ ਅੱਗੇ ਦੇ ਸਾਰੇ ਮੌਸਮ ਦਾ ਰੁਖ਼ ਤੈਅ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। Amy Edmondson, Harvard ਦੀ ਖੋਜਕਾਰ ਜਿਸਨੇ ਮਨੋਵਿਗਿਆਨਕ ਸੁਰੱਖਿਆ ਦਾ ਸੰਕਲਪ ਦਿੱਤਾ, ਨੇ ਪਾਇਆ ਕਿ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਟੀਮਾਂ ਉਹ ਨਹੀਂ ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਘੱਟ ਗ਼ਲਤੀਆਂ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ, ਸਗੋਂ ਉਹ ਹਨ ਜਿੱਥੇ ਲੋਕ ਗ਼ਲਤੀਆਂ ਲੁਕਾਉਣ ਦੀ ਥਾਂ ਛੇਤੀ ਸਾਹਮਣੇ ਲਿਆਉਣ ਜੋਗੇ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਜੇ ਕਿਸੇ ਦੇ ਠੇਡੇ ਉੱਤੇ ਤੁਹਾਡਾ ਹੁੰਗਾਰਾ ਝਪਟ ਕੇ ਕੰਮ ਵਾਪਸ ਲੈਣਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਤੁਸੀਂ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਮਸਲੇ ਓਦੋਂ ਤੱਕ ਲੁਕਾਉਣਾ ਸਿਖਾਉਂਦੇ ਹੋ ਜਦੋਂ ਤੱਕ ਉਹ ਲੁਕਾਏ ਨਹੀਂ ਜਾ ਸਕਦੇ। ਜੇ ਤੁਹਾਡਾ ਹੁੰਗਾਰਾ ਹੈ “ਠੀਕ ਹੈ, ਸੁਲਝਾ ਲੈਂਦੇ ਹਾਂ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਕੀ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ,” ਤਾਂ ਤੁਸੀਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸਿਖਾਉਂਦੇ ਹੋ ਕਿ ਮੁਸੀਬਤ ਓਦੋਂ ਲੈ ਕੇ ਆਉਣ ਜਦੋਂ ਉਹ ਅਜੇ ਛੋਟੀ ਹੈ। ਇੱਕ ਤੁਹਾਨੂੰ ਰਾਤਾਂ ਜਗਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਦੂਜਾ ਸੌਣ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਉਹ ਹਿੱਸਾ ਜੋ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਤੁਹਾਡੇ ਬਾਰੇ ਹੈ
ਇੱਥੇ ਇੱਕ ਧੀਮੀ ਪਰਤ ਹੈ, ਤੇ ਉਸਦਾ ਸਾਫ਼ ਨਾਂ ਲੈਣਾ ਬਣਦਾ ਹੈ। ਕਦੇ-ਕਦੇ ਕੰਮ ਸੌਂਪਣ ਦਾ ਵਿਰੋਧ ਕੰਮ ਬਾਰੇ ਹੁੰਦਾ ਹੀ ਨਹੀਂ। ਗੱਲ ਇਹ ਹੁੰਦੀ ਹੈ ਕਿ ਕੰਮਾਂ ਵਿੱਚ ਦੱਬੇ ਰਹਿਣਾ ਤੁਹਾਨੂੰ ਇੱਕ ਵਧੇਰੇ ਔਖੇ, ਵਧੇਰੇ ਖੁੱਲ੍ਹੇ ਵਿੱਚ ਖੜ੍ਹੇ ਕੰਮ ਤੋਂ ਬਚਾਈ ਰੱਖਦਾ ਹੈ: ਅਗਵਾਈ। ਕਰਨਾ ਠੋਸ ਹੈ, ਸ਼ਾਬਾਸ਼ੀ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਹੈ। ਮਾਇਨੇ ਰੱਖਦੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਦੂਜਿਆਂ ਦੇ ਹੱਥ ਸੌਂਪਣਾ ਬੇਯਕੀਨ ਹੈ ਤੇ ਦਿਲ ਖੋਲ੍ਹਣ ਵਾਲਾ। ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਪਸੰਦ ਕਰਨਾ ਸਮਝ ਆਉਂਦਾ ਹੈ। ਬੱਸ ਉਸ ਨਾਲ ਕੁਝ ਵਧਦਾ ਨਹੀਂ।
ਜਦੋਂ ਕੰਮ ਵਾਪਸ ਖੋਹ ਲੈਣ ਦੀ ਹੁੜਕ ਉੱਠੇ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਤੋਂ ਪੁੱਛਣਾ ਕੰਮ ਆਉਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਕਿਸ ਚੀਜ਼ ਵੱਲ ਹੱਥ ਵਧਾ ਰਹੇ ਹੋ। ਕੀ ਕੰਮ ਸੱਚਮੁੱਚ ਖ਼ਤਰੇ ਵਿੱਚ ਹੈ? ਜਾਂ ਤੁਸੀਂ ਕੋਈ ਪੁਰਾਣਾ ਅਹਿਸਾਸ ਵਰਾਉਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰ ਰਹੇ ਹੋ, ਉਹ ਜੋ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਸਿਰਫ਼ ਓਦੋਂ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਹੋ ਜਦੋਂ ਸਭ ਕੁਝ ਤੁਸੀਂ ਫੜਿਆ ਹੋਵੇ? ਲੋਕ ਜਿੰਨਾ ਮੰਨਦੇ ਹਨ ਉਸ ਤੋਂ ਵੱਧ ਵਾਰ ਦੂਜੀ ਗੱਲ ਸੱਚੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਤੇ ਤੁਸੀਂ ਉਸ ਅਹਿਸਾਸ ਦਾ ਜਵਾਬ ਸਾਥੀ ਦਾ ਕੰਮ ਮੁੜ ਕੀਤੇ ਬਿਨਾਂ ਦੇ ਸਕਦੇ ਹੋ। ਇੱਕ ਹੌਲੀ ਸਾਹ। ਉਸ ਵੱਲ ਝਾਤ ਜੋ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਦਿੱਤਾ ਹੈ, ਨਾ ਕਿ ਜਿਸਦਾ ਤੁਹਾਨੂੰ ਡਰ ਹੈ। ਯਾਦ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਹਾਲ-ਪੁੱਛ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਰੱਖੀ ਹੋਈ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਤੁਹਾਨੂੰ ਸੱਚਮੁੱਚ ਸਮੇਂ ਸਿਰ ਪਤਾ ਲੱਗ ਜਾਵੇਗਾ।
ਇਸਦਾ ਅਭਿਆਸ ਕਰਦਿਆਂ ਆਪਣੇ ਨਾਲ ਨਰਮੀ ਵਰਤੋ। ਪਹਿਲੀ ਵਾਰ ਕੁਝ ਛੱਡਣ 'ਤੇ ਗੰਢ ਗ਼ਾਇਬ ਨਹੀਂ ਹੋ ਜਾਣੀ। ਇਹ ਦੁਹਰਾਓ ਨਾਲ ਢਿੱਲੀ ਪੈਂਦੀ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਹਰ ਡਰ ਉਦੋਂ ਪੈਂਦਾ ਹੈ ਜਦੋਂ ਤੁਸੀਂ ਉਸਨੂੰ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਵਿਖਾਈ ਜਾਓ ਕਿ ਜਿਸ ਗੱਲ ਦਾ ਧੜਕੂ ਸੀ ਉਹ ਹੋਈ ਨਹੀਂ। ਹਰ ਸੌਂਪਿਆ ਕੰਮ ਜੋ ਠੀਕ ਨਿਕਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਬੂਤ ਹੈ ਜੋ ਤੁਹਾਡਾ ਦਿਮਾਗ਼ੀ ਢਾਂਚਾ ਸਾਂਭ ਕੇ ਰੱਖ ਸਕਦਾ ਹੈ।
ਇੱਕ ਇਮਾਨਦਾਰ ਹੱਦ। ਜੇ ਕਾਬੂ ਦੇ ਦੁਆਲੇ ਦੀ ਚਿੰਤਾ ਕੰਮ ਤੋਂ ਡੂੰਘੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਜੇ ਇਹ ਤੁਹਾਡੀ ਨੀਂਦ ਖਾ ਰਹੀ ਹੈ, ਨਾਂਹ ਕਹਿਣ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦੀ, ਜਾਂ ਘਰ ਤੱਕ ਤੇ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਦੇ ਹਰ ਹਿੱਸੇ ਤੱਕ ਤੁਹਾਡੇ ਮਗਰ ਆਉਂਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਇਹ ਇਕੱਲਿਆਂ ਸਾਂਭਣ ਦੀ ਥਾਂ ਕਿਸੇ ਡਾਕਟਰ ਜਾਂ ਥੈਰੇਪਿਸਟ ਨਾਲ ਖੋਲ੍ਹ ਕੇ ਗੱਲ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਹੈ। ਸੰਪੂਰਨਤਾਵਾਦ ਤੇ ਕਾਬੂ ਦੀ ਲੋੜ ਚਿੰਤਾ ਵਿੱਚ ਆਮ ਧਾਗੇ ਹਨ, ਤੇ ਸਹੀ ਸਹਾਰੇ ਨਾਲ ਇਹ ਚੰਗਾ ਹੁੰਗਾਰਾ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਪੈਰਾਂ ਹੇਠ ਵਧੇਰੇ ਟਿਕੀ ਜ਼ਮੀਨ ਚਾਹੁਣਾ ਤੁਹਾਡੀ ਅਗਵਾਈ ਦੀ ਕਮਜ਼ੋਰੀ ਨਹੀਂ। ਇਹ ਉਸ ਲਈ ਕੀਤੇ ਜਾ ਸਕਣ ਵਾਲੇ ਵਧੇਰੇ ਸਿਆਣੇ ਕੰਮਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਹੈ।
ਸਰੋਤ
- Harvard Business Review, To Be a Great Leader, You Have to Learn How to Delegate Well
- Cleveland Clinic, Signs You Have High-Functioning Anxiety
- Amy C. Edmondson, Psychological Safety
- Harvard Business Review, Why Aren't I Better at Delegating?